Is bijna iedereen in staat een misdadiger te worden?

Mijn God, mag ik U vragen. Ik las een artikel over het essay “De banaliteit van het kwaad” van Hannah Ahrendt. Hierin beschrijft ze dat de grootste misdadigers uit de geschiedenis eigenlijk gewone mensen waren en gewoon door een bureaucratisch systeem èn door niet na te denken langzamerhand verwoorden tot misdadigers. Dit bedacht ze naar aanleiding van het proces tegen Adolf Eichmann. Zou U hier iets over willen zeggen?

Het leven is niet zo simpel. Hannah Ahrendt is ook behoorlijk verguisd om haar filosofische gedachtengoed maar niet helemaal terecht.

Niet bijna iedereen is in staat een misdadiger te worden in de situatie zoals waar Adolf Eichmann in verkeerde. En dat wist hij zelf ook, bezie het verdriet in zijn ogen van latere foto’s*. Hij wist gaandeweg zijn leven heel goed wat hij misdaan had. En dat hij niet een slachtoffer van zijn situatie was maar systematisch zijn geweten had onderdrukt.

Het is waar dat dikwijls omstandigheden iemand maken tot misdadiger.

Het is waar dat dikwijls de tijdgeest iemand maakt tot een misdadiger.
Het is waar dat het consequent niet denken en nadenken iemand maken tot een misdadiger.
Het is waar dat het consequent onderdrukken van de signalen van het geweten en het hart iemand maken tot een misdadiger.
Tot zover min of meer de strekking van het verhaal van Hannah Ahrendt.

Maar er is iets anders crucialer en belangrijker en meer de oorzaak van of iemand afglijdt tot een misdadiger of een engel.

En dat is de plek van het ego of God in het innerlijk.
Wie zit er bij de mens op de troon van zijn innerlijk? Of wie zit er af en toe bij de mens in zijn innerlijk op de  troon. Of wie wordt af  en toe uitgenodigd om even dan toch op de troon van het innerlijk plaats te nemen?

Is dat het ego of is dat God?

Al zou maar één enkel moment de mens in al zijn misdadigheid en ontsporing verzuchten “mijn God mijn God waarom heeft U mij verlaten?” en de verandering vindt plaats, de ontsporing stopt en de misdadigheid wordt een halt toegeroepen.

En Adolf Eichmann deed dat niet, niet één enkele keer in zijn misdadige ontsporing, en als hij een gewetensvolle neiging kreeg onderdrukte hij die en als hij een keer signalen kreeg, luisterde hij verbeten niet naar de signalen. En dan krijg je wat we weten van het misdadige leven van Adolf Eichmann, van het vleesgeworden kwaad.

Adolf Eichmann is in de geestelijke wereld nog steeds aan het rechtzetten wat hij in zijn aardse leven heeft aangericht.

Maar nu kom Ik tot Mijn punt waarin Hannah Ahrendt zich vergist.

Adolf Eichmann weigerde ook maar één keer in zijn innerlijk ècht te luisteren naar God.

Adolf Eichmann weigerde ook maar één keer God toe te laten op zijn innerlijke troon.
Adolf Eichmann weigerde ook maar één keer te handelen naar de signalen van zijn geweten en zijn hart.

En dat is niet banaal.

Wat Adolf Eichmann deed was systematisch en consequent luisteren naar de aap van God in plaats van naar God. Consequent luisterde hij naar de duivel in plaats van naar God. Consequent luisterde hij naar het kwade in plaats van naar het goede. En dat de duivel of het kwade de vorm hadden aangenomen van Adolf Hitler doet niet ter zake.

En na zijn proces en tijdens zijn gevangenisjaren en na zijn dood is Adolf Eichmann met niets anders bezig geweest dan met dit ene, met deze éne vraag, gebukt gaand onder verschrikkelijke allesverzengende spijtgevoelens “waarom heb ik geluisterd naar de duivel en niet naar God?”

En tot slot: de meeste mensen zijn niet in staat tot permanente en consequent misdadige ontsporing, eenvoudigweg omdat ze altijd wel een keer naar hun geweten luisteren of tenminste één keer God toelaten op de troon van hun innerlijk, bewust of onbewust.

Wees jullie allen gezegend

*Check een foto genomen in zijn cel in 1961 (15 jaar na de oorlog)

Nr. 478

Ervaar het licht in jouw innerlijk (Licht 1)

U zou nog een toelichting geven op de eigenlijke betekenis van Kerstmis, de geboorte van het Licht in de wereld ?

Het licht in de wereld, maar dan het hele jaar door. De geboorte van het licht in jezelf. Hoe gaat dat, hoe moet dat, wat betekent dat?

De harten van de mensen, hun gedachtewereld, hun emotionele leven kunnen meer licht gebruiken. Licht, dat de geestelijke wereld graag in grote hoeveelheden uitdeelt. Dat Licht wordt onvoldoende gevraagd, onvoldoende ontvangen en onvoldoende gekoesterd, waarom?

Omdat de mens onwetend is, omdat de mens een kind is, nog niet een zoon of dochter van God. Omdat de mens worstelt met zijn innerlijke krachten, omdat de mens heen en weer geslingerd wordt tussen uitersten, want niet God zit op deze innerlijke troon, maar het ego.

