Het boek is er.

Jaja, na heel wat jaren is het er, in het Nederlands. Inmiddels ook in het Engels..

De eerste honderd blogs zijn geredigeerd en in boekvorm uitgebracht. Ik ben blij. Dit project heeft lang op de plank gelegen, maar een goede vriendin van mij heeft de eindredactie gedaan en voor een goede uitgever gezorgd. Zij heeft veel ervaring opgedaan met eindredactie en de uitgeverswereld. Ik ben haar heel dankbaar.

De uitgever BraveNewBooks vind ik geweldig. Zeer prettige ondersteuning, service en communicatie. Check https://ap.lc/vmXtn . De Engelse versie is te verkrijgen ook op Amazon.nl ik hoop spoedig ook op Amazon.Usa 

Veel leesplezier, en wie weet, als het boek goed verkoopt of er komen meer donateurs aanzetten, dan kan ik met redacteurs gaan werken aan de uitgave van blog 101-200. En zo verder, want we zitten nu op blog 575.

Het boek is makkelijk te bestellen, en goedkoop, de paperback en de hardcover. Ik heb de fee voor de schrijver, haha, ik dus, bewust laag gehouden, zodat alles niet te duur wordt. De blogs zijn immers al gratis te checken.

Vind het boek door Frenkie Oosterveen op internet te typen, de eerste hit geeft een link naar de blogs, de volgende hits links naar  het boek. En verder zijn er natuurlijk meer websites waar boeken gekocht kunnen worden.

Veel leesplezier  en naar ik hoop veel inspiratie. Ik dank de goede God.

 Frenkie 

Nr 575

Volmaakt gelukkig (in God)

Ik wilde U vragen. Ik checkte een YouTube video van Vera Helleman*. Zij spreekt daar over “volmaakt gelukkig”, als woord, als staat, als leidraad, als mantra. Als je het hardop zegt, en dat doet ze een aantal keren in haar video, dan maak je als kijker zeker contact met een bijzondere energie. Het lijkt in deze tijd van grote moeilijkheden en uitdagingen en eindeloos gestaar op alles wat er mis is in de wereld en aan de mens totaal hysterisch.

Pardon, wie is nou gelukkig in deze tijd, het is bijna ouderwets, dat woord.

 Ik vond het heel indringend, ben er mee aan de slag gegaan, maar heb daar, als ik me dit voor de geest haal, bijgezet, “volmaakt gelukkig in God”.

Zou U hier op in willen gaan?

Dat doe Ik graag, Mijn zoon.

Het lijkt, zoals jij dat zegt hysterisch, of overdreven maar het is heel praktisch.

Ten eerste, ga eens na wat je de hele dag denkt als mens. Dat is zo’n bijeengeraapt stapeltje van ongeregeld en eindeloos reageren op een  drukke buitenwereld dat zo’n heldere krachtige en energetisch zuivere verzuchting als “volmaakt gelukkig” toch helemaal zo’n gekke niet is? Lekker duidelijk en lekker positief. Maar het is veel meer dan een soort mentale mantra in de trant van positief denken. Dit overstijgt het totaal. Het is een energetische waarheid waar je in kunt gaan staan.

Ten tweede is er een plek in de mens, in de blogs noem Ik dat de as van het draaiende wiel, waar God zich bevindt, waar God wacht op de mens, waar de mens verbinding met de eeuwigheid kan aanvaren. En voor ongelovigen zeggen We dan waar de mens uit de hectiek van de dag kan stappen, uit de waan van het moment, uit de onrust van de massamedia, uit de dwingende zindering van signalen overal vandaan op energetisch niveau, ja zelfs uit de wifi-straling. Hij komt daar waar rust is, waar stilte is, waar niemand anders bij kan komen. Een plek ook die niet aangedaan kan worden door de boze buitenwereld en vanuit energetisch oogpunt, evenmin door de boze binnenwereld.

