Wil en intellect zijn één en hetzelfde (Baruch Spinoza, 1)

Deze uitspraak van Spinoza gaat héél ver. We zijn geneigd om te denken dat de wil en het intellect twee totaal verschillende dingen zijn, maar eigenlijk  hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik ga zien dat de mens en de ontwikkeling van zijn intelligentie misschien wel gelijk oplopen met de ontwikkeling van zijn wil. En hierdoor onderscheidt de mens  zich dus ook gelijk van de dieren, door die individuele niet door instinct maar intelligentie gedreven wil.
Zou U hier op in willen gaan?

Toen de voorouders van de mens hun eerste beslissing namen vanuit de eigen wil, niet vanuit het instinct en de gewoonten van de groep, toen werd de planeet aarde door de geestelijke wereld erkend als geestelijk-evolutionaire planeet. De waardigheid van wil was geboren* en dat kon alleen met ontwikkelde individuele intelligentie.

Maar Spinoza is iets te makkelijk met te zeggen dat intellect en wil hetzelfde zijn. Dat zijn ze bepaald niet. De aardse evolutie kent veel voorbeelden van primitieve moordlust en kwaadaardig-intelligente wilsuitingen. Ogenschijnlijk teveel.

Maar Spinoza heeft een punt wat betreft de hogere wil.

Daarnaast zou de volgende vergelijking kunnen helpen.
De wil kan worden gericht door intellect zoals kracht voortkomt uit spieren en water kookt door vuur. Het intellect is dan de oorzaak, men ziet iets, men begrijpt iets, men doorziet iets, anders dan de andere wezens in de omgeving, en dan vloeit daar uit voort de wil om wat met dat inzicht te doen. Het een kan dan niet zonder het andere. Zonder wil leeft men in een  ivoren toren en doet men er niets mee. Zonder intellect is de wil niet meer dan door instinct gedreven actie. Maar samen zijn ze de bewerkstelligers van het menselijke lot en de bouwers van toekomstige geestelijke werelden.

Dus jij hebt een punt dat ze gelijk oplopen zoals jij dat noemt. Op zouden moeten lopen, zou Ik zeggen. Als dat niet gebeurt geeft dat wel evolutionaire ruis.

Maar Spinoza toont groot inzicht door te stellen, dat ze samen zeer belangrijk zijn, bijna onmisbaar voor elkaar en in de geestelijke menselijke ontwikkeling eigenlijk één en hetzelfde lijken te zijn.
Spinoza is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Zie: het urantiaboek, p. 710

Nr. 361

Ja zeggen tegen alles

 

Mijn God, wat gebeurt er met mij ?

Waarom ga je er niet eerst zelf op in?

Deze week heb ik zoveel ruimte ervaren, licht in mijn bewustzijn en vrijheid in mijn handelen.

Het lijkt wel alsof ik gestopt ben met worstelen met het leven.
Het lijkt wel alsof ik gestopt ben met strijden.
Het lijkt wel alsof alle negatieve emoties en begeerten door mij bejegend worden met liefde, met acceptatie.
Het lijkt wel alsof ik mijn innerlijke leven kan benaderen zoals ik ook het weer in Nederland ervaar. Zon, regen, wind, kou, hitte, ik vind alles prima. Ik laat mijn humeur er niet door beïnvloeden.

Ik voel me zo vrij en ruim en liefdevol van binnen.

Het lijkt wel alsof ik ja zeg tegen het leven. Onvoorwaardelijk, liefdevol ja naar wat dan ook.
En het lijkt wel alsof daardoor alles meer stroomt.
Ik blijf minder lang hangen in negatieve emoties en lach om mijn begeerteleven, alles mag er zijn. Ik voel me licht ipv zwaar, waar ik ook kort of lang door word geteisterd. Maar het woord teisteren is verkeerd, het zijn donkere en lichte wolken die passeren en ik kijk ernaar, verheug me op de zwaarte ervan, want het is goed. Zijn donkere wolken niet ook prachtig?

Het lijkt alsof ik ben bevrijd.

Het lijkt alsof  je bent bevrijd. Je bent bescheiden, omdat je niet kunt geloven, dat dit voortduurt. Maar waarom zou je uit deze staat stappen? Waarom zou je weer alles klein en lelijk maken? Waarom zou je niet in de zonnige achtertuin blijven i.p.v. teruggaan naar de zompige kelder? Je wilt niet meer anders. En jouw wil is Ons heilig. En jouw wil is ook jouw heilig. Maar jouw nieuwe wil komt niet voort uit geforceerd pogen van het ego. Het komt voort uit Inzicht. Inzicht, dat Ik jou heb gegeven.

Je hebt jouw innerlijk leven veroverd, zoals een heerser een land verovert. Maar zonder geweld, zonder agressie. En met liefde en acceptatie. Je hebt het ego een opdoffer gegeven en bent meer persoonlijkheid geworden. Je geeft Mij de ruimte op de troon van jouw innerlijk te zitten i.p.v. het ego.

En de gevolgen zijn al zichtbaar: je bent toch ruimer, liefdevoller naar het leven? Je staat toch meer open voor suggesties uit de geest? Je luistert toch beter naar Mij en jouw beschermengel? Je bent toch gelukkiger geweest deze week? Je hebt toch het gevoel gehad: het is volbracht?

En zelfs als je hier weer uitstapt, omdat één van jouw “negatieve” moties of begeerten nog te sterk blijkt, Wij weten, dat je dit niet meer kunt vergeten. En je zult nog meer schrikken van de gevolgen van het slaafs achternalopen van “negatieve” emoties of begeerten. En je zult alleen maar sneller terugkeren op jouw schreden.

Want wanneer je eenmaal in het Licht hebt gestaan, kun en wil je geen genoegen meer nemen met het donker.

Wees jij gezegend, Mijn zoon.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 181