Een ongelovig iemand staat soms dichter bij God dan een gelovige (Jacques Suurmond)

Mijn God, ik las een oud interview met deze journalist waarin hij stelt dat mensen die niet geloven, en niet zo’n duidelijk beeld van God hebben soms dichter bij God staan dan mensen die geloven, die meer bezig zijn met hun beeld van God dan met God Zelf. Zou U hier op in willen gaan?
 

Dat is goed.

God ziet in de harten van de mensen en in hun hoofden en dan kan daar blijken dat een ongelovig mens meer openstaat voor het mysterie van het leven, voor de intuïtie, voor de signalen die God geeft via zijn hart dan een gelovige.
Zo kan een gelovige erg bezig zijn met de angst voor de hel, voor een straffende God, voor de onvolkomenheden van het leven en daardoor geen oog hebben voor de liefde van God voor de mens.

Maar we vergelijken appels met peren. Het blijft een feit dat een ongelovige de basis van het bestaan, de  kern van het leven, het grote doel op aarde mist namelijk leven in en vanuit God en God erkennen als de enige Oorzaak. Dat is wel een dingetje.

Dus je kunt evenzeer een liefdevol gelovig mens vergelijken met een liefdeloze ongelovige, dan word je ook niet blij van de verschillen.

Moraal van het verhaal is wel, dat de mens anders is dan hij lijkt, dat de tegenstelling gelovige en ongelovige genuanceerder ligt dan mensen denken en dat God liefdevolle ongelovigen met meer blijdschap verwelkomt dan haatdragende gelovigen. Zeker.

Maar laat ook de moraal van dit verhaal zijn dat je nooit mensen met elkaar moet vergelijken want daar wordt altijd iemand de dupe van. Laat de mens met rust en laat de weging van zijn leven over aan God.

Intussen is Jacques Suurmond gezegend om zijn openheid.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 469

God kent de liefde beter dan ik

Ik heb weer eens wat doms en primitiefs gedaan, ik laat maar in het midden wat dat is, en  verzucht tegen Mijn God: “Wat ben ik toch een stumper. U heeft ook helemaal niets aan mij”. En Mijn God antwoordt:

Wat een liefdeloze opmerking, mijn zoon.

Ik ben zo verbaasd en besef ineens hoe ik mezelf weer meedogenloos bejegen en even alleen maar keek naar wat niet lukte en helemaal niet meer naar alles wat ik probeerde en goed deed.

Ik zeg tegen mijn God, daar wilt U vast wel wat over zeggen?

Dat wil Ik zeker, mijn zoon, zo kijken Wij nooit naar jullie mensen, maar juist met zoveel liefde en geduld en compassie en begrip en met veel aandacht voor jullie goede wil en jullie pogingen en al jullie goede bedoelingen. En vooral zien Wij hoe jullie jezelf bijna dag en nacht beoordelen en zuchten onder jullie falen. Jullie oordelen jezelf zo liefdeloos en meedogenloos en ongeduldig en streng, daar hoeven Wij in de geestelijke wereld niets aan toe te voegen, en daar willen Wij zeker niet aan mee doen. Jullie  doen het voor twee.

En Wij zien in jullie louter spelende, argeloze, onnadenkende en schattige kinderen. Dus jullie zijn heerlijk om te zien. Vinden jullie dat ook niet van kinderen? Schone onschuldige schepselen vol goede wil, ook al is het met kleine gedoetjes.

Meer is er niet over te zeggen.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 449

 

Verslaving is een hopeloze toestand die begrepen moet worden (Alice Miller, 2)

“Wat is verslaving eigenlijk? Het is een teken, een signaal, een uiting van leed. Het is een taal die ons vertelt van een hopeloze toestand die begrepen moet worden.” Alice Miller*

Zou u hier iets over willen zeggen?

