Translate

zaterdag 19 januari 2019

Zusters zijn andere bloemen uit dezelfde tuin (Diepgaande gezegden, 5)




Mijn God, U heeft wel vaker benadrukt dat de vrouw volledig gelijkwaardig is aan de man en dat elke samenleving die vrouwen onderdrukt en niet erkent, het zelfs niet verdient om opgenomen te worden in de kosmische gemeenschap. Toch, zou U naar aanleiding van bovenstaande er nog meer over willen zeggen?

Dat doe Ik graag.

Zusters zijn andere bloemen uit dezelfde tuin

Dat lijkt niet bepaald een diepgaand gezegde. En het is het wel.
Want het beeld wat opgeroepen wordt heeft diepgaande aspecten.

·        Allereerst ga Ik in op het woord zuster. Ik heb dit niet letterlijk genomen. Dus het gaat niet zozeer over broers en zussen uit een gezin, maar figuurlijk de vrouwen zijn zusters van de mannen, hun broers. Maar eigenlijk betekent dit dus dat mannen en vrouwen allen broers en zusters van elkaar zijn, en zegt dat niet ook: allen zijn zonen en dochters, kinderen van moeder aarde als je het aards opvat, maar ook  van God? Het verwijst naar de volstrekte gelijkwaardigheid van zusters en broeders want allen zijn kinderen. Beschouwen ouders hun kinderen niet altijd als gelijkwaardig?
·        Het beeld van de tuin waarmee de mensheid wordt vergeleken geeft aan, dat er iets groters is dan de bloem, de mensheid, het mannelijk geslacht. De man is een bloem. En ook de vrouw. Zij zijn onderdeel van iets groters, veel groters. En een tuin suggereert een tuinier, eigenlijk iemand die de tuin verzorgt. Begrijp je waar ik heen wil? Het is natuurlijk God die de tuin verzorgt. En daarom ook alle bloemen.
·        De vrouw is een andere bloem. Maar een bloem. Een prachtige plant die verkeert op haar hoogtepunt en bloeit. Hoe gek is de mens niet op bloemen? De pracht van moeder natuur, het schoonste wat een plant kan voortbrengen, haar bloem. Maar de bloem is ook een belofte van de bevruchting en de vrucht. Daarom wordt hier de mens vergeleken met een bloem, tijdelijk mooi hoogtepunt van de plant, van de tuin, dat stemt toch wel tot diepgaand nadenken? Want wat suggereert de bloem niet allemaal nog meer aan schoonheid, aan kleurenpracht, aan ontwikkeling, aan vruchtbelofte, aan hoogtepunt van natuurlijke ontwikkeling maar ook als onderdeel van een groter geheel, namelijk van de plant, van de tuin. En ligt die tuin niet in een veel groter geheel?
·        En dan is de vrouw tenslotte een andere bloem. Niet een mindere bloem, of een kleinere bloem, of minder kleurrijke bloem, nee een andere bloem. En de man wordt daarmee teruggebracht naar zijn natuurlijke proporties, slechts een andere bloem naast de vrouw. De ander. De vrouw is een ander, is de ander, is anders. Maar volstrekt aanwezig, volstrekt uniek, volstrekt belangrijk, volstrekt te erkennen, volstrekt onderdeel van de tuin net als die andere bloem, de man.
Het is een diepgaand gezegde.

De vrouw is een andere bloem uit dezelfde tuin

Want als jullie dit lezen, en herlezen en nog eens lezen, verdwijnt de nutteloze arrogantie van de man, verdwijnt de ongelijkwaardigheid, verdwijnt de onderdrukking, verdwijnt de domme eigenwaan van het mannelijk geslacht, verdwijnt het lage zelfbeeld van vrouwen, verdwijnt de onzekerheid van vrouwen en verdwijnt de onrechtvaardige en onfatsoenlijke en primitieve verdeling van de mensheid in de betere mannen en de mindere vrouwen.

