Translate

Posts tonen met het label Synagoge. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Synagoge. Alle posts tonen

dinsdag 26 juli 2022

Frenkie bezoekt een moskee (deel 1, vanwege de lengte van de blog is deze in twee delen uitgebracht)


Een nichtje van mij heeft  vanuit haar school goede contacten met de Imam van de moskee aan de Wagenstraat in Den Haag. Wij waren welkom voor een gebedsdienst.

De moskee zit in een voormalige synagoge, die werd gebruikt door de Joodse gemeenschap in Den Haag. Tot 1975 werd deze nog gebruikt als synagoge maar omdat de gemeenschap door de oorlog was gedecimeerd, moest men hem sluiten. In 1981 werd het in gebruik genomen als moskee door de Turkse gemeenschap.

We worden bij aankomst gelijk verwelkomd door gelovigen die niet wisten dat wij zouden komen, de Imam is er nog niet. Men biedt ons thee of water aan. Alles is zo gemoedelijk en gastvrij, we voelen ons welkom en worden door iedereen vriendelijk begroet ook al zijn we duidelijk twee vreemde eenden in de bijt. Ook de Imam verwelkomt ons fijn en mijn nichtje mag naast mij zitten in de moskee, hoewel het verblijf voor vrouwen boven is. Zo kunt u alles zien, zei de imam. Dat was erg fijn voor haar.

We komen binnen en ik word gelijk geraakt door de ongelooflijke stilte en kracht die daar heerst. Ik weet dat dat komt omdat er al sinds 1842 wordt gebeden. De stilte, de rust, de verfijnde energie van devotie, letterlijk voel ik dat hier een poort naar de hemel is. Uit de blogs weet ik dat ook hier een tempel van energie en een transformatiehuis van energie bestaat ten dienste van vele mensen. Het is erg fijn om er te zijn, en ook al weten we niets van de rituelen van de moslims, we zitten rustig op een bank achterin en laten alles tot ons komen. Het is een genade om daar te zitten.

De dienst begint met een aantal Soerahs uit Ali-Imraan,één van de hoofdstukken uit de Qoran, begrijpen wij later van de Imam, die onze vragen beantwoordt na de “dienst”.

Verder leest de imam ook wat verzen voor en die zocht ik later op in mijn Nederlandstalige Koran, en luidt: “Slechts in Uw hand is het goede. En Gij hebt macht over alle dingen. “ (Eind vers 27).

Het zingen van de Soerahs in die typerende Arabische klankkleur vind ik persoonlijk overweldigend. Het voelt zo oer, oeroud, eeuwig bijna, zo magisch, zo ontspannend en wat ik het meest ervoer was een alles bedwelmende energie die tot mij kwam en zei:  “er is maar één God en dat is Allah. Slechts één God, niets anders, de rest is bijgeloof, is secundair, doet er niet toe. Richt je alleen tot God, er is niets anders te wensen, te voelen, te ervaren”. Ik werd er helemaal door gegrepen. Vooral ook omdat het een mooie mannenstem was en de prachtige sfeer in dit eeuwenoude gebedshuis, de devotie, de stilte van de aanwezige mensen, dit alles maakte dat ik op een bepaald moment dacht:

 “Ik zou een moslim kunnen zijn”

Nu het eerste deel van het antwoord van Mijn God

Wil U hier op ingaan, alstublieft?

Dat doe Ik graag. Nu is het er van gekomen, na de bezoeken aan Protestantse diensten en een Hindoestaanse tempel.

Jullie voelden je welkom, ook al waren jullie duidelijk vreemd. Jullie hebben de gastvrijheid ervaren van de “oostelijke” wereld, in dit geval de Turkse, en die is waarachtig, oprecht, en wordt volledig geuit. Dit wil men en dit kan men. Prachtige eigenschap van deze volkeren. En weet dat men nooit, nooit, nooit de innerlijke beschaving zou kunnen vergeten om hier niet naar te handelen.

Dit Gebedshuis is inderdaad al langer dan de moskee in functie als plek van devotie toen het nog synagoge was. En de geestelijke tempel is sindsdien alleen maar groter geworden, want de devotie, de liefde voor JHWH/God, de deemoed, het opzij zetten van het ego, het bidden, de bereidheid om alles los te laten en zich te richten op God/JHWH/Allah zijn gewoon doorgegaan. Van synagoge naar moskee. Is dat oecumenisch of wat? God doet immers niet aan godsdienst. Dit heb jij gevoeld en ervaren, mijn zoon, en het is naar waarheid nog steeds een huis van God en een poort tot de hemel. Hoe zou men als men ontvankelijk is dit niet kunnen voelen? Men wordt automatisch meegenomen in de geestelijke energie van de hemel.

