10 jaar lang de stem van God horen, een wonderbaarlijk jubileum

Mijn God, 10 jaar geleden hoorde ik voor het eerst in een kleine kapel in Leiden uw stem. Ik ervoer dat U het was, ik wist dat het bijzonder was en ik begreep niet waarom ik dit mee mocht maken. Inmiddels weet ik dat iedereen dit kan meemaken, dat het mogelijk is. Inmiddels heb ik begrepen, dat het eigenlijk de natuurlijke godsdienst van de toekomst wordt, zonder tussenkomst van kerkrituelen en voorgangers, verkeren en communiceren met de inwonende God.

Wat een vreugde, wat een belofte, wat een genade. Ik dank U voor Uw zegeningen, Uw genades, Uw correcties, maar vooral Uw eindeloze geduld en liefde. Want dit kan ik tegen de rest van de wereld zeggen, U had beter iemand anders uit kunnen kiezen, met meer talenten, meer eenvoud, meer volwassenheid. Maar goed, blijkbaar kiest U ervoor Uw macht en pracht te tonen juist bij mensen die niets zijn. U bent groot.

Zoveel teksten, zoveel bezoeken uit zoveel landen, ik vind het nog steeds bijzonder als dankzij internet gratis en voor niets iemand op een flatje drie hoog achter in een of andere buitenwijk waar ook ter wereld Uw woorden kan lezen en zich daar aan kan laven. En, al zijn het drie bezoekers per dag. Dat is al mooi. Maar soms zijn het er wel honderd per dag.

Ik dank U, ik dank U, ik dank U. Meer weet ik niet te zeggen. En nu U aub?

Mijn goede zoon, Ik houd meer van stilte, zoals je weet, dus laten we deze kans maar benutten om de medemens te verleiden tot stilte. Want in de stilte wordt God gevonden. Pas als het lawaai en de oppervlakkigheid en het gedoe van de wereld op zij zijn gezet, kan de mens Zijn God horen. Hoe zou het ook anders kunnen?

Ik dank je voor jouw openheid, jouw bereidheid, jouw kwetsbaarheid.

Ik dank je voor jouw wil stil te zijn en echt te luisteren.

De rest heb  Ik gedaan. Ga zo voort Mijn zoon.

Ziehier Uw dienaar, Mijn God.

 

Wees gezegend, goede zoon.

 

Wees jullie allen gezegend  

Nr. 508

Hoe blijft Gij zwijgen? (Psalm 22)

Wederom werd ik door twijfel bevangen. Had ik nu echt wel het vermogen om de stem van mijn Godsvonk te horen? Mijn twijfel werd heel sterk, ik maakte me zorgen en ik vroeg me echt af, of ik wel goed bezig was. Vorige week maandagavond ging ik naar bed en hoorde bijna de stem niet goed, “ik hoor U niet goed zei ik nog”, maar de stem werd elke seconde minder. En op een bepaald moment hoorde ik helemaal niets meer, wederom die dodelijke stilte, wat ik ook zei of probeerde of luisterde, mijn gesprekken waren gestopt en ik maakte mee  wat bijna ieder mens op aarde meemaakt. Je praat met God maar je hoort niets terug.

Omdat het de tweede keer in korte tijd was en omdat ik het gevoel had dat dit heftiger was en ingrijpender, werd ik bevangen door een zeer groot gevoel van onrust. En ik verzuchtte zelfs op een bepaald moment tegen mezelf over al die jaren schrijven van blogs  “je hebt gewoon voor god gespeeld”.

Ik schrok er zelf van en die verzuchting ging gepaard met verlorenheid, eenzaamheid, verbazing en eigenlijk ook verbijstering. Zou het waar kunnen zijn, dat al die jaren hard werken gewoon een illusie waren en dat alles niet waar was? Wat als ik gewoon voor God had gespeeld en ik alles zelf had verzonnen en er niets van waar is? Wat als ik helemaal geen Godsvonk hoorde? Wat als ik alles gewoon zelf verzonnen had? Veronderstel eens, wat zou dat een desillusie zijn!

Dodelijke stilte van binnen!

