De overweldigende liefde van God

Ik lag in bed en verzuchtte tegen Mijn God (en ik was echt niet onzeker of zo, maar blikte terug op mijn inspanningen en daden): “Ach, wat heeft U aan me. Ik ben wispelturig. Ik luister niet goed, ik ben lui. Ik beloof U van alles en ik kom mijn beloften niet na. Ik ben wankelmoedig. Ik  besteed eindeloos tijd aan vele dingen des levens, terwijl U spaarzame ogenblikken van me krijgt. Ik ben inconsequent, ik vertrouw U onvoldoende als ik bevangen word door de teisteringen des levens. U zegt steeds “wees gerust” maar ik ben het vaak niet. Ik moet het eerst nog zien  wat U me belooft. Ik ben onbetrouwbaar.  Ik, ach, ik ga maar niet eens door, het is hopeloos.

Mijn God, wat moet U wel niet van mij denken. U ben vast teleurgesteld.

Nee, bedacht ik dat is God niet.
U bent vast moedeloos.
Nee, bedacht ik, dat is God niet.
U bent vast ongeduldig geworden.
Nee, dacht  ik, dat wordt God niet.
Maar wat bent U dan? Hoe kijkt U naar me? Wat vindt U van mijn gedoetjes?

Ik zei: ‘Ach wat kan ik zeggen tegen U. U weet alles.

U weet van mijn verborgenheden. U weet van mijn gehechtheden. U weet van mijn zwaktes. U weet van mijn geworstel. U weet van mijn tekortkomingen. U weet van mij alles. U weet alles. U ziet mij helemaal. Ik kan niets  verbergen. U bent de enige die mij kent en mij ziet.

En ik word meegenomen, vrij onverwachts,  in een overweldigende golf van louter liefde, louter acceptatie, louter wijsheid. Ik voel hoe God naar mij kijkt. En wordt ondergedompeld in een melkwitte zee van zijn, van liefde, van begrip, van wijsheid, van acceptatie. En ik moet huilen van geluk. Ik kom thuis. Ik word gezien, in al mijn zwakheden. En alles mag er zijn. En al mijn tobberijen zijn weggeraakt in deze golf van liefde. Er is niets anders dan God en iets dat zichzelf ik noem,  maar niet gevonden kan worden. Ik besta niet meer, maar ben ondergedompeld in een zee van rust, ruimte, volle leegte, een melkwit bestaan van zijn, van liefde, van gezien worden, van overgave, van gestopt zijn met worstelen, van gestopt zijn met denken dat ik iets moet doen of voelen of zeggen terwijl ik niets meer hoef te doen.

Zijn, zijn, zijn.

Ik huil van geluk en herinner mij, dat dit altijd zo geweest is. Dat ik mijn best niet hoef te doen in de ogen van God. Dat ik ben, dat Ik Ben.
Ik streel met mijn handen mijn gezicht en weet dat God mij aanraakt en mij streelt. Ik streel mijn arm en voel dat God mij aanraakt, dat mijn arm zelf de aanraking van  God is, dat mijn hele lichaam de aanraking van God is. Ik ben, ik ben, Ik ben.
Gelukkig viel ik in slaap.

Mijn God, zou U hier iets over willen zeggen?

Dit is zo goed, Mijn zoon.

Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 419 

Frenkie wordt uit de misère getild

Ik ben al een paar dagen zowel op mijn werk als ook privé mezelf voorbij aan het hollen. Zo druk, zoveel te doen, en ik raak steeds meer vermoeid. Ik slaap slecht, ook door de grote werkdruk van het moment. En Mijn God is mijn getuige hoe vaak ik probeer alles los te laten, op te dragen, te relativeren, noem maar op. Maar het lukt me even niet.

Ik ga op een bank zitten, onderweg van werk naar huis en verzucht hoe moe ik ben en down. Zelfs mijn contact met Mijn God is onderhevig aan twijfel. Er zijn mensen in mijn omgeving die denken dat ik alles verzin, of dat ik met de duivel bezig ben. En even houd ik het voor mogelijk dat ze gelijk hebben.

Ik herinner me de plek in mijn wezen waar ik heen probeer te gaan waar het stil is, waar God is, waar ik weer tot Zijn kom. Maar het lukt me nauwelijks of niet. Ik zit zo vast in die gevoelens van zompigheid en moeheid. Ik zeg:

“Mijn God, ik voel me erg slecht , ik ben moe en ben bang, dat ik alles met U aan het verzinnen ben, dat ik mezelf een rad voor de ogen draai. Ik ben de wanhoop nabij. Als dit zo doorgaat, dan ga ik onderuit, alles is even teveel en te heftig en ik kan bijna niet meer ontspannen. Help U me alstublieft. Kunt u geen wonder verrichten? Kunt U niet laten zien, dat U kunt ingrijpen in mijn leven. Ik heb het niet meer.”

Wees gerust. Ik heb al jouw worstelen gezien. En Ik heb al jouw pogingen gezien om het te relativeren en eruit te komen. Ik til je op naar Mijn bestaan. Wees welkom in het Koninkrijk Gods.

Ik blijf het natuurlijk proberen en denk wel, oh een belofte die natuurlijk niet uitkomt. Dan zit ik nog meer met de gebakken peren en weet ik helemaal zeker, dat ik alles fantaseer. Sorry, ik dacht het echt!
Langzamerhand verschuift er iets in mijn bewustzijn. Alsof ik uit het langzaam draaiende zompige zware wiel terecht kom in de stilte van de as. Het draaien wijkt weg, ik word steeds stiller, rustiger, meer ontspannen, minder moe. Ik voel hoe alles van me afglijdt en hoe ik opgenomen wordt in een staat van verrukking.
Stilte, totale stilte, gemoedsrust, helderheid, een Melkwit bestaan van nietsheid, een gelukzaligheid van overgave en vertrouwen, van gekoesterd worden en leegte.

Blijdschap ook om het verhoren van mijn gebed.
Dankbaarheid ook om wat ik meemaak.
Verrukking om de zinderende, energetische straling van kracht en Witheid en energie en geconcentreerd Zijn wat ik nu ervaar.

Ik denk, dat ik wel een 20 minuten op de bank zit, met mijn ogen dicht, de geluiden om me heen weggeëbd in een buitenwereld waar ik niets mee van doen heb. Ik open langzaam mijn ogen en voel me verfrist, helder en vol godsvertrouwen. Ik huil, omdat God mijn gebed heeft verhoord, me in mijn nood heeft geholpen. Omdat ik heb geklopt en is opengedaan. Omdat ik heb gevraagd en me is gegeven. Ik ben weer vol vertrouwen en passie over mijn contact met “Mijn God”.

Ik dank God, ik dank God, ik dank God.

Wees gezegend om jouw woorden. En weet, dat deze belofte telkens op je wacht als je vol overgave met heel je hart Mijn hulp vraagt.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 65