Mentaal en emotioneel bewustzijn van dieren (2, biodiversiteit)

“Ik zie mijn meester weglopen. Ik weet dat hij me gaat doden. Ik heb hem andere dieren dood zien schieten. De energie rondom zijn lichaam is zwaar, vervuld van verdriet. Ik leef echter in het moment, dus ik niet bang. Er is alleen het moment, en op dat moment leef ik.

Als hij terugkomt, draagt hij een geweer. Hij is erg overstuur. Ik kwispel bezeten met mijn staart. Ik ben niet bang, hoewel ik weet dat mijn dood daar is, ik moet met vee werken, niet aan een ketting liggen. Ik wil vrij kunnen rennen, kunnen jagen op de hielen van grote kuddes vee. Een doffe plof slaat mijn kop tegen de grond, een explosie van licht, en ik spring op en ren. Vrij als de wind ...... .. *

Is dit een handig citaat?

Wees gerust, goed gekozen!

Michael Roads is een begenadigd medium en is uitstekend in staat (gesteld) om het gedachteleven en het gevoelsleven van dieren te verwoorden.
Toch is dit ideaaltypisch en is er sprake van antropomorfe projectie of van een perceptie op een ander niveau dan het aardse, en daar is natuurlijk veel meer mogelijk. Oftewel het gedachte- en gevoelsleven van de mens is iets te veel opgelegd in dit voorbeeld.

Maar,  dieren hebben hersenen en een zeker mentaal bewustzijn, kennen een zeker “denken”.

En dieren hebben een gevoelsleven en ervaren veel meer in het leven en ook in de omgang met mensen dan de mens vermoed.
Mensen  die intensief met dieren omgaan kunnen hier meer over vertellen. En de verhalen hierover zijn er in overvloed.

Zoals:

• Een blindengeleidehond die zich opoffert voor zijn blinde baas
• Een walvis die gedood wordt door de mens, en weet, dat de mens hier verkeerd aan doet
• Een varken in zijn te kleine hok, dat toch de boer niets verwijt
• Een vogel in een kooi die de verschillende gevoelens van zijn baas gewaarwordt
• Een hond die bereidwillig de spanningen van zijn baas overneemt
• Een paard, dat voelt, dat iemand bang voor hem is.

Men erkent, dat de mens een gedachte- en gevoelsleven heeft.
Men erkent, dat de mens dankzij de evolutie voortkomt uit de dierenwereld.
Waarom zou dan die dierenwereld geen voorstadium van dat gedachte- en gevoelsleven kunnen hebben? Anders, minder, minder ontwikkeld, minder sterk.

Maar elk dier heeft een geestelijke tegenhanger, en elke diersoort heeft een groepsziel, die deze diersoort koestert en voedt. En deze groepszielen of deva’s zijn machtige geestelijke wezens.

Dieren staan meer open voor hun geestelijke tegenhanger en hun deva dan de mens met zijn wanen op denk- en gevoelsgebied openstaat voor zijn eigen ziel.

Daarom weten dieren dat er een storm of een tsunami aankomt.

Daarom weten vogels de weg terug feilloos te vinden.
Daarom nemen zelfs insecten een groter geheel waar en luisteren ze daar naar.

Dus wie is de mens om het gedachte- en gevoelsleven van dieren te minachten, te veronachtzamen of te ontkennen?

Er zal zeker een tijd komen, dat de mensheid in een meer respectvolle verhouding tot de dierenwereld zal komen te staan, en het gedachte- en gevoelsleven van dieren heel serieus zal nemen.
Daar zie je nu al de eerste tekenen van.

Wees jullie allen gezegend 

*Uit Journey Into Nature, p. 83, Michael Roads

Nr. 313

 

Het lijden van een blindengeleidehond

Van de week zat ik in de bus, toen een dame met een blindengeleidehond binnen kwam. Alles verliep goed. Schuifelen, plek zoeken, geholpen worden door aardige mensen, de hond ging braaf liggen, stond op als er mensen langs kwamen, ging liggen als de bus ging rijden, reageerde op haar aanrakingen.

