Een Hindoestaanse tempel in Den Haag (1)

Ik bezoek een Hindoestaanse tempel in Den Haag. Ik ga samen met een familielid van me die vanuit haar werk mensen kent die daar komen. De tempel wordt in stand gehouden door de stichting Shiram Mandir die overal in Nederland ‘voorziet in de behoefte van de hindoestaanse gemeenschap door op wekelijkse basis kerkdiensten te houden”.
 

Zie ook  http://shrirammandir.nl/

De tempel ligt in de Haagse Schilderswijk en is gehuisvest volgens mij in een voormalig schooltje en van binnen uitgebroken, zodanig dat ik blij verrast was bij binnenkomst een enorme ruimte te zien met veel Hindoegoden, teksten, versieringen, gouden koepeltjes, altaren. Kortom het was een heerlijk geheel van inspiratie en sfeer en bijzondere energie. We deden bij onze binnenkomst onze schoenen uit, en werden hartelijk verwelkomd door mensen uit de Hindoestaanse gemeenschap, wij vielen echt wel op als oude Nederlanders lang en wit en blond enzo. Ik voelde me vrij snel thuis ook al wist ik echt niet veel van alle symbolen en beelden. En de Mandir, de voorganger dus, zei heel wat maar dat was in het hindi dus dat verstonden wij niet. Waar ga ik dan op af, hoe komt het bij mij over, wat vind ik indrukwekkend of vreemd? Nou dat ga ik dan maar proberen te beschrijven.

·         Ik voel hoe ik ondergedompeld wordt in een eeuwenoude traditie van devotie en fijne energie. Ergens wordt gezongen, we hebben de Nederlandse vertaling op een briefje ” Kom bij mij, M’n kind“ schijnt Brahman tegen ons te zeggen. Nou heerlijk, natuurlijk, dat voelt heel welkom. Ik denk natuurlijk dat Brahman het zelfde is als Allah, God of Jahweh. Er wordt veel en mooi gezongen en mede hierdoor voel ik hoe ik steeds meer open ga staan voor de mooie  oude Hindoestaanse waarden van het geloof. Ik voel ontzag, respect voor de goddelijke wereld, oprecht geloof en overgave. Ik voel ook de steun vanuit de geestelijke wereld alsof wij ondergedompeld worden in genade en liefde zodat we er in de buiten wereld weer tegen kunnen.

·        Gedurende de hele  dienst worden er op allerlei altaren rituelen uitgevoerd, gebeden , gebogen, bloemen en eten geofferd en ik weet de namen niet van al die goden, maar zie wel ergens Krishna, Ganesh, Shiva,  Vishnu en Durga. Wat mij betreft zijn het alle aspecten van Brahman, die hier een eigen macht en kracht en aanzien hebben. Maar het zijn eigenlijk echt Hindoestaanse Goden zonder meer. Naast de mandir loopt er de hele bijeenkomst een ouder echtpaar rituelen uit te voeren. Het voelt heel devotioneel en warm en respectvol aan. Ik denk dat dat de oudere notabelen van de gemeenschap zijn, misschien de bejaarde ex-mandir en zijn vrouw. Later hoor ik dat deze rol steeds door een ander ouder echtpaar wordt uitgevoerd, en dat dit de schoonmaker van mijn familielid op haar school en zijn echtgenote zijn. Ik vind dat echt heel bijzonder. Hoewel de mandir een man is zie ik allerlei vrouwen rituelen uitvoeren, sowieso heb ik de indruk dat het vrouwelijke aspect goed de ruimte krijgt in deze tempel, zoals Durga, een belangrijke godin.

·        Bijna aan het eind van de dienst krijgen allen met kleurstof een stip geschilderd op hun voorhoofd (een bindi op de plek van het voorhoofd chakra begreep ik). Het ontroert me erg, als Katholiek ervaar ik het als een soort communie, iets heiligs en dat wij als buitenstaander ook zo’n stip op het voorhoofd krijgen  voelt als heel welkom en open, zo in de trant van “we zijn allen kinderen van Brahman”. 

 Ik voel me nog de hele week opgetild en gezegend, ik heb duidelijk iets van energie meegekregen om de boze buitenwereld het hoofd te bieden.

