Geloof is een houdingsding

Wat denk je van God”, vroeg de leraar. Na een kort ogenblik zei de jonge leerling, “Hij is geen kwestie van denken maar van voelen (Paul Frost)

Zou U hier iets over willen zeggen?

Ja dat wil Ik. Maar ik denk dat jij dat ook wel wilt?

Oh dat wil ik zeker. Eigenlijk lijkt het bijdehand van die leerling, maar ik vind het toch discutabel. Ik geloof namelijk dat met God bezig zijn, over God nadenken, van God weten en God voelen in jouw hart, dat dat zeker niet een kwestie van voelen alleen is. Dikwijls genoeg voel ik niets als ik met U bezig ben of als ik bid. Maar ik ervaar wel dat U mij hoort en dat U bestaat, geen twijfel mogelijk.

Maar in mijn ogen bent U niet Iemand van mijn gevoelsleven. De kern is volgens mij dat ik met mijn verstand U heb geaccepteerd, met mijn verstand met U bezig ben en met mijn verstand accepteer en erken dat U bestaat. En vervolgens komt daar vooraf, tijdens of achteraf van alles bij aan gevoel, gewaarwording, extase of mooie energie dat zeker. Gelukkig maar .

Maar ik zie heel duidelijk om me heen dat de mensen die niet geloven zonder uitzondering mensen zijn die ontzettend vertrouwen op wat ze zelf denken. En zij geven hun vertrouwen niet graag uit handen, vaak denken dat zij het beter weten dan anderen. Kortom geloof is mijns inziens niet iets van het denken of van het voelen maar van  “de overgave van het verstand”, vertrouwen, iets uit handen geven, bescheidenheid dat je dingen niet weet, zoiets.

Je hebt het gezegd, Mijn zoon. Dat ei is gelegd. Good for you.

Met God bezig zijn is zeker iets  van het denken, of de overgave van het denken, zoals jij zegt. Met God bezig zijn is echter ook iets van het gevoel, want geloof zonder gevoel wordt toch gauw een bloedeloze zaak. Het gevoel geeft kleuring aan het geloof. Zonder gevoel wordt geloof een wetten- en regeldingetje. En dat is zonde. Kortom ook de leerling in het citaat heeft een punt.

Maar met God bezig zijn is vooral een levenshouding, een attitude kwestie, een combinatie  van denken, voelen, maar ook wilskracht, ook intuïtie, ook impulsen van het hart. Kortom, zoals het zo dikwijls gaat met de mens, jullie  hebben allemaal een beetje gelijk. Is dat niet mooi?

Wees jullie allen gezegend

Nr. 568

Waar staat de mensheid spiritueel?

Mijn God, mag ik U vragen?

De blogs stralen een mooi optimisme uit, dat alles uiteindelijk wel goed komt met de mensheid. Maar uiteindelijk dan. Maar wanneer is dat? Zelfs het rigoureus ingrijpen van moeder natuur zodat de mensheid zich zal voegen naar een respectvolle relatie met moeder aarde maakt van de mensen nog geen engeltjes. Wanneer zal ooit de mensheid heel dichtbij de geest zijn en heel ver van het beest af?

Mijn zoon, geef de mensheid nog maar tienduizenden jaren. Hoe kan het ook anders? Elke millimeter geestelijke beschaving moet door de mensheid bevochten worden. Elke stap voorwaarts in de evolutie van beest naar geest vraagt tijd. Kijk naar de evolutie van de dierenwereld. Hoe veel duizenden jaren zijn er niet nodig om nieuwe soorten te ontwikkelen, hoeveel miljoenen jaren waren er niet nodig om de dinosauriërs te laten evolueren tot vogels? Dus wees geduldig. Heel geduldig.

Accepteer dat de mensheid onvolmaakt is, dat er nog vele stappen gemaakt moeten worden, dat de geestelijke wereld de tijd heeft en neemt om de evolutie haar werk te laten doen. En dat geldt evenzeer voor de mensheid.

