Als je jezelf vergeet word je het universum (Hakuin Ekaku)

Mag ik U vragen. Een goede vriendin van mij zat behoorlijk te downen en verzuchtte tegen haar God: “Ik wil niet meer, ik hoor niet op aarde, haalt U me alstublieft, ik heb er zo intens genoeg van”. Toen hoorde ze heel helder een stem zeggen: “Stop wanting, start giving”.
Zou U hier iets over willen zeggen?

Dat doe Ik graag.

“Oh mens, wat wil je veel van het leven, wat zoek je eindeloos naar wat je ooit gelukkig zal maken, en intussen gaat het leven voorbij. Je waardeert nauwelijks in wat voor magische wereld je leeft, hoe je gedragen wordt in liefde en hoe alles je aangereikt wordt. Ontevreden, kortzichtige, oppervlakkige en egocentrische mens. Het is dat de geestelijke wereld beschikt over eindeloos geduld en een eindeloze liefde voor de mens.”

Jouw goede en dierbare vriendin voelde zich behoorlijk op haar nummer gezet en stopte even met miepen en piepen, het was voor haar een wake-up call.

Wij zouden zeker willen dat de mens wat verder kijkt dan zijn neus lang is en wat meer waardeert wat hij heeft en zich niet blind staart op wat hij niet heeft. In die zin zou elke Godsvonk dat wel willen zeggen tegen Diens mens op aarde.

Toch is er dit nog over te zeggen.

Het was een scherpe en kristalheldere zin die jouw vriendin doorkreeg. Maar er is een nuance, haar God ziet dat zij heel hard haar best doet, hard werkt en bidt en probeert niemand te duperen met haar negatieve emoties, dat ze eindeloos zichzelf beheerst, en lijdt onder de vernietiging van de natuur en echt huilt bij elke boom die nodig of onnodig wordt omgehakt in haar omgeving. Wij zien haar graag leven en houden van haar. Waarom dan zo’n scherpe en confronterende zin? Leeft ze dan zo verkeerd? Is ze dan zo egocentrisch? Zit ze dan zo bezig te zijn met haar eigen leventje?

Niets van dat alles. Toch krijgt ze deze zin te horen, precies op dat moment, maar een zin die ieder mens heel regelmatig verdient en die alle zeven miljard Godsvonken zouden willen zeggen tegen Hun mens op aarde, op wat uitzonderingen na.

Want het is zo geformuleerd omdat dit duidelijke taal is voor de mens, kort en bondig, helder geformuleerd en het is een dringend en dwingend verzoek. Maar in geestelijke termen wordt er dit gezegd:

“Dierbare mooie mens, jij die zo jouw best doet, en zo graag gelukkig wilt zijn, weet dat je nu op dit moment iets doet waar je niet gelukkig van wordt, wat je naar beneden drukt, wat je klein maakt en wat je kinderachtige en slachterofferachtige gevoelens en gedachten geeft, die niet productief zijn en die je nog ongelukkiger maken. Stap uit deze negatieve en destructieve houding, laat de toekomst voor wat die is, verman jezelf, lieve mens, voedt je ego niet te zeer met dit gemiep en zoek grondige en rigoreuze afleiding, stap uit deze emotie en stap uit jouw ego zelf en kijk om je heen. Kijk naar de schoonheid van het leven, kijk naar het nog grotere leed van medemensen en geef van jouw rijkdom, deel jouw talenten, richt je op de ander en je zult jezelf snel vergeten en je beter gaan voelen, jouw bloed zal weer gaan stromen en je zult weer energie krijgen om de draad van het leven op te pakken.

Leef weer en geniet weer samen met de ander.
En dan ben je weer een volwassen deel van het universum.”

Dus Ik vind het mooi verwoord door de Godsvonk van jouw vriendin: “Stop wanting, start giving”.

Ik had het niet beter kunnen zeggen tegen jou, Mijn zoon.
Jouw vriendin is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 462

 

 

 

Wees stil en weet dat Ik God Ben

Mijn God, mag ik U wat vragen?
Soms ben ik zo vreselijk in beslag genomen, dat zelfs met U praten me moeite kost.
Ik weet, dat U in mijn hart verblijft.
Ik weet, dat U daar bent.
Ik weet, dat ik altijd bij U terecht kan.
Waarom lijkt U dan zo ver weg?

Mijn zoon, Ik ben nooit ver weg. Jij gaat regelmatig ver weg.

En dan wacht Ik. Want Ik weet, dat je altijd terugkomt.
Maar jij bent dan weer de wereld ingegaan, en hebt Mij achtergelaten.
Jij maakt je dan zorgen, en hebt Mij dan vergeten.
Jij bent dan op de buitenwereld gericht en voelt niet meer, dat Ik in jouw binnenwereld wacht.
Jij bevindt je dan op het draaiende wiel van het leven en Ik wacht dan in de as van Jouw Zelf.

Mijn God, ik weet het, ik weet het, wat ben ik toch een sukkel.

Ik wil graag proberen wat vaker naar U toe te komen.
Ik wil echt proberen me vaker te herinneren dat U daar bent in mijn hart.
Ik wil me vaker herinneren, dat U daar verblijft in die geheime Innerlijke Burcht.
Dat U op mij wacht in die Rozenhof, dat Prieel van Stilte.
Ik wil graag proberen wat vaker naar U toe te komen.
Zou U me daar bij willen helpen?
Misschien ben ik te brutaal, als ik U vraag om het weer eens heel echt te mogen voelen, dat ik bij U ben, dat ik U ervaar. Ik heb die emotionele ervaring zo nodig.

