We gaan een lange weg

Er is geen korte  weg naar iedere bestemming van waarde (Arabisch gezegde)

Zou U hier op in willen gaan?

Kun je er eerst zelf iets  over zeggen?

Oh ja, als U dat wilt.

Ik merk aan mezelf, dat het ego het toch graag makkelijk heeft. En dat elk doel, elk mooi streven, elk belangrijk iets, nou ja, dat er voor gestreden moet worden, hard gewerkt, flink geoefend, misschien geen bloed zweet tranen, maar wel inspanning, en volhouden en blijven proberen. En dat dat misschien ook gelijk het verschil is tussen een heilige en een gewoon mens. De heilige gaat door op de weg waar een gewoon mens na een tijdje ophoudt. Dus wat je nu ook bij populistische politici ziet, en trouwens in de hele moderne tijd: snel beloven en gauw thuis. En zo werkt het leven niet.

Welkom op aarde, Mijn goede zoon. Dit is het.

Het is zeker waar dat de weg het doel is. En tijdens het oefenen en worstelen is het goed als een mens ook om zich heen kijkt en intussen van al het schoons en goeds dat om hem heen is geniet. En er kunnen wonderschone en onverwachte dingen gebeuren in iemands leven, ook dat zeker.

Maar meestal is het leven een lange en onzekere en harde worsteling met veel mislukkingen  en zorgen en problemen, met veel leed. Maar oh oh wat heerlijk als het doel wordt bereikt, de kunst is geleerd, het streven resultaat heeft. Dat is gelukkig makend, troostend, genezend en zeker kracht gevend. Want zo is het leven ook heel mooi. Succeservaring, bereiken wat zo lang is geprobeerd, de vreugde ervaren van de nieuwe kunst of verworvenheid.

En de makke van de mens kan zijn niet dat hij probeert en dat het  niet lukt, maar dat hij niet doorgaat, niet opstaat, niet opnieuw probeert, niet accepteert dat het leven hard is, vol onzekere factoren en dat alles moet worden opgebouwd, alles. De prins op het witte paard komt bij weinig mensen langs.

En eigenlijk is de mens gelukkig die zijn ongeluk accepteert en weet dat een lange veelal moeizame weg tot wonderschone plekken kan leiden.

En dan hebben we natuurlijk ook nog de belofte van een eeuwig leven, de Goede God die alles in de gaten houdt, de geestelijke helpers op aarde die eindeloos beschikbaar zijn.

Dus al met al, is het leven dan toch dik de moeite waard?

Wees jullie allen gezegend

Nr. 570

Daar is dan altijd nog de schoonheid

 Gezegend zijn zij die schoonheid vinden op nederige plekken waar anderen niets zien (Camille Pissaro)

 Zou U hier iets over willen zeggen?

 Wijze, ware, en oh zo eenvoudige waarheid. En weet dat het leven ondraaglijk zou zijn als de mens dit niet van nature kon. Troost en hoop en schoonheid halen uit kleine of “nederige” dingen om hem heen. Het leven zou ondraaglijk worden, en zeker te moeilijk en uitzichtloos. Want de moeilijkheden des levens kunnen iemand bevliegen als wespen een glas limonade. Maar daar is altijd schoonheid te vinden. Dus is Mijn commentaar hiermee dan gedaan wat betreft deze wijze woorden?

 Nee, zeker niet, want Camille Pissaro doelt op dit: een mens kan altijd meer schoonheid gaan zien dan voorheen, op nederiger plekken dan hij dacht, en op plekken waar een ander aan voorbij loopt. En zo meer steun en troost en perspectief ervaren dan hij al gewend was. Dus de boodschap is eerder, dat dit een eindeloos proces is en dat een mens steeds meer kan gaan zien.

 En dit kan er uiteindelijk toe leiden dat een wijs en spiritueel iemand zegt: ach wat is dit mooi, hoe kan het bestaan? En wat ben ik de goede God dankbaar, ondanks mijn ellende en moeilijkheden.

 Er is veel schoonheid in de wereld en deze is louter en alleen bedoeld om een schitterende omgeving te scheppen voor de mens in wording.

Camille Pissaro is gezegend.