Maar……..

Intussen wordt elk mens, in welk stadium van ontwikkeling dan ook, na de fysieke dood van  het lichaam, gered voor de eeuwigheid. Zijn geestelijk lichaam zal verder evolueren in de geestelijke wereld en daar kan de ontwikkeling soms sneller verlopen dan op aarde, maar vooral de  tijd krijgen. God heeft geen haast en veel geduld. Dus wees getroost. Bijna iedereen wordt gered voor de eeuwigheid. Ieder krijgt alle kansen van de wereld. Vrijwel iedereen zal de glorieuze weg gaan van beest naar geest, is het niet op aarde dan is het in de geestelijke wereld.

Slechts een zeer klein deel van de geesten en engelen/duivels die uiteindelijk weigeren zich over te geven  aan de wil van God zullen na een eindeloos aantal kansen vernietigd worden. En hun naam zal niet meer worden vernomen in de kosmos. Maar dat zijn uitzonderingen. 

En intussen vordert de evolutie van deze kleine, prachtige maar geteisterde planeet met een mensheid van betrekkelijk laag niveau gestaag en verloopt alles volgens plan.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 539 

 

Frenkie bezoekt een moskee (deel 2, vanwege de lengte van de blog is deze in twee delen uitgebracht)

 “Ik zou een moslim kunnen zijn”.

Ik voelde zo sterk dat dit alles voldoende zou zijn om tot God te komen, om God te ervaren, om geholpen te worden een devoot leven te leiden, zonder poespas, zonder bijgeloof, zonder afleiding. Puur en alleen maar de devotie tot God, de aanbidding van God, een leven van zuiverheid en eenvoud.

Ook las de Imam enige Nederlandstalige zinnen voor:

“Laat een persoon, die overtuigd is van het bestaan van Allah en het hiernamaals, zijn buren niet lastig vallen!

Laat een persoon, die overtuigd is van het bestaan van Allah en het hiernamaals zijn gasten goed behandelen.

Laat een persoon, die overtuigd is van Allah en het hiernamaals, iets nuttigs spreken of zwijgen. “

Daar kan men het natuurlijk alleen maar mee eens zijn.

Op een bepaald moment gingen alle mannen, vrouwen zitten dus apart ergens in de galerij van het gebouw, op een rij staan en toen was de impact zo sterk, samen met het gezang, dat ik het gevoel had dat iedereen één was, alleen God telde, en allen kinderen waren van dezelfde God zonder onderscheid des persoons. En het deed me sterk denken, voelen eigenlijk, aan de communie bij de Katholieken en het aanbrengen van een Bindi op het voorhoofd in een Hindoetempel.

Ontroerend, hartverwarmend, krachtig, devotioneel, eenheid uitstralend.

We bleven nog een  tijdje achter, omdat we de Imam wilden spreken, maar het was zeer prettig, zo nog na te genieten van alles. We waren ook een beetje de tijd kwijt, duurde het een half uur, een uur, twee uur, we wisten het niet.

Nog dagen heeft alles nagewerkt en ik vind het prettig dat de Imam zei, dat we altijd van harte welkom waren. Hij gaf ons een paar boekjes mee waar we echt niet voor mochten betalen. Hij zei eigenlijk “nee nee we hebben het hier niet over geld”. 

Wil U hier op ingaan, alstublieft?

Je zou een moslim kunnen zijn, kwam in jouw geest op.

Mijn zoon, je bent een moslim, want je bent namelijk “een mens die zich overgeeft”. Ben je daar al jouw hele leven niet mee bezig?

Maar je bedoelt in de godsdienst een moslim zijn, dus de Katholieke kerk verlaten en naar de Islam overstappen.

