Een wijze houding (Diepgaande gezegden, 1)

Twee zaken bepalen wie je bent. Jouw geduld als je niets hebt, en jouw houding als je alles bezit

Zou U hier op in willen gaan?

Mijn zoon, wat staat internet toch vol met diepgaande gezegden. Je googelt altijd mooie gezegden of wijze of inspirerende gezegden. Vandaag heb ik je het inzicht gegeven om diepgaande gezegden te googlen, en kijk eens even, je hebt zo tien gezegden opgeduikeld waar we mee verder kunnen, we hebben gelijk weer tien blogs te gaan. Mijn zoon, We zullen zo de komende maanden ons handen vol hebben.

Terug naar dit gezegde.

In de uitersten van het leven wordt zichtbaar wat een mens heeft opgebouwd.

Wanneer het leven de mens alles uit zijn handen heeft geslagen wordt zichtbaar wat de mens aan incasseringsvermogen, aan wijsheid, aan innerlijke kracht heeft opgebouwd. En met name het geduld dat deze mens opbrengt als het leven hem alles ontnomen heeft toont zijn grootsheid, zijn innerlijke kracht, zijn geestelijke rijkdom. Als hij alles heeft, tsja, en het gaat hem voor de wind, dan kan hij makkelijk rustig, ontspannen, ruimhartig zijn. Als alles hem ontnomen is, en hij betoont geduld en raakt niet in paniek, dan kan de wereld aan hem zien, wat God al weet, hoe groots deze mens is.

En als hij alles heeft, en deze mens heeft een houding van “dat heb ik alles verworven, dat heb ik dankzij mijn talenten en harde werken en wil voor elkaar” dan is dat een andere houding dan iemand die zegt “ach ik heb alleen maar geluk gehad, en alles aangereikt gekregen, een ander die hetzelfde probeerde had minder geluk, en ik wel, ik ben er dankbaar om, ik heb mijn talenten van het leven, van God gekregen, wie ben ik? Ik heb alleen maar de plicht om dit alles te delen met mijn medemens die minder geluk heeft gehad”.  De houding van deze mens is groots en wijs en getuigt van inzicht. Diegenen die prat gaat op zijn eigen talenten en denkt dat hij het verdiend heeft is een klein mens, die nog een lange weg  te gaan heeft op het pad van inzicht en wijsheid.

God bemint de laatste, zeker, maar koestert de eerste.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 435

De overweldigende liefde van God

Ik lag in bed en verzuchtte tegen Mijn God (en ik was echt niet onzeker of zo, maar blikte terug op mijn inspanningen en daden): “Ach, wat heeft U aan me. Ik ben wispelturig. Ik luister niet goed, ik ben lui. Ik beloof U van alles en ik kom mijn beloften niet na. Ik ben wankelmoedig. Ik  besteed eindeloos tijd aan vele dingen des levens, terwijl U spaarzame ogenblikken van me krijgt. Ik ben inconsequent, ik vertrouw U onvoldoende als ik bevangen word door de teisteringen des levens. U zegt steeds “wees gerust” maar ik ben het vaak niet. Ik moet het eerst nog zien  wat U me belooft. Ik ben onbetrouwbaar.  Ik, ach, ik ga maar niet eens door, het is hopeloos.

Mijn God, wat moet U wel niet van mij denken. U ben vast teleurgesteld.

Nee, bedacht ik dat is God niet.
U bent vast moedeloos.
Nee, bedacht ik, dat is God niet.
U bent vast ongeduldig geworden.
Nee, dacht  ik, dat wordt God niet.
Maar wat bent U dan? Hoe kijkt U naar me? Wat vindt U van mijn gedoetjes?

Ik zei: ‘Ach wat kan ik zeggen tegen U. U weet alles.

U weet van mijn verborgenheden. U weet van mijn gehechtheden. U weet van mijn zwaktes. U weet van mijn geworstel. U weet van mijn tekortkomingen. U weet van mij alles. U weet alles. U ziet mij helemaal. Ik kan niets  verbergen. U bent de enige die mij kent en mij ziet.

