Een terrorist die niet meer is dan een misleide onwetende jongeman

Laatst las ik een artikel in de krant over jongeren zonder opleiding en zonder kennis van de wereld die door fanatieke imams en het gedachtengoed van IS verleid worden om een terroristische aanslag te plegen. Zij komen toch niet in de dezelfde situatie na hun dood als de meeste terroristen die uit haat en fanatisme doden*?
Zou U daar iets over willen zeggen?

Dat doe Ik graag.
Neem een klein dorp in Afghanistan. De jongeren hebben geen opleiding, zijn afgesneden van de wereld, er zijn geen kranten, geen internet, er is geen kennis, geen besef van de wereld. Alleen de imam in het dorp onderwijst ze, evenzeer alle andere dorpelingen. De mensen kijken tegen de imam op, hij is toch een man van Allah, hij weet het. Maar deze imam is fanatiek, kortzichtig, haat andere godsdiensten en is overtuigd van het gelijk van de islam. En de imam haat het westen, haat de Amerikanen, haat vrouwen en haat nog veel meer. Hij vergiftigt de dorpelingen met zijn denkbeelden en zelfs de liefdevolle en ruimdenkende dorpelingen durven niet openlijk tegen hem in te gaan. In zo’n dorp kan IS makkelijk gegadigden vinden voor haar doeleinden.

En zeker één bepaalde jongen van 17 jaar is heel ontvankelijk, zijn vader is vroeg gestorven, en hij heeft zelf een zeer beperkte intelligentie maar een groot gevoel  voor rechtvaardigheid. Hij is gevoelig voor de dweperij van de iman en de verhalen van IS.

Later, wanneer hij de aanslag heeft gepleegd en hij uit zijn lichaam wordt geslingerd door de hevigheid van de explosie, blijft hij bij bewustzijn in  zijn geestelijk lichaam, dat goed is ontwikkeld en goed functioneert. Het was een goede jongen, maar een beetje dom. Hij bevindt zich in een gebouwtje dat lijkt op de Koranschool uit zijn dorp. Meer kent hij niet  van de wereld. IS had hem zo gedropt op een markt van een stad waar hij nog nooit was geweest.  Hij ziet wel snel dat er geen 72 maagden op hem wachten, maar hij was sowieso te jong om daar erg mee bezig te zijn.

Hij is verbaasd, dat hij in dit ogenschijnlijk zelfde gebouwtje uit zijn dorp zit, en nog verbaasder als zijn overleden vader binnenkomt.
Vol liefde en mededogen omarmt de vader zijn zoon en praat met hem over van alles, maar niet over het aantal doden als gevolg van de aanslag, gepleegd door zijn zoon. De vader wist  van de misleiding van zijn zoon, wist van de ontvankelijkheid van zijn zoon en wist van de alles beïnvloedende en verzengende haatdragerij door de iman. Hij had de iman nooit gemogen en was vanuit de geestelijke wereld niet bij machte dit tegen te houden. Maar door de kracht van zijn gebed mocht de zoon beschermd worden na zijn dood tegen de feitelijke kennis over het aantal doden van de aanslag.

Er wordt omheen gepraat en vrij snel lukt het de goede vader zijn zoon op een ander spoor te brengen, het spoor van liefde en mededogen. De jongen accepteert dat hij voorlopig niet mag praten over de aanslag.
Maar hoe nu  verder?

Een jaar na zijn overlijden pas is de jongen uitgegroeid in de  geestelijke wereld tot een volwassen en bewuste persoonlijkheid met veel gevoel en een inmiddels redelijke intelligentie. Hoeveel kan niet worden rechtgezet in de geestelijke wereld, ook matige intelligentie!
Wanneer de jongeman van zijn eigen vader verneemt van de  feitelijke gevolgen van de door hem gepleegde aanslag, is dit een bijna ondraaglijke schok. De spijt en het verdriet om deze wandaad zal de jongen nog vele jaren achtervolgen.

De jongeman zal nog lang uitzonderlijk gemotiveerd, onverschrokken en vol liefde en hartstocht zich inzetten voor de begeleiding en ontwikkeling van jongeren in de geestelijke wereld. Later zal hij jongeren op aarde mogen begeleiden vanuit de geestelijke wereld.
De moraal van het verhaal is, dat deze jongen nauwelijks de gevolgen van zijn wandaad heeft ondervonden, omdat hij misleid en onwetend was. Hij is niet gestraft, want straf is geen geestelijke optie. En de gevolgen van zijn gruwelijke daad zijn uitgesteld, omdat hij oprecht en zuiver was, maar ernstig misleid.
Maar zijn wandaad zal door hemzelf niet licht vergeten worden en bijdragen aan vele jaren van liefdevolle werken met veel mededogen voor de kwetsbare en hulpelozen in de wereld.  