Mijn zoon, kom dan, en kom met veel aandacht, met veel vertrouwen, met veel stilte.

Kom, en laat de wereld even achter. Je bent welkom.

Ik ga naar die ruimte in de stilte van mijn hart.
En voel niets.
Even ben ik geneigd ongeduldig te zijn en te denken “zie je wel, je wilt te veel”.
Maar dan herinner ik me. En wacht, wacht in stilte.
En het wordt stil om me heen. Er is niets van mijn ego, geen gedachte, geen gevoel, geen besef van ego, alleen een ik-bewustzijn, en dan voel ik God.
Ik voel een grote, liefdevolle aanwezigheid van Ruimte, van Stilte, van intense Rust, van Zijn. En ik ben zo blij, zo blij verrast, dat ik dit mag ervaren en zeg tegen God: “Oh mijn God, bent U daar, bent U daar nog altijd, kan ik echt altijd naar U toekomen, is het waar?”

Het is waar, en je mag vanaf nu elke keer wanneer je dit doet, Mij ervaren. Je mag Mij meemaken, je mag voelen, dat je in Mijn Boezem verkeert, je mag daar op vertrouwen.

Wees gerust, Mijn zoon, je hebt genoeg gepoogd, je hebt genoeg verzaakt, je hebt genoeg gewacht, je hebt genoeg opgeofferd, je hebt genoeg losgelaten.
Kom bij Mij en wees welkom in jouw, want nu Mijn hart.

En al die dagen daarna, elke keer, dat ik het me herinner, en dat probeer ik, raak ik ontroerd, ervaar ik God, ben ik in de Stilte van de Vleesgeworden liefde, in het Koninkrijk Gods op aarde. Gewoon, zo in mijn hart. Zo eenvoudig, zo dichtbij, zo waar, dat ik het niet kan geloven.

Wees jij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 302

Kiezen jullie voor het ronddraaiende wiel of voor de stilte van de As?

"U bent allen kinderen van het licht en de dag” Jozefkerk Assen Geretweet door F.Andries Oosterveen 12 november 11 om 23:13via HootSuite 

Mijn God, wilt U deze tweet toelichten?

Hoe ware woorden, en hoe dikwijls zijn ze niet begrepen, niet gehoord, niet doorgedrongen in jullie hart en geest.
Deze woorden gaan over het Koninkrijk Gods op aarde, direct en onmiddellijk beschikbaar en bereikbaar en te realiseren, wanneer jullie dit ene zouden beseffen: dat jullie je met jullie bewustzijn bevinden op het ronddraaiende wiel van het leven en je daarmee vereenzelvigen, je daarin verliezen, alleen maar dat ronddraaien gewaar zijn.
En jullie hoeven alleen maar naar de as te gaan, waar jullie “Mijn God” is, waar God is, waar stilte is, waar jullie geestelijk wezen wacht.

Slechts EEN stap, slechts EEN inzicht, slechts EEN besef.

En afhankelijk van jullie aard worden jullie Stil, of Glimlachen als de Boeddha, toen hij dit besefte, of barsten in lachen uit van vrolijkheid over de eenvoud van dit inzicht en het gemak van de stap.
Daar is De Melkwitte Stilte van jullie diepste wezen, daar is Alles, daar is jullie ware leven, daar ligt jullie Geboorterecht.

Jullie hebben geen kerk, geen boek, geen yoga, geen strijd tegen een duivel, geen filosofie, geen lang leven, geen training, geen ziekte en ellende nodig om dit te beseffen.
Willen jullie dit beeld overdenken?

Toen Frenkie, het instrument van Zijn God, van Mij, uit zijn oude leven werd getild door Mij met een aanraking door Christus met Pasen 7 jaar geleden, gebeurde het volgende: Frenkie raakte tot in zijn diepte wezen ontroerd van verbazing, van dankbaarheid en geluk.

Maar het was niet om een Christus, die treurde om de fouten of de zonden van de mensen, geen bestraffende en normatieve Christus.
Het was om een verdrietige Christus om de kansen die de mensen laten liggen, om de prachtig belofte die binnen hun bereik ligt, om hun onvermogen dit te zien, en om hun leed daarmee verbonden.

Om de zonnige tuin van hun "Mijn God", die op hen wacht, terwijl ze blijven hangen in de donkere en vochtige kelder van hun ego. Om hun geklamp aan het ronddraaiende wiel, terwijl de As slechts EEN stap verwijderd is.

“U bent allen kinderen van het licht en de dag”

Wat een ware woorden, en wat een eenvoud. Het zou jullie mantra kunnen zijn, jullie hulpmiddel in het leven, jullie sleutel tot jullie Mijn God, jullie stap naar jullie eigen Koninkrijk Gods op aarde. Jullie bevrijding, jullie verlichting. Jullie recht.

Overdenken jullie dit en reageer niet met “ja, maar” want dat is "nee".

Reageer met “okay, Frenkies “My God”, ik ga het als hypothese overwegen, ik ga het overdenken, ik ga het navoelen, ik ga het proberen, ik ga het misschien doen.

Jullie “Mijn God” wacht met vreugde op deze stap. Want het is jullie bestemming, vroeg of laat. En alle godsdiensten en alle filosofieën, alle idealen moeten slechts handelen over dit ene, namelijk of het vroeger kan, want later zal het zeker gebeuren. Maar dit vroeger beseffen, bespaart jullie zoveel moeite en leed. En dat was en is het verdriet van Christus, de belofte van Mohammed, het besef van Boeddha, de boodschap van Jahweh, de essentie van Zen, het ideaal van Krishna.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 56