 Wees jullie allen gezegend

Nr. 561

De moeilijkheden lijken ons te overmeesteren

Mijn God, mag ik U vragen?

Ik vind het leven steeds moeilijker worden, niet door mijn persoonlijke situatie, want ik ben een gelukkig mens. Maar ik zie het ook bij mensen om me heen. Er zijn zoveel zorgen over de oorlog, over de economie, over het milieu, over de negatieve invloed van internet op de jeugd, over ga zo maar door. Ik zie dat mensen tobben, last hebben van zwaarmoedigheid, opzien tegen de toekomst, rampen verwachten. En ik eveneens.

Hoe houden we dit vol?

En de boer die ploegde voort, zei jouw vader tegen zijn gezin als er moeilijkheden waren en hij zag dat jullie er teveel in zwolgen. En dat zeg Ik nu tegen jullie. Jullie moeten gewoon doorgaan en Ik kan jullie niet geruststellen. Het wordt erger.

En Mijn enige advies is: probeer lichamelijk en geestelijk zo gezond mogelijk te leven. Probeer jullie innerlijke rust te bewaren. Probeer intussen toch nog te genieten van de mooie dingen des levens. En probeer jullie voor te bereiden op het ergste wat een mens kan overkomen zoals ziekte, honger, wanhoop, verdriet, angst en vernietiging. Dan valt het in jullie eigen leven misschien nog wel mee.

Heb vertrouwen, heb geduld, wees voorbereid want ge kent dag nog uur, leef in het hier en nu, koester mooie herinneringen en zwelg niet teveel in angst en zorg.

Leef, leef intussen en troost je met de woorden, dat de boer voortploegde. Grote wijsheid, groot inzicht, grootse ervaring. Want dat is wat jullie te doen staat. Gewoon doorgaan. Hoe dan ook.

En in alle gevallen wacht jullie na jullie kortstondige leven van schoonheid en geluk, van onzekerheid en moeilijkheden, van kansen en risico’s een glorieus leven na de fysieke dood. Vertrouw daarop.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 555

 

Compassie voor de ander

Mijn goede God, daar wilt U vast wel op ingaan?

Ja, dat wil Ik.

Het gaat hier om pure liefde, mijn zoon, wanneer de ene mens dit beseft of zich herinnert als hij de ander ontmoet. Iedereen, bijna zonder uitzondering, worstelt met problemen, moeilijkheden, zorgen, verslavingen of verdriet om een dierbare. Iedereen. Welkom op deze onvolmaakte maar mooie planeet. Jullie mensen zijn in ontwikkeling, en het is een lange en pijnlijke en zorgelijke weg van voormalige aap naar bewust levend spiritueel mens.

En mooie levenservaringen dragen hier zeker toe bij maar eigenlijk toch nog meer grote moeilijkheden. Die zijn beter in staat om een mens bij de lurven te pakken, door elkaar te schudden of zijn begrip voor het leed van de ander te vergroten. Want heb je zelf veel meegemaakt, dan hoed je je wel  om een ander te veroordelen. Tenminste als het proces goed is verlopen. Als iemand door moeilijkheden verbitterd raakt of psychiatrisch dan zijn er ook andere dingen nodig.

Meestal brengen moeilijkheden een mens dichterbij bewustzijn, geestelijke groei en dus dichter bij God, of die mens dat beseft of niet. Dus …….

Goede mens, besef dat ieder mens die je ontmoet een strijd vecht waar je niets van weet en jouw compassie, jouw begrip, jouw liefde zelfs voor jouw medemens groeien gigantisch alleen als je je dit herinnert. Dus wees aardig, altijd. Want dat is keihard nodig in deze ontsporende tijd.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 541

Blijf lachen in het leven

Mijn vriendin Merel had weer een openbaring:

Op een mooie dag was ik aan het fietsen in het Twiske, natuurgebied bij Amsterdam.

Tot mijn grote verontwaardiging zag ik dat er weer eens ontzettend veel afval lag na een evenement aldaar.

Daarbij kwam ook nog, die week, fietsend naar werk, of wandelend door stadsparken, het zicht op veel afval en troep naast afvalbakken, gewoon onverschillig weggekwakt.

