De mens is een God in windselen

Het lichaam is een windsel.
De emoties zijn een windsel.
Zijn denken is een windsel.
Zijn werk is een windsel.
Zijn huis is een windsel.
Zijn verlangens zijn een windsel.
Zijn dagelijks leven is een windsel.
De mens is een baby in windselen.
De Vader-Moeder weet het verschil tussen de baby en zijn windselen.
De baby zelf weet het niet.
Daarom koestert de Vader-Moeder de baby
En verzorgt de baby.
En verzorgt de windselen.
En ziet de baby opgroeien.
En laat het kind zich hullen in nieuwe windselen.
En wacht.
En laat het kind genoeg krijgen van zijn windselen.
En laat het kind ontdekken, dat hij niet de windselen is.

En zegent het verdriet, dat de windselen van het kind verscheurt.

En troost het kind, dat weent om het verlies van zijn windselen.
En zegent het kind, wanneer het genoeg heeft van zijn windselen.

En het kind ontdekt Zichzelf.
En het kind ervaart dat hij altijd al God was.
Een God in windselen.
En ontdekt dat hij niet de windselen was.
En lacht de lach van de Boeddha.
En het kind wordt Zoon of Dochter.

En de Vader-Moeder laat los.

Het is volbracht.

Wees jullie allen gezegend

Vrij naar: Het boek van Mirdad , door Mikhaïl Naimy, hoofdstuk 4: De mens is een God in windselen, Rozekruis-pers

Nr. 149

Leren of afleren, is de vraag (Krishnamurti)

@orgKrishnamurti “The whole of life, from the moment you are born to the moment you die, is a process of learning”
 
Mijn God, wilt U deze tweet toelichten?

Ik kan wel zeggen, ja, dat is een mooi citaat, het klopt en een heel verhaal ophangen, om het oneerbiedig te zeggen, over wat jullie moeten leren en hoe je kunt leren en wat het leren waard is en wat niet.
Dat doe Ik niet.

Ik zeg jullie, goede en welwillende en zoekende mensen: stop met leren, stop met zoeken en stop met je te ontwikkelen.
Want in het proces wat Wij vanuit de geest beogen, gaat het om het tegenovergestelde: afleren, vinden en afwikkelen tot er niets meer overblijft van het ego. Tot er niets meer rest van de persoonlijkheid dan een open, leeg, wonderschoon instrument van overgave. Dan zijn jullie een persona geworden, een doorgeefluik, Gods handen op aarde, een verlicht mens van ruimte en beschikbaarheid en nederigheid, van overgave, van rust. Dan zijn jullie een grote "persoonlijkheid" geworden, namelijk een onpersoonlijkheid.

Dan krijgen jullie automatisch de glimlach op jullie gezicht van de Boeddha.
Dan zijn jullie sereen geworden. Dan leven jullie in Waarheid. Dan verheugen Wij ons "Boven", dat Wij via jullie "Beneden" gekomen zijn. Dan is het Koninkrijk Gods op aarde verschenen. Dan herhalen jullie het wonder van Jezus Christus, Gods gezalfde. Van de Boeddha. Van het ideaal van Mohamed. Van de heiligen van de katholieke kerk. Van Jacob Boehme, Gods liefste protestant. Van Krishna.
Dan tillen jullie de aarde op tot aan de hemel.
 
Want leren en zoeken en ontwikkelen van de persoonlijkheid leidt veelal tot het versterken van het ego en zijn bolwerk van wil en macht en gewoonte.
Alles wat je leert en ontwikkelt versterkt de eigen waan en de beeldvorming over jullie schijnbare macht.

En dat alles is goed, want uiteindelijk komt het keerpunt, uiteindelijk gaan jullie je afvragen wat wezenlijk belangrijk is, uiteindelijk verschijnt een nieuw perspectief aan jullie horizon.

Mijn dierbare zoon, je vraagt het aan God, en dan krijg je de beste antwoorden.

Wenden jullie je tot jullie innerlijk, tot jullie “Mijn God”, tot jullie Atman, tot jullie Godsvonk, tot God en luister. Luister naar de zachte wenken van geruststelling, de signalen van ruimte, de flitsen van inzicht, de vonken van waarheid, die een perspectief geven op jullie eigenlijke wezen: een doorgeefluik, een instrument en een goddelijk wezen van licht en liefde, en dat op Gods aarde.

"The whole of life, from the moment you are born to the moment you die, is a process of learning"

En als jullie Krishnamurti dit, Mijn antwoord, voor zouden kunnen lezen, dan zou hij dit beamen. Want zijn citaat was anders bedoeld, namelijk op deze wijze.
Want zo heeft hij namelijk altijd geleefd.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 52