De Moeder-God is in alle lijden

Mijn God, mag ik U vragen. Zo met Pasen staat de lijdensweg van Christus centraal, voornamelijk in de Christelijke kerken. Zou U in kunnen gaan op het lijden, ook van de mensheid?

De Vader-God weet wat het lijden oplevert, de Moeder-God voelt wat dit lijden kost.

De Vader-God zag bij de lijdende Christus reeds de belofte. En zag de overgang van de aarde naar een nieuwe geestelijke fase. De Moeder-God stond bij wijze van spreken aan de  voeten van het kruis en leed mee.

De Vader-God overziet het grote geheel, ziet door het lijden heen wat de belofte is en is als de arts die de wonde schoonmaakt om te laten genezen, ook al doet het pijn.

In ieder mens koestert de Vader-God de hoop.

De Moeder-God lijdt mee, vangt de bedroefden op, is de mens zo nabij als zijn eigen hart en laat de mens voelen dat hij gedragen wordt in zijn lijden.

In ieder mens neemt de Moeder-God deel aan het lijden.

En natuurlijk zijn de Vader-God en de Moeder-God één en werken zij volledig en in grote harmonie samen om de kinderen van de mensheid door hun lijden heen te leiden naar hun verlichting, opdat ze Zonen en Dochters worden. Christus toonde de weg.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 503 

Bij iemands lijden kun je jouw liefde tonen

Een manier om van iemand te houden is door bezorgd te zijn over wat hem pijn deed (citaat van een rabbi)

Ik moest denken aan de opmerking van Christus “Wat je de minste der mijne hebt gedaan heb je Mij gedaan”. Wilt U hier op ingaan?

Nee dit is een ander onderwerp mijn zoon, ook al zijn er raakvlakken. Dat laten we rusten.

Hier gaat het om het volgende. De mens lijdt op aarde, eigenlijk ieder mens, zeker bij tijd en wijlen. En dan is zijn kwetsbaarheid het grootst, en zijn worsteling. Zijn zelfbeeld wordt ernstig aangetast en zeker ook zijn gevoel van zekerheid in het leven. En eigenlijk wordt iemand tot in het diepst van zijn ziel getroffen, gekweld door groot leed. En dan heeft men heel erg de indruk dat men er alleen voor staat. En dus heeft men heel erg de medemens nodig, in de vorm van steun, liefde en begrip. En zelfs als je nog jaren na het ervaren leed met iemand hierover in gesprek gaat,  zul je merken dat het leed eigenlijk nog levensgroot aanwezig is en men nog steeds lijdt als men er over spreekt.

En is dit dan niet een prachtig moment om er te zijn voor iemand?

Dus deze rabbi heeft een groot inzicht. Wanneer je bereid bent om naar het lijden van jouw medemens te luisteren en mededogen te tonen, dan kun je er echt zijn voor iemand. Dan is er sprake van echte liefde, dan kun je echt helpen, dan kun je er echt zijn als medemens. En zelfs bij wildvreemde mensen is dit samenkomen dan mogelijk. Zelfs bij wildvreemde mensen, in eenmalige ontmoetingen. En je hoeft niet te gaan wroeten. Ga gewoon met iemand in gesprek en wees bereid en mogelijk komt het leed vanzelf boven drijven.

En liefde krijgt dan haar kans.

En dan gebeuren daar nog twee dingen. Het uiten van leed en het met liefde gehoord worden werken zeer genezend. En waar twee mensen in begrip en liefde samenzijn, daar is God in volle glorie in hun midden. En dat wordt door de mensen altijd gevoeld, ook al wordt dat niet altijd als zodanig benoemd.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 502

Zijn wij uit het goede hout gesneden?

Ik wilde U vragen.  Een vriendin van mij verzuchtte tegen de geestelijke wereld, na de zoveelste tegenvaller “Is dit nog niet genoeg ?, ik ben alles wel goed zat!”. Toen zei een innerlijke stem tegen haar “We willen zien of je uit het goede hout bent gesneden”. En ze kreeg daarbij een gevoel van een grote geestelijke knipoog en proefde veel liefde.

Ik vond het frappant en ontroerend wat mijn vriendin had gehoord.

Toen ik dat aan een zus van mij vertelde, zei ze “nou ik vind het vreemd, ik geloof niet dat God ons met ellende op gaat zitten schepen, om te zien hoeveel we kunnen hebben”.

Ik viel eigenlijk stil want ik had niet het gevoel dat dat mijn vriendin overkomen was.
Zou U hier op in kunnen gaan?

Dat doe Ik graag.

Oh de mens met al zijn interpretaties en misverstanden. Jullie zijn alle drie gelovige liefdevolle mensen die hun best doen bewust te leven en te luisteren naar God en dan ontstaat er toch z’n misverstand. Daar wil Ik graag op ingaan.

God gaat niet bewust mensen met ellende opzadelen om te bezien hoeveel ze kunnen hebben. Natuurlijk niet. Dat is geen liefde, dat is schoolmeestertje spelen.

Wat jouw vriendin overkwam was een moment van vertwijfeling en verzuchting en een vraag aan God waarom ze dat meemaakte maar ook een vraag om troost. En die heeft ze gekregen en zo had jij dat ook begrepen.

Er overkomt mensen grote moeilijkheden. En het aardse leven is vol gevaar. Er speelt zoveel risico in een mensenleven.

Soms is dat het gevolg van verkeerd handelen.
Soms is het een geval van pech, dat gebeurt in een evolutionaire wereld.
Soms is het de bedoeling om een mens verder te helpen.
Soms is het een test, niet om te pesten, maar om uit te zoeken of een mens de volgende stap kan maken. Want met elke ontstane moeilijkheid kan een kans gepaard gaan tot inzicht of groei.

Maar altijd onderzoekt God uit wat voor hout iemand is gesneden. Altijd.

