Translate

Posts tonen met het label Gods stem. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gods stem. Alle posts tonen

zaterdag 31 mei 2025

Helemaal alleen zijn


Oh, wanneer ik helemaal alleen ben, slaak ik een diepere zucht

Een vriendin van mij zei dat toen we het hadden over hoe moeilijk het is bij jezelf te blijven als je met anderen bent, ook al zijn ze je nog zo nabij. Ik heb zelf gemerkt, dat ik jarenlang dacht wel mezelf te zijn bij anderen. Maar ik heb gemerkt dat ik dan toch altijd gelijk bezig ben met die ander, ook al woon je samen. En helemaal alleen zijn, oh, wat ben ik dat gaan ervaren als een zegen, een kans tot verdieping en innerlijke rust èn een kans om dichter bij U  te komen. Zou U hier op in willen gaan?

Eén van de gelegenheden om dichter bij Mij te komen, Mijn zoon, is via de ander. Dat onderwerp laten we nu even rusten. Dat is een onderwerp geweest van vele andere blogs.

Nu dus jouw onderwerp. Een diepere zucht slaken als je alleen bent. En het is wel duidelijk, jouw vriendin bedoelt dan een zucht van opluchting, een zucht van rust, een zucht van geluk. Eindelijk alleen, eindelijk ontspannen, eindelijk komen tot innerlijke rust. Eindelijk komen tot een verdieping van jouw gedachten en gevoelens, zonder dat dat verstoord wordt door de aanwezigheid van een ander.

En dan dus ook eindelijk komen tot  God. Want zo kan dat gaan. God wacht in jouw innerlijk tot je je tot God richt. Dat is de goddelijke wet van de vrije wil die door God wordt gekoesterd. Eindelijk richt je je tot God, en niet tot de duizend andere signalen van de buitenwereld. En jullie weten allen dat dat er vele zijn, inclusief die van de sociale media.

Natuurlijk zijn er ook veel signalen van de binnenwereld, en echt niet altijd verfrissende. Ik noem maar haat of lust of angst of woede. Ook dat laten we rusten.

Één van de signalen van de binnenwereld is het signaal van God.   

Mijn zachte, subtiele, liefdevolle stem hoor je pas als de kakafonie in jouw omgeving en als de kakofonie in jouw innerlijk zijn gestopt. Dan pas hoor je Mij. Dan pas hoor je Mijn influisteringen, dan pas hoor je Mijn roep.

Kom bij Mij. Luister naar Mij. Volg Mij. Houd van Mij. Zie Mij. Weest bij Mij. Hoor Mijn wil. Hoor Mijn wensen. Hoor Mijn suggesties. Hoor Mijn waardevolle adviezen. Krijg informatie over jouw weg, over jouw geluk, over jouw geestelijke mogelijkheden, over jouw Ziel.

En slaak dan een diepere zucht. En weet dat die zucht door Mij wordt verwelkomd. Dat Ik op die zucht heb gewacht. Dat die zucht jou bij Mij brengt. Dat die zucht ook van Mijne wegen is ingegeven.

Jouw vriendin zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 580

zaterdag 10 juni 2023

Jubileum, twaalf jaar lang openbaringen

 


Rond de 190.000 bezoeken uit meer dan 100 landen. Waar sta ik na het doorkrijgen van zo’n 550 blogs in twaalf jaar? Vandaag dus twaalf jaar geleden begon Het. Het is wat. Waarom noem ik het eigenlijk niet gewoon boodschappen en gebruik ik nu het woord openbaring?

Tsja, goede vraag. Ik weet het antwoord niet hoewel ik wanneer ik een blog teruglees altijd weer onder de indruk ben van het oorspronkelijke, het eenvoudige, het opbeurende of het verbazingwekkende van de inhoud. Toch maar openbaring.

En ik blijf vasthouden aan de mededeling in één van de eerste blogs (22 oktober 2011 dat de waarheid niet bestaat op aarde en dat er in elke openbaring hiaten, fouten en subjectiviteiten zitten. Maximaal 90 % waarheid had ik begrepen. Nou gelukkig maar. Als ooit blijkt dat er fikse fouten in deze blogs staan dan kan ik braaf zeggen:

 “Hee hallo, ik ben maar een mens, een boodschapper. Mijn God is onschuldig, ik heb gewoon niet goed genoeg geluisterd, of ik zat in een groef op dat onderwerp, of ik had een blinde vlek”.

