de emotionele schat

Ik wil iets uit mijn eigen leven vertellen, dat echt een openbaring voor me geweest is, aangereikt door een medemens. Ik verkeerde in een periode dat ik geestelijke hulp nodig had, niet omdat ik in nood was maar omdat ik echt een professioneel iemand nodig had om met mij mee  te kijken, objectief. In een bepaald gesprek met hem, zei hij tegen mij: “waar u aan lijdt, is de  kleurrijkheid van uw gevoelsleven”.

Dat sloeg in als een bom. Ineens begreep ik dat ik aan het worstelen was met bepaalde gevoelens, en dat die gevoelens er ook mochten zijn, sterker nog onderdeel waren van mijn hele innerlijke  gevoelsleven, kleurrijk en krachtig, van het helderste blauw tot het grauwste zwart. Ineens begon ik te oefenen met ja zeggen tegen al mijn gevoelens, alle, hoe dan ook. Wat een openbaring, wat een bevrijding, wat een  geluk om zo’n inzicht proberen te leven.

 Ik ben benieuwd, Mijn God, wat U hier over wilt zeggen.

 Beste jongen, nu maai je toch het gras niet voor mijn voeten weg, want het is wel een mooie start.

Ja zeggen tegen alle gevoelens van binnen, hoe sterk, hoe negatief of hoe destructief ook, alle gevoelens mogen er zijn. En dan weet iedereen wel, dat je niet met alle gevoelens wat hoeft te doen, anders zou het moord- en doodslag worden al bij de supermarkt. Dat is één.

 Een ander belangrijk punt in de ogen van de  geestelijke wereld is, laat de emoties stromen, laat ze floreren, laat ze met rust, en ga er niet teveel mee aan de haal met jouw verstand, laat ze, laat ze, laat ze, anders worden ze lelijk/troebel en misschien wel  sentiment. En daar heb je niets aan.

 En nog een ander belangrijk punt is, dit. Achter de meest gruwelijke negatieve destructieve emoties zitten andere zuivere en liefdevolle emoties, zoals getroost willen worden, gekwetst zijn, lijden onder het leven van jezelf en de ander. Maar die grote, menselijke en mooie emoties komen pas zichtbaar naar voren als er met acceptatie naar de  emoties gekeken wordt. Onderdrukken, uitvergroten, je eraan hechten, ze opblazen, dat alles werkt averechts. Kijk bij de ergste emoties achter de schermen en ontdek liefde en schoonheid en compassie voor de mens.

 Tenslotte zou het fijn zijn als de mens het midden vindt tussen twee uitersten: een rationele houding die emoties onderdrukt en minacht en een emotionele houding die in emoties zwelgt en verdrinkt.

De emotionele schat is voor iedereen bereikbaar, beschikbaar en werkbaar en dat is met liefde en acceptatie omgaan met jouw innerlijk gevoelsleven, zoals je omgaat met jouw kinderen, jouw hobby’s  of jouw geliefde.

 Wees jullie allen gezegend

Nr. 583

Liefde voor zichzelf

Ik had een mooie ontmoeting met een erg goede therapeut/psycholoog. Ik worstelde met nachtmerries en  een neiging om ongezonder te leven dan ik weet dat goed voor me is ( alcohol, snoepen, vlees etc). En na de introductie van mijn problemen, vroeg ze aan me: “ Hoe zou de geestelijke wereld jou ontvangen, als je nu boven arriveerde?”. Ik was verbijsterd door haar vraag want daar was ik nog lang niet klaar voor. Ondanks de inspiratie van de blogs en mijn gesprekken met een levende God, moest ik nog zoveel leren en afleren. Dacht ik. Door haar vraag maakte ik ineens weer volledig en totaal en ook bijna fysiek maar zeker in mijn hart contact met hoe ik ontvangen zou worden. Ik besefte in totale liefde en acceptatie.

Zonder verwijt, zonder oordeel, in totale liefde. Ineens voelde ik weer hoe het is om van binnen thuis te komen bij God, en thuis te komen bij jezelf. Ik was goed zoals ik was, ik hoefde niets te veranderen, ik hoefde zeker niet volmaakt te zijn. De dagen erna, oh zeker niet elke dag, maar wel als ik dit gesprek weer voor de geest haalde en vooral haar opmerking, dat het een keuze was, een houdingsaspect, een aandacht voor mezelf, waar ik elk moment voor kon kiezen, dan was het er weer: de rust, de stilte, de acceptatie, de liefde voor mezelf, de ruimte, het niet meer willen, het niet meer moeten, het besef dat ik zo goed was. Goed genoeg. Dat ik er mocht zijn, zoals ik was. Dat ik kon stoppen met te streven naar volmaaktheid. Oh wat een heerlijk besef. Ik merkte dat ik dan van binnen aan het neuriën was, van pure tevredenheid. Tjonge tjonge.  

Zou U hier iets op willen zeggen?

Mijn goede trouwe naïeve zoon, zit dit alles niet besloten in Mijn woorden ‘Wees gerust”? Deze ontmoeting heeft je een laatste duwtje gegeven in de  goede richting. Zo kan een mooie ontmoeting met een wijs iemand uitpakken.

Totale acceptatie, totale gerustheid, totale liefde. Voor jezelf, en automatisch voor anderen. En weet dat je dan heel dicht bij Mij bent. En dat Ik zo heel dicht bij jou kan zijn. Want met die acceptatie en die liefde kijkt God naar de mens.

Jouw therapeut is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 549

 

Liefde verblijft in het hier en nu en herinnert zich niets

Mijn goede God, ik geloof dat mensen niet erg van zichzelf houden, ook al lijken ze op te gaan in vakanties en luxe en “doe je ding”. Zou U daar op in willen gaan?

