Een Hindoestaanse tempel in Den Haag (2)

U zou ingaan op mijn blog van vorige week, waarin ik vertel hoe ontroerd ik ben door de sfeer, de openheid en de geestelijke energie, die ik heb ervaren tijdens mijn bezoek aan deze tempel.
 

Dat doe Ik.

Dit eeuwenoude Hindoestaanse geloof heb je goed aangevoeld. Zoveel jaren devotie en traditie en verfijnde rituelen en verscheidenheid aan godsbeelden en verhalen over geweldige helden die verkeerden met de goden dragen precies bij aan wat jij voelde. Een sterke impact op jouw gevoel van devotie die gepaard gaat met een grote geestelijke energie. Men komt binnen en wordt gelijk geraakt. Men wordt opgenomen in de grote tempel, die in de geestelijke wereld is opgebouwd, die haar invloed doet gelden aan elke bezoeker. En die ook in de verre omgeving doorwerkt met de verspreiding van geestelijke energie. Ook de Hindoestaanse tempels zijn transformatorhuisjes van geestelijke energie en een weldaad voor de omgeving.

Vanuit het principe van monotheïsme en bestrijding van bijgeloof en vanuit het perspectief van de menselijke ratio scoren de Islam, het Jodendom en het Protestantisme heel goed op aarde. Één God, grote eenvoud en soberheid.

Aan de andere kant vanuit het principe van veelkleurigheid en creativiteit en ondersteuning van het menselijke hart en het menselijke gevoelsleven scoren het Shintoïsme, het Katholicisme en het Hindoeïsme het beste.
En wie zal zeggen welke van de inmiddels zeven miljard mensen op aarde wat moet geloven? God/Allah/Braham/Jahweh doet dat niet. Wel vaker doen Diens dienaren op aarde dat, te vaak dus.

De heerlijke veelkleurigheid van het Hindoeïsme wordt het mooist gesymboliseerd door het feest van de Holi-Phagwa waar de lente, de overwinning van het goede op het kwade én het nieuwe jaar worden gevierd. En niet-Hindoes zijn op dit feest van harte welkom. Ieder medemens. En heb jij in deze tempel niet ervaren dat jij en jouw familielid als niet-Hindoes zeer welkom waren om de bindi (stip op het voorhoofd) te ontvangen?

Dat brengt Mij op een ander aspect dat Ik graag wil benadrukken in deze blog. De openheid voor andere godsdiensten, andere goden, andere geloofsvormen. De Hindoes waren verrukt om de Christenen en hun Christus welkom te heten. Zij waren onder de indruk van de figuur van Christus, Zijn geestelijk voorbeeld en de rituelen en de gebruiken van bij voorbeeld de Katholieken zoals de communie en een kerk vol heiligenbeelden. Het droeg alleen maar bij aan de veelkleurigheid van hun geloof. Dit is een prachtig kenmerk van de Hindoes, zij wilden wel Christus verwelkomen, maar de Christenen wilden echter dat ze Ganesh en Durga etc afschaften. In tegenstelling tot de Christenen vertoont het Hindoestaanse geloof hier een mooie, rijke, wijze en eeuwenoude openheid, die bezongen wordt in de geestelijke wereld!

Tenslotte nog dit, Mijn zoon. We doen groot onrecht aan het Hindoestaanse geloof om slechts twee blogs te wijden aan hun rituelen, hun goden, hun wijsheid en hun tradities. Maar we kunnen niet anders. We hebben zoveel andere onderwerpen te gaan. En je zal immers ook nog bij voorbeeld een synagoge en een moskee gaan bezoeken?

De Hindoes zijn gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 457

Een Hindoestaanse tempel in Den Haag (1)

Ik bezoek een Hindoestaanse tempel in Den Haag. Ik ga samen met een familielid van me die vanuit haar werk mensen kent die daar komen. De tempel wordt in stand gehouden door de stichting Shiram Mandir die overal in Nederland ‘voorziet in de behoefte van de hindoestaanse gemeenschap door op wekelijkse basis kerkdiensten te houden”.
 

Zie ook  http://shrirammandir.nl/

De tempel ligt in de Haagse Schilderswijk en is gehuisvest volgens mij in een voormalig schooltje en van binnen uitgebroken, zodanig dat ik blij verrast was bij binnenkomst een enorme ruimte te zien met veel Hindoegoden, teksten, versieringen, gouden koepeltjes, altaren. Kortom het was een heerlijk geheel van inspiratie en sfeer en bijzondere energie. We deden bij onze binnenkomst onze schoenen uit, en werden hartelijk verwelkomd door mensen uit de Hindoestaanse gemeenschap, wij vielen echt wel op als oude Nederlanders lang en wit en blond enzo. Ik voelde me vrij snel thuis ook al wist ik echt niet veel van alle symbolen en beelden. En de Mandir, de voorganger dus, zei heel wat maar dat was in het hindi dus dat verstonden wij niet. Waar ga ik dan op af, hoe komt het bij mij over, wat vind ik indrukwekkend of vreemd? Nou dat ga ik dan maar proberen te beschrijven.

·         Ik voel hoe ik ondergedompeld wordt in een eeuwenoude traditie van devotie en fijne energie. Ergens wordt gezongen, we hebben de Nederlandse vertaling op een briefje ” Kom bij mij, M’n kind“ schijnt Brahman tegen ons te zeggen. Nou heerlijk, natuurlijk, dat voelt heel welkom. Ik denk natuurlijk dat Brahman het zelfde is als Allah, God of Jahweh. Er wordt veel en mooi gezongen en mede hierdoor voel ik hoe ik steeds meer open ga staan voor de mooie  oude Hindoestaanse waarden van het geloof. Ik voel ontzag, respect voor de goddelijke wereld, oprecht geloof en overgave. Ik voel ook de steun vanuit de geestelijke wereld alsof wij ondergedompeld worden in genade en liefde zodat we er in de buiten wereld weer tegen kunnen.

·        Gedurende de hele  dienst worden er op allerlei altaren rituelen uitgevoerd, gebeden , gebogen, bloemen en eten geofferd en ik weet de namen niet van al die goden, maar zie wel ergens Krishna, Ganesh, Shiva,  Vishnu en Durga. Wat mij betreft zijn het alle aspecten van Brahman, die hier een eigen macht en kracht en aanzien hebben. Maar het zijn eigenlijk echt Hindoestaanse Goden zonder meer. Naast de mandir loopt er de hele bijeenkomst een ouder echtpaar rituelen uit te voeren. Het voelt heel devotioneel en warm en respectvol aan. Ik denk dat dat de oudere notabelen van de gemeenschap zijn, misschien de bejaarde ex-mandir en zijn vrouw. Later hoor ik dat deze rol steeds door een ander ouder echtpaar wordt uitgevoerd, en dat dit de schoonmaker van mijn familielid op haar school en zijn echtgenote zijn. Ik vind dat echt heel bijzonder. Hoewel de mandir een man is zie ik allerlei vrouwen rituelen uitvoeren, sowieso heb ik de indruk dat het vrouwelijke aspect goed de ruimte krijgt in deze tempel, zoals Durga, een belangrijke godin.

·        Bijna aan het eind van de dienst krijgen allen met kleurstof een stip geschilderd op hun voorhoofd (een bindi op de plek van het voorhoofd chakra begreep ik). Het ontroert me erg, als Katholiek ervaar ik het als een soort communie, iets heiligs en dat wij als buitenstaander ook zo’n stip op het voorhoofd krijgen  voelt als heel welkom en open, zo in de trant van “we zijn allen kinderen van Brahman”. 

 Ik voel me nog de hele week opgetild en gezegend, ik heb duidelijk iets van energie meegekregen om de boze buitenwereld het hoofd te bieden.

Mijn God, zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn zoon, dat zal Ik doen, in een volgende blog.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 456