En de goede geesten in de geestelijke wereld zijn nog lang vol ontzag geweest over zijn grote hart en zijn grote inzet. Maar men begrijpt zijn drijfveer. Hoe kan hij anders dit ondraaglijk besef wat hij heeft gedaan verzachten? Hij kan niet anders?

Mogelijk zullen Wij een andere keer een blog wijden aan het leven na de dood van de haatdragende iman die doelbewust bijgedragen heeft aan de misleiding van argeloze, kwetsbare jongeren tot zulke wandaden. Dat zal een ander verhaal worden.
De jongen zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 344

 

*Zie blog 15 november 2015

Er wachten geen maagden voor gestorven terroristen

Ik zit in het klooster van Zundert en hoor van de aanslagen in Parijs, via mijn smartphone. Zoveel vrede  en rust beleef ik in het klooster en tegelijkertijd zijn daar die aanslagen op onschuldige mensen.
Mijn God, ik weet dat de terroristen overtuigd zijn van hun gelijk, misschien wraak nemen, zeker denken dat Allah achter hun staat.
Toevallig wordt in de dienst door de broeders psalm 34 gezongen, want vers 16 treft mij zeer:

“Toornig ziet de Heer op de verstoorders,

Dat hun voortbestaan uitsterft op aarde.”

Dit zegt de Heer van de Joden in deze psalm over de verstoorders. 

Wat zegt U, Mijn God?
Wat zegt God?
Wat zegt Allah?

God en Allah en de Heer van de Joden, Jahweh, zelfs Brahman, zeggen allen hetzelfde, want Zij zijn EEN.

“Toornig zien Zij op de verstoorders,

En hun voortbestaan zal uitsterven op aarde.”

De terroristen doden uit haat. Zij doden geen soldaten in de strijd, daar valt nog wat voor te zeggen, man tegen man. Maar zij doden onschuldige burgers, die gelukkig willen zijn en argeloos wachten de geliefden thuis op hun gedode dierbaren. Deze fanaten zijn niet geliefd bij Allah, hen wachten geen maagden in het paradijs.

Hen wachten, afhankelijk van hun staat, duisternis en eenzaamheid.

Hen wachten  de gevolgen van hun gruwelijke daden.
Zij kruipen rond als beesten, worden opgesloten in astrale hokken, ervaren  met pijn en angst hun lot, zijn verbijsterd over het welkom dat ze wordt geheten in de geestelijke wereld.
Het is een welkom van haat, want zij hebben haat gezaaid en zullen haat oogsten.
Ook al is hun lot tijdelijk, het is in ieder geval niet wat zij zelf verwacht hadden.

Terroristen hebben de tijd tegen.

De tijd van de vrouwen.
De tijd van de vrede.
De tijd van het onderwijs.
De tijd van ruimdenkendheid,
De tijd van mondiaal bewustzijn.
De tijd van groei van de goddelijke vonk in het hart van de mens.

De terroristen hebben hun tijd tegen.

En zij krijgen slechts even gezag, even macht, even aanzien.
Maar zij zullen sneller tot hun val komen dan Hitler.
Want alles gaat sneller, deze tijden, ook het verval van kwade mensen.
Hun voortbestaan zal uitsterven op aarde.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 303

Leven na de dood en "ongelovigen".

Kunt U me uitleggen hoe het zit met geloof en ongeloof en met name bij het overlijden. Orthodoxen, zowel christelijk als islamitisch, voorspellen soms de hel?

Wij maken onderscheid tussen overgave van het hart en overgave van het verstand.

Sterven in genade is wanneer de persoonlijkheid zijn hart heeft overgegeven.
Sterven in geloof is wanneer de persoonlijkheid zijn verstand heeft overgegeven.
We kunnen dus onderscheid maken tussen vier groepen persoonlijkheden die overgaan.
Maar Ik wil er wel bij zeggen, dat het een ideaaltypische situatie is, in de praktijk is er  honderd procent variatie en nuance. Maar even de hoofdlijnen.

