Mijn hele lichaam is de aanraking door God

Ik ging eens een avond vroeg naar bed omdat ik het gehad had met het leven, algeheel. Ik was al de hele dag wat mat geweest, het was druk geweest op mijn werk en er waren dingen tegengevallen. Ik was laat thuis na een vervelende vergadering en had niet eens zin om nog wat eten klaar te maken. Ik lag in bed in het donker, helemaal in mijn eentje en voelde me eenzaam. Ik had er behoefte aan om aangeraakt te worden, en ik zei tegen God. “Ja wat dit betreft kunt U me niet troosten. Oh zeker geestelijk dat zal wel, als ik het vraag maar U kunt me niet aanraken, U bent geen mens, en juist nu heb ik menselijke aanraking nodig”. Ik lag stil en mijmerde wat over dit en ineens kwam er in mijn geest de volgende verbazingwekkende gedachte, die ik tegelijkertijd hardop uitsprak: “ :Maar mijn hele lichaam is de aanraking van God!”.

Ik werd zo  overweldigd door dit besef dat ik het licht aandeed en naar mijn handen en armen keek en met mijn ene hand raakte ik mijn andere aan, streelde mijn arm en streelde mezelf als het ware en had het gevoel dat letterlijk God me aanraakte. Ik werd vervuld van een groot ontzag. Mijn hele lichaam was door God geschapen en werd door God gekoesterd en alles wat ik deed was één complete aanraking door God van mij als mens. Ik voelde me zo getroost en geborgen en ineens zo heel en rustig en samen met God dat mijn hele moedeloze eenzaamheidsaanvaring was opgelost als sneeuw voor de zon. Ik viel getroost in slaap.

Zou U hier iets over kunnen zeggen?

Mijn zoon, is dit alles niet ook van Mij? Al deze woorden, dit inzicht en om  te beginnen de woorden:  “het lichaam van de mens is de aanraking door God”.

Ik zag jou eenzaamheid en wist dat je nu pas openstond voor dit grootse besef. Alles is van God, het leven, de wereld, de mens, zijn geest  en zijn lichaam. Maar nu speciaal mocht jij dit letterlijk fysiek meemaken, juist louter fysiek. En Ik troostte je met dit besef en jij hebt die avond met jouw hele wezen ervaren, dat de mens niet alleen is, nooit alleen is, en dat zijn lichaam het levende en gekoesterde en wonderschone geschenk is van God aan de mens. En dat de mens met zijn lichaam letterlijk aangeraakt wordt door God. En zo komt ook heel dichtbij het besef dat het lichaam de tempel van God is. Dat God daar verblijft. In liefde en aanraking.
Wees jij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 415

Het schepsel troost de Schepper

Mijn God, hoewel alle godsdiensten er mogen zijn, wilde ik nu zo voor Pasen even helemaal Katholiek doen. Ik kwam deze zin tegen, die de moeder Maria tegen haar zoon Jezus zegt, vlak voordat hij zijn marteling en sterven tegemoet gaat:

“Want we weten dat onze gehoorzaamheid de Eeuwige troost is. Oh! Voor mij, hoe groot is die gedachte! Het is mij, een schepsel, vergund om mijn Schepper te troosten!” *

Zou U hier op in willen gaan?

Mijn zoon ,hoe zou Ik dat niet willen, het grootse onderwerp voor God die de mensheid onder diens hoede heeft? Dit is de fascinatie van elke Godsvonk, die dag en nacht bezig is met de geestelijke ontwikkeling van diens aard schepsel. Ik ga hier graag op in.

Je  troost Mij als je

• aan Mij denkt
• jouw hart opent voor het leed van een medemens
• iemands leven verlicht met jouw genegenheid en grappen
• stil staat bij de schoonheid van een bloem
• Mijn macht en kracht erkent, als je het leven overdenkt
• jouw wonderschone lichaam verzorgt en koestert en behoedt voor verval en verslaving
• in een gesprek met iemand tussen de regels van diens woorden leest en het verborgen  leed en de geheime kwetsbaarheid vermoedt
• jouw ego verzaakt
• jouw persoonlijkheid voedt door Mij op de troon te laten van jouw innerlijk
• Mijn wil en wetten belangrijker vindt dan de wereld en haar verlokkingen

Kortom als je vol overgave naar Mij luistert en Mij gehoorzaamt.
Wees jij gezegend om de wereld deze zin in herinnering te brengen.

Weest jullie allen gezegend

*Het epos van de God-Mens Maria Valtorta, boek 11  p. 105

Nr. 379

De materie is een betrouwbare vriend

Ik heb al een paar keer iets meegemaakt, waar ik eigenlijk een beetje verbaasd over ben.
Ik voel me om wat voor reden niet zo goed, heb een matige dag of ben een beetje zwaar op de hand en bedenk me dan plotseling, dat alles om me heen gewoon doorgaat, ondanks mijn negatieve emoties.

Mijn huis zal op mij wachten, mijn lichaam gaat gewoon door met z’n werk, de natuur is er gewoon, kortom, ik realiseer me dan wat een troost het is, dat de materiele wereld er is. Wat een houvast en wat een toevluchtsoord, dat alles daarin gewoon doorgaat. En stabieler is dan mijn arme mind.

Ik ben toch een beetje opgevoed in het traditionele geloof, maar ook veel new age stromingen lijken dat te suggereren, dat de mens een spiritueel wezen is, en hier eigenlijk niet thuis hoort, dat pas na jouw dood de hemel op jou wacht en dat dit een tranendal is.

Maar eigenlijk klopt dat toch niet, als ik zo’n ervaring heb.

