Wereldcrisis

Mijn God, mag ik U vragen?

Ik werk twee jaar als vrijwilliger in de moestuin van een klooster in mijn dorp.

En ach wat een wonder alles. De schoonheid van de mist in de ochtend over de velden. De groei van de trostomaatjes in de kas. De bloemen van de tulpenbollen in het voorjaar. De bloesem van de fruitbomen. De dauw op het gras in de ochtendzon. De snoek in het water die wegschiet bij mensenlawaai. De dieprood kleurende wilde wingerd op het dak van een oude schuur. Ik kan wel een hele pagina doorgaan met voorbeelden. Maar mijn vraag is deze. Gaat dit alles verloren door de toenemende milieucrisis, door de vervuiling, in de komende jaren als ik denk aan de gigantische veranderingen zoals door U voorzegd in andere blogs? Ik ben zo bezorgd. Ik ben zo belast door dit besef, omdat de door de mens geforceerde vernietiging mij zo bedroefd maakt.

Ja, Mijn zoon. Zeer veel gaat verloren. Jullie zullen door eigen toedoen, en door jullie blindheid voor de gevolgen van jullie handelen en door jullie gruwelijk optimisme, dat het alles wel mee zal vallen en jullie grenzeloos egoïsme de komende vijftig jaar getuige zijn van een totale omwenteling. Oh er zijn veel mensen al bezig met milieuvriendelijk leven, maar de mensheid als geheel, doet te weinig hieraan, zeker die in de rijke landen. De veranderingen ten positieve zullen te gering blijken. Als lemmings rennen jullie bewust naar de afgrond. En de vernietiging zal vrijwel totaal zijn. Geen eindtijd verhaal, geen Christus die terugkomt om de bokken en de schapen te scheiden. Geen wezenlijke veranderingen ten goede. Nee, totale vernietiging die gepaard gaat met instortende economieën, uitsterven van vele planten- en diersoorten, epidemieën en decimering van de mensheid van ongekende omvang.

Dit alles is voorzien, en zo zal het gaan. Zijn jullie niet nu al getuige van dit alles.

 Nu hebben Wij toch altijd troostrijke blogs met veel perspectief en optimisme, en nu deze woorden? De  troost zit hem erin dat dit alles voor jullie tijdelijk is, daarna gaat het leven verder, in de geestelijke wereld met grote blijdschap omdat jullie dan eindelijk weer perspectief hebben. En het leven op aarde heeft ook perspectief want het leven is sterker dan de mens. Moeder natuur zal met ongekende kracht een nieuwe schone wereld laten ontstaan met een uitbarsting van nieuwe planten – en diersoorten, wel op termijn zeker. Het leven gaat door, de  toekomst van de mensheid op een schone aarde is voorzien. En jullie  zelf nu hebben recht op het eeuwige leven. Kortom, alle leed is zeer tijdelijk, er gloort hoop aan de horizon, nu, altijd, hoe kan het ook anders. Hoop is leven, het leven bestaat uit hoop.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 574

Een struik smeekt om water

Mijn vriendin Merel vertelde me het volgende verhaal. Ze gaf op een erg droge dag haar plantjes in de voortuin water, die in een stel potten wel erg te lijden hadden van de aanhoudende droogte. De natuur snakte naar water. Toen ze alles had water gegeven, liep ze terug richting huis toen ze glashelder hoorde “Mag ik ook een beetje?”. Ze draaide zich zeer verbaasd om waar dit vandaan kwam en zag toen een struik, in de hoek van de tuin, die ze totaal over het hoofd had gezien.

Zeer ontroerd heeft ze vervolgens een aantal gieters water aan deze struik gegeven en hoewel ze niets meer hoorde, voelde ze de schaamte in haar hart dat ze deze struik gewoon over het hoofd had gezien. Alsof ze een kind in de klas vergeten had een snoepje te geven. Maar terwijl ze de struik water gaf voelde ze ook de verbazing in haar hoofd en vanuit de struik een merkbaar “oh lekker” sensatie om het water dat die struik kreeg, dat ze ook erg ontroerd raakte over de kwetsbaarheid van planten en bomen ten opzichte van dieren en mensen, zij moeten immers wachten tot ze “water krijgen”.

