Wanneer krijg je Gods krachten?

Als je beseft dat het doel van God in jouw leven niet om jou draait, dan zal Hij jou op grootse wijze gebruiken (Dr. Tony Evans)

Mijn God, zou U hier op in willen gaan?

Het is het bekende verhaal of een mens zijn ego op de troon heeft of zijn Mijn God.

Natuurlijk gaat het God niet om alleen de mens zelf, maar om zijn plaats in het leven, het grote geheel, niet om het kleine beperkte egocentrische leventje. Dat is tijdelijk ook prima, Wij hebben geduld.

Maar de Mijn God van een mens gaat Diens immense krachten pas echt inzetten als alle beperkingen en tekortkomingen echt van binnen zijn losgelaten en opgelost en als de lekkages in het energieveld i.v.m. verslavingen en gehechtheden zijn gedicht. Tot die tijd blijft het aanmodderen voor de mens. Hoe kan het ook anders? Kan een loodgieter de waterleiding aansluiten, als er ergens in het huis nog een lekkage is? Kan een timmerman een deur van een goed slot voorzien als de deur niet goed sluit?

Deze beeldspraak kan men heel letterlijk nemen.

Jullie beseffen niet hoe de zuivere en grote en liefdevolle krachten van God verworden tot vernietigende destructie als de ontvanger niet zuiver  is. En dat betekent niet dat jullie volmaakt hoeven te zijn. Zeker niet. Want dan kan God beter thuis blijven en  op Diens wolk kletsen met de engelen. Het betekent dat jullie diep van binnen slechts één autoriteit moeten erkennen, namelijk de Mijn God.

·         Als jullie alles steeds opdragen.

·         Als jullie in alle situaties God betrekken in jullie leven.

·         Als jullie echt praktisch jullie verslavingen minder belangrijk zijn gaan vinden dan God in jullie innerlijk.

·         Als jullie zijn gaan ervaren in het leven dat er belangrijker zaken zijn dan het eigen kleine leventje.

·         Als jullie je gehechtheden fundamenteel verzaken.

·         Als jullie dus opnieuw geboren zijn in het licht van God.

Pas dan kan God Diens krachten loslaten. Pas dan gebeuren er echt grote wonderen in jullie leven. Pas dan zijn jullie waarlijk de handen van God op aarde geworden. Pas dan is het Koninkrijk van God in jullie leven gerealiseerd op aarde. Pas dan zijn jullie gezaghebbende strijders geworden onder het vaandel van de Christus.

Tot die tijd is jullie leven belangrijk en vol kansen en worden jullie op duizenden manieren gekoesterd en verzorgd. Maar daarna worden jullie heiligen op aarde.

Tony Evans zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 567

Met God kun je geen kant op

Ik was op een bepaald moment wel heel erg nee tegen mezelf en mijn neigingen aan het zeggen. Maar op een avond had ik me  ineens toch alcohol gepermitteerd en voor mijn doen, dat is niet veel, teveel gedronken. Dat vervolgens zo verkeerd viel dat ik echt een beetje ziek was. Ja, twee glazen wijn hoor, meer niet. Ik verzuchtte tegen God:  “Mijn God, op zo’n manier kan ik geen kant meer op”.
Waarop God tegen mij zei:

Mijn zoon, je komt Mijn kant uit.

Ik schaamde me diep.

Nr. 418

Vasil’Hopko (Slowaakse held, 3)

Zou U iets willen zeggen over het leven van bisschop Hopko?

Dat doe Ik graag, want Vasil’ Hopko is een trouw en zeer moedig mens geweest. Zijn hele leven is hij beïnvloed door de geesten van trouw en moed en liefde voor Christus.

Hij is gemarteld en vergiftigd door de communisten, terwijl hij trouw bleef aan zijn geloof. Hij weigerde zijn gelofte van trouw aan Rome te verraden. Hij was vooral vervuld van de wens de beproeving, die de apostel Petrus in zijn jonge jaren niet doorstond wèl te doorstaan: in groot gevaar voor eigen leven trouw blijven aan Christus.

Want zo voelde Vasil’Hopko dat toen hij in de gevangenis geprest werd om zijn eed aan Rome te verraden, om zijn eed aan de Katholieke Kerk te verraden, om zijn eed aan Christus te verraden. Vasil’Hopko hield vol onder de vreselijkste martelingen. Hij is een jaar lang ernstig gemarteld, zonder te zwichten. En in de gevangenisjaren nadien werd hij  vergiftigd met arsenicum, waardoor hij nooit meer de oude is geworden. Maar hij is altijd trouw gebleven. En het Slowaakse volk wist dit en kon mede door zijn voorbeeld moed houden te blijven geloven, ondanks alles. Bisschop Hopko heeft door zijn moed het geloof in (Tjecho-)Slowakije gevoed en gesteund.