Dank je voor jouw openheid, voor jouw ontvankelijkheid en jouw eerlijkheid. Dat is nogal wat, als “schrijver van deze oecumenische blogs”. Maar had je niet  van te voren gevraagd mijn zoon om de geest van deemoed en de geest van islamitische devotie? En die hebben je geraakt, duidelijk. En zo hoort het ook, want je wilde luisteren, ervaren, begrijpen. En met zo’n openheid kan Ik, jouw God, jouw JHWH, jouw Allah, maximaal verhoren.

Je beschreef hoe bijzonder je het vond toen iedereen in een rij ging staan, allen op dezelfde manier de handen ontvankelijk gericht naar Allah, de imam een Soerah zong en je letterlijk het gevoel had, alsof dit was wat de Katholieken ervaren tijdens het uitreiken van de communie, en de Hindu’s als zij de bindi krijgen van de Pandit.

Het is niet hetzelfde, zelfs niet vanuit geestelijk perspectief.

Maar ik laat bewust rusten hier wat de overeenkomsten of verschillen dan wel zijn. Want die zijn in dit verband niet belangrijk.

Belangrijk is dat je een hoogtepunt hebt ervaren in de moskee van het gebed van de gelovigen in hun eenheid. En de Imam was blij verrast dat je hem vertelde dat je hier zeer door geraakt was en dat je dit het hoogtepunt leek van de bijeenkomst hier. Uiteraard is het goed dat je de vergelijking met de Katholieken en de  Hindu’s niet hebt gemaakt want dat had deze orthodoxe imam niet kunnen beamen. Wel kon je met een gerust hart uiten, dat het een hoogtepunt was van devotie en eerbied voor Allah en dat daar op dat moment allen gelijk waren zonder onderscheid des persoons en zo allen kinderen van Allah. Dat kon de imam alleen maar beamen.

Er is nog veel meer gebeurd en gezien en ervaren door jou wat je nu hier vanwege de lengte van de blog maar laat rusten. Dat is goed, maar één ding wil Ik er nog uithalen.

De poort met Oosterse tegels die symbolisch verwijst naar Mekka, zoals alle moskeeën in de wereld en de toelichting van de imam hierop toen jullie hem spraken nadien.

Deze poort draagt enorm bij aan de kracht en de energetische werking van de moskee op de gelovigen. Het heeft een grote impact, door de beeldvorming maar ook door de symboliek, maar ook letterlijk doordat de poort zegt: jullie zijn niet alleen hier in deze moskee. Jullie zijn met velen. Jullie zijn verbonden met alle andere moslims over de hele wereld. En in die zin lijkt het op de Katholieken die verenigd zijn in één wereldkerk onder de Paus. Eén godsdienst over de hele wereld. En de impact daarvan is groot.

Daarnaast benadrukte de imam dat men wel gericht is op Mekka en de Zwarte steen niet als bijgeloof maar dat deze beiden verwijzen naar Allah alleen. En zo hoort het.

Jouw nichtje en jij zijn gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 536

Het ego maakt alles klein en verdeelt , God ziet alles groot en in één geheel (Wilt U met mij praten, vroeg ik aan God, 3)

Mijn God, in ons gesprek, ik op de fiets, kwam het ego zo ter sprake en eigenlijk is in een aantal blogs dit wel aan de orde geweest. Maar Uw opmerking zo gezegd vond ik wel heel treffend. Het ego maakt alles klein en U ziet alles groot. Het ego verdeelt en U heelt.
Nou ik verwacht eigenlijk toch nog iets nieuws en dat komt er vast?

Ja mijn zoon, jouw verwachtingen worden altijd door Mij overtroffen, niet alleen omdat Ik altijd wel iets verrassends of moois in petto heb, maar ook omdat jouw kinderhand zo gauw gevuld is, want je houdt hem open en leeg, telkens opnieuw.

Het verrassende is dit.

Het ego moet van God alles klein maken. En het ego moet van God alles delen. Want alleen zo ontwikkelt ze zich. Alleen zo groeit ze uit tot een volmaakt instrument. Alleen zo groeit ze naar de volgende fase, namelijk de kans op overgave. De kans op instrument worden i.p.v. het doel willen zijn. Alleen zo gaat het het beste.