Kortom, laat iedereen zelf maar bekijken wat ze doen met de teksten. Ik heb mijn best gedaan.

Ik had mezelf voorgenomen om na 12 jaar te stoppen. Is het niet mooi geweest? Wordt het geen gewoonte? Raakt het concept niet een beetje sleets? Is alles nou niet gezegd? Moet ik niet eens wat anders gaan doen? Is het toch niet gewoon toch sleets aan het worden?

Haha het is wat, en een vriendin zei me toen ik dat zo opperde: “Frenkie, hoe kun je dat nu zeggen, elke blog opnieuw is een groots iets, een genade, een niet vanzelfsprekende openbaring. Hoe kun je nou zeggen, sleets? Ben je niet een beetje te gemakzuchtig over wat je  hier meemaakt?”

En misschien heeft ze een punt. Misschien moet ik eens flink in mijn vel knijpen en weer verbaasd raken over wat hier gebeurt.

Zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn zoon, dat wil Ik wel.

Jouw vriendin heeft gelijk. Je bent gemakzuchtig geworden, je neemt alles nogal aan als vanzelfsprekend. Je bent gaan denken dat alles heel gewoon is, en beseft niet meer dat je leeft onder een grote genade en zeer gezegend bent als mens en dat je uitverkoren bent. Ja dat woord gebruik Ik nu maar eens bewust. En vanzelfsprekend is het zeker niet. Maar dat geldt voor het hele leven van alle mensen.

Wat dat betreft ben je net als alle andere 7,8 miljard mensen. Jullie nemen veel als vanzelfsprekend aan, wat het niet is. Jullie gezondheid, jullie voedsel, het overvloedige water, de werking van jullie lichaam en de schoonheid van de natuur. En allerminst vanzelfsprekend is de dienstbaarheid van de geestelijke wereld aan jullie klein en eenvoudig bewustzijn. Jullie leven in een groot wonder van genade en zegen.

En Ik vraag aan jou, Mijn kleine vriend, wat wil je? Verder gaan zonder Mij, zonder Mijn woorden, zonder ze te delen met jouw medemens? Denk je dat dat je dan gelukkig zal maken? Ga je andere hobby’s ontwikkelen, leukere hobby’s misschien. Heb je wensen over wijzigingen van Gods plannen met de mens? Misschien suggesties?

Overigens denk toch niet dat deze schone levenstaak een hobby van je is.

Ach Mijn God, ik zeg niets meer. Het spijt mij. Bezie Uw dienstknecht.

Wees gezegend, Mijn overmoedig kind. Ga maar door zo.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 553

woensdag 20 november 2019

Frenkie hoort ineens de stem van God niet meer

 
 
 
Al een tijd loop ik af en toe te twijfelen over mijn contact met God en over de stem die ik hoor. En de laatste dagen dacht ik zelfs ‘het is alles zo gewoon en bijna sleets aan het worden, en ik ben zeer zeker niet erg geïnspireerd’. Ik dacht zelfs soms ‘misschien verzin ik het alles’.


Ik vroeg daarom op een goede dag aan God of ik de komende tijd een teken mocht krijgen waardoor ik wist dat ik moest stoppen of juist doorgaan. Wat dan ook, maar iets heel duidelijks waardoor ik wist wat te doen. Want zo doorgaan leek me niet goed.

Gisteravond om een uur of zes leek het net of ik God niet meer goed hoorde, de stem klonk steeds vager en verder weg. En ineens hoorde ik niets meer. Totaal niets. Wat ik ook vroeg of zei of wachtte of luisterde, ik hoorde niets meer behalve een oorverdovende stilte. En ik merkte dat ik opgelucht was over het kwijt zijn van alle verantwoordelijkheid en het bijzondere van het horen van een stem. Ik was echt opgelucht.

Ik belde later die avond een goede vriendin van mij die mijn verhaal aanhoorde en ook wel merkte dat ik er heel rustig onder bleef. Zij kreeg de stellige indruk dat het heel tijdelijk was en dat “ze boven” een klein beetje met humor mij precies dat gaven waarom ik gevraagd had. Ik wilde een teken, nou dat kon ik natuurlijk krijgen. En zij verzekerde mij dat ik maar rustig moest doorgaan met leven en dan zou ik nog wel zien. Ik was het met haar eens eigenlijk.