Mijn zoon, natuurlijk, zoeken Wij dit niet samen uit?

De liefde van God is als de liefde van een moeder. Ze bedekt alles met de mantel der liefde. Ze vergeeft en vergeet alles en wil alleen maar dat haar object van liefde gelukkig is. Ze weet niet meer wat geweest is en wil alleen maar van haar kind houden. De moeder kijkt en geniet van haar object van liefde en er is niets anders dat ze ziet dan een wonderschoon mens, een prachtig wezen, een bijna volmaakt wezen, haar heerlijke kind. En ze ziet de onvolmaaktheden, maar het zijn voor haar slechts kleinigheden. Ze weet dat juist die kleinigheden haar kind tot mens maken, echt mens, een kind om van te houden, om te koesteren,  ja bijna om te verafgoden.

Zo kijkt God naar de mens en wat is het prachtig als die mens dat begint te ervaren, die eeuwige niets eisende liefde.

En het is de opdracht aan elk mens, elke dag, dus ook aan het begin van dit nieuwe jaar, om dit te geloven, om hier op te hopen en die liefde van God voor zijn wezen zelf te ervaren en te voelen. Zo komt een mens heel dicht bij God.

Doet hij dat niet, zoals veel mensen, wat zijn er dan een zelfhaat en onverdraagzaamheid en onrust en koudheid in zijn hart. En dat de hele dag door. Hoe kan zo’n mens gelukkig worden?

Doet hij dit wel, zichzelf alle liefde geven, die er maar te geven is, en houd hij van zichzelf, koestert hij zichzelf, is hij liefdevol en verdraagzaam naar zichzelf, dan kan God heel dichtbij komen.

Want dan koesteren ze dezelfde hobby, werken samen voor dezelfde klus, dan koesteren ze dezelfde liefde, dan zijn ze samen volmaakt bezig met hetzelfde object van hun liefde. En dan is door deze liefde alles mogelijk.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 442

Oprechte liefde voor jezelf komt van God

“Als je honderd mensen niet kunt helpen, help er dan eentje”
Moeder Teresa

Toen ik dit las, dacht ik: ‘en die eentje zou ikzelf moeten zijn?”.

Zou U hier iets over willen zeggen?

Daar ga Ik graag op in.

Natuurlijk moet een mens rekening houden met wat hij kan. Dus niet moedeloos worden van het leed en de moeilijkheden in de wereld, maar doen wat je kunt. En gewoon ergens beginnen.
Moeder Teresa spreekt ware woorden. Ze zou nooit aan haar levenswerk begonnen zijn als ze moedeloos was geworden van het vele leed. Ze begon gewoon, kreeg wat hulp, kreeg metgezellen en richtte een organisatie op. Nu is haar organisatie levensvatbaar, en bloeiend en groots, ook al is ze zelf overgegaan tot een beter leven.

Het helpen van één mens is al wonderschoon. Het plegen van één daad van liefde is al bijzonder. Het maken van één liefdevol gebaar is al waardevol en wordt door de geestelijk wereld toegejuicht en gekoesterd en genoteerd. Want er valt geen mus dood van het dak, of God weet daarvan. Dus zelfs jullie kleinste daden van naastenliefde worden genoteerd.

Jij vraagt Mij “zou ik misschien niet eens mezelf moeten gaan helpen”?

Ja zeker, jullie allen zouden eens jezelf écht moeten gaan helpen.
Onverdraagzaam, liefdeloos en veroordelend zijn jullie naar jezelf. Zelfs de grootste egoïsten.
Daarom maken jullie je ook liefdeloze en onverdraagzame goden.
Het lijkt alsof jullie, zeker in de rijke landen, alles hebben en alles genieten en alles goed regelen voor jezelf.
Maar het lijkt alleen maar.

God ziet in jullie innerlijk.

God ziet een verwaarloosd kind.
God ziet een onrustige op de materiële buitenwereld gerichte geest.
God ziet een menselijk verstand, dat van zichzelf geen fouten mag maken.
God ziet, dat de mens zich beter voordoet dan hij is.
God ziet, hoe de mens zich wezenloos schrikt als hij wat terechte kritiek krijgt.
God ziet, dat de mens zichzelf niet verdraagt.
God ziet, dat de mens zichzelf veroordeelt.
God ziet, dat de mens aan zichzelf te veel eisen stelt.
God ziet, dat de mens al zijn kleine en onvolmaakte kanten niet verdraagt.

Wat moet ik dan doen, zul je je afvragen?

Vertel de mensen van de oefening, die Ik je enige tijd geleden heb gegeven.

Nou, het zit zo.

Ik denk aan iets schattigs, liefs en teers, zoals een klein hondje, een baby’tje, een vogeltje in zijn nest.
Ik voel vertedering en liefde. Ik houd bewust die vertedering en die liefde vast en kijk dan naar mezelf. Meer niet. En dat probeer ik zo vaak mogelijk te doen, soms wel vier keer per dag J. En ik voel dan veel liefde. Het leven wordt dan zo licht. En ik voel U dan meer nabij.

En met deze houding, deze manier van kijken naar jezelf, kom je heel dicht bij God.

Want God kijkt zo naar jullie, deze liefdevolle houding, deze liefde IS van God.
Dus als jullie dit doen, ben je God heel nabij. En kan God jullie heel nabij zijn.
Jullie hoeven het maar één keer uit te proberen om de liefde van God te ervaren.
En als jullie dat vaker zouden doen, zou de wereld sneller vooruit gaan dan nu het geval is.

Wees jullie allen gezegend

Zie ook blog  http://watchthegod.blogspot.nl/2013/07/houden-van-jezelf.html

Nr. 176