Zou U daar iets over willen zeggen?

Mijn zoon, de materiele wereld is de vriend van de mens.

Als we alle moeilijkheden op aarde en alle mensen die worstelen met het leven daarin meenemen, is de materiele wereld 

• jullie bakermat
• jullie houvast
• jullie toevluchtsoord
• jullie troost
• jullie betrouwbare partner
• jullie nest
• jullie basis
• jullie rustpunt.

Hoe jullie je ook voelen, wat voor ergs jullie ook meemaken, hoe groot het leed is, de materiele wereld zal doorgaan met haar werk en haar dienstbaarheid.
Ja dienstbaarheid, want de wereld, moeder aarde, de geestelijk leidsman van de wereld, de geestelijke wereld, allen werken in dienstbaarheid voor de schepselen van de aarde.
En zij zullen daar niet mee ophouden, ongeacht welke gebeurtenis dan ook.
Jullie kunnen je terecht troosten met dit besef, met dit inzicht, met deze situatie.

Want alle geestelijke wezens, die meewerken aan het in stand houden van de materiele wereld en aan het ondersteunen van de schepselen daarop, doen dat met drie drijfveren, die van de arbeidsvreugde, die van dienstbaarheid aan de evolutie en de grootste drijfveer, die van de liefde.

Wees jij gezegend met deze ervaring.

Wees jullie allen gezegend 

Nr. 241

 

Frenkie vertelt op verzoek van God wat een geluk het is met God te verkeren

Wil je de mensen vertellen wat het betekent om in Mijn armen te vertoeven, hoeveel liefde je van Mij ondervindt, hoe je gesteund wordt?

Ja, natuurlijk, graag.
Stellen jullie je een kind voor, dat gevallen is en huilend om zijn moeder roept en dan het moment, dat de moeder het kind in de armen neemt en troost en koestert en het gevoel geeft, dat alles weer goed komt. Zo voel ik mij regelmatig, als ik gebutst door het leven me wend tot Mijn God en ik troostende woorden en warmte en energie ontvang en het gevoel krijg dat alles goed komt, dat ik gerust kan zijn.

Stellen jullie je een man voor, die worstelt met een verslaving, neem mij met mijn koffie. Ik drink het met mate maar door de druk van mijn werk soms teveel. Ik voel me dan beverig van de coffeïne en gespannen, en vloek op mezelf, dat ik me niet kan beheersen. Ik beklaag mezelf bij God, dat ik zo’n slappeling ben en God als coach heb en niet eens in staat ben om nee te zeggen tegen teveel koffie. Let wel: een ander mag 100 koppen drinken, maar ik persoonlijk kan er niet zo goed tegen als ik teveel koffie drink. Ik probeer dus matig te zijn op dat gebied.

En God zegt: "Wees gerust, je beklaagt jezelf om al die keren, dat je jezelf te slap vindt, maar Ik zie al die keren, dat het je lukt, dat je nee zegt, dat je er boven staat, dat je jezelf beheerst.
En Ik zie de hele gang van zaken, hoe het je langzamerhand lukt om deze koffiegewoonte de goede kant uit te buigen en dat je steeds vaker het goede doet voor jouw lichaam.
Maar jij kijkt naar die paar keer dat het niet lukt, uit gewoonte of uit maatschappelijke druk of door tegenvallers of uit behoefte aan troost.
Ik ben liefdevoller voor jou dan je bent voor jezelf.
Wees gerust, Mijn zoon, je doet het goed".

Stellen jullie je voor, dat je een zware dag hebt gehad, en meegemaakt, dat het begrip en de communicatie tussen mensen ontspoord is, gedoe, frustraties bij mensen, problemen en botsingen. Je verzucht bij jezelf: was ik maar rentenier, wat een gedoe op mijn werk, het is dat ik ervoor betaald word. En je raakt in gesprek met God, die jou als een Vader/Moeder bejegent, en naar je luistert, en je daarna weer een juist zicht geeft. Die jou raakt in jouw hart, je laat voelen, dat het tijdelijk is, of oplosbaar, of laat zien, dat je meer jouw best hebt gedaan dan je dacht. Die je op lichtpuntjes wijst of je helpt met begrip en mededogen voor de hele situatie, die ineens minder erg lijkt. En met begrip voor de ander waardoor je dingen kunt relativeren.

Stellen jullie je voor, dat je te maken hebt met de dood van jouw dierbare, en Jouw God laat je de andere kant zien van de ziekte. Een andere blik geeft op de te vroege dood, op de geestelijke situatie van de overledene. Je de betekenis van dit overlijden voor jou als nabestaande uitlegt, wat het verdriet voor effect heeft op jouw levenshouding, wat het jou op de lange termijn zal brengen. Je een ander perspectief op leed en ongeluk geeft dan je hebt, vanuit jouw beperkte ervaring op het moment.

Stellen jullie je voor, dat je met jouw “inwonende” God(svonk/Atman) dit alles zou kunnen ervaren en bespreken en glashelder antwoord zou krijgen. Een echt gesprek kunt hebben.

Dat heb ik.

Ik voel me gezegend en bevoorrecht en voel me verplicht het jullie te vertellen. Jullie te zeggen, dat er hoop is, en liefde om ons heen, dat alles wat betekent, dat we gedragen zijn in de geest, dat we niet alleen zijn op deze mooie maar harde planeet, dat we toekomst hebben, hoe dan ook, dat het leven een wonder is, echt een wonder , een gift van God aan ons. Een gelegenheid de eeuwigheid te verwerven.

Mijn zoon, dank je voor jouw openhartigheid.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 29