 Ik werd er helemaal naar van en verzuchtte tegen mijn Engel/God “Hoe kan ik nou toch maar een beetje gelukkig of blij zijn in een wereld waar zoveel botheid en grofheid heerst tegenover de natuur ; nietsontziend gaat  de mens gewoon door met destructie!”?

 Het bleef even stil en toen hoorde ik

 “ Lieve Kind, ga maar lachend ten onder…”

 Eerst dacht ik huh..wat is dit nou..?

 Maar ik begreep uiteindelijk dat de neergaande lijn even noodzakelijk is als de opgaande in de sfeer van relativiteit, en dat in de Eeuwigheid dit alles slechts een kleine hobbel is; lelijk ja, maar in Gods ogen met mildheid bezien; als een stoute wat dommige schoolklas.

 Tot zover Merel.

Zou U hier op in willen gaan?

 

Hoe kan Ik anders, mijn goede zoon. En wat een openbaring van de Mijn God van Merel. Eigenlijk moet er niets aan toegevoegd worden.

Ja het is een openbaring. Want de grote vraag is: “Hoe houdt zich de mens van binnen als de wereld om hem heen instort?”

In de blogs is voldoende ingegaan op wat komen gaat, ondanks Onze wens om optimistisch te zijn, vertrouwen te wekken en een mooi en luisterrijk perspectief te schetsen aan alle mensen.

Maar er is ook gesproken van de grote veranderingen die er aan komen opdat Moeder Natuur verder kan gaan met de mensheid, maar dan in Haar termen. En dat wordt een ondergang, voor veel mensen, veel dieren, veel planten, veel natuur.

Hoe stelt de mens zich dan op? Om met de ondergang van de Titanic te spreken. Doldwaas rond rennend en verdrinkend in het koude water of muziek makend en met een drankje in goed gezelschap de golven afwachtend.

Kortom: in paniek en verward en vergetend dat men mens is en er meer is dan aardse problemen of in alle vertrouwen met een glimlach de ondergang tegemoet ziend, de belofte tot eeuwigheid in herinnering.

Het laatst lijkt me prettiger, spiritueler en meer  getuigen van zelfbeheersing, vertrouwen en geloof.

Maar er is toch nog iets dat Ik wil toevoegen.

Blijf lachen in het leven

Want de wereld is een schouwtoneel, jullie ego aandoenlijk, jullie leed betrekkelijk, jullie toekomst in de geestelijke wereld glorieus.

Weet dat de geest van humor een zeer belangrijke, zo niet de allerbelangrijkste geest in jullie leven hoort te zijn.

Zij is in ieder geval wel de allerbelangrijkste helper van God.

Jouw vriendin Merel is gezegend.

 

Wees jullie allen gezegend

Nr. 537

 

Ook in moeilijkheden word je niet door God aan jouw lot overgelaten

Wanneer je een moeilijke periode doormaakt en je afvraagt waar God nu is, besef dan dat de leraar zich altijd rustig houdt tijdens een test (Keanu Reeves)

Mijn God, zou U hier op in willen gaan?

Het is zeker een grote waarheid dat de mens nooit maar dan ook nooit alleen staat en aan zijn lot wordt overgelaten. Jullie worden dag en nacht geliefd en gekoesterd.

Dus dit citaat lijkt mooi en duidelijk maar het is niet helemaal correct.

Dit veronderstelt, ook al staat dat er niet met zoveel worden,  dat alle moeilijkheden een aan de mens door God opgelegde test zijn. En dat is niet zo. Er overkomt de mens regelmatig iets, dat niet gepland is, niet bedoeld en zeker niet opgelegd. Maar het is zeker waar dat God graag ziet hoe de mens zich dan in die moeilijkheden overeind houdt, want dat getuigt dan van de geestelijke kracht van de mens.

En ook suggereert dit citaat dat God Zich rustig houdt, dus dan niets doet. En ook dat  verdient een forse nuance. God kan zich nooit anders dan rustig houden. Dus God kent niet de-mens-wordt-beproefd-en-God-kijkt-rustig-toe-houding.   

