Atheïsten denken dat gelovige mensen zwak zijn

Ik wil nog zuchten over iets, Mijn God. Niet iedereen die ik spreek van de atheïsten vindt dat, maar ik hoor het wel dikwijls: ze denken dat gelovige mensen zwak zijn en houvast nodig hebben.

Het is niet mijn ervaring. Ik heb altijd gevoeld dat U bestond, en altijd geweten dat er achter het gewone dagelijkse leven een groot  mysterie zit. Natuurlijk is het fijn als je zwak bent om houvast te hebben aan het geloof en op U  te kunnen steunen. Dat gebeurt ook.

Maar mijn geloof komt vooral voort uit een vermoeden van een groot mysterie. En voelen dat er een hele verborgen wereld bestaat, anders dan wat wij zien en horen en kunnen aanraken. En mijn ervaring met Iets Groots is er ook als ik mooie dingen zie, overweldigende natuur of een pasgeboren baby.

Wie is er nu eigenlijk misleid?

Zou U hier op in willen gaan?

Jouw passie is de Mijne.

De meeste mensen die geloven doen dat vanuit hun hart, vanuit de overgave van hun verstand, vanuit het gevoel dat er iets machtigs en groots en mysterieus bestaat onder en achter het fysieke leven. Meestal geloven ze niet uit zwakte maar uit kracht. Meestal roepen gelovige mensen God niet aan als ze houvast nodig hebben, maar als ze hun dankbaarheid en ontzag en geluk willen uitdrukken.

Maak je niet druk om atheïsten die denken dat gelovige mensen zwak zijn. Waarom ben je hier mee bezig? Waarom stop je hier energie in? Laat atheïsten in hun voortreffelijke waan dat ze denken te weten hoe de wereld in elkaar zit. Ze komen er nog wel achter. Intussen zou je voor ze kunnen bidden, want hoe meer er voor ze gebeden wordt, des te groter de kans dat ze nog in dit leven tot besef komen.

Atheïsten zijn gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 579

 

 

Atheïsten en ongelovigen vergissen zich danig

Mijn God, mag ik U vragen.

De laatste tijd struikel ik steeds over mensen, die zeggen, niets te geloven. Ik weet dat er  genoeg van die types zijn, maar ik bedoel met struikelen, dat ik ze vervelend vind worden en zelfs irritant. Hoe durven ze, met hun eigenwijze waan te beweren dat U niet bestaat, dat de geestelijke wereld niet bestaat, dat met de dood van het lichaam alles ophoudt. Ik ben in toenemende mate verbaasd dat ze het heiligste van het heiligste, U dus, God, gewoon domweg ontkennen met hun kleine eigenwijze waanwijze domme, kleinzielige hersenen. U merkt het, het maakt me boos en opstandig. Nou, dat is er uit. Ik weet dat U in allerlei blogs uitlegt dat zij ook hun redenen hebben, dat ze met liefde ontvangen worden in de geestelijke wereld, noem maar op. Maar ik ben ze even zat. Nou U graag.

Dat is goed, Mijn zoon, nou Ik.

Wij zijn ze niet zat, niemand  trouwens. Wij begrijpen alles, accepteren alles, en jullie weten inmiddels dat zelfs de grootste misdadiger met liefde en beleid uiteindelijk door Ons de goede richting uitgeholpen wordt. Namelijk de richting naar God.

Laat Ik nu maar ingaan op jouw boosheid, jouw verontwaardiging, jouw irritatie. Want dat alles, heb je niet snel. Ik neem het heel serieus. Daar gaan We dan.

 Weet, dat deze waanwijze mensen met grote  verbazing in de geestelijke wereld terecht komen. In het gungstigste geval zijn ze gelijk bewust en zeer verbaasd, in het ongunstigste geval leven ze in een benauwde koker van , wat zij denken, verwarde dromen, en staan ze niet open voor enige suggestie dat zij nog leven. Ze dromen, denken ze, en dat kokerbewustzijn kan lang duren, afhankelijk van hun wilskracht, waanwijsheid, en hun vermogen niet te luisteren. Langdurend drama dus.

Maar het ergste is, Mijn zoon, is hun bittere spijt en schaamte, als ze gaan ontdekken, dat ze zich vergist hebben, dat ze eigenwijs waren. En het voornaamste, dat ze het geestelijke leven, alle geestelijke wezens, God voorop, systematisch hebben ontkend, veronachtzaamd en genegeerd. Diepe tomeloze schaamte en spijt is dan hun deel. En dat is erg, spijt, dat is erg, schuldgevoel, dat is erg, constateren dat men in een zieke waan geleefd heeft , en in onwaarheid.

