Jezus was een individualist èn Ubuntu-filosoof

Mijn God, ik lees een mooie column van Babah Tarawally in mijn ochtendkrant*.

Hij is een Nederlandse schrijver uit Sierra Leone en reageert op de polarisatie in de wereld, schrijft over het wij-zij denken dat nu weer sterker lijkt te worden door populistische politici. Hij citeert de Afrikaanse filosoof Mogober Ramose over de Ubuntu-filosofie. Toen hij aan Ramose vroeg hoe we voorbij het wij-zij denken moesten komen, glimlachte Ramose en zei dat “in de Ubuntu-filosofie alleen een wij bestaat .“

Tarawally gaat verder: “Ubuntu is de Afrikaanse filosofie die zegt dat je pas een mens bent als je  de ander erkent als mens. Ik ben omdat wij zijn!”
Zou U hier op in willen gaan? Zo lijkt het wel of de verlichting en het individualisme verkeerd zijn.

Mijn zoon, nu met Pasen wil Ik het  natuurlijk over Christus hebben. Maar er is een  verband hoor, Hij was een Ubuntu-filosoof avant la lettre èn een groot individualist.

Maar eerst dit.

Het wij-zij denken komt uit iets heel anders voort dan Ubuntu of verlichting en individualisme. Het wij-zij denken is primitief en groeit in deze tijden van onzekerheden op wereldschaal maar is een achterhaald en egocentrisch en onderontwikkeld wereldbeeld van kortzichtig nationalisme.

Het wij-zij denken wordt echt niet opgelost door een wij-denken. Het individualisme is te belangrijk.
En het wij-zij denken wordt evenmin opgelost door een grote gehechtheid aan individualisme.
Het wij-zij denken kan alleen worden opgelost door geestelijke groei, onderwijs, goede voorzieningen, vrijheid en eerlijke nieuwsberichten.

Maar nu Onze Christus, want het is immers Pasen.

Hij is niet gestorven voor jullie zonden, zoals Ik in een eerdere blog heb gezegd, maar Hij heeft geleefd voor jullie kansen. Hij was een voorbeeld.

Volgens de Ubuntu-filosofie was de Christus een volmaakte profeet van liefde, verdraagzaamheid, gemeenschapszin en verzaking van het ego en het egoïsme.

Volgens de verlichtingsfilosofie en het individualisme was Christus een volmaakte profeet van de eigen verantwoordelijkheid en ging hij zeer vastberaden in tegen de groepsnormen van die  tijd en kwam hij op voor armen, onderdrukten en vrouwen tegen de zin van machthebbers in. Hij was een grote, moedige en sterke individualist.

Christus was dus beiden, Ubuntufilosoof en individualist.

Afrika moet het individualisme leren kennen.

De rest van de wereld moet de Ubuntu-filosofie leren kennen.
En slechts met beiden komt de mensheid verder.
Babah Tarawally en Mogober Ramose zijn gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Trouw 20-4-2019

Nr. 450

Het lijden van een blindengeleidehond

Van de week zat ik in de bus, toen een dame met een blindengeleidehond binnen kwam. Alles verliep goed. Schuifelen, plek zoeken, geholpen worden door aardige mensen, de hond ging braaf liggen, stond op als er mensen langs kwamen, ging liggen als de bus ging rijden, reageerde op haar aanrakingen.

En omdat ik er pal op zat te kijken, raakt ik steeds meer gefascineerd door die hond. Hij zag er zo trouwhartig uit, maar zo gelaten. En hoe langer ik keek, hoe meer ik de indruk kreeg, dat die hond een zware last op zijn schouders had, dat hij zich opofferde, dat hij eigenlijk leed. Nu wil ik niet mijn menselijke interpretatie opleggen aan de emoties van die hond.

Maar ik dacht echt: die hond lijdt. Of zie ik het verkeerd?
Zou U hier iets over kunnen zeggen?

Ik was er bij en heb alles gezien.

Die hond leed zeker, dat heb je goed gezien.

Veel dieren lijden in deze wereld.

De mensenwereld onderschat het bewustzijn van dieren, wat ze ervaren, wat ze waarnemen, wat ze voelen, hoe ze lijden. Maar dat is onderwerp voor een ander blog.
Veel dieren lijden.
En dan bedoel ik niet wanneer ze na een mooi leven worden opgegeten door de mens, ook dat is (nog) onderdeel van de natuur: eten of gegeten worden, vroeg of laat.
Maar dan heb ik het over andere situaties.

Over de bio-industrie.

Over stervende walvissen, half doodgemaakt en leegbloedend op een schip.
Over een vogel in een kooi, die eigenlijk wil vliegen en vliegen en vliegen.
Over een roofdier in een dierentuin met 30 M2 tot zijn beschikking.
Over ganzen die worden uitgebuit voor ganzenleverpaté.
Over vissen die sterven met plastic in hun maag, niet na een dag maar na maanden verstopping.
Over met olie besmeurde watervogels, die na weken pas omkomen.
En over blindengeleidehonden.

Deze goed getrainde hond blijft een hond.

En een hond moet rennen, loslopen, snuffelen aan ander honden, springen, en niet de hele dag aan de leiband van zijn baas, dat is geen hondenleven, maar een slavenleven.
Tot zover het natuurlijke, het aardse.
Toch is hier nog iets anders aan de hand.

Alle dieren hebben een directe band met een groepsziel, een deva, waar ze met hun geestelijke energie naar terugkeren na hun fysieke dood. Ze houden eigenlijk onmiddellijk of vrij snel op te bestaan als individu.

Toch zijn bepaalde dieren door hun aardse leven geïndividualiseerd en hebben op de mens gericht geleefd (mensen zijn verder met hun individualiteitontwikkeling). Zij hebben een individuele energie opgebouwd, die kan overleven na de fysieke dood. Ze blijven dan wel verbonden met hun groepsziel, maar leven zelfstandig verder als individu. En hebben zo de eeuwigheid verworven. En in de eeuwigheid zijn de mogelijkheden voor individuele ontwikkeling (ook van dieren) eindeloos. Maar dat is ook onderwerp voor een ander blog.

Deze hond lijdt, en offert zich op. En zal na zijn dood overleven als geestelijk wezen. Aanvankelijk met de verschijningsvorm van een hond. Hij zal dan vrij zijn en kunnen gaan leven zoals een hond behoort te leven, springen, rennen, snuffelen, met andere honden ravotten. Ja, hij  is daar niet de enige.

Deze blindengeleidehond heeft een zwaar slavenleven, maar zijn 10/12 jaar op aarde op deze wijze staan garant voor een geestelijk toekomst, die voor de meest dieren (nog) niet is weggelegd.

Alle dieren gaan op in de groepsziel, houden op te bestaan als individu, maar niet deze hond. Andere voorbeelden zijn het eigen paard van Amerikaanse indianen, een pratende papagaai in een huiskamer, een getrainde dolfijn, etc.

En wat deze hond betreft: is dat vanuit een bepaald perspectief niet zeer de moeite waard, 10/12 jaren lijden, en dan de eeuwigheid verkrijgen?

Plus dat deze hond in dit leven zeker mooie momenten kent van stilte, rust, genot, warmte en liefde. Want er wordt wel zeer van hem gehouden, en dat overkomt niet veel dieren.
En de menselijke liefde is ècht veel waard.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 219