Het ego maakt alles klein en verdeelt , God ziet alles groot en in één geheel (Wilt U met mij praten, vroeg ik aan God, 3)

Mijn God, in ons gesprek, ik op de fiets, kwam het ego zo ter sprake en eigenlijk is in een aantal blogs dit wel aan de orde geweest. Maar Uw opmerking zo gezegd vond ik wel heel treffend. Het ego maakt alles klein en U ziet alles groot. Het ego verdeelt en U heelt.
Nou ik verwacht eigenlijk toch nog iets nieuws en dat komt er vast?

Ja mijn zoon, jouw verwachtingen worden altijd door Mij overtroffen, niet alleen omdat Ik altijd wel iets verrassends of moois in petto heb, maar ook omdat jouw kinderhand zo gauw gevuld is, want je houdt hem open en leeg, telkens opnieuw.

Het verrassende is dit.

Het ego moet van God alles klein maken. En het ego moet van God alles delen. Want alleen zo ontwikkelt ze zich. Alleen zo groeit ze uit tot een volmaakt instrument. Alleen zo groeit ze naar de volgende fase, namelijk de kans op overgave. De kans op instrument worden i.p.v. het doel willen zijn. Alleen zo gaat het het beste.

Een moeder wil toch ook niet dat het kind de hele koektrommel leegrooft? Slechts één stap naar de koektrommel alsof er niets anders op de wereld bestaat dan die ene koektrommel. En als het deksel er eenmaal af is, dan is het toch prachtig dat het kind één koekje pakt? Niet meer anders zou dat ontdekt worden, denkt het kind. Eén koekje slechts. En terwijl het kind focust op de koektrommel en zijn koekjes-actie ziet de moeder de hele kamer, en die is groter dan de koektrommel, immers. En zo werkt het goed.

Het ego maakt alles klein. En God overziet het grote geheel en voorziet elke stap van het ego om meer te gaan zien, om meer te gaan ontdekken, om meer te gaan ervaren totdat de hele wereld de koektrommel geworden is.

Het ego verdeelt. En God heelt. En God helpt het ego om langzamerhand meer los te laten, meer te gaan zien, meer te beseffen. Zo is die samengeknepen hand met dat éne koekje, ook al wordt het koekje daarna opgegeten, symbool voor de totale identificatie van het ego met het kleine, met het beperkte. En ach, God weet meer nog dan het ego dat dat alles tijdelijk is, en belooft naar meer, en groter en heler.  

En aldus ziet God dat alles goed is.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 475

Jullie kunnen allen God horen

De mens is een wonderbaarlijk wezen, met veel verborgen vaardigheden.

Jullie horen allen jullie “Mijn God”. De vraag is alleen: Herkennen jullie de stem van jullie “Mijn God”?

De stem van “Mijn God” is een droom of een ingeving of inspiratie of een geluksgevoel of een voorgevoel of een bijzondere ontmoeting of een frappante opmerking van iemand of een bijzonder dier op jullie pad of een onverwachte gebeurtenis.

Want jullie “Mijn God” is dag en nacht met jullie “bezig” en vindt altijd mogelijkheden en wegen en middelen om jullie vrije wil te voeden met geestelijk doelen. Want aardse doelen komen vanzelf wel jullie richting uit, teveel zelfs.

Jullie allen hebben een “Mijn God”, Wiens stem ook gehoord kan worden. De vraag is alleen: willen jullie de stem van “Mijn God” ook horen? Want het is aan jullie je daarvoor in te spannen.

 

Zuiverder leven, zuiverder denken, zuiverder voelen, zuiverder handelen: op deze wijze worden jullie een zuiverder instrument en is het makkelijker voor jullie “Mijn God” jullie te “gebruiken”. Willen jullie zelf ook niet liever timmeren met schoon en goed gereedschap, lopen op goede schoenen, koken met de beste pannen en schrijven met een fijne pen?

God gebruikt graag een goed instrument.

Dus: kijk naar jezelf. Eet je rustig en matig? Drink je niet teveel alcohol? Laat je de zoveelste kop koffie staan? Ben je al aan het minderen met roken? Kun je vlees en vis vaker overslaan? Bid je af en toe? Neem je stilte en rust voor jouw innerlijk? Zeg je “nee” tegen teveel drukte en afspraken? Zet je de TV of de computer wel eens uit? Houd je van je medemens?

Wat willen jullie? Je verliezen in behoeften, beslommeringen en verplichtingen of je open stellen voor de stem van jullie “Mijn God”?

Het is aan jullie, elke dag opnieuw.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 146