En dat gebeurt niet om te testen of te pesten maar om de mens te begeleiden in liefde en met aandacht. En om zoveel mogelijk kansen te benutten om de geestelijke persoonlijkheid te doen groeien. En het ego van zijn troon te doen stappen en om plaats te maken voor God op die troon. Dus alles wordt door God altijd gewogen en gebruikt en ingezet met dat ene doel: een mens dichter bij God te laten komen en dichter bij de eeuwigheid.
Jouw vriendin en jouw zuster zijn gezegend.

Wees jullie allen gezegend

 

Nr. 477 

De moeilijkheden in de Coronacrisis zullen overtroffen worden door de verademing van Moeder Natuur en de talenten van de mensheid

Mijn God, mag Ik u vragen? In deze Paastijd wordt door de mensen een verband gelegd tussen het lijden van de Christus en dat van de mensheid nu. Zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn goede zoon, ik zie de angst in jouw hart, ik zie de angst in de harten van de mensheid. Ik zie het verdriet, de eenzaamheid van de stervenden, het isolement van de levenden. Ik zie het gebrek aan lichamelijke aanraking tussen mensen. Ik zie de zorgen om de besmette medemens, het stikken van patiënten op de intensive care. Het smachten van familie en vrienden naar een aanraken van hun stervende geliefde. Ik zie de financiële nood van bedrijven en werklozen. Ik zie een grote economische crisis. Ik zie de vleesgeworden angst onder alle mensen. Ik zie jullie lijden.

En Ik zeg je, de Paastijd voor de mensheid is niet nieuw. Maakt niet ieder mens een Paastijd door van leed en ondraaglijk ongeluk? Dus die Paastijd heeft altijd al bestaan, was allang aangebroken, maar nu wereldwijd. En het betreft geen tijdelijke Paasweek maar een hele Paasperiode. En de ziekte, het lijden, de teloorgang van economische banden zullen massaal en wereldwijd en ingrijpend zijn. Maar dit is niet Mijn Paasboodschap.

Mijn Paasboodschap is dat Ik ook nog iets anders zie.

Deze Paastijd zal gepaard gaan met een wereldwijde bewustzijnsverandering, die zijn weerga niet kent. De mensheid zal door Moeder Natuur op haar knieën worden gebracht. En Saulus veranderde in Paulus op zijn knieën. En “als je zag wat leed bijdraagt aan de schoonheid van jouw ziel, vroeg je om nog meer  leed”, zei De Christus tegen Vassula Ryder.

De planten – en dierenwereld haalt opgelucht adem in deze lockdown. Moeder Natuur kan een beetje herstellen nu de vliegvelden en de wegen leeg zijn, nu de fabrieken stilliggen, nu het eindeloze mileuvervuilende gedrag van de mensheid een halt is toegeroepen. Ik zie rust buiten, bezinning binnen, Ik zie genezende eenzaamheid achter de voordeuren. Ik zie bescheidenheid groeien in het innerlijk van de mens , Ik zie bravoure en hoogmoed minder worden in de mensheid.

Ik zie eindelijk weer een gemeenschappelijke vijand voor de mensheid. Dat vraagt om meer, Mijn goede zoon, dat vraagt om meer. En Ik kom jullie niet troosten met dat het zal stoppen, maar Ik kom jullie troosten met de directe en zichtbare gevolgen van deze crisis. Kijk om jullie heen en wees verbaasd over de creativiteit, de moed, de warmte en de veerkracht van de mensheid in nood.

En het is al eerder gezegd, en Ik herhaal het graag voor jullie: De Christus heeft gezegevierd over Zijn lijden. En de positieve gevolgen van deze Coronacrisis zullen wereldwijd verre de negatieve gevolgen overtreffen.

Want de wetten van God garanderen dat het positieve zegeviert over het negatieve.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 476

Wat ge de minste der mijnen hebt gedaan hebt ge Mij gedaan (Diepgaande gezegden, 6)

Ik wilde U vragen, zou U hier iets over willen zeggen?

Hoe kan Ik dit niet willen? Dit gezegde raakt de grondvesten van het heelal, het is de vleesgeworden liefde, het is God in essentie, het is het doel wat ieder mens op zijn lange lange weg uiteindelijk als ENIGE doel voor ogen krijgt.

De Christus sprak deze gevleugelde woorden en ze zijn Heilig, in hun vorm en in hun inhoud. En het is de waarheid.

Elke daad van de mens wordt gezien en gevoeld en genoteerd en heeft gevolgen. En een goede  daad ongezien en aan een zeer onooglijk lijkend en lijdend medemens gedaan, wordt God Zelf gedaan. En de mens die deze daad verricht wordt gezien, en geëerd hierom. En de schone gevolgen komen bij hem terug als de tijd daar is.

Gezegend de mens die deze woorden van de Christus begrijpt en er naar handelt.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 451

Het levende geloof i.p.v. materialisme

Mijn God, de laatste tijd zie ik zoveel mensen om me heen, die worstelen met het leven. En ze lijden aan migraine, werken te hard, kennen geen rust, ervaren stress en onrust en kijken teveel uit naar hun weekend of hun vakantie. Ik zie veel verwarring, onrust, vastklampen aan fitness en lichamelijke geneugten. Het komt me alles nogal armoedig over, alsof er niet meer is. Hoe kan een sportheld met gouden medaille, een Koning of een filmheldin nu in hemelsnaam ons voorbeeld zijn, het zijn gewoon mensen met een talentje, so what? En dat virulente atheïsme om me heen vind ik ook soms stuitend. Eigenlijk vind ik alles heel decadent om me heen en ik bespeur niet  veel godsvrucht, nederigheid of geloof.

Hoe vreugdevol is een gesprek met U?

Hoe krachtig en rustgevend een gebed?
Hoe inspirerend is een biecht?
Hoe genezend het loslaten van de worsteling des levens?
Hoe verstillend is een onmetelijk vertrouwen in God?

Mijn zoon, wees niet te makkelijk in jouw waarnemingen. God ziet in de harten van de mensen en kent hun diepste en verborgen verlangen naar God, of tenminste hun groot gemis aan overgave.