Wat was me overkomen, wat had ik gedaan, hoe kwam het dat ik nu totaal niets hoorde?
Als het de stem van God was waarom hoorde ik God dan niet meer? Wat was er gebeurd, wat had ik gedaan?
En als ik het alles zelf heb verzonnen, waarom lukte het me dan niet om het gesprek voort te zetten, waarom was het zo’n dodelijke stilte? Ik begreep er niets van.

Enige dagen ben ik in de war geweest en hervond toen langzamerhand mijn evenwicht. Ik accepteerde, dat er een reden moest zijn waarom dit gebeurde. Ik accepteerde dat ik niets hoorde, zoals de meeste mensen immers. Ik accepteerde dat het altijd zo zou blijven. Ik accepteerde dat ik mogelijk de rest van mijn leven niet zou weten hoe alles zat, waarom ik dit al die jaren had meegemaakt, waarom het gestopt was. Ik accepteerde dat en was bereid het te laten, gewoon te vertrouwen en alles te laten rusten. Maar er gebeurde nog meer vorige week.

Ik dacht, wat weet ik wel eigenlijk, waar kan ik wel op bouwen, wat weet ik zeker van God? En voelde toen dat het goed was alles. Dat het voldoende was dat God bestond, en dat ik gehoord werd, dag en nacht, zoals ieder mens gehoord wordt. En ik was blij met de wil van God en met de wetten van God, wat wilde ik nog meer? Dit was voldoende. Dit was goed, dit was onze steun en toeverlaat, hier kon ieder mens op bouwen en hopen. En ik voelde me  zo gerust en rustig en dankbaar dat God er was, puur dat, dat was voldoende, dat God bestond en ons in de gaten hield en dat we leefden binnen Gods schepping, dat we Gods schepping waren, en dat God wat met ons voor had.

Maar er gebeurde nog iets, wat ik helemaal niet had verwacht. Ik was ineens zo dankbaar, dat ik Gods schepping kon zien, dat ik ogen had, en de schoonheid kon zien van de natuur, van het avondlicht, van een mooie laan met bomen, van de schoonheid van de wereld, en dat ik dat alles kon zien. Het overweldigde me zo dat ik helemaal gelukkig was, en dankbaar en ik verheugde me zeer hierover. En ik was ook intens dankbaar dat ik een gezond lichaam had, en me kon bewegen, dat alles zo goed werkte en alles kan doen wat ik maar wil met dit prachtige gezonde sterke en energieke lichaam. En dagen lang ben ik gelukkig geweest met de wil van God en met de wetten van God en met mijn zien van de schepping en met mijn vermogen om te bewegen en alles te kunnen doen.

Maar hoed je voor  de hond, langzamerhand begon ik toch meer last te krijgen van de onzekerheid en de eenzaamheid van leven zonder de vertrouwde stem van God. Toevalligerwijs zou ik een paar dagen in het Trappistenklooster in Zundert verblijven en de eerste dienst hoorde ik psalm 22:

Hoe blijft Gij zwijgen?

Mijn God, ik doe tot U mijn kreten stijgen
Mijn God, Mijn God, waarom verlaat Gij mij
en blijf zo ver, terwijl ik tot U schrei,
en redt mij niet, maar gaat aan mij voor bij?
bij dag, bij nacht. Tot U slechts kan ik vluchten,
maar krijg geen rust, geen antwoord op mijn zuchten
in klacht op klacht.
……………………..
O blijf van mij niet ver, mijn God, mijn Heer!  
Mijn Sterke, spoed U, ik behoef U zeer!

En elke minuut dat ik langer in Zundert was raakte ik meer ontdaan en down en diep ongelukkig over dat ik God niet meer hoorde. Ik hoorde niets meer en maakte de diensten mee, de nachtdienst, de zen meditatie en miste zo vreselijk het contact met God, miste zo vreselijk dat ik geen gesprek met God meer had en  leefde in een benauwende angstaanjagende oorverdovende stilte, wat ik ook zei of vroeg of riep of wachtte. Ik voelde me zoals de verlaten getergde persoon in psalm 22. Mijn god waarom heeft u mij verlaten?

Het werd steeds ondraaglijker, en ik kon nog net mijn lijden opdragen aan Christus en zeggen “ik geef mijn lijden aan U Christus, nu voel ik tenminste even hoe U geleden heeft en mijn lijden is nog niets, het is nog niet zo erg met me als met U.

