Een struik smeekt om water

Mijn vriendin Merel vertelde me het volgende verhaal. Ze gaf op een erg droge dag haar plantjes in de voortuin water, die in een stel potten wel erg te lijden hadden van de aanhoudende droogte. De natuur snakte naar water. Toen ze alles had water gegeven, liep ze terug richting huis toen ze glashelder hoorde “Mag ik ook een beetje?”. Ze draaide zich zeer verbaasd om waar dit vandaan kwam en zag toen een struik, in de hoek van de tuin, die ze totaal over het hoofd had gezien.

Zeer ontroerd heeft ze vervolgens een aantal gieters water aan deze struik gegeven en hoewel ze niets meer hoorde, voelde ze de schaamte in haar hart dat ze deze struik gewoon over het hoofd had gezien. Alsof ze een kind in de klas vergeten had een snoepje te geven. Maar terwijl ze de struik water gaf voelde ze ook de verbazing in haar hoofd en vanuit de struik een merkbaar “oh lekker” sensatie om het water dat die struik kreeg, dat ze ook erg ontroerd raakte over de kwetsbaarheid van planten en bomen ten opzichte van dieren en mensen, zij moeten immers wachten tot ze “water krijgen”.

Zou U hier op in willen gaan?

Dat doe Ik graag, want de geestelijke wereld voelt veel liefde voor alle levende wezens die zich niet kunnen bewegen en totaal afhankelijk zijn van hun omgeving. En nu dus ook totaal afhankelijk van of een mens naar hen omziet. Wat een vreugde dat jouw vriendin dit noodsignaal, deze klagende vraag hoorde. Hoe dikwijls horen mensen dit niet, terwijl het signaal altijd wordt gegeven. Hoe moeilijk kan het zijn, kijk maar naar een te droge plant in de vensterbank en je weet genoeg.

Mensen luisteren niet erg naar de natuur zoals jullie allen weten. En de hele natuur  op de hele aarde schreeuwt dag  en nacht “geven jullie om ons aub?” en de mensheid hoort het te weinig en doet er eigenlijk niets mee.

Wee de grote Ommekeer.

Merel is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 515

Mentaal en emotioneel bewustzijn van bomen en planten (3, biodiversiteit)

Ik stond eens bij een zeer mooie zeker twee honderd jaar oude rode beuk. Ik keek vol bewondering naar die beuk en zei hardop: “oh wat ben jij een mooie boom!”.

Ik werd overvallen door een gevoel van ontzag en respect en voelde ineens, dat dit een zeer machtig wezen was met wijsheid en bewustzijn . Ik kreeg toen heel duidelijk een zeer sterk gevoel terug wat ik niet had verwacht. Ik voelde me even één met de beuk. De beuk liet mij voelen, dat ze het zeer waardeerde dat ik haar mooi vond, dat ik genoot van haar schoonheid en dat dat één van haar taken was: de mens te steunen in het leven. Ik was erg onder de indruk. Het gevoel dat de beuk me teruggaf is me dagen bij gebleven: de eenheid met dat prachtige, levende bewustzijn!

En nu trof ik op internet dit verhaal van Mike Hernandez*

Het bos werd gekenmerkt door een mooie mix van jonge en oude bomen, die schaduw voortbrachten, en ik heb er vooral van genoten om er elke ochtend  langs te wandelen. Ik ben niet erg dol op warmte (dat wil zeggen boven de 63 graden F) en de bomen voorzagen me van een koele schaduw die me een goed gevoel gaf en me hielp om me fit en helder geestelijk voor te bereiden op waar ik die dag mee aan de slag moest. Ik vermoedde totaal niet, dat één van deze bomen mijn leven voor altijd op een zeer belangrijke manier zou veranderen. ...... ..

Een groep bouwvakkers viel me op, met enkele graafmachines achter een omheind gebied recht tegenover de bomen .........

Toen ik over het trottoir in de richting van het groepje bomen liep, keek ik toevallig naar links. Tot mijn schrik zag ik een van de graafmachines de bomen met zijn lange arm duwen en beuken, kennelijk in een poging om ze tegen de grond te krijgen en ze te verwijderen uit de omgeving. Ik was verbijsterd. Ik was sprakeloos. Ik was geschokt ...... ..Ik voelde me meteen gedwongen om naar het bosje van bomen te rennen en hield stil voor de grotere, oudere boom. Ik keek recht omhoog naar de boom en zei: "Oh mijn god! Waarom doen ze dit? Waarom zijn ze je aan het vellen? Wat is hier aan de hand ?! " Ik stond op het punt in tranen uit te barsten.

Met een stem die kristalhelder en heel hoorbaar in mijn hoofd klonk, zei de boom: "wees niet bang, mijn zoon. Maak je geen zorgen. Zo gaat het in het heelal. Dit is een onderdeel van ons leven. Treur niet – wees in plaats daarvan blij''. “Maar ze zijn je aan het vellen! Waarom doen ze dat toch? Oh, nee! ", zei ik. Op dat moment wilde ik in huilen uitbarsten. Maar de oudere boom stond het me niet toe! "Huil niet, mijn zoon. Dit is slechts een deel van ons leven zoals de dood voorwaar een deel van jouw leven is. Wees blij dat we verder gaan. Wees blij met jouw leven. Wees blij dat de Schepper je heeft gezegend. Huil niet, blijf lachen. Blijf gewoon lachen. " Vanaf dat moment kon ik niet (meer) huilen, hoezeer ik het ook wilde. Het enige wat ik kon doen was lachen.

Toen realiseerde ik me ineens. Ik was in gesprek met een boom! Ik was aan het praten met een boom!

"Hoe komt het dat ik tegen je praat? Waarom klinkt jouw stem als de mijne? Ben ik gek? Wat is hier aan de hand " Toen zei de boom: " Dit is slechts één van jouw vele verborgen gaven, die nu er aan toe zijn om zich aan je te openbaren. ......... . Je zult met nog veel meer bomen gaan spreken en vanaf nu zal een raad van bomen je helpen op verschillende terreinen in jouw leven. Je zult ze in jouw eigen stem horen, zodat je kunt begrijpen wat ze tegen je zeggen. Je zult absoluut weten wanneer een boom tot je spreekt. " Toen hij dat zei, voelde ik een zeer specifieke tintelende gewaarwording en beweging in mijn gedachten en in het midden van mijn borst. Tot op de dag van vandaag, weet ik wanneer ik echt met een boom aan het praten ben, omdat ik dan diezelfde nauwkeurige gewaarwording ervaar. ..........

Om nu te zeggen dat ik niet kon niet geloven wat er net gebeurd was met mij is een groot  understatement. Ik voelde me veranderd. Ik voelde me als het ware een ander mens. Ik voelde me als een waarlijk gezegend mens. Oudere Amerikaanse Indianen zeggen dat je kunt praten met de natuur, met dieren en met onze “gevederde vrienden", als je gewoon jouw geest hiervoor openstelt.  Ze hebben zo gelijk. Dit doet me denken aan een gezegde van Walking Buffalo van het Nakoda Volk (ongeveer begin jaren 60):

"Weet je dat bomen kunnen praten? Nou, dat doen ze. Ze praten met elkaar, en ze praten tegen jou, als je wilt luisteren. Het probleem is, dat witte mensen niet luisteren. Ze hebben nooit geluisterd naar de Indianen, en dus vermoed ik, dat ze evenmin gaan luisteren naar de andere stemmen in de natuur. Maar ik heb veel van bomen geleerd, soms over het weer, soms over dieren, soms over de Grote Geest. "

Nu U , Mijn God.

Mijn zoon, dank je voor de aftrap.

Alles op aarde heeft bewustzijn, hoe kan het ook anders. Maar dat wil niet zeggen, dat een boom de gevoelens heeft van een dier of een mens, of dat een brandnetel evenveel ervaart als een beuk. Er is wat nuance nodig.

Jij en Mike hebben contact gehad met de spirituele tegenhanger van de boom, die meer geestelijke vermogens heeft, uiteraard, dan de fysieke boom. Jullie spirituele lichaam heeft ook meestal meer vermogens dan jullie aardse persoonlijkheid. En jullie ziel kan weer meer dan jullie geestelijke persoonlijkheid, en jullie Godsvonk en God nog meer. En dan zijn we er wel zo ongeveer.

Laat dit in deze blog de boodschap zijn: de mens ziet de fysieke verschijning van planten en bomen, maar dat is slechts een klein stukje van de werkelijkheid. Elke plant en boom heeft ook een geestelijke “collega”, die de aardse verschijning koestert en verzorgt en liefheeft. En deze geestelijke collega’s worden op hun beurt gesteund en gevoed door de deva of groepsziel van deze betreffende planten- en diersoort.

En het moge duidelijk zijn, dat een brandnetel, met alles respect voor deze mooie plantensoort, geen hersenen heeft zoals een dier, en geen gevoelsleven en ontwikkelde chakra’s zoals een mens, maar dit moet gezegd:

Alles wat een mens doet met planten en bomen, waarderen, kweken, veredelen, eten, omhakken, vertrappen of vervuilen wordt ervaren, en deze ervaring is niet alleen fysiek maar ook gevoelsmatig en mentaal. Dit geschiedt  in nauwe samenhang tussen de plant, zijn geestelijke tegenhanger en de deva van die plant of boom.

En deze prachtige, spirituele en door God geschapen en bedoelde en door de evolutie verfijnde samenhang moet niet worden onderschat of veronachtzaamd door de mens.

• Een boom “ervaart” het wanneer een mens van hem geniet
• Een krop sla “weet” dat ze gekweekt wordt om gegeten te worden.
• Een plant wordt “graag” geplukt als ze dient om te genezen.
• Een bloem leeft o.a. om te worden gekoesterd door de mens om diens schoonheid.
• Een bloem “is bereid” om korter te leven als ze geplukt wordt voor een vaas, omdat dan uitgebreider wordt genoten van haar schoonheid.
• Een grasperk krijgt “graag bijtijds aangekondigd” dat er gemaaid gaat worden of een struik dat ze gesnoeid wordt,  zie blog http://watchthegod.blogspot.nl/2015/08/eerst-vertellen-dan-pas-snoeien.html
• Plantensoorten “waarderen” het, dat ze opgroeien in een moestuin met een grote variatie van bloemen- en plantensoorten.
• Een aardappel “voelt” zich meer beperkt in groei en bloei en voedzaamheid op een monocultuur van aardappelen dan in een veldje met andere soorten.
• Planten in een natuurlijke tuin zijn “gelukkiger” dan die aan de rand van een tegeltuin. 

En de aanhalingstekens zijn bewust geplaatst om iets aan te geven. Hier wordt even in het midden gelaten waar de mentale en gevoelsmatige gewaarwording precies plaatsvindt. Dit kan zijn op fysiek niveau (plant of boom zelf), op spiritueel niveau (diens geestelijke collega) of op werelds niveau (de deva).  En ook hoe die wisselwerking is. Dat is hier in dit verband geen onderwerp van gesprek. Maar de emotionele en mentale ervaringen van planten en bomen vinden wél plaats.

Kortom: er komt een tijd, zoals nu gewoon is in de tuinen van Findhorn*, dat de mens met een bewuste en respectvolle houding omgaat met de planten- en boomsoorten om hem heen. Maar daar is nu nog veel respectloosheid, gemakzucht, nonchalance en wreedheid. En de gevolgen daarvan zijn zich aan het uitstorten over de mensheid.

Verminderde weerstand, depressies, ziektes, psychiatrische aandoeningen onder zelfs jonge kinderen, geestelijke onrust en angst zijn slechts enkele van de gevolgen.

De plantenwereld is het tweede machtige rijk op aarde, heeft meer historische rechten dan het rijk der mensen en laat niet met zich sollen.

Mike Hernandez zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*De gave van het Spreken met Bomen, geplaatst op 01/30/2013.

Zie hiervoor https://mjhernandeztarot.wordpress.com/2013/01/30/the-gift-of-talking-to-trees

**zie https://www.findhorn.org

Nr. 314

Eerst vertellen, dan pas snoeien

Onze tuinen voor en achter zijn verwilderd, Engels aangelegd. Dat betekent, dat wij nooit schoffelen en slechts planten terugsnoeien die andere planten ernstig overwoekeren. Zo zijn heel wat wilde planten aan komen waaien zoals Hondskruid, Kattestaart, Campanula, Nagelkruid en vele andere soorten. Padden, kikkers en hommels overwinteren in onze tuinen, en uitgevlogen jonge vogels belanden vaak in onze tuinen in de lente, ook als de nesten elders zijn. Ze hebben meer beschutting, meer voedsel, meer kans om te overleven. Het spreekt voor zich, dat onze tuinen vrijwel geen tegels bevatten. De natuur is eigenlijk de baas.
Maar soms moet ik planten snoeien of het gras knippen en vind dat dan ergens niet fijn. Ik ben me er van bewust, dat het levende wezens zijn. En ik snijd en kap en snoei.

Ik vroeg God:
“Wilt u de deva’s* van de planten en de planten zelf, die ik nu ga snoeien, zegenen?”
Zij zijn gezegend krijg ik dan steevast te horen.
Maar ja, ik blijf dat snoeien een ramp vinden. Hele subcultuurjes vernietig ik met mijn geknip.

Ik vroeg aan de pachamama*, de geest van de tuin: ‘Wat moet ik doen, om dit snoeien zo min mogelijk erg te laten zijn”? En weet, dat u en alle planten door de goede God gezegend zijn”.
Ik hoorde:

Veel dank, mijn broeder mens. Ik ben de geest van de tuin en breng over aan alle deva’s* van de planten, dat ze gezegend zijn. Dat wordt zeer gewaardeerd. En wanneer je 15 minuten voordat je begint met snoeien, dit aan mij vertelt, gebeurt het volgende:

Ik geef dit door en alle energie en leven worden tijdelijk teruggetrokken uit de planten die je gaat snoeien. Zij belanden vervolgens in een staat, waar jullie mensen geen woord voor hebben, het lijkt op een kruising tussen coma en schijndood. Precies twee uur later beginnen alle krachten, alle deva’s van de plantensoorten, alle geesten van de afzonderlijke planten en de planten zelf weer met de oerdrang van leven en groeien. En omdat jij jouw snoeien hebt aangekondigd zijn deze krachten niet beledigd, niet mishandeld, niet geschonden, en 100 % beschikbaar om verder te gaan met het leven en beschikbaar te zijn.

Sterker nog: door het door jou betoonde respect, en de bijtijdse aankondiging van noodzakelijk snoeien gebeurt het volgende. De energie in jullie tuinen, de rijkdom van groei en bloei, de harmonie en schoonheid en de variatie aan wilde soorten zullen groter zijn dan wanneer je gewoon maar in het wilde weg begint, zonder aankondiging.

Jouw houding, jouw vragen om  de zegen van God voor ons en jouw bijtijdse waarschuwen wordt uitzonderlijk gewaardeerd door alle geestelijke wezens in jullie tuinen. Jullie kunnen de zegening hiervan voelen.

Ik heb het zelf nu een aantal keren ervaren. Als ik zo handel komen een subtiel gevoel van warmte en liefde en respect in mijn hart. Net of ik de vreugde en liefde terugkrijg, ondanks dat ik aan het snoeien ben. Het voelt zo goed, net of het alles heel okay is.
Ik vraag aan de geest van onze achtertuin: “Heb ik dat nu goed ervaren, of zit ik te overdrijven en te verzinnen?”

Mijn broeder mens, je verzint niets. Het is alles naar waarheid. Wij ervaren jouw respect en liefde en beantwoorden het met alle liefde en respect en blijdschap die we in ons hebben. Wij bieden jou des te meer vreugde en harmonie en voelen ons in deze tuinen zeer gezegend. Was het overal maar zo, denken wij niet eens, want wij zijn niet van de klagerige, maar we zouden het wel alle andere tuinen gunnen.

En toen je laatst iets moest snoeien, en al bijna begonnen was, en je je het aan te kondigen kwartiertje herinnerde, stopte je onmiddellijk, moest echt moeite doen om een kwartier te wachten voordat je kon starten.
En wij, de levende wezens in de tuin, hebben het genoteerd en gezien en gewaardeerd en we verheugden ons zeer over zoveel liefde en respect. Je moet dit gevoeld hebben.

Ja, dat klopt, ik voelde me ineens zo blij en opgeruimd van binnen, zomaar zonder reden.

Dank u voor dit gesprek, pachamama van de tuin.

En dank jou, mijn broeder mens, namens alle wezens in deze tuin.

Mijn God, ik dank U voor dit alles, voor dit inzicht, voor deze communicatie, ik ben er blij mee.

Mijn zoon, alles is genoteerd naar waarheid. Wees gezegend om jouw openheid, jouw respect voor de wezens in de natuur en speciaal op dat stukje grond dat jullie even mogen “beheren”.

Alle geesten en levende wezens in jullie tuinen zijn gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Een deva is de geest/ziel van een bepaalde plantensoort, die al haar planten in de wereld als een soort groepsziel bewaakt en koestert en geestelijk voedt. Het begrip komt uit het Hindoestaanse geloof

*Een pachamama is de landschapsziel-/geest van een bepaald stukje land, aarde. Het is een aardegebonden geest. Het begrip komt uit het geloof van de Quori’s in Peru.

Nr. 288