Het emotionele leven (De eenvoud, 2)

Het hebben van emoties en vooral heftige emoties en helemaal negatieve emoties is één van de uitdagingen van de mens.
De mens heeft een heftige emotie en dan kan het volgende gebeuren.
Hij zwelgt erin en trekt verkeerde conclusies over zijn toekomst of krijgt ruzie met zijn medemens.
Hij onderdrukt ze en bouwt frustraties, onbewust gedrag of zelfs mogelijk ziekten op.
Hij hecht zich eraan en dan worden het sentimenten, dus halve waarheden.
Hij minacht ze en dan transformeren ze tot fundamentalisme of eenzijdig rationalisme.
Terwijl het veelal om niet meer gaat dan het ervaren van één emotie, soms niet langer dan een halve dag.

En de oplossing van God en wijze mensen en goede psychologen om hier mee om te gaan is van een simpele schoonheid, die toch nog door te weinig mensen dagelijks wordt toegepast.

Gewoon accepteren, gewoon ja zeggen, gewoon laten, gewoon ondergaan, gewoon liefdevol omarmen, ook al “voelen ze gruwelijk aan”.
Want een kenmerk van emoties moet zijn dat ze stromen, naar binnen en weer naar buiten zonder al teveel bemoeienis en vervuiling door het ego. Gewoon voorbijstromen.
Want dat is een kenmerk van bijna alle emoties, ze zijn tijdelijk, zo tijdelijk, dat ze dikwijls eerder  verdwenen zijn dan de mens die ze had durfde te vermoeden.

En de mens die in deze grote eenvoud t.o.v. emoties gaat leven, en op z’n minst ze accepteert of op z’n best liefdevol ja zegt tegen zijn emoties, ervaart het volgende.

Ze worden een bron van informatie, blijven zo kort als mogelijk hangen, verrijken de innerlijke en uiterlijke mens, dragen bij aan de kleurrijkheid van het menselijke emotionele lichaam en zijn een bron van geluk.

Want is het niet heerlijk na een zware gedeprimeerde dag vol zwartheid de volgende dag weer ja te kunnen zeggen tegen het mooie leven, het opgeruimde gemoed, de nieuwe dag, de schone natuur, de vriendelijke medemens?

Jantje huilt en Jantje lacht. So what? Welkom op aarde, dat is nu eenmaal een feit.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 373

 

De uitdaging voor het Japanse volk (Japan, 4)

Ik geloof, dat U nog een tekst heeft over Japan?

Het Japanse volk heeft hart voor haar omgeving, voor de schoonheid van de natuur, ook oog voor de schoonheid zelf en groot respect voor de ander.

De Japanner is nederig, bescheiden en respectvol in de omgang.

Maar zullen We nu ingaan op de oorzaken van milieuvervuilende kernenergie, het meedogenloos doden van walvissen, het leegeten van de zee, de excessieve gehechtheid aan materie, aan techniek, aan internet, aan hebbedingetjes, en de kritiekloze aanpassing aan het kapitalisme?

Er is één simpele oorzaak.

De gespletenheid van de Japanner, namelijk die tussen verstand en gevoel.
En Ik maak daarbij onderscheid tussen de man en de vrouw.
De man lijkt het probleem in Japan. Nog slechts een tijdje is Japan een patriarchaat.
De vrouwen zijn krachtig, geaard, meer in harmonie met zichzelf en hun gevoelsleven. Maar ze passen zich nog te veel aan aan de man, in die zin hebben ze een gezamenlijk probleem.
De vrouw hoeft alleen maar te handelen naar haar bekwaamheden, de man daarentegen moet nog van alles leren.

De mannen staan voor een grote uitdaging.

Ze zijn meer gehecht aan het mentale, en onderdrukken het emotionele meer dan de vrouw. Zo wordt toch de Shintoïstische basis van het Japanse volk ondergeschoffeld. En het kapitalisme heeft dat even overgenomen.  Nog even.