Het zingen van de Soerah’s raakte jou en zo heb je een energie van eeuwen en een kracht en impact van 1500 jaar devotie en overgave binnen de islam kunnen ervaren. Natuurlijk werd je er gelijk en volledig door geraakt. Doe dit vaker mijn zoon want de kracht van de gezongen Soerah’s en de genezende werking hiervan op jouw lichaam en geest zijn beschikbaar.

Maar ook voor de moskeeën geldt, lege moskeeën en volle winkelstraten. Wat een verspilling van de genade van God en de geestelijke wereld beschikbaar voor de mensen en genegeerd door de mensen, behalve door degenen die er komen. En weet dat ook deze energieën verder gaan dan de  moskee zelf. De wijk eromheen, de stad Den Haag, zelfs een hele regio varen wel bij de verspreiding van deze genade van Allah/God voor de mensen.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 535

zondag 13 maart 2016

Een eenzame synagoge in het Noorden




Mijn God, ik ben laatst met mijn zoon in Groningen geweest en heb daar de synagoge bezocht. Zou U daar iets over willen zeggen?

Dat wil Ik.
Ik zag jullie daar zitten met een keppeltje op en was verheugd.
Want de geestelijke wereld is altijd verheugd, van beschermengel tot de Onnoembare, wanneer de mens even stilstaat bij het Heilige, het Onnoembare, het Grote Geheel. Dat deden jullie. En onderschat de invloed van dit Huis niet op jouw puberzoon, die alles saai en gek vindt, dat riekt naar geloof, gebouwen en religieus gepraat. De gids deed zijn best, maar de geestelijke wereld doet de rest.

De devotie van de orthodoxe Joden, de heiligheid van de plek waar jullie zaten en waar uit de Thorarol wordt voorgelezen, het oude gebouw met zijn trieste geschiedenis van vernietiging van de Joodse gemeenschap in Groningen, de gemeende en voorzichtige verhalen van de gids zijn als subtiel voedsel binnengekomen in het hart van alle bezoekers, van jou, maar onderschat het niet, ook van jouw zoon.

De vernietiging van de Joodse bevolking in Europa.
Waarom dit grote onzegbare leed?
Waarom deze vernietiging van een arm en geteisterd en al onderdrukt volk?
Was de maat nog niet vol?
Had dit volk nog niet genoeg geleden?
 
Voelden jullie bezoekers van deze historische plek niet allen wat de gids aldaar naliet te  zeggen?
Spraken de foto’s van een verdwenen volk geen boekdelen?
Was de verstilde foto van Clara Assher Pinkhof niet pijnlijk?
Zij mocht blij zijn dat ze de oorlog overleefde met vier van haar zes kinderen, terwijl verder 98 %  van de Joodse gemeenschap is vermoord.
Clara was een heilige met haar grote liefde voor de Joodse kinderen van Groningen. Ging ze niet vrijwillig mee op transport om “haar kleintjes” te beschermen?
Heeft ze geen onmenselijke risico’s gelopen, uit naastenliefde.
Werkte de Onnoembare niet door haar heen?

Waarom werd dit mooie volk vermoord?
Waarom? Waarom, vragen jullie de Onnoembare?
De vraag weerklinkt droef terug, vanuit de geestelijke wereld: waarom? Waarom  wordt aan jullie mensen gevraagd?
Waarom? En het antwoord is niet daar.

Hoe is ooit een antwoord te geven op deze vraag?
Wrede volkeren, wrede samenleving, wrede wetten, die een heel volk hebben geknecht, hebben vervolgd, hebben vernietigd. Waarom, vraagt de geestelijke wereld? En het antwoord is niet daar.
Wrede prijs van de evolutie, wrede prijs van de vrije wil, wrede prijs van vooroordeel en onwetendheid.

Mijn zoon, laat ieder mens geraakt worden door een bezoek aan deze oh zo lege synagoge en zich afvragen: zullen we ooit een volgende keer dit failliet van een humane samenleving met z’n allen kunnen en willen voorkomen?

Het Joodse volk zij gezegend.
Elk onderdrukt volk zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 322