Probeer het uit. Het regelmatig doen genereert een nieuwe energie in het innerlijk, en tevens een waarachtige. God verwelkomt dit. En voor de duidelijkheid. Voor jou is het volstrekt logisch dat je zegt ‘Volmaakt gelukkig in God” omdat dat jouw (en Mijn waarheid is) maar voor ongelovigen volstaat natuurlijk “Volmaakt gelukkig” ook al laat men dan in het midden waar die geluksstaat vandaan komt. Van God natuurlijk.

Vera Helleman is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Een Nederlandse influencer op het vlak van gezondheid en goed omgaan met emoties.

Nr. 519 

De moeilijkheden des levens en het tellen van zegeningen

Ik en met mij velen vinden dat er nu wel erg veel problemen in de wereld zijn: Corona, terroristische aanslagen, economische crisis, onzekere toekomst, vluchtelingen noem maar op. Maar nu lees ik een boek dat speelt in de middeleeuwen. De wreedheid, de onwetendheid, de vooroordelen, de armoede, de ziekten, het is echt vele malen erger dan nu. Nou ja behalve de milieucrisis, dat is wel een dingetje.

Klopt het, Mijn God, dat de zorgen des levens echt minder zijn dan vroeger?

Mijn zoon, jullie leven in de hemel vergeleken met de middeleeuwen. Dus het zou fijn zijn, als jullie de moeilijkheden een beetje relativeerden, als jullie jullie zegeningen meer telden, als jullie je beter wapenden tegen wat  er nu speelt. Het leven is er de afgelopen vijf eeuwen voor het merendeel van de mensen oneindig beter op geworden. Niet alleen fysiek, materieel en qua gezondheid maar ook qua onderwijs, vrijheden en rechtvaardigheden leven jullie bijna allen in de hemel, vergeleken met de hel van de middeleeuwen. Tel jullie zegeningen en schrik niet van moeilijkheden. Jullie voorouders hadden echt een zwaarder leven. Ik zeg niet dat jullie verwend zijn maar wel dat jullie het heel goed hebben. Verheug je daar meer over.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 492

Hoe blijft Gij zwijgen? (Psalm 22)

Wederom werd ik door twijfel bevangen. Had ik nu echt wel het vermogen om de stem van mijn Godsvonk te horen? Mijn twijfel werd heel sterk, ik maakte me zorgen en ik vroeg me echt af, of ik wel goed bezig was. Vorige week maandagavond ging ik naar bed en hoorde bijna de stem niet goed, “ik hoor U niet goed zei ik nog”, maar de stem werd elke seconde minder. En op een bepaald moment hoorde ik helemaal niets meer, wederom die dodelijke stilte, wat ik ook zei of probeerde of luisterde, mijn gesprekken waren gestopt en ik maakte mee  wat bijna ieder mens op aarde meemaakt. Je praat met God maar je hoort niets terug.

Omdat het de tweede keer in korte tijd was en omdat ik het gevoel had dat dit heftiger was en ingrijpender, werd ik bevangen door een zeer groot gevoel van onrust. En ik verzuchtte zelfs op een bepaald moment tegen mezelf over al die jaren schrijven van blogs  “je hebt gewoon voor god gespeeld”.

Ik schrok er zelf van en die verzuchting ging gepaard met verlorenheid, eenzaamheid, verbazing en eigenlijk ook verbijstering. Zou het waar kunnen zijn, dat al die jaren hard werken gewoon een illusie waren en dat alles niet waar was? Wat als ik gewoon voor God had gespeeld en ik alles zelf had verzonnen en er niets van waar is? Wat als ik helemaal geen Godsvonk hoorde? Wat als ik alles gewoon zelf verzonnen had? Veronderstel eens, wat zou dat een desillusie zijn!

Dodelijke stilte van binnen!

Wat was me overkomen, wat had ik gedaan, hoe kwam het dat ik nu totaal niets hoorde?
Als het de stem van God was waarom hoorde ik God dan niet meer? Wat was er gebeurd, wat had ik gedaan?
En als ik het alles zelf heb verzonnen, waarom lukte het me dan niet om het gesprek voort te zetten, waarom was het zo’n dodelijke stilte? Ik begreep er niets van.