Hij heeft ook in zijn jonge jaren veel geleden door de vroege dood van zijn  vader en het vertrek van zijn moeder naar Amerika om werk te zoeken.   Oh, wat heeft hij gehunkerd naar de liefde van zijn moeder. Wat heeft hij verzaakt in het besluit priester te worden i.p.v. zijn moeder te volgen naar Amerika! Maar het wonder geschiedde: net had hij besloten met al zijn gezondheidsproblemen in Slowakije priester te worden, of ze verdwenen als sneeuw voor de zon. Dit was één van de wonderen die hij beleefde in zijn aardse leven.

Zo vroeg al heeft hij zijn ego, zijn persoonlijke leven , zijn intiemste wensen  verzaakt om de kerk te dienen, om Christus te dienen, om God te dienen.

Na zijn gevangenisstraf heeft hij vier jaar geijverd voor erkenning van de Grieks-Katholieke kerk en daarna nog acht jaar mogen werken aan de wederopbouw van de kerk. Hij deed dat met alle liefde en krachten die hij had*, **.
Vasil’Hopko is zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Na zijn dood is hij inmiddels zalig verklaard.

**Hij maakte zich de woorden eigen van bisschop Gojdic: “Voor mij is het niet belangrijk of ik sterf in het bisschoppelijk paleis of de gevangenis; wat telt is binnengaan in het Paradijs”.

Nr. 339

 

Het hier en nu, maar uit de waan van de dag

Ik fietste naar mijn werk en  besefte ineens, dat ik helemaal niets dacht.  Het was zo stil van binnen en zo rustig. Ik moest mezelf dwingen om iets te denken, zoals “ dat is een boom” en daarna was het weer stil van binnen. Toen ik in de stad was gearriveerd en nog steeds van binnen niets dacht, nam ik de stad en de straten waar en kreeg toen een rare dubbele gewaarwording. Aan de ene kant was ik erg in het hier en nu en aan de andere kant ervoer ik een soort tijdloos iets. Het leek het wel of ik me herinnerde, dat de stad eeuwen bestond en dat die stad de ervaringen van alle mensen door de eeuwen heen uitademde. Alsof de straten zich vollediger aan me kenbaar maakten. In het hier en nu en tegelijkertijd stapte ik uit de waan van de dag in een nieuwe volheid waar ook het verleden deel van uitmaakt. Ik had in ieder geval een enorm besef van historische heelheid.

 Zou  U daar op in willen gaan?

Mijn zoon, Ik ga hier graag op in.

Weet overigens, dat  Ik je in deze ervaring heb getrokken, omdat het tijd was voor deze stap! Het denken mag bij jou langzamerhand opgenomen worden in de Boezem van God, in de stilte, in wat jij noemt jouw Rozenhof.

Elke ervaring in het hier en nu impliceert automatisch een gewaarwording van heelheid. En die heelheid bevat niet alleen het verleden, maar ook de toekomst. Oftewel, je maakte contact met het wezen van die stad. Je maakte contact met de heelheid waarin die stad zich bevindt en dus automatisch met haar verleden en met haar toekomst. Want op een ander energieniveau bestaan deze tijden tegelijkertijd.

Kortom: jouw waarnemingsvermogen werd uitgebreid, welkom in de wereld van de geest. En weet, dat wanneer je je in deze staat van niet-denken bevindt, de dualiteit is opgelost en jouw ego verder is verzaakt. Jouw denken staat dan meer ter beschikking van Mij. Jij staat dan meer open voor de volheid van het leven in plaats van voor de waan van het ego.

Wees gezegend

Wees jullie allen gezegend

Nr. 316

Een monnik heeft minder ego

Ik ben een paar dagen in een klooster.
Ik ben steeds erg onder de indruk van de uitstraling van de monniken.
Ze lijken zo weinig ego*  te hebben. Ze lijken zoveel dingen, waar wij burgermensen mee bezig zijn, te hebben opgegeven, is dat zo?

Zij hebben gekozen voor God en veel van de wereld opgegeven.

Zij hebben al veel verzaakt.
Een eigen woning, een partner, een seksleven, kinderen, carrière, status, positie, macht, materie.
Zij zijn nog niet allen vrij, maar veel vrijer dan burgermensen.
Ze hebben vergeleken met burgermensen al veel opgegeven.
Ze verzaken veel.
Ze hebben dus geleerd vaak nee te zeggen tegen het ego, tegen diens wensen en verlangens en fascinaties. En ze helpen elkaar telkens opnieuw voor God te kiezen.