Een moeder wil toch ook niet dat het kind de hele koektrommel leegrooft? Slechts één stap naar de koektrommel alsof er niets anders op de wereld bestaat dan die ene koektrommel. En als het deksel er eenmaal af is, dan is het toch prachtig dat het kind één koekje pakt? Niet meer anders zou dat ontdekt worden, denkt het kind. Eén koekje slechts. En terwijl het kind focust op de koektrommel en zijn koekjes-actie ziet de moeder de hele kamer, en die is groter dan de koektrommel, immers. En zo werkt het goed.

Het ego maakt alles klein. En God overziet het grote geheel en voorziet elke stap van het ego om meer te gaan zien, om meer te gaan ontdekken, om meer te gaan ervaren totdat de hele wereld de koektrommel geworden is.

Het ego verdeelt. En God heelt. En God helpt het ego om langzamerhand meer los te laten, meer te gaan zien, meer te beseffen. Zo is die samengeknepen hand met dat éne koekje, ook al wordt het koekje daarna opgegeten, symbool voor de totale identificatie van het ego met het kleine, met het beperkte. En ach, God weet meer nog dan het ego dat dat alles tijdelijk is, en belooft naar meer, en groter en heler.  

En aldus ziet God dat alles goed is.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 475

Overgave aan het leven is echt het beste (Rilke, 2)

Let life happen to you. Believe me: life is in the right, always (Rainer Maria Rilke)

Zou U hier op in willen gaan?

Een flink deel van de problemen, de verwarring, de strijd, de moeite, het leed en het verdriet van de mens is inherent aan het evolutionaire leven op aarde. Wat een gevaar, wat een ziektes, wat een risico loopt het menselijke wezen op aarde.

Maar Rilke doelt op het andere deel van het verdriet, het leed, de verwarring, de moeilijkheden, de problemen, hij doelt namelijk op de strijd die de mens voert tegen het leven.
En dat is een extra en overbodig en onnodig probleem.
Wanneer men meebeweegt, loslaat, accepteert, kan het leven, ook in zijn heftigheid, sneller landen, eerder tot bloei komen, meer opbrengen, iemand eerder weer op het goede pad helpen dan wanneer men zich ernstig en dramatisch en vechtend verzet.
Zoals een dokter makkelijker een splinter uit een wond haalt wanneer men zich stil houdt. Precies zo.

Let life happen to you

Ja zeggen tegen alles, ook tegen het grote leed, de pech, het ongeluk, de ziektes.

Stoppen met strijden tegen wat er is, waar men doorheen moet, wat er nu eenmaal is.
Acceptatie van de negatieve kant van het leven, omdat het niet anders kan.
Deze houding geeft veel ruimte, veel ontspanning, veel rust.
En daardoor kan men eerder de andere kant van de medaille van leed gaan ervaren, de leerschool, het inzicht, de empathie, de diepgang van het gevoelsleven, de mildheid die voortkomt uit leed.

Believe me: life is in the right, always

Mijn zoon, deze zin is een aparte blog waard. Ik probeer Me hier te beperken tot de kern.

Het leven heeft natuurlijk niet altijd gelijk, er is intrinsiek aan de evolutie zoveel toevalligheid, pech, ongeluk, genetisch defect, dat het leven het zeker niet altijd bij het rechte eind heeft, het lot is soms wreed en meedogenloos en ondraaglijk moeilijk.
In die zin heeft het leven niet altijd gelijk.
Ook al doet de geestelijke wereld er alles aan om de mens hierin te ondersteunen.

Maar de dichter Rilke doelt op iets anders.

Het leven is sterker dan de mens.
Het leven doet aan de mens.
Het leven is groter dan de mens.
Het leven bepaalt de mens.
Het leven voltrekt zich aan de mens.
Het leven is oppermachtig en de mens is een blad in de wind.