Kortom het is een boodschap van rechtvaardigheid en liefde.
Wees jullie allen gezegend

Nr. 443

donderdag 3 januari 2019

Liefde verblijft in het hier en nu en herinnert zich niets




Mijn goede God, ik geloof dat mensen niet erg van zichzelf houden, ook al lijken ze op te gaan in vakanties en luxe en “doe je ding”. Zou U daar op in willen gaan?

Mijn zoon, natuurlijk, zoeken Wij dit niet samen uit?

De liefde van God is als de liefde van een moeder. Ze bedekt alles met de mantel der liefde. Ze vergeeft en vergeet alles en wil alleen maar dat haar object van liefde gelukkig is. Ze weet niet meer wat geweest is en wil alleen maar van haar kind houden. De moeder kijkt en geniet van haar object van liefde en er is niets anders dat ze ziet dan een wonderschoon mens, een prachtig wezen, een bijna volmaakt wezen, haar heerlijke kind. En ze ziet de onvolmaaktheden, maar het zijn voor haar slechts kleinigheden. Ze weet dat juist die kleinigheden haar kind tot mens maken, echt mens, een kind om van te houden, om te koesteren,  ja bijna om te verafgoden.

Zo kijkt God naar de mens en wat is het prachtig als die mens dat begint te ervaren, die eeuwige niets eisende liefde.
En het is de opdracht aan elk mens, elke dag, dus ook aan het begin van dit nieuwe jaar, om dit te geloven, om hier op te hopen en die liefde van God voor zijn wezen zelf te ervaren en te voelen. Zo komt een mens heel dicht bij God.

Doet hij dat niet, zoals veel mensen, wat zijn er dan een zelfhaat en onverdraagzaamheid en onrust en koudheid in zijn hart. En dat de hele dag door. Hoe kan zo’n mens gelukkig worden?

Doet hij dit wel, zichzelf alle liefde geven, die er maar te geven is, en houd hij van zichzelf, koestert hij zichzelf, is hij liefdevol en verdraagzaam naar zichzelf, dan kan God heel dichtbij komen.

Want dan koesteren ze dezelfde hobby, werken samen voor dezelfde klus, dan koesteren ze dezelfde liefde, dan zijn ze samen volmaakt bezig met hetzelfde object van hun liefde. En dan is door deze liefde alles mogelijk.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 442

maandag 24 december 2018

Christus en zijn onbevangenheid




Mijn God,
Ik las de Kerstkatern van mijn krant Trouw en het thema was onbevangenheid. En verder daarin slechts één artikeltje van een intellectualistische dominee over Christus, en dat artikel was helemaal niet inspirerend! En dat in deze periode van het jaar. Ik was echt een beetje  boos. Hoe open van geest was Christus zelf immers!  Is dan in hemelsnaam iedereen zo langzamerhand Christus aan het negeren en zijn we met zijn allen atheïstisch aan het worden? Veel gekker moet het niet worden met dit land waar meer dan de helft (cijfers 2018) van de mensen zegt niet religieus te zijn. Wat een wereld. Vindt U het goed als U datzelfde thema onbevangenheid neemt en eens laten zien aan de wereld hoe onbevangen Christus zelf was?

Mijn goede zoon, laten We dat doen. We gaan ze een poepie laten ruiken. Dat eigenwijze naïeve landje Nederland, vol welgestelde, verwende, zelfingenomen mensen, die denken dat ze wel zonder God kunnen. En natuurlijk richten We ons ook op de  rest van de wereld.

Christus was waarlijk een zoon van God, en er was in zijn tijd niemand meer onbevangen dan hij. Want is onbevangenheid niets anders dan openstaan voor alles? En is onbevangenheid niets anders dan bereid zijn om alle vooroordelen opzij te zetten? En is onbevangenheid niets anders dan bereid zijn om in te gaan tegen alle maatschappelijke patronen en taboes en waanideeën? En is onbevangenheid niets anders dan bereid te zijn om stand te houden tegen alle weerstand en agressie en haat die op je pad komen, als je een pijnlijke waarheid verkondigt en heilige huisjes omschopt?

