Het emotionele leven (De eenvoud, 2)

Het hebben van emoties en vooral heftige emoties en helemaal negatieve emoties is één van de uitdagingen van de mens.
De mens heeft een heftige emotie en dan kan het volgende gebeuren.
Hij zwelgt erin en trekt verkeerde conclusies over zijn toekomst of krijgt ruzie met zijn medemens.
Hij onderdrukt ze en bouwt frustraties, onbewust gedrag of zelfs mogelijk ziekten op.
Hij hecht zich eraan en dan worden het sentimenten, dus halve waarheden.
Hij minacht ze en dan transformeren ze tot fundamentalisme of eenzijdig rationalisme.
Terwijl het veelal om niet meer gaat dan het ervaren van één emotie, soms niet langer dan een halve dag.

En de oplossing van God en wijze mensen en goede psychologen om hier mee om te gaan is van een simpele schoonheid, die toch nog door te weinig mensen dagelijks wordt toegepast.

Gewoon accepteren, gewoon ja zeggen, gewoon laten, gewoon ondergaan, gewoon liefdevol omarmen, ook al “voelen ze gruwelijk aan”.
Want een kenmerk van emoties moet zijn dat ze stromen, naar binnen en weer naar buiten zonder al teveel bemoeienis en vervuiling door het ego. Gewoon voorbijstromen.
Want dat is een kenmerk van bijna alle emoties, ze zijn tijdelijk, zo tijdelijk, dat ze dikwijls eerder  verdwenen zijn dan de mens die ze had durfde te vermoeden.

En de mens die in deze grote eenvoud t.o.v. emoties gaat leven, en op z’n minst ze accepteert of op z’n best liefdevol ja zegt tegen zijn emoties, ervaart het volgende.

Ze worden een bron van informatie, blijven zo kort als mogelijk hangen, verrijken de innerlijke en uiterlijke mens, dragen bij aan de kleurrijkheid van het menselijke emotionele lichaam en zijn een bron van geluk.

Want is het niet heerlijk na een zware gedeprimeerde dag vol zwartheid de volgende dag weer ja te kunnen zeggen tegen het mooie leven, het opgeruimde gemoed, de nieuwe dag, de schone natuur, de vriendelijke medemens?

Jantje huilt en Jantje lacht. So what? Welkom op aarde, dat is nu eenmaal een feit.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 373

 

Emoties mogen er zijn

Mag ik U iets vragen?
Ik merk toch wel dikwijls bij mezelf, maar ook bij anderen, dat we emoties raar behandelen.
Ze worden opgeblazen, ze worden onderdrukt, ze worden veroordeeld, of te belangrijk bevonden.
We voelen ons slecht, trekken er conclusies uit op het moment. En later blijkt dat toch niet te kloppen. Als ze zijn overgewaaid, komen er weer goede dagen.
Kortom, we worstelen ermee.
Zou U hier op in willen gaan?

Dat doe Ik graag.

“Mensen lijden aan de kleurrijkheid van hun emoties”

Korter kan ik het niet maken.

Emoties worden niet geaccepteerd.
Er wordt onderscheid gemaakt tussen positieve emoties, die mogen altijd, en negatieve emoties, die moeten snel verdwijnen.
En hoe groter de neurose, hoe psychiatrischer men is, hoe sterker de worsteling.
Maar de worsteling is voor ieder mens groot.
Tenzij… deze mens een andere houding heeft ontwikkeld tov emoties.
En ze dus niet meer in hokjes stopt.

Een houding van vrijheid, ruimte, inzicht, liefde.

Als de mens alles laat stromen, kunnen ze ook stromen, en goede informatie geven over de innerlijke en uiterlijk wereld.
Als je dan positieve emoties hebt, geniet je ervan, voor zolang het duurt.
Als je dan negatieve emoties hebt, laat je ze dan, voor zolang het duurt.
En intussen trek je geen conclusies.
Zo leef je het volle leven.
Dan ben je vrij.

Zoals jij met het weer in Nederland omgaat: altijd is het weer goed.

Schijnt de zon, dan geniet je van de warmte.
Is het te heet, dan accepteer je dat gelaten.
Waait het enorm, dan houd je ervan de spieren in jouw kuiten te voelen als je fietst.
Als het regent, ben je blij voor de groene natuur.
Als het…kortom het weer is altijd goed.
Het weer bepaalt jouw leven niet, jouw humeur niet, jouw houding niet, jouw geluk niet.
Nu nog met het wisselende weer van de emotionele wereld.
Dan ben je vrij.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 236