Enige dagen ben ik in de war geweest en hervond toen langzamerhand mijn evenwicht. Ik accepteerde, dat er een reden moest zijn waarom dit gebeurde. Ik accepteerde dat ik niets hoorde, zoals de meeste mensen immers. Ik accepteerde dat het altijd zo zou blijven. Ik accepteerde dat ik mogelijk de rest van mijn leven niet zou weten hoe alles zat, waarom ik dit al die jaren had meegemaakt, waarom het gestopt was. Ik accepteerde dat en was bereid het te laten, gewoon te vertrouwen en alles te laten rusten. Maar er gebeurde nog meer vorige week.

Ik dacht, wat weet ik wel eigenlijk, waar kan ik wel op bouwen, wat weet ik zeker van God? En voelde toen dat het goed was alles. Dat het voldoende was dat God bestond, en dat ik gehoord werd, dag en nacht, zoals ieder mens gehoord wordt. En ik was blij met de wil van God en met de wetten van God, wat wilde ik nog meer? Dit was voldoende. Dit was goed, dit was onze steun en toeverlaat, hier kon ieder mens op bouwen en hopen. En ik voelde me  zo gerust en rustig en dankbaar dat God er was, puur dat, dat was voldoende, dat God bestond en ons in de gaten hield en dat we leefden binnen Gods schepping, dat we Gods schepping waren, en dat God wat met ons voor had.

Maar er gebeurde nog iets, wat ik helemaal niet had verwacht. Ik was ineens zo dankbaar, dat ik Gods schepping kon zien, dat ik ogen had, en de schoonheid kon zien van de natuur, van het avondlicht, van een mooie laan met bomen, van de schoonheid van de wereld, en dat ik dat alles kon zien. Het overweldigde me zo dat ik helemaal gelukkig was, en dankbaar en ik verheugde me zeer hierover. En ik was ook intens dankbaar dat ik een gezond lichaam had, en me kon bewegen, dat alles zo goed werkte en alles kan doen wat ik maar wil met dit prachtige gezonde sterke en energieke lichaam. En dagen lang ben ik gelukkig geweest met de wil van God en met de wetten van God en met mijn zien van de schepping en met mijn vermogen om te bewegen en alles te kunnen doen.

Maar hoed je voor  de hond, langzamerhand begon ik toch meer last te krijgen van de onzekerheid en de eenzaamheid van leven zonder de vertrouwde stem van God. Toevalligerwijs zou ik een paar dagen in het Trappistenklooster in Zundert verblijven en de eerste dienst hoorde ik psalm 22:

Hoe blijft Gij zwijgen?

Mijn God, ik doe tot U mijn kreten stijgen
Mijn God, Mijn God, waarom verlaat Gij mij
en blijf zo ver, terwijl ik tot U schrei,
en redt mij niet, maar gaat aan mij voor bij?
bij dag, bij nacht. Tot U slechts kan ik vluchten,
maar krijg geen rust, geen antwoord op mijn zuchten
in klacht op klacht.
……………………..
O blijf van mij niet ver, mijn God, mijn Heer!  
Mijn Sterke, spoed U, ik behoef U zeer!

En elke minuut dat ik langer in Zundert was raakte ik meer ontdaan en down en diep ongelukkig over dat ik God niet meer hoorde. Ik hoorde niets meer en maakte de diensten mee, de nachtdienst, de zen meditatie en miste zo vreselijk het contact met God, miste zo vreselijk dat ik geen gesprek met God meer had en  leefde in een benauwende angstaanjagende oorverdovende stilte, wat ik ook zei of vroeg of riep of wachtte. Ik voelde me zoals de verlaten getergde persoon in psalm 22. Mijn god waarom heeft u mij verlaten?