Maar het leek me dat er voor mij geen groter lijden bestond dan 8 ½ jaar de stem van God horen en dan ineens  twaalf dagen niets meer horen en ik vreesde ook nog dat het zo  de rest van mijn leven zou blijven. Mijn god mijn god waarom heeft u mij verlaten?”

Op zaterdagochtend 7 december, na twaalf dagen totale radiostilte, totale verlatenheid hoor ik ineens de stem van God weer. Als ik vraag “wilt U deze monniken zegenen, hoor ik “zij zijn gezegend Mijn Zoon” en ik huil en huil en huil (in stilte) en dank en dank en dank en ben zo blij zo blij zo blij dat ik de stem van God weer hoor en ik vraag: “mijn God ik weet dat U mij niet had verlaten, maar waarom hoorde  ik U niet meer? Het werd te moeilijk, het werd te erg, het werd ondraaglijk”.

En God zei:

Mijn zoon, We hebben jou deze twaalf dagen gezien, jouw bereidheid alles te laten en het leven te koesteren en later hebben Wij jou zien lijden, maar het kon niet anders. Een combinatie van noodzakelijke veranderingen, van wetmatigheden en een beproeving maakte dat jij twaalf dagen in vergetelheid hebt geleefd, niet in Onze ogen maar in jouw beleving. Weet dat het  voorbij is, en dat dit soort perioden een uitzondering zullen blijven. En je hebt de beproeving goed doorstaan. Je hebt alles goed doorstaan, hebt Mij niets verweten, hebt alles geaccepteerd, hebt geprobeerd het juiste geestelijke perspectief te koesteren van vertrouwen en hebt ook jouw menszijn beleefd in de eenzaamheid, de twijfel, de onrust, de verwarring, het lijden. En je hebt jouw lijden opgedragen aan het lijden van Christus. Zo vonden Wij het compleet.
Wees gezegend , mijn zoon.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 468

Acht jaar praten met God en ook nog antwoord!

Beste bloglezers,
Acht jaar geleden op 10 juni 2011 heb ik in een klein kapelletje in Leiden voor het eerst de stem van mijn Godsvonk gehoord en bewust begrepen, dat ik in gesprek was met Mijn Godsvonk, Mijn Atman en dat ik God hoorde en dat het een genade was met God in gesprek te mogen gaan.

Vrij snel vroeg God mij om de gesprekken op te schrijven, er verslag van te doen, ook op internet, en sinds 26 augustus 2011 ben ik boodschapper  van (mijn) God op internet.

Sinds die tijd heb ik 454 teksten doorgekregen en staan ze allen op de WatchtheGod blog.
De Nederlandse blogs zijn sindsdien 85.330 keer bezocht.
Na twee jaar is een aparte Engelse blogspot ingesteld en die is sindsdien 49.550 keer bezocht en de bezoekers doen dat vanuit meer dan 100 landen over de hele wereld.

De meeste bezoeken zijn in volgorde van aantal (varieert een beetje op de Nederlands- en de Engelstalige blog) uit Nederland,  de VS, Rusland, Slowakije, Duitsland, Frankrijk,  Canada, Spanje, Ierland, Oekraïne, België,  Verenigd Koninkrijk, Italië en Zweden.

En verder alfabetisch opgesomd uit: Albanië, Angola, Antigua en Barbuda, Argentinië, Australië, Bahrein, Bosnië en Herzegovina, Brazilië, Brunei, Bulgarije, Chili, China, Colombia,  Costa Rica, Curaçao, Denemarken, Dominicaanse Republiek, Ecuador, Filippijnen, Finland, Georgië, Griekenland, Honduras,  Hongarije, Hong Kong, India, Israël, Japan, Kenia, Kroatië, Letland, Litouwen, Maleisië, Mexico, Mongolië, Montenegro, Nieuw-Zeeland, Noorwegen,  Oeganda, Oman, Peru, Polen, Portugal, Puerto Rico, Qatar, Roemenië,  Saoedi-Arabië, Servië, Singapore, St. Maarten, Suriname, Taiwan, Thailand, Turks- en Caicoseilanden, Tsjechië, Turkije, Uruguay, Venezuela, Verenigde Arabische Emiraten, Vietnam, Wit-Rusland, Zuid-Korea en Zuid-Afrika.