Het gevoel, de compassie, de band met de natuur, het respect voor de geestelijke wereld en voor Gods dienaren op aarde, namelijk voor de geesten van bomen, en bergen, en rivieren en steden en krachten, is nog levensgroot aanwezig.

Maar is ondergesneeuwd door een fascinatie met het mentale, met de techniek, met internet, met het kapitalisme, met het denken, en moet in evenwicht komen met het emotionele.

En dat zal gebeuren in deze tijd.

Het keerpunt is de periode vanaf de tweedewereldoorlog tot heden, de extreme wreedheid van de Japanner in het buitenland tijdens de oorlog, de afstraffing door de VS  met o.a. de atoombom, de aanpassing aan het Amerikaanse kapitalisme, het vertrouwen op het marktmechanisme, de vernietigende ramp na tsunami en kerncentrale, dat alles hoort bij het keerpunt. En dit zal gepaard gaan met een verschuiving van het mentale naar het emotionele, van het mannelijke naar het vrouwelijke, van de techniek naar de natuur, van het patriarchaat naar het matriarchaat.

Door meer economische crises en milieurampen zal de Japanse man gaan buigen voor de Japanse vrouw, die zich nog teveel aanpast en meer binding heeft met het innerlijk en allang weet wat de bedoeling is.
Namelijk in harmonie leven met God, met de geestelijke wereld, met de natuur, met het innerlijke gevoelsleven.
En dan pas zal Japan weer gaan bouwen.
Nu verkeert ze nog in de afbraakfase.
Het Japanse volk zij  gezegend.

Wees jullie allen gezegend.

Nr. 267

Ophouden met worstelen

Mijn God, vorige week had ik een slechte dag.
Ik was moe, had last van zorgen over mijn werk, was neerslachtig en eigenlijk moedeloos. Ik voelde me slecht.
Ik liep in een bos en zag niet echt hoe mooi alles was: het had net geregend, de aarde geurde, alles was zo groen. En omdat het windstil was kreeg alles een bijna hemels sfeertje. En die prachtige oude beuken, waar ik langs liep.
Dat alles zag ik wel, maar ik voelde me alleen maar rot.

Plotseling realiseerde ik me, dat ik wel erg in mijn emoties zat, en ze niet erg aardig behandelde. En U had me net die blog gegeven over “Emoties mogen er zijn”.

Dus ik schrok eigenlijk en mopperde tegen mezelf:  “lekker mooie teksten op internet zetten en zelf er niet naar luisteren, mooie jongen ben jij”.
Ik zei tegen U: “Sorry, Mijn God, mag ik met U een poging doen”?
U zei: “Graag, Mijn zoon”.

Ik keek naar mijn neerslachtigheid en zei: “Je mag er zijn, ik dank je, want je brengt me ook zoveel: begrip voor anderen die het moeilijk hebben, ik neem rust, je laat me voelen dat niet alles goed hoeft te gaan in het leven, dat alle successen niet vanzelfsprekend zijn”.

En ik dacht aan degenen die altijd neerslachtig zijn, terwijl ik maar af en toe last ervan heb. Neerslachtigheid doseert haar aanwezigheid, zoveel als ik kan hebben.
En ik voelde hoe mijn neerslachtigheid een plek kreeg in mijn wezen en omgeven werd met een zachte, gouden omhulsel en alsof het ineens goed was en draaglijk om te ervaren.

Ik keek naar mijn vermoeidheid en zei: “waarom mag jij er niet zijn? Zul jij geen reden hebben voor jouw aanwezigheid in mijn leven? Je laat me alleen maar zien, dat ik teveel gedaan heb en mijn lichaam en mijn geest teveel heb gevraagd. Ik dank je dat je er bent. Je roept me een halt toe, je vraagt me uit te rusten, meer niet.”

En ik voelde ineens letterlijk zoveel liefde voor mijn vermoeidheid, alsof God zo naar me keek.