Maar wat belangrijker is en dat is de kern van deze blog: zodra de mens in moeilijkheden komt, staat hij er dan absoluut niet alleen voor en rukt de geestelijke wereld uit. Ik gebruik bewust dit werkwoord. Dan rukt de geestelijke wereld uit.

De beschermengel roept actief de geestelijke  krachten aan die nodig zijn om deze mens overeind te houden of om hulpmiddelen aan te reiken. Tevens wordt een acuut netwerk van hulptroepen geactiveerd die nodig zijn om de mens zelf in deze moeilijkheden maximaal te ondersteunen, te helpen en te beschermen tegen verkeerde reacties of daden. Ik noem bij voorbeeld de geest van weerbaarheid, de geest van innerlijke rust, de geest van helder denken, de geest van praktisch handelen en de geest van bedachtzaamheid. Maar daarnaast worden mensen ingeschakeld om deze mens in nood heen die kunnen helpen, meedenken, luisteren of adviseren. Al de beschermengelen van deze mensen zijn allang geactiveerd en geïnformeerd zodat “hun mensen” adequaat en liefdevol kunnen inspringen.

Keanu Reeves is gezegend.

Wees jullie allen  gezegend

Nr. 524

Dit sprankelende maar soms zo moeilijke leven op aarde

Ik wilde U vragen. Ik zie veel geluk om me heen en mensen die genieten van het rijke en mooie leven, maar ik zie ook erg veel leed, en soms lijkt het leed mij te groot om te dragen voor een mens, oh niet eens zo voor mezelf, maar gewoon als ik om me heen kijk en de media volg dan moet ik verzuchten ‘Mijn God waar halen ze de kracht en de moed vandaan om dit te doorstaan? En ik luister niet  eens naar Uw antwoord, soms. Maar ik wil het alleen maar verzuchten en meelijden met wat ik om me heen zie.

Vandaag zag ik ergens een vrouw van tegen de 60 en ze zag er zo ongelukkig uit, zo eenzaam, zo verloren. Ik dacht “wanneer is zij voor het laatst liefdevol aangeraakt en gestreeld en wanneer heeft iemand voor het laatst tegen haar gezegd “ik houd van je”. En ik was toen zo geïmponeerd door haar eenzaam leed dat ik mijn hart helemaal zwaar en verdrietig voelde worden. Wat een leed en hoe houden de mensen het vol?

Ik zou het fijn vinden als U hier op in ging, gewoon ter mijner eigen troost.

Ach mijn goede zoon, hoe groot is jouw hart. Ik ga hier graag op in.

De mens lijdt op aarde veel. En regelmatig teveel. En er  zijn ook veel mensen die dit niet aankunnen en psychiatrisch worden of verbitterd raken of atheïst worden. En zij gaan zeker gebukt onder hun leed en ook onder het leed van anderen.

Zo is het en zo was het en zo zal het nog lang gaan.

Treurig is het leven en nutteloos en zinloos en wreed en een onnadenkende schepping van een argeloze en onverschillige God. Tenminste dat is soms jullie perspectief en zelfs de oprechte mening van velen, zeker op momenten. Maar is het perspectief waar?

En dan zeg Ik ‘natuurlijk is het niet waar’.

Graag vertel ik jullie  van het perspectief van de geestelijke wereld omdat Wij over de schutting zien van jullie aardse bestaan.

Alles wat er gebeurt, alle leed, alle verdriet, alle ongelukken en ziekten, alle misdaad en onrechtvaardigheden, die zelfs voor veel mensen een leven lang meegaan, vallen totaal en algeheel en overweldigend in het niet bij wat de mens staat te wachten na zijn aardse leven. Wij zien de glorie en het geluk en de overweldigende balsem voor al het gebeurde zodra iemand zijn aardse lichaam heeft verlaten en overgegaan is tot het betere leven. Wij zien de sprankelende, overweldigende, gelukmakende ontwikkelingen en mogelijkheden van de geestelijke wereld. En die zijn zo overweldigend dat echt ieder geestelijke wezen, eenmaal gewend aan zijn nieuwe bestaan altijd en onmiddellijk verzucht: “het was de moeite waard”.  