Zou U hier op in willen gaan?

Dat doe Ik graag, want de geestelijke wereld voelt veel liefde voor alle levende wezens die zich niet kunnen bewegen en totaal afhankelijk zijn van hun omgeving. En nu dus ook totaal afhankelijk van of een mens naar hen omziet. Wat een vreugde dat jouw vriendin dit noodsignaal, deze klagende vraag hoorde. Hoe dikwijls horen mensen dit niet, terwijl het signaal altijd wordt gegeven. Hoe moeilijk kan het zijn, kijk maar naar een te droge plant in de vensterbank en je weet genoeg.

Mensen luisteren niet erg naar de natuur zoals jullie allen weten. En de hele natuur  op de hele aarde schreeuwt dag  en nacht “geven jullie om ons aub?” en de mensheid hoort het te weinig en doet er eigenlijk niets mee.

Wee de grote Ommekeer.

Merel is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 515

Een eenzame synagoge in het Noorden

Mijn God, ik ben laatst met mijn zoon in Groningen geweest en heb daar de synagoge bezocht. Zou U daar iets over willen zeggen?

Dat wil Ik.

Ik zag jullie daar zitten met een keppeltje op en was verheugd.
Want de geestelijke wereld is altijd verheugd, van beschermengel tot de Onnoembare, wanneer de mens even stilstaat bij het Heilige, het Onnoembare, het Grote Geheel. Dat deden jullie. En onderschat de invloed van dit Huis niet op jouw puberzoon, die alles saai en gek vindt, dat riekt naar geloof, gebouwen en religieus gepraat. De gids deed zijn best, maar de geestelijke wereld doet de rest.

De devotie van de orthodoxe Joden, de heiligheid van de plek waar jullie zaten en waar uit de Thorarol wordt voorgelezen, het oude gebouw met zijn trieste geschiedenis van vernietiging van de Joodse gemeenschap in Groningen, de gemeende en voorzichtige verhalen van de gids zijn als subtiel voedsel binnengekomen in het hart van alle bezoekers, van jou, maar onderschat het niet, ook van jouw zoon.

De vernietiging van de Joodse bevolking in Europa.

Waarom dit grote onzegbare leed?
Waarom deze vernietiging van een arm en geteisterd en al onderdrukt volk?
Was de maat nog niet vol?
Had dit volk nog niet genoeg geleden?
 
Voelden jullie bezoekers van deze historische plek niet allen wat de gids aldaar naliet te  zeggen?
Spraken de foto’s van een verdwenen volk geen boekdelen?
Was de verstilde foto van Clara Assher Pinkhof niet pijnlijk?
Zij mocht blij zijn dat ze de oorlog overleefde met vier van haar zes kinderen, terwijl verder 98 %  van de Joodse gemeenschap is vermoord.
Clara was een heilige met haar grote liefde voor de Joodse kinderen van Groningen. Ging ze niet vrijwillig mee op transport om “haar kleintjes” te beschermen?
Heeft ze geen onmenselijke risico’s gelopen, uit naastenliefde.
Werkte de Onnoembare niet door haar heen?

Waarom werd dit mooie volk vermoord?

Waarom? Waarom, vragen jullie de Onnoembare?
De vraag weerklinkt droef terug, vanuit de geestelijke wereld: waarom? Waarom  wordt aan jullie mensen gevraagd?
Waarom? En het antwoord is niet daar.

Hoe is ooit een antwoord te geven op deze vraag?

Wrede volkeren, wrede samenleving, wrede wetten, die een heel volk hebben geknecht, hebben vervolgd, hebben vernietigd. Waarom, vraagt de geestelijke wereld? En het antwoord is niet daar.
Wrede prijs van de evolutie, wrede prijs van de vrije wil, wrede prijs van vooroordeel en onwetendheid.

Mijn zoon, laat ieder mens geraakt worden door een bezoek aan deze oh zo lege synagoge en zich afvragen: zullen we ooit een volgende keer dit failliet van een humane samenleving met z’n allen kunnen en willen voorkomen?

Het Joodse volk zij gezegend.

Elk onderdrukt volk zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 322