Translate

Posts tonen met het label Frenkie stopt toch niet. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Frenkie stopt toch niet. Alle posts tonen

zaterdag 10 juni 2023

Jubileum, twaalf jaar lang openbaringen

 


Rond de 190.000 bezoeken uit meer dan 100 landen. Waar sta ik na het doorkrijgen van zo’n 550 blogs in twaalf jaar? Vandaag dus twaalf jaar geleden begon Het. Het is wat. Waarom noem ik het eigenlijk niet gewoon boodschappen en gebruik ik nu het woord openbaring?

Tsja, goede vraag. Ik weet het antwoord niet hoewel ik wanneer ik een blog teruglees altijd weer onder de indruk ben van het oorspronkelijke, het eenvoudige, het opbeurende of het verbazingwekkende van de inhoud. Toch maar openbaring.

En ik blijf vasthouden aan de mededeling in één van de eerste blogs (22 oktober 2011 dat de waarheid niet bestaat op aarde en dat er in elke openbaring hiaten, fouten en subjectiviteiten zitten. Maximaal 90 % waarheid had ik begrepen. Nou gelukkig maar. Als ooit blijkt dat er fikse fouten in deze blogs staan dan kan ik braaf zeggen:

 “Hee hallo, ik ben maar een mens, een boodschapper. Mijn God is onschuldig, ik heb gewoon niet goed genoeg geluisterd, of ik zat in een groef op dat onderwerp, of ik had een blinde vlek”.

Kortom, laat iedereen zelf maar bekijken wat ze doen met de teksten. Ik heb mijn best gedaan.

Ik had mezelf voorgenomen om na 12 jaar te stoppen. Is het niet mooi geweest? Wordt het geen gewoonte? Raakt het concept niet een beetje sleets? Is alles nou niet gezegd? Moet ik niet eens wat anders gaan doen? Is het toch niet gewoon toch sleets aan het worden?

Haha het is wat, en een vriendin zei me toen ik dat zo opperde: “Frenkie, hoe kun je dat nu zeggen, elke blog opnieuw is een groots iets, een genade, een niet vanzelfsprekende openbaring. Hoe kun je nou zeggen, sleets? Ben je niet een beetje te gemakzuchtig over wat je  hier meemaakt?”

En misschien heeft ze een punt. Misschien moet ik eens flink in mijn vel knijpen en weer verbaasd raken over wat hier gebeurt.

Zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn zoon, dat wil Ik wel.

Jouw vriendin heeft gelijk. Je bent gemakzuchtig geworden, je neemt alles nogal aan als vanzelfsprekend. Je bent gaan denken dat alles heel gewoon is, en beseft niet meer dat je leeft onder een grote genade en zeer gezegend bent als mens en dat je uitverkoren bent. Ja dat woord gebruik Ik nu maar eens bewust. En vanzelfsprekend is het zeker niet. Maar dat geldt voor het hele leven van alle mensen.

Wat dat betreft ben je net als alle andere 7,8 miljard mensen. Jullie nemen veel als vanzelfsprekend aan, wat het niet is. Jullie gezondheid, jullie voedsel, het overvloedige water, de werking van jullie lichaam en de schoonheid van de natuur. En allerminst vanzelfsprekend is de dienstbaarheid van de geestelijke wereld aan jullie klein en eenvoudig bewustzijn. Jullie leven in een groot wonder van genade en zegen.

En Ik vraag aan jou, Mijn kleine vriend, wat wil je? Verder gaan zonder Mij, zonder Mijn woorden, zonder ze te delen met jouw medemens? Denk je dat dat je dan gelukkig zal maken? Ga je andere hobby’s ontwikkelen, leukere hobby’s misschien. Heb je wensen over wijzigingen van Gods plannen met de mens? Misschien suggesties?

Overigens denk toch niet dat deze schone levenstaak een hobby van je is.

Ach Mijn God, ik zeg niets meer. Het spijt mij. Bezie Uw dienstknecht.

Wees gezegend, Mijn overmoedig kind. Ga maar door zo.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 553

woensdag 20 november 2019

Frenkie hoort ineens de stem van God niet meer

 
 
 
Al een tijd loop ik af en toe te twijfelen over mijn contact met God en over de stem die ik hoor. En de laatste dagen dacht ik zelfs ‘het is alles zo gewoon en bijna sleets aan het worden, en ik ben zeer zeker niet erg geïnspireerd’. Ik dacht zelfs soms ‘misschien verzin ik het alles’.


Ik vroeg daarom op een goede dag aan God of ik de komende tijd een teken mocht krijgen waardoor ik wist dat ik moest stoppen of juist doorgaan. Wat dan ook, maar iets heel duidelijks waardoor ik wist wat te doen. Want zo doorgaan leek me niet goed.