Dus….je kunt je maar beter voegen, wat anders?

Dus….je kunt maar beter ja zeggen, wat anders?
Dus….je kunt maar beter meebewegen, wat anders?
En geloof Rilke, het leven staat in die zin in zijn recht, altijd.
Rilke zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 297

 

 

God bezoekt een doorsnee vrouw (W.H. Auden)

Ik las een gedicht van W.H. Auden, “Bij Schrafft”’en dit deel viel mij op:

Een vormeloos soort vrouw

Van onbestemde leeftijd die op
...onze furieuze planeet haar
...dagschotel laat volgen met een kopje
koffie.
...Welke van de zeven hemelen
was verantwoordelijk voor haar glimlach?
...Dat een god, welke god ook
Voor wie het
Goed knielen is, haar had bezocht.
In haar tempel had uitgerust.

Zou U hier op in willen gaan?

Wat kan Ik nog zeggen?
Heeft Auden het met behulp van zijn “Mijn God” niet  al gezegd?
Maar omdat jij dat wilt, zal Ik er toch op ingaan.

Een vormeloos soort vrouw

Van onbestemde leeftijd

Ieder mens, zonder enige uitzondering, wordt door God gekoesterd, gezien, bezocht, verwacht, bemind.

die op “onze furieuze planeet”

De onrust, de vluchtelingestroom, het dodende moslimfanatisme, de intense milieuvervuiling woeden op deze furieuze planeet, maar dat zegt niets over het bezoek van God aan de mens

De dagschotel laat volgen met een kopje

Koffie

Onderschat niet de aanblik van een mens.

Onderschat niet de gewoonheid.
Onderschat niet het onopvallende gedrag.

Welke van de zeven hemelen

Was de oorzaak van haar glimlach.
Maar je werd je ervan bewust

De geestelijke wereld wordt hier op poëtische wijze aangemerkt als de Oorzaak.

De verborgen God kan gezien en vermoed worden in de mens, mits je heel goed kijkt en heel nauwkeurig voelt.

Dat een god, welke god ook

Voor wie het goed knielen is

Auden maakt God groot door hier een god, welke god ook, zich kenbaar te laten maken

Hij laat hier de mens wel wat doen om god binnen te kunnen halen.
Hij onderschat totaal niet wat hier voor nodig is.
Dat God wacht tot de mens moeite doet, klopt, er voor werkt.
Dat het een wisselwerking is, een lang proces.
Dat de mens daar geluk en voldoening aan kan beleven.
Maar ook: door te knielen, dus de overgave, de bereidheid, de Uw wil geschiedde, het vragen, het wachten, het loslaten.

haar had bezocht

En in haar heiligdom had uitgerust.

Dit is een aparte blog waard, Mijn zoon.

God, die komt uitrusten bij de mens.

En om dan bezocht te worden door God. Na een uitnodiging aan God te ervaren, dat God hier op in gaat.

De “Mijn God” of de Mijn Allah of de Atman of de “Mijn Jahweh”, de Godsvonk, “welke god ook” .
Die zoveel jaren wacht, en arbeidt, en probeert,  en geeft,  en hoopt,  en wenkt,  en zoekt naar de mens, een god kwetsbaar wachtend.
En dan uitrust in het heiligdom van de mens.
Auden brengt hiermee bijna beter dan welke godsdienst ook de mens heel dicht bij God, heel dichtbij, heel dichtbij.

W. H. Auden is gezegend

Wees jullie allen gezegend

Nr. 292

Mijn levensdagen liggen in Uw handen (Karl Barth)

“Mijn levensdagen liggen in Uw handen”
…
“De sterke vaderhanden, de goede, zachte, tere moederhanden, de trouwe helpende vriendenhanden, de genadige Gods handen, waarin onze levensdagen liggen.”
…
“Niemand zal onze levensdagen uit Gods handen roven. Niemand, geen mens, geen engel, geen duivel, mijn zonde niet en ook mijn dood niet. Niemand”

Mijn God,

Zou U hier iets over willen zeggen?