Het gaat dus ook om een duidelijk perspectief, een heldere keuze, een hoofddoel waar al het andere ondergeschikt aan gemaakt wordt.

Dus in principe krijgt het ego weinig kans uit te groeien en is hun persoonlijkheid meer een instrument van God geworden, van het geheel.

EN Ik wil benadrukken, dat hun gebeden voor de wereld en het ontvangen van retraitegasten bijdragen aan een groot geestelijk krediet. Ze sparen voor de eeuwigheid. Ze zetten telkens de ramen open naar God. Zo krijgt hun “Mijn God” veel gelegenheid Zich uit te drukken in de aardse werkelijkheid.

Laat burgermensen niet denken: "oh, dat bereik ik nooit”. Want ieder heeft zijn weg, en elke dag geeft nieuwe kansen om zich af te vragen:

Kies ik voor God of voor Diens tegenstrever, de aap van God?
Kies ik voor het geheel of voor de afscheiding?
Kies ik voor het goede of voor het kwade?
Dus laat jullie vooral inspireren door het voorbeeld van de monniken.

Wees jullie allen gezegend

 * Zie http://watchthegod.blogspot.nl/2013/09/de-persoonlijkheid-en-het-ego.html

Nr. 192

Paradijselijke gevoelens op aarde

Ik rijd langs een kanaal en wordt bevangen door een groot geluksgevoel, net alsof ik contact heb met iets hemels. Het lijkt niet op enig aards geluk maar ik kan het ook nergens mee vergelijken. Zou ik contact hebben met mijn ziel, zou ik een glimp ondergaan van wat wij in de geestelijke sferen kunnen meemaken, een soort geestelijk geluk ?
Zou U iets kunnen zeggen over wat mij overkomen is. Is dit in de hemel normaal? Geeft mijn ziel me deze gevoelens in?

Deze gevoelens zijn jou door Mij gegeven. Ik heb je enigszins opgetrokken naar Mijn sfeer. Even een beetje, opdat je kunt ervaren wat de belofte voor de mens is, wat er op de mens ligt te wachten. En om je te belonen voor jouw inspanningen, want je hebt een last op jouw schouders gekregen, waar Wij nu niet verder op in zullen gaan.

Verheug je erin en herinner je op andere, moeilijke of droeve momenten, dat dit jouw ware staat zal zijn ooit, niet alleen de jouwe, maar ook die van al jouw medemensen, uiteindelijk van allen. Dat belooft God jullie.

Intussen moeten jullie op aarde leven met jullie hoofd in de wolken, maar ook met de voeten in de modder. Haalt een boom immers niet zijn voedsel uit de grond, is hij niet beter bestand tegen stormen, als hij diepgeworteld is en zich vasthoudt "aan de kluiten en de rotsen van de aarde"?

Maar de mensen zijn misschien teveel alleen gericht op hun wortels in de aarde, op hun aardse banden. De persoonlijkheid is zozeer gericht op alles wat op aarde gebeurt, dat hij niet voldoende voelt, dat zijn grote gezel, zijn lotgenoot, zijn verband met de geestelijke wereld, namelijk de ziel, vergeten wordt.
En af en toe herinnert de ziel jullie eraan, dat hij bestaat en werkzaam is en inspireert en koestert en bevlogen is en begaan met het lot van "zijn/haar" persoonlijkheid.
De staat, het voorkomen, de uitstraling van de ziel en die van het geestelijke lichaam zijn schoner, indrukwekkender en hemelser, wanneer de aardse persoonlijkheid zich onthoudt van verderfelijk, onbewust of uitzichtloos gedrag.

Christus zei tegen Vassula Ryder: ” als je wist wat het lijden van de persoonlijkheid betekende voor de staat van jouw ziel dan vroeg je om nog meer”.

En dit betekent zoveel, dat jullie aardse persoonlijkheden dikwijls niet zien, dat moeilijkheden, crises, problemen, ziekten of erger een kentering zijn in het leven van de persoonlijkheid, en dikwijls schoon schip maken op geestelijk terrein, en een grote belofte in zich houden.
Zei jouw eigen moeder niet al: "om een mens, die nooit wat heeft meegemaakt, loop je met een grote boog heen".
Dus wees blij met jouw hemels geluk, maar wees nog blijer met jouw moeilijkheden. Het eerste is slechts een belofte, het tweede een kans.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 32