Gisteravond om een uur of zes leek het net of ik God niet meer goed hoorde, de stem klonk steeds vager en verder weg. En ineens hoorde ik niets meer. Totaal niets. Wat ik ook vroeg of zei of wachtte of luisterde, ik hoorde niets meer behalve een oorverdovende stilte. En ik merkte dat ik opgelucht was over het kwijt zijn van alle verantwoordelijkheid en het bijzondere van het horen van een stem. Ik was echt opgelucht.

Ik belde later die avond een goede vriendin van mij die mijn verhaal aanhoorde en ook wel merkte dat ik er heel rustig onder bleef. Zij kreeg de stellige indruk dat het heel tijdelijk was en dat “ze boven” een klein beetje met humor mij precies dat gaven waarom ik gevraagd had. Ik wilde een teken, nou dat kon ik natuurlijk krijgen. En zij verzekerde mij dat ik maar rustig moest doorgaan met leven en dan zou ik nog wel zien. Ik was het met haar eens eigenlijk.

In de loop van de nacht werd ik wel eens wakker en bespeurde een toenemende onrust bij mijzelf, en ook spijt. Wat had ik nu gedaan, gespeeld met God, de stem niet serieus genomen, God behandeld als een vriendje? Was het gek dat ik gestraft werd, oh nee besefte ik, daar doet God niet aan. Was het gek dat ik kreeg waar ik om vroeg, namelijk het kwijt zijn van het kanaal? Maar ik besefte ook wat een overtuigend bewijs het was dat ik echt met iets heel groots van doen had gehad. En nu was ik het kwijt en ik hoorde niets, totaal niets. Ik probeerde zelfs een gesprek met mezelf in mijn hoofd aan te gaan, maar het was één richting. Wat ik ook zei, ik hoorde niets.

De volgende ochtend was ik behoorlijk ontdaan. En zei tegen God, en juist nu nu ik zoveel moeilijkheden en zorgen om me heen heb, komt het helemaal slecht uit zoiets. En toen hoorde ik God weer, als vanouds. Het besloeg dus zo’n 12 uur. En ik zei,  bent U het echt? En God sprak weer tot me en stelde me gerust en legde me uit dat dit was wat ik wenste en nodig had. En dit geschiedde ondanks de moeilijke periode waarin ik verkeerde of juist daarom, waardoor alles maximaal impact had.

En ik moest zo vreselijk huilen van opluchting, van ontroering, van blijdschap, van dankbaarheid, van schaamte om mijn overmoed, mijn achteloosheid, terwijl ik nu wederom wist dat ik echt niets verzon.

En de goede God zei tegen me:

Mijn zoon, je zult nu met meer respect alles tot je nemen en weet dat het geen straf was. Ik heb je geholpen met het overwinnen van jouw twijfel, Ik heb je een beter perspectief gegeven op waar je mee bezig bent. En weet dat jouw houding gedurende deze 12 uur “radiostilte” er een was vol rust en vertrouwen, alles accepterend in openheid. Maar je bent hierdoor geholpen met een beter beeld van de situatie, wees verzekerd van Mijn liefde. Vertrouw en ga verder met vertrouwen.
Jij bent zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 467

zondag 7 december 2014

Frenkie stopt toch niet




Mijn God, dit is de 250e blog.

Ik ben nu 3 ½ jaar bezig. Zou het kunnen zijn, dat ik moet stoppen? Is niet alles gezegd? De blogs hebben zoveel onderwerpen behandeld. Leven na de dood, criminelen en hun geestelijk lichaam, de vroege dood van een kind, de relatie met onze ziel, Uw macht en pracht, de evolutie, de milieuvervuiling, de stilte in ons hart, de Godsvonk, beschermengelen, de genezing door muziek, hoop en liefde. Is het niet mooi geweest? Moeten de Watchthegod blogs in het Nederlands en in het Engels niet gewoon stoppen? Zou U hier iets over willen zeggen? Wat U wilt, natuurlijk!

Mijn zoon.
Je hebt geen besef.
Je vraagt of het niet genoeg is geweest? Of niet alles gezegd is?
Denk je dat de verhalen verteld kunnen zijn over de almacht van God, de kennis van een Godsvonk, de grootsheid van het kosmische leven, de bijzondere evolutie van de aarde, de sprankelende aarde waarop de ziel geboren wordt, de voormalige aap die uit Godsliefde de eeuwigheid mag verwerven, denk je nu echt, dat 250 teksten het wel gezegd hebben?