Het ego, dat wonderlijke, prachtige, volmaakte instrument, dat altijd ten dienste staat van het leven. Maar….het kan in zijn onwetendheid niet op de troon zitten van het innerlijk, waar eigenlijk alleen God mag verblijven. Dit is zo bedoeld.

Geboorte van het licht in jouw eigen innerlijke wereld betekent, dat de oude mens plaats maakt voor de nieuwe mens. Dat de mens van kind van God uitgroeit tot zoon of dochter van God, dat niet de wil van de mens maar Gods wil geschiedde. Dat niet het ego op de troon zit, maar de “Mijn God”.

Bij de Oude mens:

• Het paard: het lichaam, dat niet luistert, maar waarvan men slaaf is en dat regelmatig op hol slaat

• De koets: de emoties, die meegesleurd worden door het paard en zijn wilde draf.
• De passagier: het denken, dat op kritieke momenten onvoldoende invloed kan uitoefenen op de besluiten van het ego, de koetsier.
• De bagage: ergens in een koffer zit “Mijn God”, met het deksel dicht.
• De koetsier: het ego, heen en weer geslingerd tussen een op hol geslagen paard, een gehavende, slecht functionerende koets, onvoldoende goede communicatie met het verstand en eigenlijk maar rondscharrelt: het ego noemt dat zijn levenslot.

Bij de Nieuwe mens:

• Het Paard: het lichaam, goed verzorgd, maar in een goede dressuur.
• De koets: de emoties, die allen worden geaccepteerd, niet onderdrukt, in uitstekende staat, kleurrijk, de invloed op besluiten staat onder toezicht van het verstand.
• De passagier: het ego, belangrijk, gekoesterd, maar heeft geen invloed op de reis, kijkt naar buiten en geniet.
• De bagage: alle energie van de geestelijke wereld. Deksels van koffers hoeven niet geopend, want alles is transparant, alles wordt gebruikt en alles stroomt.
• De koetsier: de “Mijn God”: “niet mijn wil, maar Uw wil geschiedde”. Het denken zit naast de Koetsier, alles wordt geaccepteerd en gewaardeerd door Mijn God, en gerespecteerd.
  

Het resultaat is overgave, rust, vertrouwen en loslaten.
Resultaat is ook: de persoonlijkheid is een persona geworden, een “masker”, een doorgeefluik voor God. Een transparant en volmaakt werkend instrument, ten dienst van het leven, ten dienste van God.
Het Koninkrijk Gods is gerealiseerd.
Het Licht op aarde is in de mens zelf geboren
Ik zeg jullie: dit is de waarheid, dit kán jullie waarheid zijn, elke dag opnieuw.

Zie http://watchthegod.blogspot.nl/2012/11/jullie-krijgen-elke-dag-de-kans-opnieuw.html).

Elke dag opnieuw kunnen jullie dit proberen, elke dag opnieuw kunnen jullie hiervoor openstaan, elke dag opnieuw kunnen jullie oefenen met deze kennis, elke dag opnieuw kunnen jullie dit ervaren.

Wees het licht in jezelf.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 134

Het ego op de troon van het innerlijk zelf

Anton Verweij@godisindestilte “Diepste probleem van de mens: alles zelf willen en doen en willen kennen en weten. Reiken naar omhoog, graven in de diepte”. #torenvanbabel


Mijn God, zou u deze tweet willen toelichten ?

Dit is inderdaad het diepste probleem van de mens, maar ook het meest zichtbare, zeker in Onze ogen: het zelf denkt op de troon van het innerlijk te zitten. En dit gaat in veel gevallen gepaard met een mengeling van waanideeën, drogredenen, angsten, zorgen, verbeelding en illusie.

Want het zelf zit nooit op de troon.

De Godsvonk, de godheid, de Atman, jullie “Mijn God”, God zit op die troon. En alles wat geschiedt doet God, door het zelf heen, volgens Gods wetten , volgens Gods plan, volgens Gods inzichten.

Het zelf echter heeft zo’n wanhopige behoefte om te denken, dat het alles onder controle heeft, alles in de hand heeft, alles regelt, alles bepaalt. Hoe groot is daarmee verbonden de angst, want diep van binnen voelt men, dat door die regelzucht heen veel wankelmoedigs, toevalligs, ongelukkigs en willekeurigs gebeurt.

Men is zo onzeker als men altijd zeker wil zijn.

"Diepste probleem van de mens: alles zelf willen en doen en willen kennen en weten. Reiken naar omhoog, graven in de diepte"

Wanneer de mens de gang maakt van onnozelheid naar wijsheid, van beperking naar vrijheid en van controleerzucht naar overgave gaat men automatisch voelen en ervaren, dat dan pas echt zegen en energie van boven en signalen en handreikingen uit de diepte van het wezen aan komen golven.
Maar dan graaft men niet maar ondergaat, dan grijpt men niet, maar krijgt aangereikt.

En dat geldt voor gelovigen, maar eigenlijk ook in grote mate voor ongelovigen, mits zij zich overgeven aan iets anders groots, zoals het leven, de natuur, de liefde, de mensheid, een Ideaal.

