God kent de liefde beter dan ik

Ik heb weer eens wat doms en primitiefs gedaan, ik laat maar in het midden wat dat is, en  verzucht tegen Mijn God: “Wat ben ik toch een stumper. U heeft ook helemaal niets aan mij”. En Mijn God antwoordt:

Wat een liefdeloze opmerking, mijn zoon.

Ik ben zo verbaasd en besef ineens hoe ik mezelf weer meedogenloos bejegen en even alleen maar keek naar wat niet lukte en helemaal niet meer naar alles wat ik probeerde en goed deed.

Ik zeg tegen mijn God, daar wilt U vast wel wat over zeggen?

Dat wil Ik zeker, mijn zoon, zo kijken Wij nooit naar jullie mensen, maar juist met zoveel liefde en geduld en compassie en begrip en met veel aandacht voor jullie goede wil en jullie pogingen en al jullie goede bedoelingen. En vooral zien Wij hoe jullie jezelf bijna dag en nacht beoordelen en zuchten onder jullie falen. Jullie oordelen jezelf zo liefdeloos en meedogenloos en ongeduldig en streng, daar hoeven Wij in de geestelijke wereld niets aan toe te voegen, en daar willen Wij zeker niet aan mee doen. Jullie  doen het voor twee.

En Wij zien in jullie louter spelende, argeloze, onnadenkende en schattige kinderen. Dus jullie zijn heerlijk om te zien. Vinden jullie dat ook niet van kinderen? Schone onschuldige schepselen vol goede wil, ook al is het met kleine gedoetjes.

Meer is er niet over te zeggen.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 449

 

De broosheid van de mens

Mijn God, er stond in mijn krant enige weken geleden zo’n prachtig artikel* van Awee Prins. Hij beschrijft hoe mensen met psychiatrische problemen zeker in Nederland, heel erg gesuggereerd worden dat ze beter kunnen worden, terwijl ze vaak hun hele leven aan het overleven zijn, en eigenlijk aan het lijden. De maakbare mens lijkt  het wel, en de maakbare samenleving, terwijl het bij veel mensen nooit meer goed komt. Zou U hier op in willen gaan?

 

Dit is een belangrijk onderwerp, Mijn Zoon, dat doe Ik graag.
Eigenlijk komt het altijd goed, maar vaak niet meer op aarde.

De mens die zijn ouders heeft zien afvoeren in een concentratiekamp van de nazi’s, de vrouw die meerdere keren verkracht is door een groep mannen, het jongetje dat misbruikt is door degene die hij vertrouwde, de moeder die haar kind verliest aan kanker, de chronisch depressieve jongen, de vrouw die na een psychose de draad van het leven aan het oppakken is, al deze mensen kunnen weer beter worden als voldaan is aan heel wat bijzondere karaktertrekken en omstandigheden. Maar meestal komt het nooit meer  goed, en gaan ze door met hun leven met de moed der wanhoop.

Een broos mens, zoals Awee Prins zegt, een broos leven, een broze toekomst.

En zo is het.

Al die mensen die bovengenoemd lot niet hebben ondergaan, die kunnen zoveel roepen als ze willen, zelfs als ze deskundig zijn, maar ze weten niet wat ze zeggen.
Een leven lang van broosheid, een leven lang van worsteling.

En pas als zij in de geestelijke wereld terecht zijn gekomen, zorgt God er op het juiste moment voor dat ze echt beter worden. We hebben zo Onze inzichten en Onze technieken in de geestelijke wereld. Maar echt niet eerder ondergaan deze broze mensen fundamentele  genezing. Dat hun ellendig lot ook veel brengt, en een grote zegen zal blijken te zijn voor de rest van hun geestelijke leven in de eeuwigheid, is onderwerp van andere blogs, daar gaan We nu niet op in.

Awee Prins met zijn prachtig en liefdevol inzicht is gezegend.

Wees jullie allen gezegend.

*Trouw, een Nederlandse krant, 19 januari 2019

Nr. 445

Het leven van Jezus als voorbeeld navolgen

Mijn God, zou ik U wat mogen zeggen?

