Translate

Posts tonen met het label Weg van de mens. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Weg van de mens. Alle posts tonen

maandag 10 juli 2017

Het obstakel is de weg (Zen gezegde)



Zou U hier iets over willen zeggen.

Het is altijd waar.
De hindernis op de weg is dan de eigenlijke opdracht voor de mens. Hoe reageert hij, hoe pakt hij het aan, gedraagt hij zich als slachtoffer of maakt hij er wat van?

Maar soms is de hindernis een dwalende weg van ellende en moeilijkheden en raakt de mens verder van God af dan ooit. Natuurlijk nooit voor eeuwig, want elke omweg is uiteindelijk een weg naar God. Maar toch, wat kan de mens een droefenis over zichzelf en diens medemens afroepen. Wat kan de weg van de mens door de obstakels op zijn pad en zijn verdwalen in eindeloze verslavingen en zijwegen meewarigheid en zorgen afroepen bij zijn geestelijke begeleiders. Het gaat niet altijd goed, integendeel.

Dus jullie kunnen wat met dit gezegde.

Zeker, want dit gezegde roept jullie op om je niet te verliezen in het verre doel, want de wereld van het verlangen kent een immer wijkende horizon. En zo stellen jullie je  geluk uit. Dit gezegde roept jullie op om alert te zijn, roept jullie naar het heden, roept jullie op om ja te zeggen tegen alles.

Want zoveel is waar, dat veel  van jullie aandacht en energie en levensgeluk verloren gaat, omdat jullie je blind staren op het doel van de weg. En intussen verglijdt de tijd, intussen raken kostbare momenten in het heden verloren omdat jullie niet opletten.

Ja,  opletten is het goede woord. Want niet alleen het obstakel op de weg is een belangrijke zaak, ook een weg zonder obstakels is een belangrijke zaak.

De weg van de mens is alles wat hij heeft, echt alles. Want het bereiken van het doel is niet altijd wat het leek. En de weg, die is echt alles wat de mens heeft. Geniet ervan, zou Ik zeggen en zeg ja tegen de obstakels, daar word je heel zen van.

Wees jullie gezegend

Nr. 393
 

zaterdag 14 september 2013

Heeft de mens niets over voor de eeuwigheid?


Ik zou U eigenlijk iets willen vragen.

In de wereld is zoveel leed, onder mensen is zoveel verdriet, in de mens zie ik ook zoveel lastige invloeden en gevoelens en moeilijkheden. En ik krijg de neiging om tegen U te zeggen: “Waarom moet het zo, kan het niet anders? Kon U geen wereld maken, waarin we gelukkig zijn? Waarin we gelijk een soort engelen zijn?”
En gelijk daarna weet ik het al.

Wij moeten en kunnen goden worden. En dat doe je door te oefenen.
Hoe kan  de mens ooit een kosmisch wezen worden als hij niet eerst geleerd heeft orde te scheppen in zijn eigen kleine kosmos?

In zijn gedachteleven?
In zijn gevoelsleven?
In zijn begeerte leven?
In zijn fysieke leven?

Hoe kan de mens een godgelijk wezen worden als hij niet eerst afgeleerd heeft een slaaf te zijn?
Nou ja, U geeft me dat alles natuurlijk in, dus eigenlijk wil ik aan U vragen: heb ik het zo goed begrepen?

Je hebt het goed begrepen.
De mens is een nietig wezen en zal tot stof wederkeren.
Maar ook is het zo, dat de aarde voor de mens is gemaakt.
Tegenstrijdig?
Nee.
Het is een lijn, een continuüm, een proces, een wonderschone levensgang.
De schone, maar moeilijke weg van de mens.

Van stof naar God.
Van tijdelijkheid naar eeuwigheid.
Van beest naar geest.
Van niets naar alles.
Van lijden naar geluk.
Van slaaf naar bevrijd.
Van onwetend naar verlicht.

Heeft de mens daar niet iets voor over?
Want de mens wordt gered.

Gered uit zijn tijdelijkheid.
Gered uit zijn doodsgang.
Gered uit zijn verloren staat.

En dit proces verloopt niet automatisch.
De mens wordt gered en begeleid en gestimuleerd en gekoesterd en gericht door God.
En God woont hiertoe in de mens.

En is Richter van zijn gedachten.
En Behoeder van zijn gevoelens.
En Bewaarder van zijn lichaam.
En Inspirator van zijn geestelijk lichaam.
En Creator van zijn ziel.

Wil de mens daar niet een klein beetje voor lijden?
De mens doet dat voor zijn eeuwigheid.
Is dat niet wat waard?

Wees jullie allen gezegend

Nr. 183