De Christus is de onbevangenheid zelve en ze hebben hem ervoor gekruisigd. Hij is niet gestorven voor jullie zonden maar gestraft voor zijn onbevangenheid en voor zijn gehoorzaamheid aan zijn Vader. Intussen heeft hij wel de weg vrijgemaakt voor een grotere poort naar de hemel, maar dat is onderwerp voor een andere blog.

·       Was er in die tijd iemand op aarde die God zo toeliet in zijn leven en zo onbevangen in gesprek ging met zijn “Mijn God”? Hij ging dagelijks in gesprek met zijn Vader. Dat deed niemand, men had God weggezet in een verre en onbereikbare kosmos.
·       Was er in die tijd iemand op aarde zo geëmancipeerd als hij, hij zag de onderdrukking van vrouwen en eerde bovenmate zijn moeder en vrouwelijke leerlingen en toonde liefde en respect aan geslagen en onderdrukte vrouwen op zijn pad. Dat deed niemand, de vrouw had geen naam en was minder dan een dier in de ogen van de mannen.
·       Was er in die tijd iemand op aarde die zo liefdevol en met respect omging met kinderen? In die tijd was een kind niemand, en werden kinderen rigide en wreed opgevoed.
·       Was er in die tijd iemand op aarde bereid de orthodoxe leerstellingen ter discussie te stellen en in te gaan tegen de macht van de farizeeërs? Dat durfde in die tijd echt niemand, men was bang voor hun haat en hun liefdeloze machtsmisbruik.
·       Was er in die tijd iemand op aarde die zo consequent en liefdevol aandacht besteedde aan de armen, de onderdrukten, de rechtelozen en de arbeiders en liefdevol met hen in gesprek ging? Dat deed niemand, men beschouwde ze als mindere mensen en gespuis in de goot.
·        Was er in die tijd iemand op aarde, die sprak met de zieken en zelfs melaatsen aanraakte. Dat deed niemand, men beschouwde ze als onrein en onaanraakbaar.
·       Was er in die tijd iemand op aarde, die de rigide wetten van het geloof ter discussie stelde en met ieder, niet alleen gelovigen, sprak over de liefde en wijsheid van God? Dat deed niemand, men hechtte meer aan de vele wetten en regels en ouderwetse gebruiken en liefdeloze offerandes van onschuldige dieren. En met had geen respect voor andere geloven.

Mijn zoon, Ik kan drie pagina’s vullen met meer voorbeelden. We hebben ons punt gemaakt. Christus was de onbevangenheid zelve. En het had de eindredactie van jouw krantje gesierd als ze in dit themanummer ook de Christus wat respect  hadden betoond.
Daarom hebben Wij dat maar gedaan. De Watchthegod blogs zijn er niet voor niets.
Jij bent erom gezegend Mijn zoon, en zeker om dit onderwerp dat je Mij hebt aangereikt.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 441

maandag 17 december 2018

De mens wordt door het leven zelf bevraagd (Viktor Frankl)




Uiteindelijk moet een mens zich niet zozeer afvragen ‘wat is de zin van mijn leven’, maar zich realiseren dat hijzelf door het leven bevraagd wordt

Mijn God, zou U hier op in willen gaan?

Dat is goed, Mijn zoon.
De geestelijke wereld weet beter dan de mens, dat niet alles wat hem overkomt gewild en bedoeld is door God. We hebben daar ook nog de evolutie en haar eigen wetten, en het toeval, dat een mens soms ernstig parten kan spelen. Dus soms overkomt de mens iets gruwelijks dat niet bedoeld is, dat niet bij zijn lot hoort en dat niets betekent. Behalve dit ene, waardoor de geestelijke wereld zeer zeer zeer gefascineerd is namelijk ‘hoe reageert de mens op dit lot, welke geesteskracht vertoont hij?’.

Reageert de mens met slachtofferschap, met geklaag, met weerstand, met negativiteit en passiviteit of doet men dit met moed, met wijsheid, met wilskracht en met vertrouwen? Zet men de citroenen die het leven de mens voorschotelt vol afgrijzen op zij of maakt men er citroenlimonade van? En de geestelijke wereld oordeelt niet. De mens die zich in negativiteit en slachtofferschap wentelt over “zijn lot” wordt met  veel liefde en geduld op duizenden manieren geholpen en gesteund.