Maar je hebt een punt, dat zeker.

Mensen gaan naar winkelcentra i.p.v. naar kerken.
Mensen gaan in therapie i.p.v. de bevrijdende ervaring van het biechten te ondergaan.
Mensen lijden aan migraine en te grote verantwoordelijkheden i.p.v. in de stilte van hun kamers te bidden tot de Ene God.
Mensen gaan naar conditietraining i.p.v. naar spirituele bijeenkomsten.
Mensen klampen zich vast aan de helden van TV i.p.v. het voorbeeld van de grote Zonen en Dochters van God te eren en  te volgen.
Mensen klampen zich vast aan de troost van eten en alcohol i.p.v. aan de troost van een levend geloof.
Mensen verwijten hun politici van alles i.p.v. hun lot neer te leggen bij God.

Maar weet dat het tijdelijk is.

God en Diens wetten zorgen wel voor de correctie, liefst goedschiks, meestal kwaadschiks. En door het lijden van de mens en de kruisiging van zijn ego en door aardse moeilijkheden zal zijn geestelijk lichaam bevrijd worden. Door de overgave van het verstand daarna zal de mens weer open gaan staan voor de macht en pracht van God in hun leven.
Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 420

Sommige dagen moet je jouw eigen zonnetje opduikelen

Mijn God, mag ik U vragen?
Laatst had ik een gesprek met een zus die veel had meegemaakt èn ook gelukkig is met het leven en ze zei tegen mij: “Het gaat niet om het grote  verhaal, de grote dingen. Wat dat betreft maakt iedereen vreselijke dingen mee. Als het er op aankomt, moet je jouw geluk halen uit de kleine dingen, een kop koffie, een fijn gesprek, in de tuin werken, kleine dingen die je zelf in jouw leven kunt regelen”.
Het trof mij, zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn zoon, ware woorden van een door het leven wijs geworden mens.

Hoe kan het ook anders? Als een mens zijn geluk laat afhangen van de grote dingen, is er altijd wel iets, een ziekte, een verlies, een probleem. Welk mens kan ongeschonden door het dynamische leven op aarde komen?

Maar een kopje koffie kun je altijd regelen, of het opknappen van een hoek van jouw huis, of een fijne ontmoeting met een dierbare vriend of oh er zijn duizend dingen binnen handbereik van de mens. Maar die moeten wel de ruimte krijgen en niet worden overvleugeld door het leed van de grote dingen. In het hier en nu, het volledig en onvoorwaardelijk toelaten van de vreugde om de kleine dingen, het telkenmale proberen te kiezen voor de schoonheid van het leven,  dan pas kan het geluk een kans krijgen, niet eerder.

En dan nog één ding: jij hebt een gezegde erbij gevonden waar Ik je naar geleid heb. Want er zijn dagen dat het leed en de moeilijkheden te groot  lijken om op zij te zetten, en dan kan de mens alleen maar alles ondergaan. Dat “sommige dagen” doelt dus op als er maar even een kans is om je te  verzetten in jouw moeilijkheden, dan is het aan de mens om zijn kans te grijpen. Tenminste die dag heeft men een beetje geluk ervaren. En een wijs mens maakt van sommige dagen alle dagen, maar dat is een grotere opgave.

Jouw zus zij gezegend.
 
Wees jullie allen gezegend

Nr. 404

Mijn lichaam heeft mijn hele leven lang mij gediend, nu dien ik mijn lichaam

Ik was bij een dierbaar iemand op bezoek en was geraakt door de ernstige invaliditeit van mijn gastvrouw, ze kon bijna niets meer  en het was duidelijk een progressieve ziekte, dus het werd alleen maar erger. En dan draagt ze deze  ziekte ook nog zonder één klachtlied. En  bovendien was ze blij voor mij (die me lekker kan bewegen, ik was op de fiets).
Ze heeft een groot geloof dat God haar altijd helpt en steunt en haar de weg wijst.
Maar ik werd pas echt getroffen toen ze naar aanleiding van ons gesprek ineens zei: “Mijn lichaam heeft mijn hele leven mij gediend, nu dien ik mijn lichaam “.
Zou U hier iets over willen zeggen?

Deze grote wijsheid heeft zij verworven tijdens haar lijden, dat groot is en verborgen en ingrijpend. Je zegt terecht, dat haar geloof haar steunt. Wat een kracht toont zij en wat een vreugde voor de geestelijke wereld om te zien hoe zij haar lijden omzet in levensvreugde en wijsheid. Maar uit oogpunt van vertrouwelijkheid laat Ik dit  verder rusten.

Ik zal ingaan op jouw vraag over één van de grote verborgenheden van deze wereld.

Ik ga graag in op de schoonheid, de pracht en macht en van het lichaam, en met name op de ontzagwekkende macht van de geest van het lichaam. Deze geest van het lichaam dient jullie ieder in jullie eigen leven. De macht op aarde die de lichamen van de levende wezens dient is één van de grootste wezens op aarde naast de geest van moeder aarde zelf.

Deze geest van het lichaam wordt zeer geëerd door de mens, maar nauwelijks bewust.

De mens eert deze geest door blij te zijn als hij beweegt, als hij met volle teugen ademhaalt in een vochtig geurend bos, als hij beter is na een ziekte, als hij de vreugde van de seksualiteit ervaart, als hij zich vrij en licht beweegt in het water.
Dat waardeert de geest van het lichaam, want daar doet Zij het voor.

Zij dient de mens in zijn aards bestaan, geeft de mens een prachtig, vervolmaakt instrument tot handelen, tot voelen en tot denken, tot reflecteren, en tot geluk.

Maar meer nog dient Zij de Godsvonk, dient Zij God door God een instrument te geven om Zich uit  te drukken in de materiële wereld. Ook al vraagt dat nog wat evolutie van het lichaam en overgave van de mens, voordat God zich volmaakt kan uitdrukken op aarde.   

Oh wonderschone Geest, die hieraan werkt en de levende wezens op aarde dient.

