De mens wordt door het leven zelf bevraagd (Viktor Frankl)

Uiteindelijk moet een mens zich niet zozeer afvragen ‘wat is de zin van mijn leven’, maar zich realiseren dat hijzelf door het leven bevraagd wordt

Mijn God, zou U hier op in willen gaan?

Dat is goed, Mijn zoon.

De geestelijke wereld weet beter dan de mens, dat niet alles wat hem overkomt gewild en bedoeld is door God. We hebben daar ook nog de evolutie en haar eigen wetten, en het toeval, dat een mens soms ernstig parten kan spelen. Dus soms overkomt de mens iets gruwelijks dat niet bedoeld is, dat niet bij zijn lot hoort en dat niets betekent. Behalve dit ene, waardoor de geestelijke wereld zeer zeer zeer gefascineerd is namelijk ‘hoe reageert de mens op dit lot, welke geesteskracht vertoont hij?’.

Reageert de mens met slachtofferschap, met geklaag, met weerstand, met negativiteit en passiviteit of doet men dit met moed, met wijsheid, met wilskracht en met vertrouwen? Zet men de citroenen die het leven de mens voorschotelt vol afgrijzen op zij of maakt men er citroenlimonade van? En de geestelijke wereld oordeelt niet. De mens die zich in negativiteit en slachtofferschap wentelt over “zijn lot” wordt met  veel liefde en geduld op duizenden manieren geholpen en gesteund.

Maar de moedige wijze mens, ach, wat een vreugde is het voor God om te bezien hoe zo iemand het leven tegemoet treedt. En hoe zo iemand onmiddellijk aan de slag gaat om er het beste van te maken, om het leven te leven, om gelijk wijs en moedig antwoord te geven op wat hem overkomt. Eigenlijk zoals de Christus deed, met liefde en met acceptatie en met vertrouwen in de Goede God. 

En aldus heeft deze mens terwijl hij nog midden in de ellende zit al zijn sporen verdiend. Zo kon Christus zeggen “Uw wil geschiede”, zo kon Etty Hillesum zeggen “ik wil het lot van mijn volk ondergaan”.

De zwakke mensen zijn gezegend.

De sterke mensen eigenlijk nog meer.
 
Wees jullie allen gezegend

Nr. 440

Eén samenspraak met jou, mijn God (Etty Hillesum)

100 jaar geleden werd Etty Hillesum geboren. Ze is als Jodin vermoord in Auschwitz in 1943. Haar boeken beschrijven haar weg naar God, ondanks de oorlog en de ellende van de concentratiekampen.
In haar brieven uit Westerbork schrijft ze, voordat ze naar Auschwitz wordt gedeporteerd:
“Je hebt me zo rijk gemaakt, mijn God, laat me ook met volle handen uit mogen delen. Mijn leven is geworden tot één ononderbroken samenspraak met jou, mijn God, een grote samenspraak” *.
En haar laatste schrijven:
“Ik sla de bijbel open op een willekeurige plaats en vind dit: de Heere is mijn hoog vertrek” **.

Hoe kan ze zo in de hemel leven , terwijl ze zich in de hel bevond?

Zou U daar op in willen gaan?

Daar ga Ik graag op in.

Etty heeft onder de druk van de omstandigheden, met een goede leraar, uit Godsvrucht en met haar vrije wil definitief God op de troon toegelaten van haar innerlijk. En zij heeft ervoor gekozen permanent  in Gods boezem te vertoeven, ondanks alles.

Zij is het levende bewijs , dat de mens het Koninkrijk Gods op aarde kan realiseren.

Zij vertoeft in de melkwitte boezem van God, zij is de hele weg gegaan. Zij heeft geleerd ja te zeggen tegen het leven, is gestopt met oordelen, ook al zag ze alles om haar heen: het lijden van de joden, de haat van de bewakers, de verwarring en angsten van moeders om haar kinderen, de wanhoop, de luizen, de honger.
Maar bovenal zag en voelde ze Gods nabijheid, vertoefde zij in Gods nabijheid. Zij liet zich niet verleiden op het draaiende wiel van het leven te stappen maar verbleef in de stilte van de as.

Gezegend is Etty Hillesum, gezegend haar voorbeeld, gezegend haar geschriften, gezegend haar lezers.

Wees jullie allen gezegend

 

*   Westerbork, 18 augustus 1943

** Westerbork, 7 september 1943
Uit: De nagelaten geschriften van Etty Hillesum