Het werd steeds ondraaglijker, en ik kon nog net mijn lijden opdragen aan Christus en zeggen “ik geef mijn lijden aan U Christus, nu voel ik tenminste even hoe U geleden heeft en mijn lijden is nog niets, het is nog niet zo erg met me als met U.

Maar het leek me dat er voor mij geen groter lijden bestond dan 8 ½ jaar de stem van God horen en dan ineens  twaalf dagen niets meer horen en ik vreesde ook nog dat het zo  de rest van mijn leven zou blijven. Mijn god mijn god waarom heeft u mij verlaten?”

Op zaterdagochtend 7 december, na twaalf dagen totale radiostilte, totale verlatenheid hoor ik ineens de stem van God weer. Als ik vraag “wilt U deze monniken zegenen, hoor ik “zij zijn gezegend Mijn Zoon” en ik huil en huil en huil (in stilte) en dank en dank en dank en ben zo blij zo blij zo blij dat ik de stem van God weer hoor en ik vraag: “mijn God ik weet dat U mij niet had verlaten, maar waarom hoorde  ik U niet meer? Het werd te moeilijk, het werd te erg, het werd ondraaglijk”.

En God zei:

Mijn zoon, We hebben jou deze twaalf dagen gezien, jouw bereidheid alles te laten en het leven te koesteren en later hebben Wij jou zien lijden, maar het kon niet anders. Een combinatie van noodzakelijke veranderingen, van wetmatigheden en een beproeving maakte dat jij twaalf dagen in vergetelheid hebt geleefd, niet in Onze ogen maar in jouw beleving. Weet dat het  voorbij is, en dat dit soort perioden een uitzondering zullen blijven. En je hebt de beproeving goed doorstaan. Je hebt alles goed doorstaan, hebt Mij niets verweten, hebt alles geaccepteerd, hebt geprobeerd het juiste geestelijke perspectief te koesteren van vertrouwen en hebt ook jouw menszijn beleefd in de eenzaamheid, de twijfel, de onrust, de verwarring, het lijden. En je hebt jouw lijden opgedragen aan het lijden van Christus. Zo vonden Wij het compleet.
Wees gezegend , mijn zoon.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 468

Kinderen zijn boodschappers van geluk en verdriet (Alice Miller, 4)

Zou U hier op in willen gaan, ik heb het gevoel dat dit een sleutel is tot genezing.

Mijn zoon, zoals beschermengelen boodschappers kunnen zijn van de geestelijke wereld, zo is het verborgen kind in de mens boodschapper van wat geweest is aan geluk en verdriet. En zoals beschermengelen altijd boodschappers van genezing zijn, ook al is de boodschap soms pijnlijk, zo is het kind in de mens ook een boodschapper van genezing, ook al is het pijnlijk. De waarheid zal jullie vrij maken.

En hoe meer het kind in de mens gezien wordt en gekoesterd en verzorgd en verwelkomd en hoe meer er met  dat kind gepraat wordt  en hoe meer er naar dat kind geluisterd wordt door die mens, hoe dichterbij de genezing is.

En weet, dat als een volwassen mens met een kind in zijn omgeving praat, dat dan automatisch het verborgen en misschien onderdrukte kind van binnen wakkerder wordt en dichterbij het hart komt en meer kans maakt om ontdekt te worden.

Oh kind in de omgeving, wat een zegen kun je zijn voor de volwassen mens!

Oh mens, verkeer met kinderen, al is het maar af en toe!

Het kind in ieder mens zij gezegend.

Alice Miller zij gezegend.

Wees jullie allen, Mijn kinderen, gezegend 

Nr. 391

Emoties mogen er zijn

Mag ik U iets vragen?
Ik merk toch wel dikwijls bij mezelf, maar ook bij anderen, dat we emoties raar behandelen.
Ze worden opgeblazen, ze worden onderdrukt, ze worden veroordeeld, of te belangrijk bevonden.
We voelen ons slecht, trekken er conclusies uit op het moment. En later blijkt dat toch niet te kloppen. Als ze zijn overgewaaid, komen er weer goede dagen.
Kortom, we worstelen ermee.
Zou U hier op in willen gaan?