Maar de moedige wijze mens, ach, wat een vreugde is het voor God om te bezien hoe zo iemand het leven tegemoet treedt. En hoe zo iemand onmiddellijk aan de slag gaat om er het beste van te maken, om het leven te leven, om gelijk wijs en moedig antwoord te geven op wat hem overkomt. Eigenlijk zoals de Christus deed, met liefde en met acceptatie en met vertrouwen in de Goede God. 
En aldus heeft deze mens terwijl hij nog midden in de ellende zit al zijn sporen verdiend. Zo kon Christus zeggen “Uw wil geschiede”, zo kon Etty Hillesum zeggen “ik wil het lot van mijn volk ondergaan”.

De zwakke mensen zijn gezegend.
De sterke mensen eigenlijk nog meer.
 
Wees jullie allen gezegend

Nr. 440

maandag 3 december 2018

U alleen aanbid ik (Diepgaande gezegden, 4)




Mijn God, zou U hier op in willen gaan?

Mijn zoon,
dat doe Ik.

Alle godsdiensten, of ze nu uitdrukking hebben gegeven aan God/Brahman/Jahweh/Allah of ook aan alle helpers, heiligen, profeten, dienaren, tussenpersonen, engelen of boodschappers, ze doen het goed als ze de mens steeds opnieuw tot dit inzicht terugbrengen.
Zo is het goed.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 436

zondag 18 november 2018

De verschrikkelijke spijt van een atheïst na zijn fysieke dood




Ik zou U willen vragen.
Ik heb in de loop van mijn leven geleerd om als gelovige veel respect te krijgen voor atheïsten. Het is een eigen levensweg met veel kwaliteiten. Het gemakkelijke oordeel van gelovigen over ongelovigen is oppervlakkig en onterecht.
Tsja, welk oordelen is wel terecht overigens.
Nu mijn vraag: ze missen wel de inzichten en het vertrouwen door een geloof in het eeuwige leven geboden en als zij overleden zijn, komen ze toch tot de ontdekking dat ze zich vergist hebben en Uw bestaan in hun leven hebben ontkend. Zou U hier  iets over willen zeggen?

Dat doe Ik.
Laten We het leven beschrijven van zo iemand.
Ik neem nu bewust een man, omdat er toch meer ongelovige mannen dan vrouwen bestaan. Vrouwen luisteren zelfs in geëmancipeerde landen toch iets meer naar hun intuïtie, de signalen uit hun hart en zijn meer in staat dan mannen om niet alleen maar prat te gaan op hun eigen  denkvermogen. Maar er zijn natuurlijk ook veel ongelovige vrouwen, laat dat gezegd.

Voor de dood
We verhalen over het waargebeurde leven van een ongelovige man dus. Hij was een goed mens op aarde, iemand die rekening hield met zijn medemens. Hij hield van zijn vrouw, die jaren eerder is overleden dan hij, hij heeft lang en oprecht getreurd als weduwnaar en tegelijkertijd de draad van het leven goed opgepakt. Hij hield van zijn twee kinderen, van zijn werk, van zijn hobby’s. Hij was geïnteresseerd in politiek en literatuur en speciaal begaan met de teloorgang van de natuur. Hij was een voorvechter van de zorg om de natuur. Ik noem dit speciaal omdat hij mede bewust en rustig overging naar het eeuwige leven, dus dankzij grote prestaties op het vlak van liefde en zorg voor iets anders dan zichzelf. Alles verliep ook goed omdat hij geen dramatische verslavingen had. Eigenlijk een mooi mens.

Maar hoed je voor de hond.
We laten even rusten waarom hij een fervent atheïst is geworden, dat is onderwerp voor een andere blog ooit. Maar atheïst was hij en hij vertrouwde erg op zijn eigen denkvermogen meer dan op dat van anderen.
We gaan even terug naar twee voorvallen in zijn leven, twee markante momenten, die na zijn dood een grote bijdrage zullen leveren aan zijn bittere spijtgevoelens. Want dat is het onderwerp van deze blog, de spijtgevoelens na de dood van een ongelovig iemand.