Maar Wij geven jullie het  oprechte advies “geniet intussen met volle teugen van alles wat er wel aan geluk en schoonheid en gezondheid en plezier te genieten is want dat vinden Wij echt doodzonde , dat iemand zijn aardse bestaan meer verpest dan nodig is. Laat het leed, hoe groot en overweldigen ook, nooit de schoonheid en de vreugde van wat er ook is in de weg staan. Als dat lukt, zullen jullie ooit nog eerder verzuchten “het was absoluut de moeite waard”.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 495

De moeilijkheden des levens en het tellen van zegeningen

Ik en met mij velen vinden dat er nu wel erg veel problemen in de wereld zijn: Corona, terroristische aanslagen, economische crisis, onzekere toekomst, vluchtelingen noem maar op. Maar nu lees ik een boek dat speelt in de middeleeuwen. De wreedheid, de onwetendheid, de vooroordelen, de armoede, de ziekten, het is echt vele malen erger dan nu. Nou ja behalve de milieucrisis, dat is wel een dingetje.

Klopt het, Mijn God, dat de zorgen des levens echt minder zijn dan vroeger?

Mijn zoon, jullie leven in de hemel vergeleken met de middeleeuwen. Dus het zou fijn zijn, als jullie de moeilijkheden een beetje relativeerden, als jullie jullie zegeningen meer telden, als jullie je beter wapenden tegen wat  er nu speelt. Het leven is er de afgelopen vijf eeuwen voor het merendeel van de mensen oneindig beter op geworden. Niet alleen fysiek, materieel en qua gezondheid maar ook qua onderwijs, vrijheden en rechtvaardigheden leven jullie bijna allen in de hemel, vergeleken met de hel van de middeleeuwen. Tel jullie zegeningen en schrik niet van moeilijkheden. Jullie voorouders hadden echt een zwaarder leven. Ik zeg niet dat jullie verwend zijn maar wel dat jullie het heel goed hebben. Verheug je daar meer over.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 492

Het goede en het slechte en het ongewenste (Hopeloos verloren, 2)

 
Sometimes the bad things that happen in our lives put us directly on the path to the best things that will ever happen to us*
 

Zou U hier iets over willen zeggen?

Dat doe Ik graag.

Dit is zo basaal, zo gewoon,  zozeer de ervaring van ieder mens, dat Ik er eigenlijk niets aan hoef toe te voegen. Ieder mens kent deze ervaring. Hoe hij op pijnlijke en ingrijpende en onverwachte wijze uit zijn oude leven wordt gerukt. Hoe hij zeer veel verdriet of moeilijkheden of een crisis meemaakt, daar veelal glansrijk doorheen komt en dan achteraf zegt:” ik had het niet kunnen bedenken maar het was precies wat ik nodig had. Dit moest gebeuren of dit heeft me zoveel gebracht. Ik huiver bij hoe ik me voelde toen het me overkwam maar nu, nu het alles  voorbij is, kijk ik verbaasd terug naar wat het me gebracht heeft”.

En God voegt daar aan toe, dat dit illustreert dat de mens niet altijd weet wat goed voor hem is, waar hij voor aan het bidden is of wat hij zou wensen in zijn leven, dat zijn soms de slechtste dingen. Daarom heeft God gelukkig de wijsheid om niet alle gebeden te verhoren, en geeft God de mens regelmatig exact het tegenovergestelde van wat gevraagd wordt.

En zo gaat het goed.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 408

* https://www.powerofpositivity.com/11-quotes-to-remember-when-you-feel-lost-in-life/

Schokland, een eenzaam eiland in het noorden

De geschiedenis van Schokland in het noorden van Nederland is bizar. Het was ooit een voormalig eenzaam eiland midden in de Zuiderzee en raakte in de loop der eeuwen steeds meer bedreigd door de woeste stormen op zee. Uiteindelijk dwong de overheid in 1859 om de inwoners te vertrekken naar het  vasteland, waar ze gingen wonen in een wijk in Kampen aan de rivier de IJssel. Nu ligt het eiland in de volledig gedempte Noordoospolder, als een soort van verhoging in de vlakke weilanden.