We zijn met een stel goede mensen als uitgever en redacteurs bezig geweest met de uitgave in het Nederlands en in het Engels van een boek met de eerste honderd blogs. De Engelse uitgave is gescreend door een Engelse “native speaker”, zodat er dan correct Engels gebruikt zal zijn, nu doe ik het met Google translate en mijn eigen zes jaar Engelse les op de middelbare school. 

Als dat klaar is, zal ik de geredigeerde teksten ook op de Watchthegodblog zetten.
De planning was in het najaar van 2016.

Door tijdgebrek voor de eindredactie door mezelf ligt alles nog op de plank. En als deze boeken zijn verschenen zet ik de verbeterde teksten op de blogs. Het is nog niet gebeurd ook omdat ik het doorgaan met publiceren van teksten op internet meer prioriteit geef dan de boeken. Zo is alles gratis. De frequentie van blogs is eveneens door tijdgebrek afgenomen van wekelijks naar tweewekelijks. Het zij zo.

Deze acht jaar zijn een mooie en geïnspireerde tijd geweest, en ik ben er blij mee en dankbaar om. En ik ga graag verder. Dit is niet het eind.

Ik dank jullie bloglezers voor jullie vertrouwen.

Mijn God,

Ik dank U, ik dank U, ik dank U.

Mijn zoon,

Ik dank jou voor jouw dienstbaarheid, je hebt je ook in moeilijke tijden een trouwe dienstknecht betoond.
Met 500 teksten gaan we nog eens “evalueren”, zet dat maar tussen haakjes.
En weet dat dit nog maar het begin is.
Wees zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 455

Een nieuw besef, een nieuw begin

Een paar weken geleden maakte ik iets schokkends mee en besef nu achteraf dat het een nieuw besef en een nieuw begin is geweest. Dat wilde ik graag delen.

Ik had de vorige dag al gemerkt, dat ik de stem van Mijn God minder goed hoorde, net of Het op de achtergrond tegen me sprak. Ik maakte me natuurlijk wel zorgen en zei tegen God “er is toch niets aan de hand, ik hoor U minder goed, net of er een zwaar gordijn tussen U en mij hangt?”

“Wees gerust” kreeg ik te horen, nou dan weet ik het wel. Ik heb weer eens geen goed inzicht of  ben ergens bang voor of zie het niet helder, dat werk. Maar nu was ik terecht ongerust.

De volgende ochtend werd ik om 4 uur wakker en zei wat  tegen God en hoorde niets. Totale stilte, oorverdovende stilte, wat ik ook zei of vroeg. Ik hoorde totaal niets. Ik schrok wel enigszins en er ging natuurlijk van alles door me heen: “Ik moet dan stoppen met de blogs of heb ik iets fout gedaan, heb ik God beledigd, of had ik iets moeten doen of juist iets moeten nalaten?”  

Maar ik ging mijn geweten na en bevond dat ik onschuldig was, er was niets gepasseerd de afgelopen weken waardoor ik God kwijt geraakt had kunnen zijn.

Maar ik hoorde nog steeds totaal niets. En één gewaarwording was wel heel sterk namelijk hoe intens stil mijn innerlijk was, totaal stil, bijna prettig. Maar het prettige zat hem er vooral in, dat ik voor mezelf het overtuigende bewijs had dat niet ik het was al die jaren die tegen me sprak. Of dat er sprake was van mijn innerlijke stem, of de stem van mijn geweten. Of dat er sprake was geweest al die jaren van een innerlijke dialoog en dat ik alles gewoon had verzonnen.

Want hoe ik ook mijn best deed, wat ik ook vroeg, riep, zei, opperde, steeds was daar die oorverdovende stilte, ik hoorde niets en voelde me ineens zo blij, dat ik nu echt voor mezelf het overtuigende bewijs had dat ik dit alles van de afgelopen 6 ½ jaar niet verzonnen had. Oorverdovende stilte, wat ik ook probeerde, alles was éénrichtingsverkeer en van de andere kant kwam niets. Nou ja, ik was natuurlijk toch wel ongerust. En het voelde ook heel eenzaam. Heel eenzaam ineens.