De moraal is  dus, erger je maar niet, beperk je tot respectvol medelijden, want het zijn veelal echt goede mensen, ook al vergissen ze zich gruwelijk. Dat woord gebruik Ik bewust.  

Wees jullie allen gezegend

Nr. 578

De liefde voor de naasten

Mijn God, een columnist in mijn krant* schreef:

“Gezegend zijn zij die mensen om zich heen hebben die lijden onder hun lijden”

Nou is deze man een rabiate atheïst die het te pas en te onpas niet kan laten om te fulmineren tegen het geloof. Tegelijkertijd heeft hij als verpleeghuisarts een zeer groot hart en veel liefde voor de medemens. En schrijft prachtig over het leven en het lijden van de mens en dat doet hij met  veel compassie. Dit artikel gaat over de lijdende mens en manieren om dat lijden te ontlasten of te bekorten. En hij eindigt met deze zin, die me echt ontroerde.

Zou U hier op in willen gaan?

Mijn zoon, dat doe Ik graag. Want de geestelijke wereld houdt veel van mensen die hun hart op de goede plek hebben en daar ook zoveel mogelijk naar luisteren. Deze arts is getuige van veel lijden en vooral onder zieke en oude mensen. En omdat hij niet gelooft zoekt hij de troost voor zover die er is in aardse en menselijke zaken. En dit is er een. 

“Gezegend zijn zij die mensen om zich heen hebben die lijden onder hun lijden”

De mens die dit mag meemaken in zijn lijden, ervaart zo de liefde van mensen die om hem geven. Een groot goed en een groot geluk, dat niet iedereen heeft. Er lijden veel mensen die niemand hebben die met hen meelijden.

Toch kan dit ook een  verdienste van die mens zelf zijn: als men veel liefde geeft aan de medemens, kan men mogelijk zelf in nood ook veel liefde terugkrijgen.

En er is nog een belangrijke zaak waar deze columnist niet mee bezig is. Men kan ook meeleven en meelijden met iemand door te bidden. En met name mensen die niemand hebben en toch lijden, kunnen veel baat hebben bij mensen die voor hen bidden.

En gelukkig zijn er ook veel mensen op aarde die bidden voor de lijdende mens in het algemeen en zo aan de geestelijke wereld over laten voor wie dat gebed dan bestemd wordt. En in eerdere blogs heb ik al uitgelegd 

(zie https://watchthegod.blogspot.com/2012/12/de-werking-van-het-gebed-op-de-wereld.html ) 

dat het niet zo is dat God pas in actie komt als er gebeden wordt. Maar meer dat door bidden een extra kanaal wordt gecreëerd waardoor de geestelijke wereld meer kan betekenen voor wie dat nodig heeft op aarde.

Naar aanleiding van een citaat van een atheïstische columnist zegt God dus: geeft liefde aan de ander. En ook zeg Ik: bid, bid, bid, al is het voor wildvreemden, voor rampen of onbekende ellende. Elk gebed is een extra hulpmiddel voor de  geestelijke  wereld om de aardse mens te ontlasten en te steunen.

En voor wie bidt mag weten: elk gebed is een bloem op jouw pad na het overlijden naar jouw geestelijke bestemming.

Gezegend is Bert Keizer.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 550 

*Bert Keizer, Trouw, 31 maart 2023

 

Volmaakt gelukkig (in God)

Ik wilde U vragen. Ik checkte een YouTube video van Vera Helleman*. Zij spreekt daar over “volmaakt gelukkig”, als woord, als staat, als leidraad, als mantra. Als je het hardop zegt, en dat doet ze een aantal keren in haar video, dan maak je als kijker zeker contact met een bijzondere energie. Het lijkt in deze tijd van grote moeilijkheden en uitdagingen en eindeloos gestaar op alles wat er mis is in de wereld en aan de mens totaal hysterisch.

Pardon, wie is nou gelukkig in deze tijd, het is bijna ouderwets, dat woord.

 Ik vond het heel indringend, ben er mee aan de slag gegaan, maar heb daar, als ik me dit voor de geest haal, bijgezet, “volmaakt gelukkig in God”.

Zou U hier op in willen gaan?

Dat doe Ik graag, Mijn zoon.

Het lijkt, zoals jij dat zegt hysterisch, of overdreven maar het is heel praktisch.

Ten eerste, ga eens na wat je de hele dag denkt als mens. Dat is zo’n bijeengeraapt stapeltje van ongeregeld en eindeloos reageren op een  drukke buitenwereld dat zo’n heldere krachtige en energetisch zuivere verzuchting als “volmaakt gelukkig” toch helemaal zo’n gekke niet is? Lekker duidelijk en lekker positief. Maar het is veel meer dan een soort mentale mantra in de trant van positief denken. Dit overstijgt het totaal. Het is een energetische waarheid waar je in kunt gaan staan.