En omdat ik er pal op zat te kijken, raakt ik steeds meer gefascineerd door die hond. Hij zag er zo trouwhartig uit, maar zo gelaten. En hoe langer ik keek, hoe meer ik de indruk kreeg, dat die hond een zware last op zijn schouders had, dat hij zich opofferde, dat hij eigenlijk leed. Nu wil ik niet mijn menselijke interpretatie opleggen aan de emoties van die hond.

Maar ik dacht echt: die hond lijdt. Of zie ik het verkeerd?
Zou U hier iets over kunnen zeggen?

Ik was er bij en heb alles gezien.

Die hond leed zeker, dat heb je goed gezien.

Veel dieren lijden in deze wereld.

De mensenwereld onderschat het bewustzijn van dieren, wat ze ervaren, wat ze waarnemen, wat ze voelen, hoe ze lijden. Maar dat is onderwerp voor een ander blog.
Veel dieren lijden.
En dan bedoel ik niet wanneer ze na een mooi leven worden opgegeten door de mens, ook dat is (nog) onderdeel van de natuur: eten of gegeten worden, vroeg of laat.
Maar dan heb ik het over andere situaties.

Over de bio-industrie.

Over stervende walvissen, half doodgemaakt en leegbloedend op een schip.
Over een vogel in een kooi, die eigenlijk wil vliegen en vliegen en vliegen.
Over een roofdier in een dierentuin met 30 M2 tot zijn beschikking.
Over ganzen die worden uitgebuit voor ganzenleverpaté.
Over vissen die sterven met plastic in hun maag, niet na een dag maar na maanden verstopping.
Over met olie besmeurde watervogels, die na weken pas omkomen.
En over blindengeleidehonden.

Deze goed getrainde hond blijft een hond.

En een hond moet rennen, loslopen, snuffelen aan ander honden, springen, en niet de hele dag aan de leiband van zijn baas, dat is geen hondenleven, maar een slavenleven.
Tot zover het natuurlijke, het aardse.
Toch is hier nog iets anders aan de hand.

Alle dieren hebben een directe band met een groepsziel, een deva, waar ze met hun geestelijke energie naar terugkeren na hun fysieke dood. Ze houden eigenlijk onmiddellijk of vrij snel op te bestaan als individu.

Toch zijn bepaalde dieren door hun aardse leven geïndividualiseerd en hebben op de mens gericht geleefd (mensen zijn verder met hun individualiteitontwikkeling). Zij hebben een individuele energie opgebouwd, die kan overleven na de fysieke dood. Ze blijven dan wel verbonden met hun groepsziel, maar leven zelfstandig verder als individu. En hebben zo de eeuwigheid verworven. En in de eeuwigheid zijn de mogelijkheden voor individuele ontwikkeling (ook van dieren) eindeloos. Maar dat is ook onderwerp voor een ander blog.

Deze hond lijdt, en offert zich op. En zal na zijn dood overleven als geestelijk wezen. Aanvankelijk met de verschijningsvorm van een hond. Hij zal dan vrij zijn en kunnen gaan leven zoals een hond behoort te leven, springen, rennen, snuffelen, met andere honden ravotten. Ja, hij  is daar niet de enige.

Deze blindengeleidehond heeft een zwaar slavenleven, maar zijn 10/12 jaar op aarde op deze wijze staan garant voor een geestelijk toekomst, die voor de meest dieren (nog) niet is weggelegd.

Alle dieren gaan op in de groepsziel, houden op te bestaan als individu, maar niet deze hond. Andere voorbeelden zijn het eigen paard van Amerikaanse indianen, een pratende papagaai in een huiskamer, een getrainde dolfijn, etc.

En wat deze hond betreft: is dat vanuit een bepaald perspectief niet zeer de moeite waard, 10/12 jaren lijden, en dan de eeuwigheid verkrijgen?

Plus dat deze hond in dit leven zeker mooie momenten kent van stilte, rust, genot, warmte en liefde. Want er wordt wel zeer van hem gehouden, en dat overkomt niet veel dieren.
En de menselijke liefde is ècht veel waard.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 219