In deze Kerstperiode waarin de commercie het in de massamedia overgenomen heeft van de menselijkheid zou ik graag stil willen staan bij het leven van Jezus, zijn voorbeeld als mens.

Laat deze Kerstperiode een heidense achtergrond hebben en een feest zijn van de geboorte van het licht. Laat de kerstboom heidens zijn. Laat de datum van de geboorte van Christus mogelijk een andere zijn. Wat maakt het uit?
Eigenlijk is toch maar één ding belangrijk, dat Jezus ons een voorbeeld was.
Een mens van liefde, een man van wijsheid, een moedig iemand die conventies doorbrak. Iemand die bereid was steeds op nieuw naar zijn Vader te gaan voor steun en samenspraak, voor vertrouwen en stilte, voor gebed en rust.

Wat zouden wij er om twisten of hij schepper van een kosmos is, of zoon van God. Of hij één van de grote profeten is of de profeet. Zal hij ons er zelf ooit mee om de oren slaan dat we dat niet wisten of niet geloofden, niet erkenden of niet begrepen? Hij zal toch alleen willen weten of we zijn voorbeeld probeerden te  volgen? Al probeerden  we het maar?

Ik ben die godsdiensttwisten, en dat gekissebis, en dat gezeur over wat je moet geloven zo zat. Zo ontzettend zat, ik begrijp de atheïsten wel, die niks meer willen weten van die geloofsfanaten, die elkaar om de oren slaan met hun hele of halve waarheden.
Nou ja, U begrijpt waar ik heen wil.

Mijn zoon, je hebt jouw punt gemaakt.

Jezus was een waarachtig mens, een zuiver denker, een oprechte aanbidder van God, een man van moed, een voorvechter van rechtvaardigheid. Hij was wars van huichelarijen en onwaarachtigheid. Hij beminde ieder die kwetsbaar was, jong of oud, arm of ziek, lelijk of misdadig. Hij wist in ieder mens de belofte van God voor ieder mens te zien: ooit toe te mogen treden tot de hemelse dreven. En daartoe werkte hij op aarde, met deze twee doelen: God te eren en de mens dichter bij God te brengen.

En neem het de mensheid niet kwalijk, Mijn zoon, dat ze slechts op weg is.

En wees gerust, de mensheid heeft nog een lange weg te gaan, van beest naar geest, van strijd naar overgave, van het uiterlijk naar het innerlijk, van de aarde naar de hemel.

God is de mens nabij op zijn weg. Elk mens, bij elke stap.

Jezus maakte grote stappen, maar vertraagde zijn gang om elk mens mee te nemen.
In die zin is hij Godgelijk.
Want God vertraagt Diens gang om elk mens mee te nemen.
Want God weet, dat elke mens uiteindelijk maar EEN weg gaat.
EEN weg, EEN doel, EEN gang, EEN belofte.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 309

De mens is een kwetsbaar kind

A baby is born with a need to be loved - and never outgrows it (Frank Howard Clark).

Zou U dit citaat willen toelichten?

De mensenwereld bestaat uit veel volwassenen. En in de communicatie, in zijn reacties op andere mensen, in zijn werk en in zijn privéleven behandelt de mens zijn  medemens ook als volwassenen. Hij verwacht hierbij van alles aan redelijkheid, zakelijkheid en oprechtheid.

Maar men vergeet één ding.

Diep van binnen, onbewust en verborgen is ieder mens nog een baby, die het nodig heeft bemind te worden. En dit verdwijnt nooit.

Bij agressie, bij kritiek, bij misverstanden, bij ongelukken, bij ruzies, bij falen, bij moeilijkheden speelt dit mee. De oplossing van het probleem, de aanpak van een kwestie, het perspectief voor de toekomst zou oneindig vergroot worden als iedereen zich herinnerde, dat hier één belangrijke factor meespeelt, die veel beïnvloedt, achter de schermen een grote rol heeft, namelijk dit:

“A baby is born with a need to be loved - and never outgrows it”

Wanneer men zich dat herinnert in het contact met de medemens en wanneer men bereid is daar rekening mee te houden, zouden veel contacten beter verlopen en zouden veel kwesties sneller opgelost worden.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 154