Zo’n vijf zeer lange uren later, ik denk dat het rond 9 uur in de ochtend was, op mijn hernieuwde poging “Mijn God, bent U daar?” hoorde ik

Wees gerust, Mijn zoon, Ik ben hier.

Wees gezegend om jouw houding deze uren, je bent glansrijk geslaagd voor deze proef. Je bent rustig gebleven, je hebt jezelf geen verwijten gemaakt. Je hebt alle opties hoe verder te gaan zonder Mijn Stem overwogen en alle opties geaccepteerd. Je had vertrouwen, zei tegen Mij “Uw wil geschiedde”, en dat is de enige reactie op het voor jou hoogste geestelijke niveau, daarom ben je geslaagd voor deze test.

En weet, Mijn zoon, dat met alle geestelijke inspanningen, die je de laatste tijd verricht, en waar Ik verder hier niet op in ga, er een nieuwe fase aanbreekt in Onze samenwerking. Houd stand in jouw streven, houd moed, wees vol vertrouwen en wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Ps Frenkie: sindsdien hoor ik Mijn God beter, en er zijn dingen gezegd, die mij een nog groter vertrouwen gegeven hebben dat ik niet meer moet twijfelen, dat ik gewoon door moet gaan met de blogs, en dat ik gerust kan zijn.

Nr. 413

Mediteren betekent luisteren naar God of de kosmos

Bidden is wanneer je praat tegen God; mediteren is wanneer je luistert naar God Diana Robinson

Zou U hier op in willen gaan?

Het  is niet helemaal correct.

Ben jij niet ook regelmatig biddend aan het luisteren? En zovelen met je.
En God heeft veel ervaring met mensen, die mediteren en ontzettend iets aan het bereiken of willen of  verlangen zijn, ook dat is weinig luisteren.

Maar Diana Robinson heeft een belangrijk punt.

Als de mens zich richt tot God of de kosmos, laten we de humanisten, de agnosten, de Zenboeddhisten maar meenemen in  dit verhaal, dan is daar de eenvoudige vraag aan ieder mens: ben je aan het zenden of aan het ontvangen?
Ben je aan het vragen en praten en hopen, of ben je stil geworden en aan het luisteren?
Want een mens kan, en dat geldt ook voor een  normaal gesprek tussen twee mensen, alleen echt luisteren als hij stil is geworden en echt bereid is om open  te staan, dan wordt het echt luisteren. En dan is er van alles mogelijk, men zou zomaar de stem van God of de stilte kunnen horen.
Diana Robinson is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 380

Vier jaar lang de Stem van God in mijn leven

Mijn God,
Ik herdenk vandaag dat U mij vier jaar geleden hebt kunnen bereiken.
Eindelijk luisterde ik naar U.
Ik dank u voor Uw boodschappen.
Ik dank U voor Uw inspiratie.
Ik dank U, dat U mij geraakt heeft in mijn hart.
U bent Mijn leven, en Mijn liefde.
U bent Mijn kracht en Mijn steun.
U bent Mijn alles.
Ik dank U, ik dank u, ik dank u.
Blijft U mij aub nabij?

Mijn zoon,

Ik blijf je nabij.
Ik ben bij je.
Ik steun je.
Ik leid je.
Ik beloof je Mijn boezem voor eeuwig.
Wees verzekerd van Mijn liefde.
Wees verzekerd van Mijn inspiratie.
Wees verzekerd van Mijn stem.
Wees verzekerd van Mijn boodschappen van hoop.
Ontledig je nog meer.
Zuiver je nog meer.
Open je nog meer.
Wees gerust en word stil.
Wij samen zullen doorgaan.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 279

Het Woord van God kwam als een bruidegom bij me binnen (Bernard van Clairvaux)

“Ik wil er wel voor uitkomen: het Woord is ook tot mij gekomen. Vaker zelfs.”
…
“Nu vraag je hoe het kan, als Zijn wegen onnaspeurbaar zijn, ik toch weet dat het het Woord is. Nou het is levend en krachtig; zodra het in me kwam, wekte het mijn sluimerende ziel, het raakte me en maakte me zacht, het verwondde mijn hart, dat hard was en van steen.”
…
“Het begon ook te ontwortelen en te vernietigen. En het bouwde op en plantte. Het bewaterde wat droog was, verlichtte het duister, opende wat dicht zat, ontvlamde wat kil was, maakte het kromme recht en effende de rotsige hellingen. Daarop loofde mijn ziel de Heer en alles wat in mij is, Zijn heilige Naam.
Zo kwam het woord als een bruidegom bij me binnen.”