God, werkt wel wat makkelijker door alles heen met Diens krachten en machten als God wordt erkend, word geaccepteerd, en als men dus openlijk met God samenwerkt en communiceert.
Bij jullie op je werk verlopen de dingen toch ook wat prettiger, als je samenwerkt met je chef?
Maar uiteindelijk verricht God het werk toch wel, al is het in de stilte.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 50

De persoonlijkheid, diens fratsen en misbruik van Gods energie (4, Godsdiensten)

Vierde deel van een monoloog over geloof.

 Ik heb jullie verteld, dat de natuur door de mens wordt onderschat en dat er veel energie te vinden is in en rondom gebedshuizen. Deze energie, door ons aangeboden aan de mensheid, wordt regelmatig vervormd en misbruikt.

Hoe komt dit toch?
Het antwoord kan kort zijn: omdat de persoonlijkheid nog in wording is.

De persoonlijkheid is Gods grootste schepping, kroon op Gods werk, het meest begaafde schepsel op deze aarde maar in wording.

De persoonlijkheid, evolutionair schepsel, ontwikkelt zich:

• van beest naar geest
• van de aarde naar de hemel
• van aap naar spirituele zoon/dochter
• van onvolmaakt naar volmaakt.

En Wij, die vanuit de geestelijke wereld, de evolutie als instrument gebruiken, om de mens te helpen zich te vervolmaken, moeten erkennen: We zijn er met jullie nog lang niet.
De mens, de persoonlijkheid is nog een onvolmaakt schepsel, en we hoeven maar naar de aarde te kijken om te zien, dat de mensheid er nog niet is.

Twee kanten hieraan wil Ik benadrukken:

• de natuur is evenmin volmaakt, is ook in wording, want ondanks de ogenschijnlijke harmonie in de natuur, is het een strijd om het bestaan, en is het eten of gegeten worden. Ook de natuur is in wording, en veel van Mijn volgende blogs zullen hier over gaan: hoe de natuur door alle moeilijkheden en vernietiging heen, ook een transformatieproces doorloopt, naar een hoger plan.
• De mens is een onderdeel van de natuur, evenzeer in wording, en als God als schepper jullie zou schetsen, in alle liefde, dan zou God zeggen: hoe is het mogelijk, dat door de mens, in de samenleving, in de organisaties die hij zich bouwt, de zaken zo worden verdraaid, dat bijna het tegenovergestelde wordt gedaan van wat oorspronkelijk bedoeld was? Hoe kunnen mensen uit naam van Christus, de Vredelievende, moorden? Hoe kan een communistisch regime, uit naam van de arbeider, arbeiders onderdrukken? Hoe kan een land, met vrijheid in zijn vaandel, landen hun vrijheid ontnemen? Ik kan gaan zeggen, dat de mens verdraagzamer moet worden, liefdevoller, meer ruimdenkend, redelijker, voorzichtiger, maar dat zijn makkelijke woorden, maar o zo moeilijk te realiseren. De kern van het probleem is, dat de mens in zijn innerlijk een troon heeft en op die troon hoort God te zitten of één van Diens dienaren zoals Wijsheid, Redelijkheid of Liefde. Maar de vrije wil van de mens heeft God er afgestoten en hij heeft zich zelf en zijn wanen erop gezet. Gelovige mensen, die anderen om de oren slaan met hun geloof, doen dat ook. Zij zelf zitten op die troon, en zijn gaan geloven, dat ze heel wat zijn. En dat ze anderen mogen verplichten te geloven wat zij zelf geloven. Hoogmoed, arrogantie, eigenwaan en daarmee altijd diep verborgen onzekerheid en angst, dat wat zij geloven misschien niet helemaal correct is, maken, dat zij dit doen. In het woord persoonlijkheid zit het Latijnse woord persona (masker) van "per sonare", wat doorklinken betekent. De persoonlijkheid zou een masker moeten zijn, waar God door heen klinkt, maar het enige wat klinkt wanneer persoonlijkheden zelf op die troon zitten, zijn wanklanken, misvormingen en dat gaat altijd gepaard met leed. Hoewel er nog veel over te zeggen is, laat ik het bij het eenvoudige besef, dat de mens te makkelijk gelooft in zijn eigen regie, zijn eigen handelen, zijn eigen denkbeelden, wat een eigenwaan, en dat van daaruit veel leed en misbruik van energie wordt veroorzaakt. Trots is de grootste fout van de mens, reden waarom het tegenovergestelde deemoed of nederigheid, altijd zeer geliefd is bij God, en ook overigens bij eenvoudige harte mensen. Allen zien het verschil tussen een trots mens en een nederig mens.

Ik wil wel benadrukken, dat elke weg een weg is naar God, ook al is het een omweg. Dus uiteindelijk komt alles goed, weest jullie allen daarvan verzekerd.

In Mijn volgende blog ga Ik graag in op wie de mens aardig helpt om op zijn eigen troon te gaan zitten. De duivel, Gods eigen aap, en die dat doet met behulp van trawanten, zijn aapjes.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 18