Wat dacht je van 250.000 teksten die nodig zijn om de mensheid te vertellen wat de geestelijke wereld weet? Om voor de aardse mens een tipje van de sluier op te lichten. Om in deze nieuwe eeuw moderner verhalen te verwoorden dan menige spirituele stroming of boek tot nu toe heeft verteld?
Wat dacht je van het onderwerp van de beschermengel, de speciale boodschapper van God, die aan de aardse mens is toegewezen en hem begeleidt op zijn weg naar de eeuwigheid? Alleen aan deze boodschapper zou Ik al 100 teksten kunnen wijden?

Dus wil je jouw vraag of Ik moet stoppen met teksten aan jou door te geven nog steeds stellen?

Sorry, Mijn God, eigenlijk wel.
Ik begrijp en weet ook wel, dat ik het niet overzie, en dat U mij steeds opnieuw verrast heeft met de inhoud van de blogs, dat ik vaak dingen hoor verneem waar ik geen besef van heb. Maar ik dan, ik ben de boodschapper? Ik moet het opschrijven. Ik ben uw instrument. Is dit niet het maximale wat ik door kan krijgen? Wordt de inhoud van de blogs niet beperkt door mijn bewustzijn? Is het niet gewoon op? Kan ik nog meer tot mij nemen? U heeft toch ook ooit gezegd, dat er 10 % ruis is op de blogs, dat 100 % waarheid niet bestaat op aarde?

Gaat de ruis, en de subjectiviteit niet toenemen? Wordt de inhoud niet belemmerd door mijn bewustzijn? Moet U niet een beter en ruimhartiger en spiritueler type uitzoeken om daar mee verder te gaan? Ik ben aangelopen tegen de grenzen van mijn kunnen.

Ik dacht dat ik ontzettend zou veranderen, dat alles anders zou worden, dat ik veel spiritueler zou worden. Maar dat is me tegengevallen. Ik blijf toch gewoon Frenkie, met zijn ego op de troon van zijn innerlijk, en met al zijn apestreken. Wat moet U nog verder met mij?

Mijn zoon, voor zover je niet onbewust zit te vissen naar een compliment, is dit in ieder geval duidelijk: je begrijpt en overziet nog steeds niet Mijn kracht en macht. En je weet niet wat Ik kan. En dat het meest schamele instrument voor een Godsvonk geen belemmering hoeft te zijn. En Ik zie ook, dat je jouw verandering de afgelopen jaren onderschat.

Ik zeg je dit: jij bent Mijn instrument, en Ik ken jouw beperkingen, Ik ken jouw apestreken, ik ken jouw oude patronen, ik ken het verzet van jouw ego, ik weet van jouw gehechtheden, Ik weet van jouw twijfel, jouw angsten, jouw menselijke streken, Ik zie jouw onhandigheden, Ik ken dat alles.
Maar het is geen beletsel. Is het alles niet Mijn werk? Til Ik je niet steeds over jouw beperkingen heen? Doorbreek Ik niet steeds opnieuw jouw oude hebbelijkheden?

Daarom stel Ik jou voor gewoon door te gaan. Als jij dat wilt.
Want de onderwerpen voor toekomstige blogs en de diepgang van de teksten zullen nog groeien. En de zuiverheid en de diepgang van het opgeschrevene zal toenemen.

En accepteer, dat jij bewust bent uitgekozen, dat je helderhorend bent en dat niet iedereen dat heeft, je hoort Jouw Godsvonk, Mijn zoon, je hoort Mij, accepteer dit talent. Wees toch ook niet te bescheiden. De geestelijke wereld houdt van nederigheid en overgave, maar niet van valse bescheidenheid. Wees trots op jouw talent. Onderdruk dat niet. Geef het de ruimte, een mens mag zijn talent boven het maaiveld uitsteken. Is dat niet één van de boodschappen van de Watchthegod blogs, dat de mensheid groots is in zijn talenten en grootser kan worden?

Ik zie, dat jouw acceptatie van dit talent nog niet optimaal is. Dus Ik zie nog perspectief. En accepteer daarnaast ook jouw menszijn, met al zijn beperkingen. Wees liefdevoller naar jezelf. Zie ook alle innerlijke veranderingen. Ook al ben je nog op weg. Is dat niet één van de boodschappen van de Watchthegod blogs, dat de mensen liefdevoller moeten zijn, ook maar vooral naar zichzelf? Want wie liefdevol omgaat met zichzelf, is automatisch liefdevoller naar de ander. Veel haat en oorlog in de wereld komen voort uit haat en oorlog in het eigen innerlijk.

Dus Ik wil doorgaan met jou?
Wil jij ook doorgaan met Mij?

Ja, Mijn God, natuurlijk. Wat U wilt. Uw wil geschiedde.
Bezie Uw dienstknecht.

Wees jij gezegend, Mijn zoon.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 250