We waren daar een dag op bezoek in het museum en op het voormalige eiland en waren diep onder de indruk van wat de eilandbewoners in het verleden een strijd hebben geleverd om te overleven. Regelmatig werden huizen en soms de hele kerk verwoest door de woeste zee. Regelmatig kalfde er weer een stukje van het eiland af, en het moet toch wel een hard en moeilijk leven geweest zijn voor deze kleine groep burgers van Nederland.

Zou U hier iets over willen zeggen?

Deze groep mensen heeft een keiharde strijd om het bestaan gevoerd en uiteindelijk moesten zij het na een aantal generaties opgeven. Zij zijn symbool voor de kracht van de mens, die in barre omstandigheden probeert te overleven. Deze eilandbewoners hebben hun broeders en zusters in de rest van de wereld zoals in de woestijn van de Sahara, op de koude vlakten van Siberië, in de hoge bergen van Tibet, in de regenwouden van Brazilië. En door de eeuwen heen heeft de mensheid zich aldus ontwikkeld tot wat het nu is, intelligent, vindingrijk, sociaal, bewust en krachtig.

Maar er is nog iets belangrijkers te zeggen.

Deze extreme omstandigheden waren noodzakelijk om het intellect, de wilskracht en de creativiteit van de mensheid evolutionair te vergroten. Want hoe spannender de omstandigheden van deze evolutionaire mens, des te sterker ontwikkelen zich zijn talenten. Dus hier wordt gesteld: de uitdagende planeet aarde is een geweldige kans voor de mensheid als totaal om ongekende hoogten te bereiken in haar ontwikkeling. En daar is het God om te doen. En dan ligt de nabije toekomst nog in het verschiet met haar grote uitdagingen.

Dat de bewoners van Schokland de strijd hebben verloren doet niets af aan de onverschrokken en krachtige genen die hun nazaten op het vasteland nog steeds doorgeven aan hun kinderen.

De Schokkers zij gezegend.
 
Wees jullie allen gezegend

Nr. 402

Geboren worden is even moeilijk als sterven (Sterven, 3)

Mijn God, ik ben altijd een beetje allergisch voor onvoldoende frisse lucht, heb het gauw benauwd en U weet van mijn angst te stikken. Nu lijkt het me voor een baby -op een gegeven ogenblik zo groot geworden dat-ie naar buiten moet- toch wel heel moeilijk en benauwd. U heeft al iets verteld over het eind van het leven, het sterven. Maar het begin van het leven, dat hele proces van geboren worden, is eigenlijk ook best dramatisch. Dus mijn vraag aan U is: is het proces van geboren worden niet even moeilijk als het proces van sterven?

Geboren worden is over het algemeen even moeilijk als sterven.
Zoals vaak in het leven het beginnen bepaald niet makkelijk is.
Beginnen met veranderen.
Beginnen met het overwinnen van een verslaving.
Beginnen met jezelf te worden als dikkerd, als homo, als zelfstandig denker.
Beginnen met opvaren tegen de maatschappelijke stroom zoals geëmancipeerde vrouw, als atheïst in een streng religieuze samenleving, als criticus in een dictatoriaal land.
Beginnen kan heel moeilijk zijn.

Maar beginnen met leven is echt net zo pijnlijk, net zo confronterend, net zo verwarrend, net zo onzeker makend als sterven.
Neem de foetus, veilig vegeterend in de baarmoeder.
Er zijn, we gaan maar even uit van de ideale situatie, geen spanningen. Het bewustzijn van de moeder is 100% gefocust op de kleine. Sterker nog de laatste weken is ze eigenlijk de buik geworden, de baarmoeder met maximale liefde en aandacht en zorg voor de kleine.

Maar de kleine wordt groot, de foetus moet verder. Er ontstaan signalen in het moederlijke lichaam dat dit enorme speciale orgaan afgestoten moet worden. Dat dit niet zo door kan gaan, dat deze “onschuldige parasiet” genoeg heeft gevraagd  van het lichaam. Laten we hier niet romantisch over doen. Het lichaam wil, nee moet deze excessieve  wildgroei in het lichaam afstoten, kwijt, het moet eruit.
En dit is een zeer pijnlijke fysieke en emotionele ervaring   voor de foetus, het moet uit  die borg waar het eerst zo geliefd en gekoesterd en verzorgd was. Er ontstaan processen van afstoting, zo moet het genoemd worden. Dit is drama nummer een voor de foetus.