Ten tweede is er een plek in de mens, in de blogs noem Ik dat de as van het draaiende wiel, waar God zich bevindt, waar God wacht op de mens, waar de mens verbinding met de eeuwigheid kan aanvaren. En voor ongelovigen zeggen We dan waar de mens uit de hectiek van de dag kan stappen, uit de waan van het moment, uit de onrust van de massamedia, uit de dwingende zindering van signalen overal vandaan op energetisch niveau, ja zelfs uit de wifi-straling. Hij komt daar waar rust is, waar stilte is, waar niemand anders bij kan komen. Een plek ook die niet aangedaan kan worden door de boze buitenwereld en vanuit energetisch oogpunt, evenmin door de boze binnenwereld.

Probeer het uit. Het regelmatig doen genereert een nieuwe energie in het innerlijk, en tevens een waarachtige. God verwelkomt dit. En voor de duidelijkheid. Voor jou is het volstrekt logisch dat je zegt ‘Volmaakt gelukkig in God” omdat dat jouw (en Mijn waarheid is) maar voor ongelovigen volstaat natuurlijk “Volmaakt gelukkig” ook al laat men dan in het midden waar die geluksstaat vandaan komt. Van God natuurlijk.

Vera Helleman is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Een Nederlandse influencer op het vlak van gezondheid en goed omgaan met emoties.

Nr. 519 

Genieten van schoonheid is een vorm van waarheid, is leven in waarheid (Wilt U met mij praten, vroeg ik aan God? ,2)

Ik had eens een uitgebreid gesprek met God en dit was één van de  onderwerpen.

Jij geniet van de schoonheid van de wereld, de natuur, mooie dingen, antiek, kleuren, muziek. En gelukkig doen veel mensen dat, maar niet iedereen.

Laten we wat uitgebreider ingaan op schoonheid, Mijn zoon, want We gaan een grote waarheid bespreken die veel gelovigen, zeker degenen die geen oog hebben voor de schoonheid van het leven, niet zal bevallen.

Mijn stelling is deze, dat iemand die intens geniet van schoonheid evenzeer in waarheid leeft als iemand die intens gelooft.

Zo die komt binnen. Dus mensen die niets geloven maar genieten van de schoonheid in het leven zijn niet minder waard dan mensen die zeer geloven in God en de geestelijke wereld maar geen oog hebben voor de schoonheid op aarde.

Zijn geloven in God en oog hebben voor schoonheid dan gelijke grootheden, even belangrijk, doen ze niet voor elkaar onder? Dat klopt. God heeft in de geestelijke wereld evenzeer een plek voor iemand die intens genoot van schoonheid zoals een kunstschilder, een musicus of een binnenhuisarchitect ook al waren het notoire atheïsten als voor een dominee, een iman of een priester, ook al waren het bepaald geen estheten.

Want genieten van en oog hebben voor schoonheid, is genieten van een zeer belangrijke eigenschap van God, namelijk het scheppen van schoonheid. Dus genieten van schoonheid, is genieten van een waarheid van God. Genieten van schoonheid is zodoende leven in waarheid, iets wat gelovigen nogal claimen.

Intussen zijn degenen die niet geloven en geen oog hebben voor schoonheid evenzeer gezegend en evenzeer welkom in de geestelijke wereld. Want misschien leven ze ook in waarheid, doordat ze in staat zijn lief te hebben, bijvoorbeeld?

Wees jullie allen gezegend   

Nr. 473

Je hebt God niet nodig om goed te zijn (citaat van een atheïst)

?

Ik wilde U vragen. In mijn ochtendblad fulmineert een historicus nogal tegen de godsdiensten en zegt dat ze positieve ontwikkelingen hebben tegengehouden. En dat de grote maatschappelijke ontwikkelingen mogelijk waren in die landen waar de secularisatie van de samenleving het grootst is, dus waar de conservatieve kerken de vernieuwing niet tegen konden houden. En eigenlijk ben ik het met hem eens.
Maar hij eindigt zijn betoog met “ik blijf altijd op mijn hoede voor hen die  beweren dat je
Gods toestemming nodig hebt voor een moreel leven”.
Eigenlijk zegt hij: je hebt God niet nodig om goed te zijn. Zou U hier op in willen gaan?

We zullen de discussie maar gelijk op scherp zetten, mijn zoon, dan wordt het duidelijker.

De mens kan goed zijn zonder godsdienst, maar niet zonder God

Eigenlijk verwoordt de historicus dat veel gevestigde instituten conservatief worden en de status quo willen behouden en tegen verandering zijn. Veel godsdiensten doen dat ook. Dus  hij heeft een punt. En vervolgens neemt hij waar dat in landen waar deze gevestigde godsdiensten macht verliezen en de democratie het overneemt, veel meer veranderingen worden gerealiseerd zoals vrouwenkiesrecht, bescherming van rechten van arbeiders en voorzieningen voor onderdrukten.