Voorval 1
Zijn vrouw sterft  na een lang en pijnlijk ziekbed. De botkanker maakte dat zijn vrouw zeer geleden heeft. Als zij sterft zit hij aan haar bed en heeft groot verdriet, is zeer ontdaan over haar lijden en worstelt zeer  met de gedachte  dat zij opgehouden is te bestaan. Hij is boos op het leven en het lot. Haar lijden was teveel voor hem om te aanschouwen en het zal nog jaren duren voordat hij dit lijden een plekje heeft gegeven.

Voorval 2
Zijn (hun) oudste zoon krijgt na vele jaren zoeken eindelijk de baan van zijn leven en trakteert zijn vader en zijn zuster op een etentje. Het diner is zeer mooi en zij drieën vieren de liefde en warmte die er tussen hen is en de blijdschap over de grote carrièrekans voor de zoon. De vader lijdt zeer onder de afwezigheid van zijn overleden vrouw en verzucht toch op een bepaald moment hoe spijtig het is dat hun moeder dit niet mee kan maken. De beide kinderen reageren meewarig want willen eigenlijk de sfeer niet drukken door zijn mijmering. Jongeren kunnen zich over het algemeen beter over de dood heen zetten dan ouderen. En daarnaast houden ze allebei rekening met de mogelijkheid dat hun moeder het ergens wel zal meemaken. Ze zijn beide niet kerkelijk maar geen bewuste atheïsten, ze geloven wel wat.

Na de dood
Na zijn overlijden gaat de man bewust over. Zijn grote hart, zijn liefde voor het leven, zijn gezonde en mooie levensstijl zonder verslavingen maken dat hij bijna moeiteloos overgaat. En niet zoals veel ongelovigen overkomt beland in een coma-achtig bestaan waarin ze als het ware in droomstaat langzaam gewend raken (met veel hulp) aan het feit dat er leven is na de dood. Want dit past niet in hun mening en wordt dus ontkend. Wat is de mens goed in het niet willen zien wat er toch is.
Deze gewenningsfase aan iets wat niet past in hun “wereldbeeld” kan lang duren soms.
Onze man is dus vrij snel weer helder en diep diep diep verrast als recht voor hem de allermooiste en jongere variant van zijn dierbare vrouw staat die hem met liefde en met de grootste glimlach mogelijk omhelst. Hij kan het toch verwerken want hij had altijd een open hart en open geest, behalve dan wat betreft dat leven na de dood dingetje.
Na enige tijd waarin zijn vrouw mag optreden als begeleider en gids mag hij terugblikken op de twee bovengenoemde voorvallen. Dit terugblikken is zeer belangrijk omdat hij hevig lijdt aan intense spijtgevoelens dat hij een zo intens belangrijk gegeven van het leven ontkende, namelijk niet alleen het bestaan van een leven na de dood, maar nog meer het bestaan van God en Diens werken in  de mans leven op aarde. Om zijn intense spijtgevoelens goed te  beoordelen en een plek te geven moet hij deze belangrijke voorvallen meemaken maar dan zoals het werkelijk ging en niet zoals hij dacht dat het was.