En ik word meegenomen, vrij onverwachts,  in een overweldigende golf van louter liefde, louter acceptatie, louter wijsheid. Ik voel hoe God naar mij kijkt. En wordt ondergedompeld in een melkwitte zee van zijn, van liefde, van begrip, van wijsheid, van acceptatie. En ik moet huilen van geluk. Ik kom thuis. Ik word gezien, in al mijn zwakheden. En alles mag er zijn. En al mijn tobberijen zijn weggeraakt in deze golf van liefde. Er is niets anders dan God en iets dat zichzelf ik noem,  maar niet gevonden kan worden. Ik besta niet meer, maar ben ondergedompeld in een zee van rust, ruimte, volle leegte, een melkwit bestaan van zijn, van liefde, van gezien worden, van overgave, van gestopt zijn met worstelen, van gestopt zijn met denken dat ik iets moet doen of voelen of zeggen terwijl ik niets meer hoef te doen.

Zijn, zijn, zijn.

Ik huil van geluk en herinner mij, dat dit altijd zo geweest is. Dat ik mijn best niet hoef te doen in de ogen van God. Dat ik ben, dat Ik Ben.
Ik streel met mijn handen mijn gezicht en weet dat God mij aanraakt en mij streelt. Ik streel mijn arm en voel dat God mij aanraakt, dat mijn arm zelf de aanraking van  God is, dat mijn hele lichaam de aanraking van God is. Ik ben, ik ben, Ik ben.
Gelukkig viel ik in slaap.

Mijn God, zou U hier iets over willen zeggen?

Dit is zo goed, Mijn zoon.

Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 419 

Als je het niet fijn vindt, waarin je terecht bent gekomen, ga dan verder. Je bent geen boom (Hopeloos verloren, 3)

Zou U hier iets over willen zeggen?

Te snel denkt de mens wanneer hij iets heftigs meemaakt, dat hij machteloos is in deze situatie. Men is dan slachtoffer. Het lot heeft het zo laten zijn. Het is de wil van God/Allah/Brahman/Jahweh. En dat is maar de vraag.

Zeer regelmatig is het hem inderdaad op zijn pad gebracht. Maar zeker kan het hem ook gewoon bij toeval overkomen zijn.

De hamvraag is echter in alle gevallen: laat hij het er bij zitten en wacht hij tot het overgaat of komt hij in actie? Wordt hij passief of gaat hij onderzoeken of hij de situatie kan veranderen. En het advies van de geestelijke wereld is, kom in actie, beweeg mee met het lot, maak van citroenen citroenkwast, wordt veranderaar van jouw lot.

 

Kinderen van God blijven hangen in het oude.

Zonen en dochters van God pakken aan.

Wees jullie allen gezegend

https://www.powerofpositivity.com/11-quotes-to-remember-when-you-feel-lost-in-life/

Nr. 409

Vloeken is ook zo’n dingetje

Mijn God, laatst passeerden twee mensen me en de ene verzuchtte: “Jezus, wat een gedoe”.
Ik dacht toen, wat zou de geestelijke wereld nu vinden van al dat bewuste en onbewuste gevloek? Sommige vloeken gaan mij door merg en been, zoals “godverdomme”.
Ik denk dan altijd erachter “niet maar zal me bewaren”. En soms zeg ik het dan ook: “weet je wel wat je zegt,  God verdoem mij”! Mensen schrikken dan wel toch. Maar ik zeg ook wel eens Jezus, zonder dat ik me ervan bewust ben.
Zou U hier iets over willen zeggen?

Het is onvolwassen gedrag en de geestelijke wereld blijft dan na zulk gedrag de mens die dat doet kind van God noemen. Een zoon of dochter van God doet dat niet. Nooit. Jezus, de grote zoon van God, voorop.

En wanneer jij zoiets doet, zoals laatst, toen je hartgrondig Jezus riep en je je helemaal niet tot Jezus wilde richten maar worstelde met iets wat jou  tegenviel.
Toen verzuchtte Ik “Ach, Mijn kind toch” maar je hebt het niet gehoord.
Gezegend zijn zij die nooit vloeken.

Wees jullie allen  gezegend

Nr. 354

Zoon of kind van God

Waarom noemt U mij vaak zoon, en soms kind ?

Mijn zoon, wanneer je aan een ander denkt, wanneer je bidt, alles opdraagt, als je Mij vertrouwt, als je loslaat, als je jouw aardse natuur voor Mij verzaakt, als je liefhebt, als je mediteert, als je stil bent, als je lijdt voor Mij, als je van Mijn aardse natuur geniet, als je Mij dankt, dan noem ik je Mijn zoon.

Als je bezig bent met jouw kleine gehechtheden, als je achterdochtig bent, als je bang bent, als je je verliest in je kleine verslavingen, als je jouw lichaam belast met verkeerd gedrag, als je jouw medemensen liefdeloos beziet, als je onrustig bent, dan noem ik je Mijn kind.

Wees allen gezegend

Nr. 22