Mijn God, zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn zoon, dat zal Ik doen, in een volgende blog.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 456

De energie in gebedshuizen (3, Godsdiensten)

Monoloog over geloof: deel 3

God is voorstander van gebedshuizen, omdat men dan samen is. Omdat men dan iets opbouwt. Omdat een energie wordt opgebouwd met z’n allen, waar ieder, die dat gebedshuis bezoekt, zich aan optrekt. En men kan dat moeilijker in zijn/haar eentje.

Deze energie, die wordt opgebouwd, wordt steeds groter en sterker, tot de kracht ervan imposant is. Iemand kan zich hier, zodra het gebedshuis wordt betreden, aan optrekken. Ik noem bij voorbeeld iemand, die terneer gedrukt is, die worstelt met het leven. Iemand, die onzeker of bang is, zoekende is, wanhopig is, onrustig, boos op het leven.

Maar ook iemand, die liefdevol en ruimdenkend is en een vreugde voor de omgeving kan zich daar opgeladen voelen. Ook iemand, die niet gelooft of bewust atheïst is, voelt ogenblikkelijk iets speciaals. Tenzij men erg anti-geloof is geworden, dan staat men dat zichzelf niet toe hiervoor open te staan, dan heeft men een innerlijk verzet.

In principe wordt men, zodra men binnenkomt, gesterkt en getroost en gevoed. Zo’n gebedshuis is een zegen op zich geworden, ondanks dogma’s, verkeerd toegepaste rituelen, onzuivere voorgangers, sektarisch denken, noem maar op.

De psychologen noemen het een gestalt, een vorm, een beeld, een energie, die opgebouwd is en “een eigen leven is gaan leiden”. Deze vorm staat als een huis.

• Twee mensen in een relatie bouwen een eigen gestalt op met een gevoel van vertrouwdheid, huiselijkheid, intimiteit, met een eigen taal, een eigen sfeer en een eigen energie.
• Een bepaalde stad heeft een gestalt opgebouwd, dat een verzameling is van alle bewoners, al hun wensen, al hun plannen, hun huizen, straten, wijken, het landschap waarin de stad gegroeid is etc. Zo heeft een dorp aan de zee een andere uitstraling dan een dorp in een dal.

Jullie gebedshuizen zijn dus altijd uitzonderlijk waardevol.
Ook omdat ze door God gebruikt worden als transformatorhuizen van geestelijke energie. Deze energie, die vanuit de geest wordt verspreid, over de hele omgeving wordt verdeeld en getransformeerd tot het niveau waarop mensen het kunnen ontvangen.

Zo is een katholieke mis, om bij het voorbeeld uit Mijn vorige blog te blijven, een energieverdeelstation, met als hoogtepunt de consecratie. Niet alleen de kerkganger, maar de hele omgeving maakt gebruik van de energie-uitzending die plaatsvindt.

Allereerst ontvangen de kerkgangers op dat moment een sterke, hoge energie door de nabijheid en hun openheid, terwijl zij de mis bijwonen.
Maar een deel van de vrijgekomen energie wordt gedistribueerd over de omgeving en draagt bij aan veel aspecten van het leven, die met deze energie verbonden zijn: geestelijke energie, inspiratie, hoop, perspectief, ontroering, inzicht, intuïtie.

Hoe de energie wordt ontvangen en hoe sterk ze kan doorwerken wordt natuurlijk zeer bepaald door de leefsituatie, de persoonlijkheid en de bezigheden van de persoonlijkheden in die omgeving.

Hoe groter het gebedshuis, hoe frequenter de bijeenkomsten, hoe groter het aantal bezoekers, hoe zuiverder de concentratie van de gelovigen, hoe geestelijker de voorganger is, des te sterker de energiedistributie en de zegening voor de omgeving.

Veelal zijn gebedshuizen op plekken gebouwd, die van nature al energetisch een werking hebben op de omgeving.

Een volgende blog ga Ik graag in op een derde aspect van hoe nuttig en onnuttig geloofsvormen zijn. Dit is de persoonlijkheid van de mens. De persoonlijkheid van de mens maakt, dat ook discriminatie, afscheiding, vooroordeel, onverdraagzaamheid gevoed kunnen worden in een gebedshuis en zo de opgebouwde en verspreide energie van het gebedshuis misbruiken.

Je zou kunnen zeggen, dat het tweede aspect vooral Gods geestelijke invloed beschrijft.

Het derde aspect is de misvorming door de mens. 

Wees jullie allen gezegend

Nr. 17