Drama nummer twee is het geperst worden door het geboortekanaal. Mensen met claustrofobie gaan hier niet blij van worden. De foetus moet geperst worden uit de baarmoeder door het geboortekanaal, dat op een voor de moeder dramatisch pijnlijke manier wordt uitgerekt. Deze pijn, deze benauwenis, deze beangstigende ervaring van de moeder ervaart de foetus in al zijn kwetsbaarheid en voormalige veiligheid als een terroristische aanslag, zo gruwelijk, zo benauwend, zo pijnlijk: deze ervaringen -als het mee zit slechts een paar uur van door het geboortekanaal geperst worden- zijn heftig voor een klein en kwetsbaar en hulpeloos wezentje.

Drama nummer drie is het geboren zijn. Allereerst de enorme benauwenis van het doorsnijden  van de navelstreng en het moeten ademen met nog niet werkende longen vol vruchtwater, maar tegelijkertijd het kwijt zijn van de beschermende sfeer en vertrouwdheid van het moederlichaam. De baby gaat ademen zeker, de baby gaat wennen aan de autonome zelfstandige levensfase , zeker, maar pas als-t-ie iets terug voelt van de vertrouwde geur en sfeer van het moederlichaam valt de baby uitgeput in slaap.

Kortom, mijn zoon, het is waar, geboren worden is veelal even moeilijk als sterven.
Alle baby’s en hun moeders tijdens de bevalling zijn gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 342

Onderschat een moeilijk leven niet te snel!

Ik vind het moeilijk Uw verhalen over de evolutie te rijmen met “dat alles goed is”.

U heeft in eerdere blogs gezegd, dat “sommige” mensen een ellendig en moeilijk leven hebben, alleen maar omdat ze in de verkeerde hoek van de evolutie zitten.
En tegelijkertijd lijkt U in alle blogs uit te stralen, dat we vertrouwen kunnen hebben, dat alles goed is, dat we gedragen zijn in liefde en in de eeuwigheid.

Ik kan het soms niet helemaal goed rijmen. Zou u daar op in willen gaan?

Er is veel dood, ziekte, leed en verdriet in de wereld.

Dit hoort bij de stuiptrekkingen van de evolutie. De schepping van een volmaakte transparante wereld van licht en liefde heeft echt tijd nodig. En die tijd wordt gebruikt door de methode van de evolutie. Daarin maken de mensheid, maar ook de dieren- en plantenwereld, verschrikkelijk dingen mee, zoals vroegtijdige dood, ernstig ziekten en pijnlijk sterven. Dat is een nuchter feit. Kijken jullie maar om je heen.

Ik heb in vele blogs uitgelegd, hoe jullie vanuit de geestelijk wereld dag en nacht geholpen worden alleen maar om alles te doorstaan.

Eén aspect is nog niet eerder genoemd, en dat zal Ik nu doen. En dit geeft antwoord op jouw dilemma.

In de hele geestelijke wereld, waar planten, dieren, mensen, engelen, goden, en vele andere jullie onbekende geestelijk wezens vertoeven, is één algemene waarheid zeer bekend. Het is aan een evolutionair schepsel (o.a. mensen) altijd duidelijk te zien of iemand tijdens zijn start op een evolutionaire planeet veel of weinig geleden heeft. Degenen, die veel hebben geleden, zijn over het algemeen krachtiger, mooier, liefdevoller en ruimdenkender dan hun medemensen, die “er door heen gezwijnd zijn”.  

En dit kortstondige beginnetje van tussen de 0 tot 90 jaar evolutionair, fysiek leven, wordt in al zijn inspanningen, revenuen, diepgang, levenservaring duizenden jaren lang meegedragen in de eeuwigheid.  Een zo intens, hard en rigoureus gepolijste diamant blijft schitteren in de eeuwigheid. Wat een verschil met de weke, sudderende, slappe start van alle anderen. Met alle respect.

De geestelijke wereld koestert dus achter al het leed de schitterende gevolgen voor het Innerlijk.

Meer is er niet over te zeggen.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 185