Gods handen zijn jullie waarborg, jullie steun en toeverlaat, jullie bescherming tegen de duivel, jullie redding in nood, jullie rustpunt in woelige tijden, jullie basis, jullie houvast, jullie doel en jullie toekomst, jullie heden en jullie kans, jullie geluk en jullie redding. Gods handen zijn er, altijd, voor iedereen, ook al lijkt dat in deze verwarrende wereld van niet. Wees jullie allen verzekerd van Gods reddende handen.

Wees jullie allen gezegend

 

The only real present in life is the present

“The only real present in life is the present”

Dit schoot in mijn hoofd naar aanleiding van een gedicht. Ik denk, dat het niet van mezelf is, maar dat ik dat ergens heb gelezen. Ik weet ook niet van wie het is. Maar zou U hier op in willen gaan?

Het is een mooie gedachte om te overwegen.

Het leven is een gift.
Jullie bestaan op aarde wordt gedragen door duizenden wezens.
God zelf houdt jullie in stand.
Alles is geschonken zonder voorwaarden.
Iedereen heeft recht op dit cadeau.
Niemand mag dit cadeau van een ander betwisten of veroordelen, dit alleen omdat men bestaat.
Zo moet het zijn.

Wanneer jullie je dit tot je door laat dringen, verdwijnen heel wat zaken:

• Angst (voor de toekomst)
• Depressie (over het verleden)
• Discriminatie (want het heden laat iedereen en alles zijn)
• Stress (want zorgen zijn over de toekomst)
• Onrust (want dit is wat het is).

“The only real present in life is the present”

En jullie belanden in :

• Het heden
• Het hier en nu
• In de rust
• In de stilte
• In de overgave
• In de ontspanning
• In het vertrouwen in het leven.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 197

De liefde voor God (Titus Brandsma)

 

Titus Brandsma‏@PaterTitus42  “Ik ben van U, voor U werd ik geboren. Wat wilt Gij met mij doen?”

Ik zou willen, dat ik dat tegen U gezegd had. Wat ontroerend en vol overgave praat Titus Brandsma met Zijn God.

Waarom zeg je het niet tegen Mij?

Graag.
Ik houd van U. Ik dank U. Ik ben blij met U. Ik zou willen, dat ik altijd met U in gesprek kan zijn en de liefde voelen, die ik nu voel. Ik voel Uw zegen, ik zie Uw kracht, ik voel Uw genegenheid, Uw ruimte, Uw genade. Ik dank U. Ik dank U.

Vandaag was zo’n mooie dag, vol beloften. Beloften van U die uitgekomen zijn. Vol warmte naar andere mensen. Vol geluk over dat ik U ken. Vol inspiratie. Mijn gebeden klopten beter met het leven. Ik voel me gezegend. Ik ben gezegend. Ik kijk uit naar Uw grotere invloed in mijn leven. Ik verlang naar Uw nabijheid. Ik was momenten vandaag zo blij, als ik even met U kon praten. Als ik even niet afgeleid werd, als ik Uw stem hoorde en Uw terugkerende geruststelling. Ik kan de mensen niet zeggen hoe Uw woorden “wees gerust, Mijn zoon” me warmen als ik weer eens tob of bang ben. Of als ik me zorgen maak, of ergens tegen opzie. Of als ik mezelf veroordeel of boos ben op mezelf. Die woorden van U “wees gerust, Mijn zoon”. Oh, hoe kan ik de mensen ooit vertellen, wat er mogelijk is in een mensenleven, wanneer men zich richt tot Diens God en in gesprek raakt en opgetild wordt en gekoesterd, dag en nacht.

"Ik ben van U, voor U werd ik geboren. Wat wilt Gij met mij doen?"

Ik houd van u, ik verlang naar U, ik wil me graag nog meer openstellen en U vertrouwen en me zuiveren, en me minder laten afleiden, zodat U nog dichter bij mij kunt komen.
Dank U, Mijn God, dank u.