Oh wonderschoon lichaam, volmaakt instrument van de mens, fysieke viool voor een geestelijke concertmeester, bloem van evolutie, schat van God!

En dan laten we even rusten dat de mens dit prachtige instrument behandelt als een vod, als een vuilnisvat, achteloos volstopt met slecht voedsel en vernietigende stoffen als drugs, alcohol en andere giften.

En deze moedige vrouw, die jij bezocht,  ziet in vol bewustzijn, in volle overgave hoe dit lichaam haar hele leven trouw is geweest aan haar wil, aan haar handelen, aan haar leven. En zij ziet dat zij  nu zeer nauwgezet en met de grootste moeite dit aftakelende lichaam moet verzorgen en laten verzorgen, moet koesteren en beschermen, moet behandelen als de kleinste  en meest kwetsbare baby, als hulpeloos en machteloos en kwetsbaar wezen.

Deze moedige vrouw zij gezegend.
 
Wees jullie allen gezegend

Nr. 401

De menselijke ziel is onverwoestbaar (Alice Miller, 5)

Want   de menselijke ziel is feitelijk onverwoestbaar, en haar vermogen om op te rijzen uit de puinhopen blijft zo lang als het lichaam kan ademhalen (Alice Miller)

Zou u hier op in willen gaan?

Ik wilde dat je dit gezegde van Alice Miller tot het laatst bewaarde. Bewaarde de Christus immers niet ook de goede wijn voor het laatst?

En God persoonlijk zorgt ervoor, dat ook na de dood van het lichaam de menselijke ziel meer onverwoestbaar is dan ooit.

Maar het punt van overweging dat Alice Miller maakt, is dit.

Er huist een ongelooflijk schone kracht in de mens, die altijd zal zegevieren, onverwoestbaar is, sterker is dan het aardse leven, vaak nog krachtiger tevoorschijn komt uit de ellende en het verdriet van het aardse leven dan ervoor.

Oh, de dienaren van God bezingen de macht van God die zich uit in de menselijke ziel. Onverwoestbare zegen, talent voor de mens, ongerepte kracht, zegevierende eeuwigheid, geestelijk kleinood, redder van de mens, liefdevolle zegen, koesteraar van leed, bewaarder van geheimen, kostbare diamant, die gepolijst wordt op het aambeeld van het aardse leed.

Ziel van de mens, wees gezegend.
Alice Miller is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 392

De mens bepaalt zijn weg, niet God (Lot, 2)

Ik las deze zin in een boek van Jane Roberts* “Op fundamenteel niveau is de toekomst op  geen enkele wijze voorbeschikt. Dit betekent niet dat de toekomst soms niet kan  worden voorspeld. Wan in de praktijk ga je vaak verder langs een bepaalde waarschijnlijkheidslijn die ‘vóór de tijd’ kan worden gezien.” Het lijkt wel erg tegenstrijdig met dat God alles weet en het lot van de mens in Diens handen heeft. Zou U hier op in willen gaan?

Mijn zoon, door een recente levenservaring ben jij hier erg mee bezig, is het niet? Ik ga hier graag op in. Het betreft een voor de mens zeer belangrijk onderwerp, namelijk de lotsbestemming van de mens en de wil van God. En de vraag waarom de een de verschrikkelijkste dingen meemaakt en de ander door het leven lijkt te “zwijnen”.
Sinds de allegorische  val van Lucifer, voormalig Koning van de engelen en opperheerser in de hemelse dreven, en sindsdien in de ogen van de mens Satan en heerser van de duisternis, speelt dit onderwerp. Waarom sindsdien? Omdat God toen besloot, dat het evenbeeld van God op aarde, de mens, een vrije wil zou krijgen en zijn eigen lot zou mogen bewerkstelligen, met alle gevolgen van dien. De mens mag zijn eigen lot bewerkstelligen, mag zijn eigen vrije wil volgen en zijn eigen keuzes maken, heerser in zijn eigen universum worden, zijn eigen weg gaan. En zo is het gegaan. Lucifer is nog steeds verontwaardigd dat zo’ n voormalige aap meer potentie en toekomstmogelijkheden van God meekreeg dan wat er  ooit mogelijk zou zijn voor dat andere ras  van schepselen, de engelen. En zo is het, nog steeds.

De mens is op fundamenteel niveau de maker van zijn eigen lot, meester van zijn eigen universum. En deze waarheid is zeer tegen de zin van menig dienaar van een godsdienst, wordt niet begrepen door menig liefdevol mens die oog heeft voor het aardse leed.

Oh aards leed, zo dikwijls niet begrepen en verkeerd geduid.
Het aardse leed,  veroorzaakt door de toevalligheden van de aardse evolutie, door de bewuste keuzes van de mens voor het ego, voor de begeerten, voor het kortstondig geluk ten koste van anderen. Het aardse leed, zo veelvuldig veroorzaakt door kwade wil, aardse pech en begeleid in een hemels geduld.
Het aardse leed, zo dikwijls het gevolg van de aardse evolutie en ook regelmatig een geval  van op de verkeerde plek en in de verkeerde tijd leven, niet perse gewild door God, maar wel plaats vindend in de tuinen van God.

Het aardse leed, zo dikwijls niet bedoeld door Gods wil, maar altijd onderhevig aan Gods wetten, waardoor dit ene altijd geschiedt: hoe erg het leed ook in omvang, in hevigheid is, in zijn gevolgen voor de mens, het is altijd onderhevig aan die ene schone wet van God: “de gevolgen van het kwaad in goede zin zijn duizend maal groter dan het kwaad zelf”.

Wees jullie allen gezegend

*Jane Roberts, Je lichaam, je leven en het wezen van creativiteit. Pag. 140

Nr. 349

Hoe groter het bewustzijn, des te groter het lijden

Mijn God, mag ik U wat vragen?
Ik kwam ergens een tekst tegen over dit onderwerp. Zou U hier iets over willen zeggen?

Het is naar waarheid.

Maar Ik wil graag, dat jij hier eerst iets over zegt.

Liever niet, eigenlijk.

Het lijkt al alles zo aanmatigend  wat ik doe. Een stem horen. Praten met God, ook al zeg ik er bij, dat U “slechts Mijn Godsvonk” bent,  haha, sorry hoor, maar ik weet even niet hoe ik het duidelijker moet zeggen. Dat alles ook nog op internet zetten, alsof dat mijn behoefte was, sec.
En dan praat ik liever niet over mijn lijden, zeker nu niet met Pasen, lijkt me nogal pretentieus.

Doe het toch maar, Ik heb er een bedoeling mee.

Gelijk Gij verkiest.

Het is eigenlijk heel simpel.
Naarmate ik ouder word, lijd ik meer.
Ik heb meer last van leed om me heen.

En door mijn contact met U lijd ik nog meer.
Niet omdat mensen om me heen denken, dat ik gek ben. Dat heb ik losgelaten.
Niet omdat ik nog steeds last heb van twijfel en verwarring over hoe goed ik naar U luister en of ik niet teveel zit in te vullen met mijn ego.
Niet omdat ik het een eenzaam proces vind, dit blogwerk.
Niet omdat ik het pijnlijk vind om dingen te horen over het leven die ik liever niet wil horen.
Zoals over de toekomst met rampen die ik zeker liever niet wil weten.
En dan weten de mensen nu, dat ik Godzijdank niet alles op internet hoef te zetten van U.

Ik lijd meer, omdat ik gevoeliger geworden  ben.  

Omdat ik meer achter de schermen van het leven kan zien.
Omdat ik meer pijn voel bij andere mensen.
Omdat ik meer medelijden voel voor misdadigers en echt verzucht na hun misdaden: “mijn God,  ze weten niet wat ze over zichzelf afroepen”!
Omdat ik meer last heb van de moeilijkheden op aarde, meer geraakt wordt door de rampen, de aanslagen, de vluchtelingenproblematiek. Meer last heb van het lijden van de mensheid, van de dierenwereld, de plantenwereld.
Zo iets?

Zo is het goed, Mijn zoon.

En je bent geen uitzondering.
Alle mensen gaan meer lijden, naarmate hun bewustzijn groter wordt.
Alle mensen.
Dat is een wet van God.
Hoe zou het anders kunnen zijn?
Kunnen jullie je een grote geest voorstellen, die egoïst is?
Kunnen jullie je een heilige profeet voorstellen, die kleinzielig en kinderachtig en zelfingenomen is?

Kortom: welkom in de wereld van God, Allah, Brahman, Jahweh, de Onnoembare.

Hoe groter het bewustzijn, des te groter het lijden.
Alleen op deze wijze kunnen jullie deelgenoot worden van de verantwoordelijkheden van God, van de liefde van God, van de eenheid met God.
De grote mens Jezus is jullie een goed voorbeeld geweest.
Hoe groot was zijn bewustzijn, hoe groot zijn lijden?
Is er ooit op aarde een groter lijden waargenomen, een groter verdriet?
Waarlijk was hij zo op aarde de Zoon van God!
Waarlijk was er zo op aarde een groter bewustzijn?

En de Paasboodschap aan jullie is:

Hoe groter het bewustzijn, des te groter het lijden.
Hoe groter het lijden, des te groter de beloning.
En de beloning is:
De liefde van God voelbaar in jullie hart.
De zegen van God merkbaar in jullie bewustzijn.
De nabijheid van God zichtbaar in jullie leven.
De belofte van de geestelijke wereld werkzaam in jullie leven.
Het Koninkrijk Gods, vlees geworden in jullie dagelijkse leven.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 324

 

Het ego wordt gekruisigd opdat het Christusbewustzijn de kans krijgt

Mijn God, zou U iets willen zeggen over Pasen?

Voor elk mens op aarde kan Pasen een inspiratie zijn, niet alleen voor Christenen, niet alleen voor hen die open staan voor het leven van Jezus. Voor alle mensen is het de weg.

Oh, niet om gemarteld te worden en aan een kruis te sterven. Die Lijdensweg kan niet genoeg herinnerd worden, maar die overkomt slechts Enkelen op aarde.

Maar voor allen ligt daar wel in het verschiet: de verzaking.

Dit is het offer en de overgave van het ego, waarbij de mens zegt: “niet mijn wil maar Uw Wil geschiedde”.
Want elk mens gaat deze gang van beest naar geest.
Want elk mens gaat deze gang van de aap van God naar God Zelve.
Elk mens gaat deze gang, vóór of lang na zijn fysieke dood.
Dit is de weg van de deemoed, de weg van het loslaten, de weg van de overgave.

En zelfs iemand, die de Passieliederen zingt zonder enig geloof, puur als muziekstuk, wordt geraakt door de Geest van Pasen.

Zelfs iemand, die een aanslag voorbereid op onschuldige burgers wordt onzichtbaar en niet merkbaar aangeraakt door de Geest van Pasen.
Zelfs iemand die vloekend en tierend op sterven ligt en zich verlaten voelt door mens en God, wordt geraakt door de Geest van Pasen.

De Geest van Pasen is oppermachtig en alomtegenwoordig, het hele jaar door, altijd zegenend en wachtend en koesterend en optillend.

De Geest van Pasen is een Dienaar van de Moeder God, die het beste, maar het pijnlijkste kiest voor Haar kinderen.
En speciaal in de periode van Pasen is de Geest nog machtiger en invloedrijker en raakt de aarde in het hart, omdat in deze periode miljarden mensen openstaan voor Haar.

Hoe uit zich dit alles?

Een hart voelt medelijden voor een vluchteling op TV.
Een huilend kind wordt gestreeld door een oud iemand.
Een moeder lijdt door het verdriet van haar kinderen.
Een president gaat gebukt onder het leed van zijn volk.
Een moordenaar twijfelt over de gevolgen van zijn misdaad.
Een hoer verzacht de eenzaamheid van haar klant.
Een dominee wordt geraakt door het voorbeeld van Christus.
Een ongelovige leeft mee met de verwarring van een psychiatrische patiënt.

De Geest van Pasen is ook de liefde voor de ander.

De Geest van Pasen is geraakt worden door het kwetsbare.
De Geest van Pasen is de compassie voor ieders lijden.
De Geest van Pasen is ontzag krijgen voor het grote geheel.
De Geest van Pasen is dus vooral het opruimen van het beperkte.
Deze tijd is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 269

De geteisterde natuur (het mededogen van God, 3)

Mijn God, nu dus Gods mededogen en de geteisterde natuur.

God heeft naast de mensheid nog een lieveling op aarde, en dat is de natuur.

En de natuur wordt ernstig belast door de mensheid.
Ernstig, massaal en onherroepelijk.
Dat betekent, dat dier- en plantensoorten uitsterven, zeeën ernstig worden beschadigd en gebieden voor eeuwig vervuild raken.
God ziet toe hoe de mens de wonderschone, krachtige, vitale en dynamische natuur aan het verkrachten is. Er is geen beter woord.
Mishandelen, verkrachten, martelen en vermoorden. Er zijn geen andere woorden voor.

Gods mededogen is heel groot. Diens ene lieveling verkracht Diens andere lieveling.

Wat doet een moeder die ziet dat haar ene kind haar andere kind pest, treitert, mishandelt?
Die heeft behalve haar pogingen het aan te pakken niets anders dan intens verdriet.

En God lijdt daarom mee met de natuur.
God lijdt mee met de gevolgen van de vervuiling,
God lijdt mee met de kabeljauw die verhongert door het plastic in zijn maag.
God lijdt mee met de vogel, die verdrinkt, besmeurd met olie.
God lijdt mee met de rivier, die sterft door chemisch afval en menselijke fecaliën.
God lijdt mee met de gebieden op aarde die mishandeld worden door de vervuiling van Gods grootste kracht op aarde, de kernenergie.
God lijdt mee als één van Diens creaties als eeuwenoude planten- of diersoort uitsterft op de fysieke aarde en alleen nog verder kan gaan in de geestelijke wereld.
God lijdt mee met alle natuur, alle dieren, alle planten, alle schepselen, die teloor gaan door de onvolwassen mens.

En de resultaten en de hogere betekenis van dit alles komen nu niet ter sprake.
De rampen en crises die door de mensheid zelf over zich afgeroepen zullen worden komen nu niet ter sprake.
Het leed van de mensheid de komende decennia wanneer ze bijna teloor gaat in haar eigen vuil, komt nu niet ter sprake.
De gevolgen van dit alles voor een hogere natuur, die ooit zal ontstaan, komt nu niet ter sprake.
Het verdriet van de toekomstig mensheid over het onverantwoordelijke gedrag van de huidige mensheid, die de verbijstering van de huidige mensheid over vroegere barbarij en slavernij verre zal overtreffen, komt nu niet ter sprake.
Dit alles komt nu niet ter sprake.

God lijdt mee met de natuur.

En Gods mededogen hierin is ongekend, onbegrepen en zonder weerga.
En Gods mededogen is aarde-omvattend, en het is immens.
De mensheid in de geestelijke wereld en de toekomstige mensheid hebben hier weet van.
Maar de huidige mensheid is bijna totaal onwetend.
Want zou ze dit beseffen en zou ze meeleven, dan zou ze met grote verbijstering stoppen met haar verkrachten van de natuur.
Het zij zo.

Wees jullie allen gezegend.

Nr. 260

Het lijden van de mensheid (het mededogen van God, 2)

Mijn God, nu dus Gods mededogen en het lijden van de mensheid.

God weet tot in detail van het lijden van de mensheid. Alles, tot in detail.

En ook al lijkt de lijdende mens verlaten in zijn eenzaam lijden, het is niet zo.
God tilt deze mens op.
God zendt de geesten van moed en steun en uithoudingsvermogen.
God zendt alle krachten die nodig zijn.
God zendt mensen en zaken op het pad van deze lijdende mens om het lijden te verlichten.

God omgeeft deze mens met een aura van mededogen.

En dit mededogen schept de toekomst van deze lijdende mens
Dit mededogen bouwt dan al mee aan een toekomstige situatie waarin veel wordt verzacht en opgevangen.
God schept een toekomstige houding van waaruit de lijdende mens zal zeggen: het was vreselijk, maar wat heeft het me veel gebracht.

God en de geestelijke wereld zien hoe veelal, niet altijd, het geestelijke lichaam van de mens mooier wordt in het lijden.

En als het geestelijk lichaam ontspoort tijdens het lijden, schept God al de voorwaarden van een toekomst met nieuwe kansen en nieuwe gelegenheden om alles alsnog recht te zetten.

"Want elke weg is een weg naar God, ook een omweg"

Gods mededogen is immens.

Gods mededogen is allesomvattend.
Gods mededogen is de liefde van de eeuwigheid voor de mens in wording.
En in wording zijn gaat noodzakelijkerwijs dikwijls gepaard met lijden.
Want in het lijden wordt jullie geestelijke diamant geslepen op het aambeeld van het leven.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 259

Lijden is een sleutel tot God (Christian Wiman)

Mijn God, ik las een boekrecensie *. In dit boek zegt de schrijver naar aanleiding van zijn ernstig ziekbed (een terminale kanker) een aantal wezenlijke dingen, die ik soms begrijp, soms helemaal niet.

“God, de heldere afgrond”

Mijn eigen ervaring is, dat mijn ego dag en nacht zich verzet tegen de overgave aan U. En als ik heel dicht bij U ben, dan ervaar ik dat als een melkwit bestaan van Niets, waarbij ik eigenlijk niet meer besta, niets van mezelf kan benoemen, alleen een absolute Aanwezigheid ervaar. Tot zover kan ik Wiman nog wel volgen.

“De andere wereld is hier, in de heldere afgrond van het bestaan”

En dit vind ik heel bijzonder, dat is ook mijn ervaring, dat in het hier en nu het Leven kan ervaren worden, dat U er bent, dat het Koninkrijk Gods op aarde kan worden gerealiseerd, in het hart, in de overgave, in U. Als ik het begrijp.

“Lijden heeft geen zin, maar is een sleutel tot de heldere afgrond”

Maar als hij zegt, dat lijden geen zin heeft maar wel een sleutel kan zijn tot Uw afgrond, dan weet ik niet zo goed hoe ik dit tot me moet nemen. Ik weet wel, dat ook mooie dingen en ervaringen kunnen bijdragen tot verandering en inzicht en acceptatie van het leven, maar ook moeilijkheden en lijden. Dat komt toch wel regelmatig terug in de blogs. Maar ik stoei er dan mee, dat lijden geen zin heeft maar wel een sleutel is.

Zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn zoon, dat doe Ik graag.

“God, de heldere afgrond”

Natuurlijk is God geen afgrond. God is de totale basis, God is groot, God is alles, God is oneindig.

En als het ego daarmee geconfronteerd wordt, voelt het zich wel heel klein. En krijgt dan een afgrondgevoel van vallen en verdwijnen in het Niets.
Maar het bewustzijn, en nu dus ook dat van Wiman, kan toegroeien naar het besef van grootsheid, kan leren loslaten, kan zich leren overgeven, kan in aanraking komen met de oneindigheid en daarbij alles verliezen, vandaar het afgrondsgevoel.
Maar het individuele bewustzijn blijft, ook al kan het geen eigenschappen worden toegedicht in  haar staat van overgave. Dan ís men alleen maar. Dan is men in de melkwitte boezem van God. Voor het ego een afgrond, voor de bevrijde persoonlijkheid een oase van rust en zijn.

“De andere wereld is hier, in de heldere afgrond van het bestaan”

Wanneer een ernstige ziekte het lichaam of een groot lijden de geest bedreigt, dan is daar het al genoemde afgrondsgevoel. Heel feitelijk, een afgrond. Toch is dat schijn. Niet voor het lichaam en voor het ego, dan is de afgrond reëel. Maar voor het menselijk bewustzijn is het schijn. Men lijkt te verdwijnen, maar men bloeit juist open, de menselijke geest slaat zijn vleugels uit en de rups wordt een vlinder. Voor de rups een afgrond, voor de vlinder het leven. En dit kan al op aarde geschieden, vele geesten, heiligen, guru’s en mystici zijn jullie voorgegaan.

De menselijke rups die neerstort in de afgrond.

De menselijke vlinder die opgaat in de melkwitte boezem van God, gewoon op aarde. Dan is het Koninkrijk Gods in deze menselijke vlinder vlees geworden.

“Lijden heeft geen zin, maar is een sleutel tot de heldere afgrond”

Wiman is tot een groot inzicht op aarde gekomen.

Lijden heeft geen zin.
Maar lijden is wel een sleutel.
Hoe kan dat?
Vooral godsdiensten en psychologie van de koude grond hebben de neiging alles terug te beredeneren tot causaliteit, tot of iets zin heeft of niet, maar dat is een vrij primitieve aanpak.

Het voorbeeld van een mes kan helpen.

Je kunt een mes gebruiken om brood te snijden.
Je kunt een mes ook gebruiken om iemand neer te steken.
Zegt dat iets over de zin van het mes?
Is het mes ineens anders, wanneer iemand neer wordt gestoken?
Toch is dat betreffende mes wel een heel ernstige factor in het leven van het slachtoffer en de moordenaar.

De zin van het mes is niet brood snijden of een mens doden. Die wordt erin gelegd door iemand, door de gebruiker. Die bepaalt de zin, niet het mes. Het mes is slechts een sleutel, namelijk een instrument, een hulpmiddel, zoals een sleutel de deur opent of sluit.

De gebruiker van de sleutel bepaalt de zin: opent hij de deur of sluit hij hem? De sleutel zelf is een onschuldig instrument.

En zo is het met lijden ook.
Lijden zelf is een onschuldig instrument.
En lijden mag niet worden opgeblazen of vergroot of verkracht door godsdienst of psychologie van de koude grond.
Lijden is een hulpmiddel, een instrument.
En degene die het lijden ervaart, kan er een deur mee sluiten of een deur mee openen.
Wiman zegt, dat lijden voor hem een sleutel is, om de deur van het leven te openen.
Hij maakt van citroen citroenkwast.
Een ander sluit de deur van het leven met lijden, timmert zijn leven ermee dicht en wordt zo kleiner door lijden.

Daarom heeft Wiman een groot spiritueel inzicht verwoord, dat lijden op zich geen zin heeft, maar wél een sleutel is.

En dan is het aan de mens, die deze sleutel in handen heeft gekregen, de spirituele vraag: “opent men bij lijden de deur van het leven of sluit men hem”? 

Christian Wiman is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 245

 

*Christian Wiman, My bright Abyss
 

Onderschat een moeilijk leven niet te snel!

Ik vind het moeilijk Uw verhalen over de evolutie te rijmen met “dat alles goed is”.

U heeft in eerdere blogs gezegd, dat “sommige” mensen een ellendig en moeilijk leven hebben, alleen maar omdat ze in de verkeerde hoek van de evolutie zitten.
En tegelijkertijd lijkt U in alle blogs uit te stralen, dat we vertrouwen kunnen hebben, dat alles goed is, dat we gedragen zijn in liefde en in de eeuwigheid.

Ik kan het soms niet helemaal goed rijmen. Zou u daar op in willen gaan?

Er is veel dood, ziekte, leed en verdriet in de wereld.

Dit hoort bij de stuiptrekkingen van de evolutie. De schepping van een volmaakte transparante wereld van licht en liefde heeft echt tijd nodig. En die tijd wordt gebruikt door de methode van de evolutie. Daarin maken de mensheid, maar ook de dieren- en plantenwereld, verschrikkelijk dingen mee, zoals vroegtijdige dood, ernstig ziekten en pijnlijk sterven. Dat is een nuchter feit. Kijken jullie maar om je heen.

Ik heb in vele blogs uitgelegd, hoe jullie vanuit de geestelijk wereld dag en nacht geholpen worden alleen maar om alles te doorstaan.

Eén aspect is nog niet eerder genoemd, en dat zal Ik nu doen. En dit geeft antwoord op jouw dilemma.

In de hele geestelijke wereld, waar planten, dieren, mensen, engelen, goden, en vele andere jullie onbekende geestelijk wezens vertoeven, is één algemene waarheid zeer bekend. Het is aan een evolutionair schepsel (o.a. mensen) altijd duidelijk te zien of iemand tijdens zijn start op een evolutionaire planeet veel of weinig geleden heeft. Degenen, die veel hebben geleden, zijn over het algemeen krachtiger, mooier, liefdevoller en ruimdenkender dan hun medemensen, die “er door heen gezwijnd zijn”.  

En dit kortstondige beginnetje van tussen de 0 tot 90 jaar evolutionair, fysiek leven, wordt in al zijn inspanningen, revenuen, diepgang, levenservaring duizenden jaren lang meegedragen in de eeuwigheid.  Een zo intens, hard en rigoureus gepolijste diamant blijft schitteren in de eeuwigheid. Wat een verschil met de weke, sudderende, slappe start van alle anderen. Met alle respect.

De geestelijke wereld koestert dus achter al het leed de schitterende gevolgen voor het Innerlijk.

Meer is er niet over te zeggen.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 185

God is niet verdrietig

Ik sprak de christelijke L. en die had het over God, die verdrietig is over wat de mensen doen. God, bent U dat?

Te zeggen, dat God verdrietig is is een antropomorfe projectie. Maar Ik vind het wel jammer, dat de mens zoveel omwegen bewandelt en zich zoveel verdriet op de hals haalt hierdoor.

Het kost tijd en inzicht voordat hij de zonnige tuin van overgave realiseert in zijn leven en die verkiest boven de zompige kelder van begeerten en verslavingen.

 Elke omweg is goed, maar wee de mens. Wat is zijn geneigdheid groot te kiezen voor grote en kronkelig omwegen en de evenwichtige paden kwijt te raken. Een combinatie van aardse verleidingen, menselijke fantasie en Onze bescheidenheid samen met de fratsen van de aap, dan krijg je dat dus. Wij vinden het wel jammer, want alle leed is niet altijd nodig, ook al is het altijd verrijkend en nooit zinloos.

Dus Ik ben niet verdrietig, maar leef mee met jullie verdriet.

Maar Ik weet, dat in het verdriet van de mens zijn toekomstige vreugde verborgen zit. Dus God heeft wel vertrouwen in Diens eigen projecten.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 151

Paradijselijke gevoelens op aarde

Ik rijd langs een kanaal en wordt bevangen door een groot geluksgevoel, net alsof ik contact heb met iets hemels. Het lijkt niet op enig aards geluk maar ik kan het ook nergens mee vergelijken. Zou ik contact hebben met mijn ziel, zou ik een glimp ondergaan van wat wij in de geestelijke sferen kunnen meemaken, een soort geestelijk geluk ?
Zou U iets kunnen zeggen over wat mij overkomen is. Is dit in de hemel normaal? Geeft mijn ziel me deze gevoelens in?

Deze gevoelens zijn jou door Mij gegeven. Ik heb je enigszins opgetrokken naar Mijn sfeer. Even een beetje, opdat je kunt ervaren wat de belofte voor de mens is, wat er op de mens ligt te wachten. En om je te belonen voor jouw inspanningen, want je hebt een last op jouw schouders gekregen, waar Wij nu niet verder op in zullen gaan.

Verheug je erin en herinner je op andere, moeilijke of droeve momenten, dat dit jouw ware staat zal zijn ooit, niet alleen de jouwe, maar ook die van al jouw medemensen, uiteindelijk van allen. Dat belooft God jullie.

Intussen moeten jullie op aarde leven met jullie hoofd in de wolken, maar ook met de voeten in de modder. Haalt een boom immers niet zijn voedsel uit de grond, is hij niet beter bestand tegen stormen, als hij diepgeworteld is en zich vasthoudt "aan de kluiten en de rotsen van de aarde"?

Maar de mensen zijn misschien teveel alleen gericht op hun wortels in de aarde, op hun aardse banden. De persoonlijkheid is zozeer gericht op alles wat op aarde gebeurt, dat hij niet voldoende voelt, dat zijn grote gezel, zijn lotgenoot, zijn verband met de geestelijke wereld, namelijk de ziel, vergeten wordt.
En af en toe herinnert de ziel jullie eraan, dat hij bestaat en werkzaam is en inspireert en koestert en bevlogen is en begaan met het lot van "zijn/haar" persoonlijkheid.
De staat, het voorkomen, de uitstraling van de ziel en die van het geestelijke lichaam zijn schoner, indrukwekkender en hemelser, wanneer de aardse persoonlijkheid zich onthoudt van verderfelijk, onbewust of uitzichtloos gedrag.

Christus zei tegen Vassula Ryder: ” als je wist wat het lijden van de persoonlijkheid betekende voor de staat van jouw ziel dan vroeg je om nog meer”.

En dit betekent zoveel, dat jullie aardse persoonlijkheden dikwijls niet zien, dat moeilijkheden, crises, problemen, ziekten of erger een kentering zijn in het leven van de persoonlijkheid, en dikwijls schoon schip maken op geestelijk terrein, en een grote belofte in zich houden.
Zei jouw eigen moeder niet al: "om een mens, die nooit wat heeft meegemaakt, loop je met een grote boog heen".
Dus wees blij met jouw hemels geluk, maar wees nog blijer met jouw moeilijkheden. Het eerste is slechts een belofte, het tweede een kans.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 32