Wat heef het voor zin om te rennen als je op de verkeerde weg bent (Gandhi)

 

Zou U hier op in willen gaan?

Dat doe Ik graag.

Gandhi zegt: vraag je af waar je mee bezig bent en waarom? En dan zouden jullie wel eens verrassende antwoorden kunnen krijgen. Waarom verrassend? Omdat de waan van de dag nog steeds machtig is, ook in deze tijden waar mensen opgeleid zijn, het wereldnieuws horen en een eigen keuze lijken te hebben.
Maar het valt een beetje tegen, die eigen keuze.

Veel wat de moderne mens doet wordt meer bepaald door de reclames, door de dwang om veel te genieten en het  gevoel dat aan ieder wordt opgedrongen, dat jouw huidige leven echt niet voldoet, saai is. De suggestie is oppermachtig, dat het leven echt niet zo dynamisch is zonder bungeejumpen, een exotische reis of de nieuwste smartphone.

En door je af te vragen waarom je de dingen doet die je doet, is het eerlijke antwoord: omdat het moet, omdat iedereen het doet, omdat je anders tekort zou komen.

En als je je in alle rust afvraagt waarom je de dingen doet, waarom je zo rent, waarom je zo’n haast hebt, is het omdat je verwacht dat een dikke baan, een mooie auto, een verre reis je gelukkig zullen maken.

Omdat het krijgen van het voorwerp van jouw verlangen jou gelukkig zal maken.
En het is niet waar, gewoon niet waar.

Oh wereld van het verlangen, met haar immer wijkende horizon.

Oh wereld van het verlangen, die maakt dat je pas gelukkig kunt zijn als je het  verlangen najaagt, als je het verlangen eindelijk kunt bevredigen.
En dat is  zeker een mooi moment.

Maar kort daarna begint er een  nieuw verlangen op te komen.

Waarom? Omdat de gewoonte om verlangens na te jagen groter is dan de gewoonte dat niet te doen.
Omdat het ego is gaan geloven (een nieuw geloof!) dat het najagen van verlangens geluk geeft. Maar het geeft geen geluk maar tijdelijke opluchting. En de opluchting komt omdat men even in het hier en nu kan zijn en geen verlangen meer heeft, omdat men even gewoon ís. Omdat men even niets hoeft. Omdat men even kan ontspannen.
Maar daarna begint het weer van voren af aan.

En Gandhi zegt daarom: stop met rennen op een pad dat niet voldoet.

En Ik zeg: neem een ander pad, dat van rust, dat van stilte, dat van het hier en nu, dat  van het innerlijk, dat van God. Want daar zijn verlangens tot rust gekomen, daar is men gestopt met het najagen van het verlangen. Daar kan men ontdekken en ervaren, dat gelukkig zijn meer afhangt van loslaten dan van vastpakken, meer van zijn dan van hebben, meer van innerlijke rust dan van uiterlijke ervaringen.
Gandhi is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 328

Tellen we onze zegeningen genoeg?

Laatst kwam iets heel erg bij mij binnen.
Ik sprak iemand die in de loop van haar leven blind geworden is.
En het raakte me met name omdat zij er erg mooi mee omgaat.
Ze klaagt niet, stelt zich altijd erg zachtaardig op en lijkt echt van het leven te (willen) genieten. Dus dat hield me bezig, ze had gewoon grote indruk op mij gemaakt, als mens en in haar levenshouding.

Op een goede dag vatte ik de koe bij de horens en deed het volgende, toen ik een keer alleen thuis was. Ik stelde me voor dat ik blind was. Ik liep door het huis, ging even de tuin in om de geuren op te snuiven. Ik schonk mezelf  een glas water in en deed zelfs een plas op het toilet, behoorlijk netjes eigenlijk. Kortom, ik probeerde de blinde uit te hangen en me voor te stellen hoe dat zou zijn. Het lukte me wel zeker een kwartier lang en vond het verbijsterend moeilijk. Ik werd niet alleen bevangen door een grote hulpeloosheid maar vond het ook heel benauwend.

Ik zei tegen God: “Mijn God, als dit me ooit zou overkomen, zou ik U vragen om me te genezen want ik vind het ondraaglijk moeilijk. Ik vind het verschrikkelijk en beloof  U alle andere moeilijkheden in mijn leven met verve te dragen. Ik zal dan nooit meer klagen, alles met geduld dragen, alles met moed doorstaan. Maar aub niet dit. Ik vind het zo erg om Uw mooie schepping niet meer te kunnen zien. De dauw op een blad, een bloem, de luchten, de gezichten van de mensen als ik met ze praat, het is te erg. Geneest U mij aub?”

En toen deed ik mijn  ogen open en zag alles weer. Uw wonderschone schepping, de omgeving, de huid van mijn handen, alles, alles, alles. En ik was zo dankbaar met het leven, zo dankbaar alleen omdat ik kon zien, alleen omdat ik kon zien.

Zou U hier iets over willen zeggen?

Eigenlijk is dat niet nodig.

Jij hebt op mooie wijze aangetoond dat de mens zich nauwelijks of niet realiseert hoeveel van zijn leven bestaat uit giften, talenten, bijzondere eigenschappen die allen niet vanzelfsprekend zijn. Jouw verhaal is een vleesgeworden “tel jouw zegeningen”.
Het zou mooi zijn als meer mensen vaker deze oefening zouden betrachten.
Men zou gelukkiger, dankbaarder, milder en liefdevoller worden.
Wees jij gezegend met jouw actie.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 326