Dit is inderdaad ook hoe God het ziet. Het leed, de wanhoop, de teleurstelling, het verdriet, de zorgen die zich verschuilen achter verslavingen. En dikwijls, niet altijd, is het de oorzaak van verslavingen. Daarom wordt de mens en zijn verslavingen vanuit de geestelijke wereld met liefde en zonder oordeel bezien.

Verslavingen worden ernstig veroordeeld door de mensheid en zijn ook verderfelijke en doodlopende straten. Maar God ziet de achtergronden en ziet ook wat uiteindelijk aan levenservaring en inzicht wordt verworven. God oordeelt niet eens het gedrag, niet eens de gevolgen van de  verslavingen, niet eens de verslaafde zelf. Het is nutteloos en leidt tot niets. Maar inzicht in de  verborgen aanleidingen, begrip voor het onvermogen van de verslaafde en liefdevolle bejegening van deze mensen in nood worden door God gekoesterd.

Alice Miller heeft haar levenswerk gemaakt van dit onderwerp en heeft dat met veel wijsheid, veel liefde en veel psychologische kennis gedaan. Haar werk is een zegen voor de mensheid.
Alice Miller is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Door de muur van stilte heen breken: De Bevrijdende Ervaring van het Zien van de Pijnlijke Waarheid

Nr. 389

Oordeel niet over het universum (Dalai Lama)

The Quote‏@thequote I find hope in the darkest of days, and focus in the brightest. I do not judge the universe. - Dalai Lama

Zou u deze tweet willen toelichten.

Waarom ga je er eerst niet zelf op in?

Oh graag.
Er is een Joods verhaal over een wijs man, die twee zakken in zijn jas had, met in ieder een papiertje. Als hij zich goed voelde en gelukkig was met het leven, haalde hij het ene papiertje uit zijn zak, waarop stond geschreven: “Stof bent u en tot stof zult gij wederkeren”. Opdat hij zich herinnerde, dat al het mooie wat hij beleefde niet vanzelfsprekend was.
En als hij gebukt ging onder de moeilijkheden des levens, pakte hij het andere papiertje uit zijn andere jaszak waarop stond geschreven:”de wereld is voor de mens gemaakt”, opdat hij moed putte in dat moment.

En nu ik: ik probeer me in mijn moeilijke momenten te herinneren, dat dat erbij hoort, dat ze er mogen zijn. Dat ik geen conclusies over mijn leven moet trekken, dat ik er ja tegen moet zeggen in liefde, gewoon alles accepteren wat er in het hier en nu is.

En ik probeer in mijn mooie momenten me voor te nemen me deze mooie momenten te herinneren als ik het moeilijk heb, en er intussen van te genieten.
En door dit alles te proberen, wil ik leren om ja te zeggen tegen alles in het leven, ja te zeggen tegen alles. Maar ik ben erg ontevreden over hoe vaak dat lukt. Zoiets.

Wees niet te streng voor jezelf. Blijf oefenen.

Maar dit is het dan. Hoop in donkere momenten vinden en aandacht geven aan de mooie momenten. En dit alles gelijkelijk accepteren, er ja tegen zeggen. En zoals de Dalai Lama dit zo mooi zegt, het universum hierom niet oordelen.
Niet oordelen, geen conclusies trekken, niet boos zijn op God. Niet denken dat alle moois in jouw leven jouw eigen verworvenheid is. Wie zal zeggen hoe alles gekomen is en hoeveel geluk men heeft? Kortom alles laten.
Maar er is nog iets anders.

“I find hope in the darkest of days, and focus in the brightest. I do not judge the universe”

Deze houding zal

• de innerlijke tweestrijd verminderen
• geestelijke energie sluizen naar mooiere daden in het leven
• het ego kleiner maken
• de persoonlijkheid doen groeien
• je innerlijke rust brengen
• je dichter bij God brengen.

Is dat niet hoopgevend, opdat je blijft oefenen?

De Dalai Lama is hierom gezegend.

Wees jullie allen gezegend