"Het najagen van het ideaal - het streven om zoals God te zijn – is een voortdurende inspanning , zowel vóór de dood als daarna. Het leven na de dood is in de wezenlijke dingen niet anders dan het sterfelijke bestaan. Alle goed dat wij in dit leven doen draagt rechtstreeks bij tot de verhoging van het toekomstige leven."
Verhandeling 103 paragraaf 5 (pagina 1134)
Mijn God, mag ik u vragen. Ik zat na te denken over het leven en bedacht dat we eigenlijk de hele dag door kiezen, voor het kleine of het grote, voor het gezonde of het ongezonde, voor het goede of het slechte, voor het liefdeloze of het liefdevolle. En eigenlijk is dus echt alles heel belangrijk en heeft grote gevolgen. En tegelijkertijd moet er geen stress en spanning en druk zijn en een heilig moeten want dan worden we rigide fundamentalisten. En toen kwam ik ook nog dit citaat tegen uit het Urantiaboek, dat bevestigt dat alles echt heel belangrijk is.Hoe rijmen we dit alles met elkaar?
Zou
U hier op in willen gaan?
Wij bezien alles met grote liefde, groot geduld en veel compassie. Het is waar dat alles permanent grote consequenties heeft, en dat jullie altijd de gevolgen van jullie handelen moeten ondergaan, vroeg of laat. Ook als je dat in het diepste geheim, verborgen in jullie eentje in eigen huis, of jullie innerlijk doen.
Maar de gevolgen zijn rechtvaardig, de wetten van God eenvoudig en de wenken van God om het goede te doen eindeloos en het geduld van God als jullie miskleunen, duizendmaal en eindeloos. Dus op een bepaalde manier, namelijk de Onze, is alles goed, ook als het niet goed is. Deze zin is heel belangrijk, Mijn zoon,
alles is goed, ook als het niet goed is.
Want in het niet goede handelen zitten de gevolgen, de correcties, de perspectieven en de juiste handelwijze al besloten. Onvoorwaardelijk en trefzeker.
En nu jullie perspectief.
Dus alles wat jullie
doen heeft altijd grote consequenties, want er valt nog geen mus van het dak en
God weet daarvan. Alles wat jullie doen is extreem belangrijk. Het is
letterlijk een permanent bouwen aan jullie geestelijke woning. Permanent dragen
jullie met al jullie gedachten, al jullie gevoelens en al jullie handelen bij
aan jullie geestelijke woning.
En als jullie gaan beseffen dat jullie hierdoor een bouwval kunnen scheppen maar ook een geestelijk paleis, waarom dan nog langer bijdragen aan een bouwval? Wat is het nut om door eigen handelen te vernietigen, het leven lelijk te maken, jullie eigen toekomstig leed in te plannen. Waarom zouden jullie dat nog doen?
Ik wil de opmerking van een getrouwde vrouw noemen die mijmerde over mogelijke ontrouw omdat ze een leuke andere man tegenkwam. Ze sprak de gevleugelde woorden: “als ik bedenkt wat een leed ik afroep over mijn dierbaren en mezelf als ik inga op deze mogelijke ontrouw, dan deins ik terug en besef dat ik het er niet voor over heb en dit ook niet wil”.
En dat zou een mooie insteek zijn voor jullie allen, als je omgaat met deze paradox.
Hebben jullie de
gevolgen van jullie verderfelijk handelen voor de omgeving en voor jezelf er
voor over? En als jullie dat toch er voor over hebben en het verderfelijke
doen, dan is het ook goed. Niet gelijk maar het komt dan goed, na wat lijden.
En dat is een eufemisme.
Wees jullie allen gezegend
