Terug naar de natuur

Deze foto roept heel wat bij mij op. En bij U?

De natuur roept jullie altijd.

Alleen hoort de mensheid het niet meer zo.
De natuur roept de mens en zegt: wees stil.
Kom bij mij. Ontspan bij mij. Vind jezelf  in mij.

Maar de mens wordt uit zijn zelf gerukt door het lawaai van de wereld.

Daarom zal heel spoedig de mens weer door de stilte van de natuur bevangen worden en tot zichzelf komen.
Maar daar is wat elementairs voor nodig.
De natuur zelf zal daar voor zorgen.
En het zal door de mensheid ervaren worden als geweld.
Een korte tijd zal het lawaai van de natuur het lawaai van de mensheid overstemmen. Een korte tijd.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 333

Waarschuwing tegen egoïsme

"Jullie gaan wel oppervlakkig door het leven. Kijk eens rond, zie je jouw medemens ? Doe niet alsof je alleen op aarde rondloopt” 

Deze tweet van U is wel fascinerend. Zou U daar iets over willen zeggen?

Veel mensen op deze onzekere en dynamische wereld reageren met vluchtgedrag. Dat is het onderwerp van deze tweet, en het geldt voor veel mensen, niet alleen voor jongeren, en niet alleen voor jullie in het westen, maar ook voor de rijken in de rest van de wereld.
Weet, dat jullie allen het zelfde gedrag vertonen als de rijken vroeger, door de eeuwen heen, tot de oudheid toe. Maar jullie zijn nu met zoveel!

Jullie vertonen vluchtgedrag, dat gekenmerkt wordt door onverschilligheid, egoïsme en zich verliezen in de genoegens van het materialisme. En wanneer men vlucht, loopt men weg van iets, en dat is het leed van de anderen, zowel van de mensen als van de hele natuur.

Het geweldige, onnoembare leed van de anderen, de mensen met een ziek hoofd, de eenzame ouderen, ook in huizen, de hongerenden in de wereld, de sloppenwijkbewoners, vluchtelingen, door grote ondernemingen uitgebuite arbeiders en boeren, de overbelaste natuur, het eindeloos betegelen van jullie arme grond, het gebruik van jullie auto alsof die niet tezelfdertijd alles verslindend is en alles vervuilend, het lawaai dat jullie veroorzaken in de arme wereld.

Hoe lang nog sluiten jullie je ogen voor de uitbuiting en de verwaarlozing van de ellendigen en de natuur in de hele wereld ?
Weten jullie niet, dat

• Het fruit uit de derde wereld besmeurd is met bloedgeld van arme boeren. 
• Het goedkope vlees in jullie supermarkten schreeuwt over het leed van haar dieren.
• Het goedkope textiel veelal gemaakt is door laagbetaalde arbeiders of met kinderarbeid, en het milieu ernstig belast. 
• Jullie benzine, en het gemak waarmee je de auto pakt, ten koste gaat van het milieu, de schone aarde, de schone lucht.
• Elk kinderspeelgoed, fietslampje met batterijtjes, elke blackberry, elk luxe hebbedingetje ernstig bijdraagt aan de vervuiling van de aarde. 
• Julie vakantiegedrag met benzineverslindende vliegtuigen mede bijdraagt aan het uitsterven van diersoorten.
• Jullie kinderen omkomen in de plastic speelgoedtroep.
• De natuur en haar dier- en plantensoorten reeds een kleine eeuw geleden de grenzen van haar kunnen bereikt hebben.
• Jullie met z’n allen een doodlopende weg zijn ingeslagen?

Zo zien Wij dat.

En God wil jullie niet bang maken, maar waarschuwen, jullie wakker schudden, jullie vragen: hebben jullie dan geen binding met jullie omgeving, met jullie medemens, met de natuur, met de planten en dieren?

Jullie zijn als een huisbewoner, die alleen zijn huiskamer schoonhoudt en verder alles in de rest van de woning verwaarloost, zodanig, dat alles verkrot, verrot, vergaat en het moment daar komt, dat zelfs de schone en opgeruimde woonkamer de gevolgen gaat ondervinden van lekkages, verstopte leidingen, kortsluiting en door storm afwaaiende dakpannen.
God zegt jullie: jullie sluiten jullie ogen, jullie gedragen je als struisvogels, jullie rennen willen en wetens naar de afgrond.
En God zegt jullie: die afgrond komt daar absoluut aan, want een kind kan weten, dat dit niet zo door kan gaan.
Gaan jullie bij jezelf te rade, want jullie hebben ook van God verstand gekregen en een geweten en mededogen en verantwoordelijkheid. Gebruik dat!

Wees jullie allen gezegend

Nr. 44