Eenzaamheid kan leiden tot zuivering

Mijn vriendin Merel heeft ook een lijntje naar boven en hoorde op een goede dag, toen ze aan het mijmeren was over haar leven en haar vele alleen zijn: “Eenzaamheid kan leiden tot zuivering”. Zou U hier op in willen gaan?

 Dat doe Ik graag.

Zij is veel alleen geweest in die periode en dat kan zwaar vallen, want de mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Maar haar Mijn god fluisterde haar deze zin in en dat was een grote troost voor haar.

Want hoe kan de mens tot zichzelf, tot zijn hart, tot God komen als er de hele dag  drukte en mensen en geluiden buiten afleiden van de werking van het innerlijk?

Hoe kan het geluid van de stilte, de zachte wenken van het innerlijk, de verinnerlijkte stem van God anders dan in eenzaamheid worden waargenomen?

Heb jij mij voor de eerste keer niet evenzeer pas gehoord op een groot  moment van verlatenheid?

De mens kan God vinden in de ander, maar echt de subtiele communicatie met God alleen goed volbrengen in zijn alleen zijn. Dit contact met God is een van de aspecten van zuivering. De andere aspecten zijn onderwerp voor een andere blog.

Merel is gezegend.

 

Wees jullie allen gezegend

Nr. 490

Ook Wij hebben intervisieclubjes (Wilt U met mij praten, vroeg ik aan God, 4)

In dat ene gesprek met U, mijn God, kwam ook dit ter sprake, ik vroeg me af of U eenzaam kon zijn?

Ach, mijn jongen, dat vond ik zo schattig van je, dat je zoiets vraagt aan Mij. Zo ben je Me zo nabij, zo’n moment koester Ik, kostbaar en liefdevol en intiem moment met jou.

Hoe kan God eenzaam zijn? God heeft Diens macht en pracht gedeeld met de miljarden Godsvonken in de kosmos, die onlosmakelijk en onvoorwaardelijk en volledig en intens altijd met elkaar verbonden zijn in Liefde en Bewustzijn en Licht. Dan kan Men niet eenzaam zijn. En zelfs in de lange en geduldige begeleiding door een Godsvonk van Diens mens op een evolutionaire planeet is de  Godsvonk constant verbonden met de Anderen en met God Zelve.

Deze prachtige en bovenaardse Band laat ik nu rusten en hoe dat in zijn werk gaat, dat is niet te bevatten voor een eenzaam levend, ogenschijnlijk afgescheiden, evolutionair wezen op een fysieke planeet. Maar Ik doe Mijn best met jou en de blogs om een en ander uit te leggen. Toch zijn er nog twee dingen te vertellen.

Jullie hebben op aarde intervisie. Het staat voor in vertrouwen samen kijken naar de dingen waar je mee bezig bent en daar vrij en liefdevol over praten, in gelijkwaardigheid en respect.

Wat denk je, Mijn zoon, zouden Wij Godsvonken niet ook zoiets kunnen gebruiken? En zo is het ooit gearrangeerd. Ik neem deel aan vele verbanden maar rond Mijn werk met jou tref Ik regelmatig een groep andere Godsvonken die met een min of meer vergelijkbare opdracht bezig zijn. Want Mijn werk met jou bestaat uit: het geduld dat Ik opbreng, het voorzien hoe jij vastzit, of je verder bijna hopeloos vastwerkt in gehechtheden, Mijn meeleven met het verdriet en de pijn en de angst die horen bij het menselijk bestaan en het menselijk tekort. Dit zijn elementen van een spannende en veeleisende en soms moedeloos makend kaliber. Ja soms moedeloos makend en misschien wel eenzaam-achtig. En dan is het heerlijk om dit te delen. En inspiratie op te doen, ja echt!

En Ik hoop niet dat iemand beledigd wordt door het volgende. Maar Wij lachen heel wat af. Onze situatie, wat Wij meemaken met Onze mens, de hilarische situaties en anekdotes maken dat Wij veel lachen samen. Oh nooit uitlachen, maar “wie lacht niet die de mens beziet” verzuchtte ooit iemand op aarde. En Wij Godsvonken zijn het er mee eens. Want de geest van humor is niet alleen op aarde een zeer gewaardeerde levenskameraad.

Zo is één van Mijn grappige verhalen hoe onbeleefd en respectloos jij me afkapte onder de douche toen we met elkaar in gesprek waren. Alsof je tegen een jongetje op straat zei “ga nou maar weer lekker spelen hè!”. Natuurlijk maakte je daarna jouw excuses, maar toch het was hilarisch hoe jij als klein en machteloos schepsel jouw schepper in een onnadenkend moment wegzette. Letterlijk zei je “nou ik ga verder” maar hoe je dat deed, daar schaterlachen Wij nog steeds om, als Ik het in geuren en kleuren uit de doeken doe. Voel je niet ontriefd door dit verhaal, Mijn zoon, dat is niet nodig.

Check https://watchthegod.blogspot.com/2012/08/een-jaar-blogs-grappige-anekdotes-met.html

Wees jullie allen gezegend

Nr. 479

Als we God kwijt zijn, is het niet God die kwijt is (Onbekende auteur)

Zou U hier iets over willen zeggen?

En zo is het.

Altijd is deze mens dan verloren, oh niet in de ogen van God maar in hun eigen gedachten- en gevoelsleven.
God koestert deze mensen nog meer dan Het de gelovigen koestert. Waarom?

Omdat ze hun hoop op de eeuwigheid verloren hebben.