In de loop van de nacht werd ik wel eens wakker en bespeurde een toenemende onrust bij mijzelf, en ook spijt. Wat had ik nu gedaan, gespeeld met God, de stem niet serieus genomen, God behandeld als een vriendje? Was het gek dat ik gestraft werd, oh nee besefte ik, daar doet God niet aan. Was het gek dat ik kreeg waar ik om vroeg, namelijk het kwijt zijn van het kanaal? Maar ik besefte ook wat een overtuigend bewijs het was dat ik echt met iets heel groots van doen had gehad. En nu was ik het kwijt en ik hoorde niets, totaal niets. Ik probeerde zelfs een gesprek met mezelf in mijn hoofd aan te gaan, maar het was één richting. Wat ik ook zei, ik hoorde niets.

De volgende ochtend was ik behoorlijk ontdaan. En zei tegen God, en juist nu nu ik zoveel moeilijkheden en zorgen om me heen heb, komt het helemaal slecht uit zoiets. En toen hoorde ik God weer, als vanouds. Het besloeg dus zo’n 12 uur. En ik zei,  bent U het echt? En God sprak weer tot me en stelde me gerust en legde me uit dat dit was wat ik wenste en nodig had. En dit geschiedde ondanks de moeilijke periode waarin ik verkeerde of juist daarom, waardoor alles maximaal impact had.

En ik moest zo vreselijk huilen van opluchting, van ontroering, van blijdschap, van dankbaarheid, van schaamte om mijn overmoed, mijn achteloosheid, terwijl ik nu wederom wist dat ik echt niets verzon.

En de goede God zei tegen me:

Mijn zoon, je zult nu met meer respect alles tot je nemen en weet dat het geen straf was. Ik heb je geholpen met het overwinnen van jouw twijfel, Ik heb je een beter perspectief gegeven op waar je mee bezig bent. En weet dat jouw houding gedurende deze 12 uur “radiostilte” er een was vol rust en vertrouwen, alles accepterend in openheid. Maar je bent hierdoor geholpen met een beter beeld van de situatie, wees verzekerd van Mijn liefde. Vertrouw en ga verder met vertrouwen.
Jij bent zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 467

zondag 16 april 2017

Eén stap naar Ons en Wij maken tien stappen naar jullie


"Wanneer je diep buigt naar het universum, buigt het terug; wanneer je de naam van God uitspreekt, echoot het terug binnen in je" Morihei Ueshiba

Zou U hier iets over willen zeggen?

Dat doe Ik graag.
Dit is een Paasboodschap, dit is een boodschap van hoop.
En het is de waarachtige waarheid.

Wanneer de mens zich tot het universum richt, wanneer de aandacht van de mens naar het universum gaat, doet het universum alles wat maar mogelijk is om deze mens op te tillen naar de macht en kracht en hoop en eeuwigheid van het universum.

En als de naam van God bedachtzaam wordt uitgesproken, reageert God onmiddellijk, onvoorwaardelijk en vol liefde. Doe het en voel het, het kan niet anders dan gevoeld worden.
Morihei Ueshiba is gezegend,

Wees jullie allen gezegend

Nr. 381

dinsdag 10 juni 2014

Drie jaar Gods stem in mijn leven




Mijn God, drie jaar geleden heeft U zich de vrijdagmiddag vóór Pinksteren aan mij laten horen.
Ik dank U voor Uw geduld.
Ik dank U voor Uw inspiratie.
Ik dank U voor Uw informatie.
Ik dank U voor al Uw zegeningen.
223 teksten over geloof, hoop, liefde, leven na de dood, de ziel, over de geestelijke wereld, over God.
20.000 bezoeken uit meer dan dertig verschillende landen over de wereld.
Ik dank U.

Mijn Zoon,
je hebt je voor Mij opengesteld.
Je hebt Mijn woorden aangehoord.
Je hebt Mijn opdracht trouwhartig uitgevoerd.
Ik zie jouw twijfel en jouw angsten over deze taak.
Ik zie ook jouw blijdschap en dankbaarheid.
Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend