Vasil’Hopko (Slowaakse held, 3)

Zou U iets willen zeggen over het leven van bisschop Hopko?

Dat doe Ik graag, want Vasil’ Hopko is een trouw en zeer moedig mens geweest. Zijn hele leven is hij beïnvloed door de geesten van trouw en moed en liefde voor Christus.

Hij is gemarteld en vergiftigd door de communisten, terwijl hij trouw bleef aan zijn geloof. Hij weigerde zijn gelofte van trouw aan Rome te verraden. Hij was vooral vervuld van de wens de beproeving, die de apostel Petrus in zijn jonge jaren niet doorstond wèl te doorstaan: in groot gevaar voor eigen leven trouw blijven aan Christus.

Want zo voelde Vasil’Hopko dat toen hij in de gevangenis geprest werd om zijn eed aan Rome te verraden, om zijn eed aan de Katholieke Kerk te verraden, om zijn eed aan Christus te verraden. Vasil’Hopko hield vol onder de vreselijkste martelingen. Hij is een jaar lang ernstig gemarteld, zonder te zwichten. En in de gevangenisjaren nadien werd hij  vergiftigd met arsenicum, waardoor hij nooit meer de oude is geworden. Maar hij is altijd trouw gebleven. En het Slowaakse volk wist dit en kon mede door zijn voorbeeld moed houden te blijven geloven, ondanks alles. Bisschop Hopko heeft door zijn moed het geloof in (Tjecho-)Slowakije gevoed en gesteund.

Hij heeft ook in zijn jonge jaren veel geleden door de vroege dood van zijn  vader en het vertrek van zijn moeder naar Amerika om werk te zoeken.   Oh, wat heeft hij gehunkerd naar de liefde van zijn moeder. Wat heeft hij verzaakt in het besluit priester te worden i.p.v. zijn moeder te volgen naar Amerika! Maar het wonder geschiedde: net had hij besloten met al zijn gezondheidsproblemen in Slowakije priester te worden, of ze verdwenen als sneeuw voor de zon. Dit was één van de wonderen die hij beleefde in zijn aardse leven.

Zo vroeg al heeft hij zijn ego, zijn persoonlijke leven , zijn intiemste wensen  verzaakt om de kerk te dienen, om Christus te dienen, om God te dienen.

Na zijn gevangenisstraf heeft hij vier jaar geijverd voor erkenning van de Grieks-Katholieke kerk en daarna nog acht jaar mogen werken aan de wederopbouw van de kerk. Hij deed dat met alle liefde en krachten die hij had*, **.
Vasil’Hopko is zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Na zijn dood is hij inmiddels zalig verklaard.

**Hij maakte zich de woorden eigen van bisschop Gojdic: “Voor mij is het niet belangrijk of ik sterf in het bisschoppelijk paleis of de gevangenis; wat telt is binnengaan in het Paradijs”.

Nr. 339

 

Edith Drori (Slowaakse held, 2)

Zou U iets willen zeggen over Edith Drori (1920)?
Zij ging bij het verzet nadat haar moeder vermoord was.

Jij hebt goed gekozen.

De mensen hebben voorbeelden nodig van eenvoudige vrouwen die toch grote daden verrichten.
Edith Drori laat zien dat een gewoon iemand bijzonder kan worden.
Zij laat zien dat groot leed iemand kan leiden tot grote daden.
Zij laat zien dat men op belangrijke beslismomenten open kan staan voor een ander mens, die een essentiële handreiking doet.
Zij laat zien dat vrouwen dezelfde dingen kunnen als mannen.
Zij laat zien dat niet het geslacht maar moed, het hart, de wil elementaire eigenschappen  zijn van de mens.

Zij zat in het verzet als vrouw in een mannenwereld en stond haar mannetje.

Zij zorgde dat de mensen berichten kregen over tegenslagen van de nazi’s en zo moed hielden.
Zij vocht mee tegen de nazi’s.
Zij kwam -en dat was toen heel gevaarlijk- op voor de Joden.
Zij verrichtte moedige daden om verzetsstrijders en ondergrondse samen te laten werken en van elkaars werk te weten.

Doordat haar moeder de dood in werd gezonden en zij op het juiste moment openstond voor goede raad, viel ze niet in handen van de politie maar kwam in plaats daarvan bij het verzet.

Zij maakte van de citroenen van het leven  citroenkwast.
Zij koos voor moedige daden ipv zwelgen in verdriet.
Zij verloor haar naasten maar verkoos te leven voor haar land Slowakije.
Edith Drori is zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 338

Juraj Jánosík (Slowaakse held, 1)

Mijn God, zou U iets willen zeggen over Juraj Jánosík? Ik kwam zijn naam tegen op internet toen ik wat aan het lezen was over Slowakije, en ik vond het merkwaardig, dat hij dezelfde dingen heeft gedaan als Robin Hood, maar in ieder geval bij mij totaal onbekend is.  Zo’n mooi leven in zo’n harde tijd, ik zou het fijn vinden als U iets over hem wilde zeggen.

Mijn zoon, dat is goed.

De geestelijke wereld koestert de aardse helden altijd beter dan de mensen op aarde. Er zijn in meer tijden en meer landen mannen en  vrouwen geweest die opkwamen voor de ellendigen der aarde en vochten tegen de veelal liefdeloze rijken. En er zijn meer helden als Robin Hood en Juraj Jánosík die wel door hun eigen  landgenoten in ere werden gehouden, maar nu zullen Wij de wereld nog wat meer kennis laten maken met de prachtige ziele-eigenschappen van Juraj Jánosík. Robin Hood heeft wel genoeg aandacht gekregen.

Juraj leefde drie honderd jaar geleden in een tijd van geweld en rechteloosheid, een tijd waar veel mensen aan het begin van de winter niet wisten of ze het einde van de winter zouden halen.

Juraj zag dat alles en bezat naast een gevoel voor rechtvaardigheid ook de moed en de fysieke kracht en het natuurlijk leiderschap om hier iets aan te doen.

Niet iedereen weet dat hij, en dat was in die tijd voor een krachtig en moedig man heel ongebruikelijk, nog nooit iemand heeft gedood of onherstelbaar gewond. Hij wist diep van binnen toen al, dat dat niet de bedoeling was.  En als hij met zijn kameraden weer een rijke beroofd had, liet hij de rijke en zijn eventueel gezelschap ongedeerd verder gaan, met het grote risico, dat hij vervolgd zou worden, want een rijke heeft macht en connecties en wordt niet graag beroofd van zijn rijkdom. Uiteindelijk is dit hem ook noodlottig geworden en is hij, na slechts twee jaar “werken in de bergen” terechtgesteld dankzij de invloed van een rijke die hij in leven had gelaten. Hij stierf in 1713 op 25-jarige leeftijd. Maar zijn eigen lot deerde Juraj niet zo erg.

Het lot van de armen, de weduwen en wezen en de uitgebuite boeren raakte hem des te meer, hoewel hij ook andere reizigers dan rijken met zijn bende heeft beroofd.

Hij werd aangezet tot zijn daden, nadat zijn vader ter dood was gebracht als boer-lijfeigene, omdat hij weigerde te gaan werken, zittend aan het sterfbed van zijn vrouw. Dit was de virulente aanleiding  voor de tweejaar durende bergrooftochten  van Juraj.
Juraj is vrij spoedig na zijn fysieke dood in de geestelijke wereld een belangrijk leidsman geworden van zijn Slowaakse landgenoten, één van de redenen, waarom hij zo manifest voortleeft in het geweten en de cultuur van het Slowaakse volk.

Literatuur, toneel en volksintuïtie hebben zijn geest aangevoeld en zijn werk vanuit de geestelijke wereld heeft terecht bijgedragen aan een nationaal figuur van bijna heilige proporties: Juraj Jánosík is voor het Slowaakse volk een geestelijk symbool geworden van moed, rechtvaardigheid en vooral een strijd tegen de machtigen en het establishment van het land.

En terecht. Want hij kan nog steeds aangeroepen worden als ware hij een  door de Katholieke kerk erkende heilige.
Juraj Jánosík zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 337