Dat doe Ik graag.

“Mensen lijden aan de kleurrijkheid van hun emoties”

Korter kan ik het niet maken.

Emoties worden niet geaccepteerd.
Er wordt onderscheid gemaakt tussen positieve emoties, die mogen altijd, en negatieve emoties, die moeten snel verdwijnen.
En hoe groter de neurose, hoe psychiatrischer men is, hoe sterker de worsteling.
Maar de worsteling is voor ieder mens groot.
Tenzij… deze mens een andere houding heeft ontwikkeld tov emoties.
En ze dus niet meer in hokjes stopt.

Een houding van vrijheid, ruimte, inzicht, liefde.

Als de mens alles laat stromen, kunnen ze ook stromen, en goede informatie geven over de innerlijke en uiterlijk wereld.
Als je dan positieve emoties hebt, geniet je ervan, voor zolang het duurt.
Als je dan negatieve emoties hebt, laat je ze dan, voor zolang het duurt.
En intussen trek je geen conclusies.
Zo leef je het volle leven.
Dan ben je vrij.

Zoals jij met het weer in Nederland omgaat: altijd is het weer goed.

Schijnt de zon, dan geniet je van de warmte.
Is het te heet, dan accepteer je dat gelaten.
Waait het enorm, dan houd je ervan de spieren in jouw kuiten te voelen als je fietst.
Als het regent, ben je blij voor de groene natuur.
Als het…kortom het weer is altijd goed.
Het weer bepaalt jouw leven niet, jouw humeur niet, jouw houding niet, jouw geluk niet.
Nu nog met het wisselende weer van de emotionele wereld.
Dan ben je vrij.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 236

 

Lerares begrijpt het leven niet

Modernegezegden‏@Modernegezegden  “M'n lerares vroeg me wat ik later wil worden. Ik zei gelukkig. Ze zei dat ik de vraag niet begreep. Ik zei dat ze het leven niet begreep”

Zou U deze tweet willen toelichten?

Deze tweet is een voorbode van de nieuw tijd, waar innerlijke, spirituele waarden belangrijker zullen zijn dan maatschappelijk, materiële waarden.
De lerares deed natuurlijk ook maar gewoon haar werk en wilde met haar leerlingen praten over hun vaardigheden, hun motivatie, banen en opleidingen en zo een les vullen met nuttige zaken.
De leerling echter reageerde vanuit een totaal ander gezichtsveld. Verrassend en ontroerend, mooi en inspirerend.
Maar het was even teveel voor de lerares.

Het leven is voor veel mensen in deze tijd teveel. Banken vallen om, mensen verliezen hun baan, hypotheken kunnen niet meer afgelost. Wat blijft er nog over?

Wij, in de geest, zeggen daarom tegen jullie: nog heel veel, het belangrijkste, het wezenlijke, de rijkdom van het echte leven, de rust in jullie hart, de ontspanning in de natuur.
Vooral het kind in jullie, dat nu nog gebukt gaat onder de lasten en de verantwoordelijkheden van werkdruk en kooplust, wil worden bevrijd. En met het kind komt jullie hart mee tot zijn bloei en met jullie hart komt jullie ziel zijn invloed doen gelden en met jullie ziel komt jullie “Mijn God” op de troon van het innerlijk, in het blikveld van jullie bewustzijn.

“M'n lerares vroeg me wat ik later wil worden. Ik zei gelukkig. Ze zei dat ik de vraag niet begreep. Ik zei dat ze het leven niet begreep”

De kracht van deze tweet is zo groot, dat jullie eigenlijk spiritueel bevrijd zouden kunnen raken, zoals de Boeddha onder de boom, als jullie de waarheid en de impact en de kracht en de schoonheid van deze tweet beseften.
Meer hoeft er niet over gezegd te worden.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 67