·        Wij verwelkomen de persoonlijkheden, die sterven met een overgave van het hart. Dat telt. Dus ook zeer ongelovige persoonlijkheden worden feestelijk ontvangen, wanneer zij hun hart reeds verpand hebben aan de liefde, aan de medemens, aan het leven. Zij moeten wel even wennen, omdat zij de rijkdom van het geestelijke leven, dat hen onmiddellijk wordt aangeboden, niet hadden verwacht. Maar omdat hun hart op de juiste plaats zit, verloopt dat meestal voorspoedig.

·        Dan zijn daar de persoonlijkheden, die sterven met overgave van het verstand, dus wel gelovig maar verder niet. Zij hebben hun hart niet opengesteld voor het leven, voor hun medemens. We  zouden kunnen zeggen dat deze persoonlijkheden betrekkelijk liefdeloos en gevoelsarm zijn. Zij moeten flink wennen. Het is schrikken, omdat ze bijna altijd verwachten ontvangen te worden door God, door Jezus en/of Maria, door Mohamed etc. En dat gebeurt zeker niet, omdat ze terecht komen in kille, koude, harteloze, kleurloze en vervreemdende sferen, zo hebben ze immers geleefd. Er is rechtvaardigheid hierboven! Deze groep persoonlijkheden zit dikwijls behoorlijk vast, heeft veel tijd en hulp nodig om in hun hart te kunnen en te willen ontdooien. Ik benadruk willen, want de groep zit vaak vast in het hoofd, in waanideeën, vooroordelen en liefdeloze meningen over andersgelovigen en ongelovigen en zogenaamde zondaars. En de wilskracht waarmee men dit heeft vastgepakt in het leven en tegen de stroom van het leven in heeft gekoesterd, is groot geweest. Een wel heel extreem voorbeeld zijn islamitische terroristen.

·        Vrij dramatisch, maar door God altijd met veel liefde en interesse begeleid is de groep die èn zonder geloof èn zonder liefde heeft geleefd. Dus zonder overgave van verstand en van hart heeft rondgelopen. Niet fijn voor hun medemens, niet fijn voor God en niet fijn voor zichzelf natuurlijk. Erger kan het bijna niet. Koude materialisten, egocentrische misdadigers, kortzichtige en liefdeloze machthebbers, er zit van alles tussen. Zij vertoonden misbruik van het leven, verspilling van kansen, verwaarlozing van de rijkdom van het leven, minachting voor de gevoelens van de medemens, uitbuiting van de natuur, totale onverschilligheid voor de gevolgen van eigen handelen. Deze persoonlijkheden komen niet in de hel, want die bestaat niet. Maar de wijze waarop ze terecht komen is vaak wel een hel voor ze. Rijken belanden in tochtige krotten, moordenaars kruipen als pootloze insecten over de grond of zitten gevangen in glas. Alles is mogelijk om de juiste (gevangen) levenssfeer op maat te creëren voor deze persoonlijkheden. Ze krijgen precies wat het beste is, wat nodig is, wat hen tot besef kan doen komen, wat hen zal corrigeren en wat hen belemmert ooit nog maar één levend wezen, mens of dier of plan of ding te beschadigen. Met nadruk wil Ik zeggen, dat deze situaties altijd tijdelijk zijn, en slechts zo lang duren als nodig. Eeuwige helle sferen, eeuwig verloren, eeuwig lijdend, omdat men op aarde ontspoord is, is een onzinnig, liefdeloos en door mensen gewrocht waanidee. Wanneer deze persoonlijkheden toe zijn aan inzicht en verandering, krijgen ze in de geestelijke wereld alle kansen om een en ander goed te maken en uiteindelijk gelukkig te worden.

·        De persoonlijkheden, die in overgave van hart en verstand sterven, dus geleefd hebben in liefde en geloof, deze overgang is voor ons allen in de geest een feest. Woorden schieten te kort om het stralend licht van de sfeer waarin ze belanden, te beschrijven. De vreugde van engelen en dierbaren, van hun ziel en hun beschermengel, de kleuren van de omgeving, de hemelse (geestelijke) muziek, de eerbewijzen aan deze persoonlijkheden en de vreugde van henzelf zijn voor allen die dit bijwonen verrukkelijk. Zij waren in alle opzichten succesvol, kijken terug op een rijk, niet per se makkelijk leven. Zij hebben de waarheden des levens reeds verkend. Hun overgang is vreugdevol en liefdevol en schitterend en altijd omringd door feestelijke hoogtijdagen in de geest.

 

Wees jullie allen gezegend

Nr. 10