Voorval 1
Hij krijgt het nu aldus voorgeschoteld.
Zijn vrouw gaat mede door haar intense lijdensweg heel bewust over, maakt onmiddellijk en zonder verbazing contact met haar geestelijk begeleider en wordt bevestigd in bijna alles wat ze al verwachtte: een prachtige bevrijding, een gezond geestelijk lichaam, een heerlijk nieuw leven van ruimte, vrijheid en geluk en een groot besef van de betekenis van alles of tenminste  van de ook mooie gevolgen van dit verschrikkelijke lot aan het eind van haar leven. Ze probeert in de hele periode erna haar man te bereiken, te troosten en te steunen en dat lukt natuurlijk zeer, alleen zonder dat hij dit beseft en dit weet.
Wanneer hij geconfronteerd wordt met hoe het werkelijk ging, zijn zijn lijden en spijt zo groot, dat het hem bijna teveel wordt. Hij ziet al het werk van zijn overleden vrouw en hoe hij het veronachtzaamt, negeert en ontkent. Hij ziet de machteloosheid van zijn vrouw als ze naast hem staat op een avond dat hij overmand werd door verdriet en eenzaamheid, en ervaart zo’n verschrikkelijke spijt dat hij dit alles niet heeft willen en kunnen ervaren. Het zal hem nog vele jaren in het geestelijke leven kosten voordat hij zonder diepe schaamte en met meer begrip en liefde kan kijken naar deze eigenwijze atheïstische onwetendheid.

Voorval 2
Op de avond van dit dinertje is zijn vrouw er in de geest bij, deelt in hun blijdschap en ziet dat beide kinderen niet al te zeer lijden onder haar afwezigheid en ergens onbewust aanvoelen dat ze erbij is. Haar afwezigheid tijdens het dinertje door haar overlijden lang geleden drukt hen niet eigenlijk. Maar haar man. Ach, zijn pijn en verdriet om dit waanidee dat zij dit niet mee mag maken, terwijl ze naast hem staat en op hem neerziet. Ze raakt met haar hand zijn voorhoofd aan, maar dit vergroot nog eens zijn beeld dat zijn vrouw, zo intens in herinnering gebracht door deze aanraking er niet bij is. Fysiek en gevoelsmatig lijkt ze aanwezig, maar hij koestert zijn denken dat ze dood is en lijdt zeer onder dit besef.
Zo in deze terugblik na de dood ziet hij het verdriet in de ogen van zijn vrouw, die er alles aan doet om zich kenbaar te maken, en ziet zijn starre en onware denkwereld. Zijn spijt is speciaal rond dit voorval overweldigend.

We kunnen dit aangrijpende en waar gebeurde verhaal afronden. Uiteindelijk groeit hij in de geest over deze spijt heen, gaat zien dat zijn atheïsme ook veel goeds gebracht heeft en raakt uiteindelijk verzoend met alles wat is gebeurd. Ook met zijn virulent atheïsme op aarde.
Maar bij  tijd en wijle in de eeuwigheid vliegen hem zijn onwetendheid en waanwijsheid en de gemiste kans op aarde om met zijn vrouw in de geest samen te leven ook na haar dood aan. Het zij zo, wat was kan niet uitgewist.
Hij is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 438

zaterdag 3 november 2018

When nothing goes right…..go left (Diepgaande gezegden, 3)




Mijn God, zou U hier op in willen gaan?

Wanneer het niet goed gaat in het leven is een begrijpelijke reactie om te vluchten in troostrijke verslavingen of om te zwelgen in de negatieve gevoelens die men heeft. Dat doen de mensen aan het begin van hun ontwikkelingsweg.
Wijze mensen, die wat verder zijn, doen niets en ondergaan alles en wachten tot er betere tijden aanbreken.

Er zijn situaties waar een vierde weg een mooi alternatief kan bieden.
Dat is namelijk iets heel anders gaan doen.

Uit je oude patroon stappen, iets heel nieuws uitproberen, stoppen met slachtoffer te zijn en het leven laten zien dat je niet klein te krijgen bent, onvermoede krachten tonen, kortom eens iets heel ander uitproberen. Het kan helpen.

En degenen die dat proberen, laten sowieso aan God zien dat ze wil hebben, geen slachtoffer willen zijn, hoop hebben en dan wordt men extra geholpen. Wij houden zeer van zwakke broeders en accepteren volkomen iemands ontwikkelingsniveau, maar waarderen evenzeer de sterke medemens, die de vierde weg probeert. Het zal hem/haar veel brengen. Het is verder niet van belang hier wie het hoogste ontwikkelingsniveau heeft, deze mens of de wijze mens.

Wees jullie allen gezegend

 Nr. 437