Omdat ze geen troost zoeken waar die gevonden kan worden.
Omdat ze eenzaam zijn en waanideeën koesteren over de zinloosheid van het leven. Omdat ze geen perspectief hebben.
Omdat ze de altijd aanwezige geestelijke hulp niet zien en erkennen.
Omdat ze verloren zijn voor zichzelf in een willekeurige koude kosmos waar de dood het einde lijkt.

En ze weten niet.

Dat ze leven in een wereld van perspectief en hoop.

Dat ze gedragen worden door God Zelve.
Dat ze geliefd worden in hun totale zijn.
Dat ze gezien worden in hun vermeende geheimen.
Dat ze niet alleen zijn in een koude kosmos, maar leven in een wereld van liefde.
Dat ze hoop zouden moeten hebben vanwege de oneindige schone wereld die op hen wacht.

En ze zullen ervaren

Dat ze na hun overlijden verbijsterd zullen zijn, zonder uitzondering, over hun dwaasheid en onwetendheid op aarde.

Dat ze zich zullen schamen voor hun halsstarrigheid.
Dat dit ongeloof hen wel veel geleerd heeft over eenzaamheid en verdriet en isolement.
Dat ze worden geconfronteerd met een God Die alles vergeeft, alles rechtzet, alles goedmaakt en alles heelt.

Zij zijn gezegend in hun onwetendheid.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 434

Mijn hele lichaam is de aanraking door God

Ik ging eens een avond vroeg naar bed omdat ik het gehad had met het leven, algeheel. Ik was al de hele dag wat mat geweest, het was druk geweest op mijn werk en er waren dingen tegengevallen. Ik was laat thuis na een vervelende vergadering en had niet eens zin om nog wat eten klaar te maken. Ik lag in bed in het donker, helemaal in mijn eentje en voelde me eenzaam. Ik had er behoefte aan om aangeraakt te worden, en ik zei tegen God. “Ja wat dit betreft kunt U me niet troosten. Oh zeker geestelijk dat zal wel, als ik het vraag maar U kunt me niet aanraken, U bent geen mens, en juist nu heb ik menselijke aanraking nodig”. Ik lag stil en mijmerde wat over dit en ineens kwam er in mijn geest de volgende verbazingwekkende gedachte, die ik tegelijkertijd hardop uitsprak: “ :Maar mijn hele lichaam is de aanraking van God!”.

Ik werd zo  overweldigd door dit besef dat ik het licht aandeed en naar mijn handen en armen keek en met mijn ene hand raakte ik mijn andere aan, streelde mijn arm en streelde mezelf als het ware en had het gevoel dat letterlijk God me aanraakte. Ik werd vervuld van een groot ontzag. Mijn hele lichaam was door God geschapen en werd door God gekoesterd en alles wat ik deed was één complete aanraking door God van mij als mens. Ik voelde me zo getroost en geborgen en ineens zo heel en rustig en samen met God dat mijn hele moedeloze eenzaamheidsaanvaring was opgelost als sneeuw voor de zon. Ik viel getroost in slaap.

Zou U hier iets over kunnen zeggen?

Mijn zoon, is dit alles niet ook van Mij? Al deze woorden, dit inzicht en om  te beginnen de woorden:  “het lichaam van de mens is de aanraking door God”.

Ik zag jou eenzaamheid en wist dat je nu pas openstond voor dit grootse besef. Alles is van God, het leven, de wereld, de mens, zijn geest  en zijn lichaam. Maar nu speciaal mocht jij dit letterlijk fysiek meemaken, juist louter fysiek. En Ik troostte je met dit besef en jij hebt die avond met jouw hele wezen ervaren, dat de mens niet alleen is, nooit alleen is, en dat zijn lichaam het levende en gekoesterde en wonderschone geschenk is van God aan de mens. En dat de mens met zijn lichaam letterlijk aangeraakt wordt door God. En zo komt ook heel dichtbij het besef dat het lichaam de tempel van God is. Dat God daar verblijft. In liefde en aanraking.
Wees jij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 415

Zoek de eenzaamheid, wanneer je God wilt ontmoeten

House of Vocation‏@houseofvocation "But for this to happen, the soul must be totally pure and ready to accept loneliness."  

Wilt u deze tweet toelichten?

Hoe kunnen jullie met jullie “Mijn God”in gesprek, als jullie TV kijken, als jullie aan het eten zijn, als jullie nadenken over jullie problemen, als jullie verlangen naar iets wat je niet hebt. “Mijn God” trekt Zich dan terug en wacht. Wij zijn geduldig. “Mijn God” weet, dat jullie maar één ding tegelijk kunnen. Jullie bewustzijn is gevuld met duizend en een dingen , kijk maar eens vijf minuten naar jullie gedachtegang.

Maar weet, dat God er ook is, dat God geduldig is, dat jullie naar jullie innerlijke wereld moeten gaan, dat jullie naar de stilte moeten zoeken, dat jullie rustig en zonder indrukken van buiten moeten zijn, dan komt “Mijn God” vanzelf, tenminste als jullie er om vragen.

Omdat “Mijn God” bescheiden is.

"But for this to happen, the soul must be totally pure and ready to accept loneliness"

Eenzaamheid is betrekkelijk, weten jullie dan niet dat “Mijn God’” altijd bij jullie is? Altijd, alsof jullie leven op een toneel en de toneelmeester op een stoel naar jullie zit te kijken en weet, dat de toneelmeester het script kent.

En dat van die pure ziel, bewaar Ik graag voor een andere blog.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 74