Mag ik U iets vragen?
Ik merk toch wel dikwijls bij mezelf, maar ook bij anderen, dat we
emoties raar behandelen.
Ze worden opgeblazen, ze worden onderdrukt, ze worden veroordeeld, of
te belangrijk bevonden.
We voelen ons slecht, trekken er conclusies uit op het moment. En later
blijkt dat toch niet te kloppen. Als ze zijn overgewaaid, komen er weer goede
dagen.
Kortom, we worstelen ermee.
Zou U hier op in willen gaan?
Dat doe Ik graag.
“Mensen lijden aan de kleurrijkheid van hun emoties”
Korter kan ik het niet maken.
Emoties worden niet
geaccepteerd.
Er wordt onderscheid gemaakt
tussen positieve emoties, die mogen altijd, en negatieve emoties, die moeten
snel verdwijnen.
En hoe groter de neurose, hoe
psychiatrischer men is, hoe sterker de worsteling.
Maar de worsteling is voor
ieder mens groot.
Tenzij… deze mens een andere
houding heeft ontwikkeld tov emoties.
En ze dus niet meer in hokjes
stopt.
Een houding van vrijheid,
ruimte, inzicht, liefde.
Als de mens alles laat stromen,
kunnen ze ook stromen, en goede informatie geven over de innerlijke en
uiterlijk wereld.
Als je dan positieve emoties
hebt, geniet je ervan, voor zolang het duurt.
Als je dan negatieve emoties
hebt, laat je ze dan, voor zolang het duurt.
En intussen trek je geen
conclusies.
Zo leef je het volle leven.
Dan ben je vrij.
Zoals jij met het weer in
Nederland omgaat: altijd is het weer goed.
Schijnt de zon, dan geniet je
van de warmte.
Is het te heet, dan accepteer
je dat gelaten.
Waait het enorm, dan houd je
ervan de spieren in jouw kuiten te voelen als je fietst.
Als het regent, ben je blij
voor de groene natuur.
Als het…kortom het weer is
altijd goed.
Het weer bepaalt jouw leven
niet, jouw humeur niet, jouw houding niet, jouw geluk niet.
Nu nog met het wisselende weer
van de emotionele wereld.
Dan ben je vrij.
Wees jullie allen gezegend
Nr. 236
.jpg)