Zo kijk Ik ook naar je, Mijn zoon, met nog meer liefde dan jij nu ervaart.

En het was alsof mijn vermoeidheid omgeven werd met een zachte, gouden omhulsel en alsof het ineens goed was, dat ze er was.

Zo nam ik emotie voor emotie rustig en met liefde onder de loep.

En geleidelijk aan veranderde er iets in mijn wezen. Ik had niet meer het gevoel, dat ik op mijn rug lag, en overladen met negatieve emoties, zodat ik niet kon bewegen.
Ik had nu de gewaarwording, dat ik recht overeind stond in mijn eigen schoenen, en dat alle negatieve emoties een eigen plek hadden gekregen in mijn wezen en ik voelde zoveel liefde ineens voor al die emoties, voor mezelf, voor het leven. En ik zei tegen God: ”Is het niet Uw liefde, die ik voel, niet de mijne?”.

Het is Mijn liefde, die je voelt, en deze liefde staat altijd tot jouw beschikking, dag en nacht, en weet, dat je in deze liefde, door hoe je nu aankijkt tegen jouw vermeende negatieve emoties, dat je dan heel dicht bij Mij bent.

En zeker drie dagen lang leefde ik in een wereld van ruimte en rust en liefde en verwelkomde alle negatieve emoties en verheugde mezelf op de zware dagen die zeker zouden komen.

En toen was ik alles weer kwijt en werd opgeslokt door nog heftiger emoties, die me nog verder van huis trokken en ik wist, dat ik nog een lange weg te gaan had.

Maar ik wist ook wat mogelijk was in mijn leven met de liefde van God.

Ik dank U God voor alles.

Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Emoties mogen er zijn

Mag ik U iets vragen?
Ik merk toch wel dikwijls bij mezelf, maar ook bij anderen, dat we emoties raar behandelen.
Ze worden opgeblazen, ze worden onderdrukt, ze worden veroordeeld, of te belangrijk bevonden.
We voelen ons slecht, trekken er conclusies uit op het moment. En later blijkt dat toch niet te kloppen. Als ze zijn overgewaaid, komen er weer goede dagen.
Kortom, we worstelen ermee.
Zou U hier op in willen gaan?

Dat doe Ik graag.

“Mensen lijden aan de kleurrijkheid van hun emoties”

Korter kan ik het niet maken.

Emoties worden niet geaccepteerd.
Er wordt onderscheid gemaakt tussen positieve emoties, die mogen altijd, en negatieve emoties, die moeten snel verdwijnen.
En hoe groter de neurose, hoe psychiatrischer men is, hoe sterker de worsteling.
Maar de worsteling is voor ieder mens groot.
Tenzij… deze mens een andere houding heeft ontwikkeld tov emoties.
En ze dus niet meer in hokjes stopt.

Een houding van vrijheid, ruimte, inzicht, liefde.

Als de mens alles laat stromen, kunnen ze ook stromen, en goede informatie geven over de innerlijke en uiterlijk wereld.
Als je dan positieve emoties hebt, geniet je ervan, voor zolang het duurt.
Als je dan negatieve emoties hebt, laat je ze dan, voor zolang het duurt.
En intussen trek je geen conclusies.
Zo leef je het volle leven.
Dan ben je vrij.

Zoals jij met het weer in Nederland omgaat: altijd is het weer goed.

Schijnt de zon, dan geniet je van de warmte.
Is het te heet, dan accepteer je dat gelaten.
Waait het enorm, dan houd je ervan de spieren in jouw kuiten te voelen als je fietst.
Als het regent, ben je blij voor de groene natuur.
Als het…kortom het weer is altijd goed.
Het weer bepaalt jouw leven niet, jouw humeur niet, jouw houding niet, jouw geluk niet.
Nu nog met het wisselende weer van de emotionele wereld.
Dan ben je vrij.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 236