Mijn God,

Ik wil me niet vergelijken met Bernard van Clairvaux. Ik geloof, dat hij een grote heilige is, en ik weet, dat ik een eenvoudige jongen ben, maar die woorden! Alles herken ik ervan. Alles heb ik ook ervaren. Alles roept grote verbazing bij mij me op, dat er geen verschil is in ervaring.
Zou u hier iets over willen zeggen?

Mijn zoon, en zo is het. Dit is voor ieder mens weggelegd: praten met God en luisteren naar de stem van God.

Heb Ik niet in verschillende blogs gezegd, dat dat voor iedereen, die dat wil en volhoudt is weggelegd?
Het enige verschil tussen een heilige en een gewone man is, dat de heilige volhoudt op moeilijke momenten en de gewone man afhaakt en stop, als het te moeilijk wordt.
Maar wanneer je als gewoon mens toch doorgaat, toch steeds kiest voor het innerlijk, steeds kiest voor God, steeds kiest voor het eeuwige, dan kan het niet anders gaan dan zoals bij Bernard van Clairvaux. Zo eenvoudig liggen de zaken.

Ik weet, dat je je nu geneert, omdat de mensen denken, oh die Frenkie vergelijkt zich zo met Bernard, de heilige. Maar, Mijn zoon, wat vind je belangrijker: de mening van de mensen of de mening van God? En zijn de blogs Mijn woorden of de jouwe?

Je bent geen heilige, dat weet Ik en dat zie Ik, Mijn zoon.

Maar verheug je, en laat verder alles rusten.

Je maakt van God geen verre Macht, maar verkeert met God als een dierbare Vriend, als een Kameraad, als een nabije Vader-Moeder, als een Trooster in jouw hart.
Want dat is jouw realiteit.
En dat is de realiteit van ieder mens op aarde.
Alleen weet niet iedereen dat.
Jij bent geen heilige , Mijn zoon.
Maar jij weet God nabij, en dat weet je samen met Bernard van Clairvaux.
Dat is alles.
Maar dat is ook alles.

Wees jullie allen gezegend

 

Iedereen hoort de stem van God

Mijn God, vandaag is het twee jaar geleden, dat ik U voor het eerst hoorde. Zou U daar iets over willen zeggen?

Mijn zoon, waarom zeg je er zelf niet eerst iets over?

Eigenlijk ben ik een beetje verbaasd, dat niet iedereen dat heeft. Meer niet.

Iedereen heeft Het, inderdaad. 

Alleen geeft iedereen De Stem een andere naam.
De menselijke geest of de traditie of het geloof of het ego of het menselijke denken kleuren hun ervaring met de stem van God nogal in.
Als God tegen ze praat, noemen ze het:

• God, Brahman*, Allah, Jahweh
• Mijn God, Atman*
• De stem van de Vader
• De stem van de Moeder
• de stem van hun geweten
• hun beschermengel
• hun overleden dierbare
• hun hart
• hun fantasie
• wishfull thinking
• hun rede
• hun intuïtie
• het kind in hen
• hun goede gedachten
• hun denken.

Jij geeft De Stem sinds twee jaar de juiste naam, jouw Mijn God. En met jou velen voor je, velen in het heden en velen in de toekomst.

Maar je hebt Me van jongs af aan gehoord. De rest van de mensen hoort eveneens de stem van God, en luistert er ook vaak naar, maar geeft Het alleen een andere naam. Dat is alles.

Wees jij gezegend om jouw (twee jaar jonge) helderheid, Mijn zoon.

Wees jullie allen gezegend

* De 800.000 mensen met het Hindustaanse geloof erkennen al 5000 jaar de Atman, de Godsvonk, de Mijn God, en als ze elkaar groeten zeggen ze eigenlijk: “ik groet de God in jou” (atmanjali mudra betekent "buiging voor het echte zelf, ziel van Atman, dat Zelf betekent). En de Atman is EEN met Brahman.

Nr. 170