Wees gezegend om jouw woorden, je wordt door Mij gekoesterd. En vertrouw erop, dat Ik kenbaar maak en zal maken wat Ik met je wil gaan doen.
En vertel de mensen dat zij allen gekoesterd worden door hun “Mijn God”, door Hun God, door God.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 54

 

De boeddha en een beeld van Maria

Item 1:

Ik zit op mijn kamer en vraag naar de essentie van het boeddhistisch geloof

Kunt U iets zeggen over de Boeddha?

De Boeddha heeft weliswaar niet naar God verwezen, maar wel naar het innerlijk van de mens, de stilte in zijn wezen, de potentie van wat de mens op aarde vermag te realiseren. Hij heeft verwezen naar de grootste passie van de ziel, namelijk de overgave van de persoonlijkheid aan het leven, aan de vrede in zichzelf. Het geloof dat hier op aarde uit Zijn voorbeeld en leven is ontstaan, heeft altijd een grote mate van zuiverheid in de wereld gebracht. Het heeft een godsdienst voortgebracht met relatief weinig aggressie, oorlog, wedijver en met veel verdraagzaamheid, ruimte, liefde. Het heeft dientengevolge een zeer zuiverend werking voor de persoonlijkheid op aarde. Het heeft het vermogen van de ziel vergroot om haar persoonlijkheid op aarde, die met het boeddhisme bezig is, te bereiken.

Item 2:

Ik vraag naar de herkomst van het Mariabeeld, dat op mijn kamer staat.

Dit beeld komt uit een klooster van Franciscanessen in België en heeft altijd in de geur van een grote devotie gestaan. Er is veel voor gebeden, en vanaf die heilige plek is door de heilige Vrouwe Maria, moeder van de ongelukkigen, veel zegen gegeven aan de mensheid,  op aarde èn in de geestelijke wereld. De kracht en uitstraling en genezende werking van dit beeld zijn groot. Wees daarvoor dankbaar, dat Wij dit op jouw pad hebben gebracht.

Ik ben er ook heel gelukkig mee en voel de zegende werking ervan.

 

En weet, dat Maria, de mens, als eerste wees op God, en haar hele leven nooit iets anders gedaan heeft dan God op de eerst plek stellen. Dus ook iemand, die haar beeld beziet, moet niet haar aanbidden, maar haar vragen diens gebed aan te bevelen bij God. Dat ziet zij, in haar glorie en grootheid, het liefst. Nog steeds kijkt ze verlegen naar de grond, als iemand haar voorop stelt boven God.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 16

Over loslaten en opdragen

Ik dank U dat mijn wandeling zo bijzonder was. Alles is even indrukwekkend, de natuur, het weer, de sfeer, de schoonheid, alles is van U, alles laat ik U en ik dank U, dank U daarvoor.

Dank je, dat je dit zegt, Ik ben er blij om.

Waarom bent U blij, maak ik u dan niet blij met een dooie mus, terwijl toch eigenlijk alles van U is?

Ik ga er graag op in. Het is bepaald geen dooie mus. Ik ben jouw Schepper en jij Mijn schepsel , Mijn mens. Mijn "prachtig project" op aarde geeft zich steeds meer over aan Gods wil, is begonnen het leven te leven in waarheid, is aan het begrijpen en erkennen en ervaren, dat alles in God, van God en voor God is. Wij zijn aan het samenwerken. De voorzienigheid heeft dit als hoog doel gesteld, heeft de vrije wil geschonken aan het beeld Gods op aarde, de mens, de bedoelde kroon van de schepping. En deze mens is aan het leren, uit vrije wil, alles wat van God is aan Mij te laten in plaats van het te claimen en op te eisen en te vervalsen en te vervormen. Alles begint hierdoor te stromen en ook dóór te stromen en steeds zuiverder te worden.

Is dit een dooie mus?
Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 9