Een vrij wezen denkt anders over goed en kwaad (Baruch Spinoza, 3)

Als de mensen als vrije wezens geboren waren, zouden ze zich zolang ze die vrijheid behielden geen voorstelling maken van goed en kwaad (Baruch Spinoza)

Zou U hier op in willen gaan?

Mijn zoon, je hebt een heel bijzonder citaat uitgekozen, wat voor de mens met  zijn sterke ideeën over wit en zwart, en goed en kwaad, en wat deugt en niet deugt, zeker niet makkelijk te begrijpen is. 

Maar hore wie hore wil.

Een dier en plant leven zonder het concept van goed en kwaad. Wanneer een gazelle door een leeuw wordt gevloerd en zijn laatste minuten zijn geslagen, denkt hij niet: die leeuw is duivels, of ik ben goed en die leeuw is het kwaad. Zelfs als de gazelle kon denken, zou ze dit niet denken, maar weten dat dit zo gaat, dat dit hoort bij het leven, zonder oordeel en zonder verwarring, hoogstens even doodsangst maar in een grote gelatenheid, met een onvoorwaardelijke acceptatie.

En waarom zou dit niet voor de mens gelden?

Spinoza kon denken, doordenken en vrij denken, los van morele en godsdienstige concepten en zo tot dit grote besef komen.

Als de mensen als vrije wezens geboren waren, zouden ze zich zolang ze die vrijheid behielden geen voorstelling maken van goed en kwaad

De mens die vrij is, en in grote vrijheid naar het leven kijkt, zegt ja tegen alles, want het is zoals het is, er is volledige acceptatie en er is geen oordeel. De begrippen goed en kwaad zijn loze begrippen geworden. Spinoza heeft het goed verwoord.

Hoe kan dat gezegd met zoveel misdaad? En met wat mensen elkaar aandoen? En de aap van God dan? Dat goed en kwaad niet tellen slaat toch zeker nergens op, zal de gewone mens zeggen. Slechte daden moeten  veroordeeld worden anders zijn we nergens meer in een geordende samenleving, dan kunnen we wel stoppen met z’n allen. En die  gewone mens heeft echt gelijk. Maar daar gaat het hier niet om.

Waar gaat het wel om?

Niet om een praktische samenleving met wetten en een moraal.
Het gaat om de waarheid, om het perspectief van de geestelijke wereld, die ziet wat er werkelijk gebeurt op aarde, die achter de schermen van het leven kijkt en hele ander dingen waarneemt dan wat er ogenschijnlijk gebeurt op aarde.

Achter de schermen blijkt, dat:

• iemand die goed doet, wel eens andere motieven heeft, of eigenlijk de ander niet helpt maar verstikt
• iemand die kwaad doet, weer veel levenservaring bij de ander veroorzaakt en onbedoeld een ander helpt om zich te ontwikkelen,
• een kwaadaardige ziekte zwakke individuen elimineert en een sterkere soort schept, ook onder mensen
• goede dingen slechte gevolgen kunnen hebben en slechte dingen goede gevolgen kunnen hebben.

Kortom, de achtergronden van het leven laten andere dingen zien dan de mens waarneemt in zijn verbijstering over het leed van dat moment.
Het is heel zen, om alles te laten, tegen alles ja te zeggen, alles te accepteren en zelfs bij de ergste ervaringen te zeggen, dit is wat het is, wat zou ik er verder nog van vinden? Ik laat de weging wel over aan de geestelijke wereld.
Spinoza zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 363

Geluk is een deugd, niet de beloning van een deugd (Baruch Spinoza, 2)

Zou U hier op in willen gaan?

Spinoza ziet het goed.

Gelukkig zijn is een keuze, een talent, iets wat je kunt ontwikkelen, iets wat aparte aandacht en energie en inspanning behoeft. En dus niet het gevolg van goede deugden, wat je toekomt als je maar gezellig bent, anderen helpt, mooie muziek maakt of jouw werk goed doet.
Geluk is een eigen kracht, een eigen grootheid en verdient eigen aandacht.
Zo kunnen mensen die prachtige (andere) deugden hebben toch ongelukkig zijn.
Zo kunnen mensen die niet veel deugden lijken te hebben toch gewoon gelukkig zijn.

Spinoza erkent het geluk als zijnde een aparte deugd.

En een deugd ontwikkelen, of een zwakke deugd sterker maken of een deugd nog meer ontwikkelen vragen van de mens inspanning, energie, aandacht en hard werken.
Daarom kun je zeggen, dat een gelukkig mens het niet zomaar is, maar er hard voor heeft gewerkt.
Spinoza haalt het geluk zo uit het verdomhoekje van dat het je overkomt en geeft het de plaats die het verdient, namelijk dat geluk maakbaar is.
Spinoza zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 362

Wil en intellect zijn één en hetzelfde (Baruch Spinoza, 1)

Deze uitspraak van Spinoza gaat héél ver. We zijn geneigd om te denken dat de wil en het intellect twee totaal verschillende dingen zijn, maar eigenlijk  hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik ga zien dat de mens en de ontwikkeling van zijn intelligentie misschien wel gelijk oplopen met de ontwikkeling van zijn wil. En hierdoor onderscheidt de mens  zich dus ook gelijk van de dieren, door die individuele niet door instinct maar intelligentie gedreven wil.
Zou U hier op in willen gaan?

Toen de voorouders van de mens hun eerste beslissing namen vanuit de eigen wil, niet vanuit het instinct en de gewoonten van de groep, toen werd de planeet aarde door de geestelijke wereld erkend als geestelijk-evolutionaire planeet. De waardigheid van wil was geboren* en dat kon alleen met ontwikkelde individuele intelligentie.

Maar Spinoza is iets te makkelijk met te zeggen dat intellect en wil hetzelfde zijn. Dat zijn ze bepaald niet. De aardse evolutie kent veel voorbeelden van primitieve moordlust en kwaadaardig-intelligente wilsuitingen. Ogenschijnlijk teveel.

Maar Spinoza heeft een punt wat betreft de hogere wil.

Daarnaast zou de volgende vergelijking kunnen helpen.
De wil kan worden gericht door intellect zoals kracht voortkomt uit spieren en water kookt door vuur. Het intellect is dan de oorzaak, men ziet iets, men begrijpt iets, men doorziet iets, anders dan de andere wezens in de omgeving, en dan vloeit daar uit voort de wil om wat met dat inzicht te doen. Het een kan dan niet zonder het andere. Zonder wil leeft men in een  ivoren toren en doet men er niets mee. Zonder intellect is de wil niet meer dan door instinct gedreven actie. Maar samen zijn ze de bewerkstelligers van het menselijke lot en de bouwers van toekomstige geestelijke werelden.

Dus jij hebt een punt dat ze gelijk oplopen zoals jij dat noemt. Op zouden moeten lopen, zou Ik zeggen. Als dat niet gebeurt geeft dat wel evolutionaire ruis.

Maar Spinoza toont groot inzicht door te stellen, dat ze samen zeer belangrijk zijn, bijna onmisbaar voor elkaar en in de geestelijke menselijke ontwikkeling eigenlijk één en hetzelfde lijken te zijn.
Spinoza is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Zie: het urantiaboek, p. 710

Nr. 361