En de historicus trekt dan de logische conclusie dat mensen goed kunnen doen zonder de naam van God te gebruiken, dus moreel kunnen zijn zonder godsdienst. En uiteindelijk maakt hij er dan van dat je goed kunt zijn zonder God.

Oeioei wat moet Ik daar nu van zeggen?

Simpel dit: een mens kan moreel zijn, kan goed zijn  zonder godsdienst, zonder kerk, zonder de dienaren van God op aarde. Maar niet zonder God.
Een gemiddelde atheïst, of agnost, die niets gelooft, kan heel moreel handelen en heel goed zijn en denken dat te doen vanuit zichzelf èn zonder God.

Maar in de praktijk is elk van de zeven miljard mensen, of hij gelooft of niet, 100 % afhankelijk van de kracht en macht van zijn Godsvonk. Zijn geweten en zijn hart worden , ook als hij niet gelooft en niet in een godsdienst participeert, voor 100 % gevoed door de invloed, de energie, de impulsen en krachten van zijn Godsvonk.

De mens kan goed zijn zonder godsdienst, maar niet zonder God

Dus een atheïst denkt dat hij een geweten heeft en gebruikt, maar hij heeft niets van zichzelf, hij wordt geweten door God. Ook al kan een atheïst dat natuurlijk niet zien en geloven en accepteren. God werkt heel goed zonder het kleine denken van de mens.

Intussen is de historicus gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 464

Atheïsme, kind van alcoholmisbruik

Ik heb het afgelopen half jaar wat meer alcohol gedronken dan ik gewend ben en dan ik kan hebben. Ik kan er niet zo goed tegen, word er gauw moe  van en merk onmiddellijk bij de eerste slok dat mijn contact met God geblokkeerd wordt. Toch deed ik het, soms zelfs elke dag een paar glazen wijn en in het weekend werkte ik een hele fles weg. Ondanks dat ik weet dat het niet goed voor me is, deed ik het toch, het gemak, de tijdelijke troost, het ontspannende van even lekker gaan zitten met een wijntje, alles zat tussen mijn oren, maar ik deed het toch. Het gevolg was dat ik minder geconcentreerd was, minder bad, minder in mezelf de rust kon vinden, ik was wat neerslachtig van binnen en ook aan mijn huid en ogen zag ik dat het me ouder maakte.

Wat een onmogelijk gedrag, ik was zelf verbaasd dat ik het deed en ondanks dat een ander niets merkte en misschien zou zeggen “waar heb je het over, twee glazen per dag mag?” heb ik mijn eigen maat en eigen ervaring. Ik deed het tegen beter weten in, voelde me er slechter onder en een paar weken geleden was ik het ineens zat. Ik dronk helemaal niet meer, voelde me elke dag beter, miste het niet eens zo erg omdat in deze nieuwe houding er zoveel goeds tegen over stond, en ik merkte dat er een verband is tussen mijn gebedsleven en het niet drinken van alcohol.

Op internet heb ik wel gevonden dat dit geen nieuws is.

In de Koran staat, dat alcohol het werk van de duivel is en vermeden moet worden. In de Hadieth, een boek met uitspraken van Mohammed, staat: alcohol is de moeder van alle kwaad en is het meest beschamend van al het kwaad.
Ook in de Bijbel staat dat overmatig alcoholgebruik leidt tot agressie, armoede, zorgen, onzekerheid en ongevoeligheid . Daarom hebben de Baptisten en de Methodisten het altijd afgekeurd.
Bij Boeddhisten staat het mediteren centraal. Belangrijk hierbij is dat het lichaam in een zo rustig mogelijke uitgangspositie verkeerd. Een aantal voedingstoffen, waaronder alcohol hebben volgens deze gedachtegang op een lichaam een ongewenst effect. Men raadt alcoholconsumptie dan ook af vanwege het bedwelmende effect.
Ook de Rastafari raden alcohol ten strengste af.

Over het algemeen stellen alle religieuze/levensbeschouwelijke dogma's dat overmatig alcoholgebruik (alcoholmisbruik) botst met religieuze en sociale normen en waarden.

Is het moeilijker, Mijn God, om dichtbij U te komen als ik voor alcohol kies?

Zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn zoon, het was de tijd voor jou om de glijdende schaal te doorbreken, om geholpen te worden met inzicht en om nieuwe verbanden te leggen.

Wij hebben de demon van de alcohol zijn gang laten gaan, omdat wij jou vanuit jouw eigen vrije wil alles wilden laten ervaren, wat je hierboven hebt beschreven.
En Ik zal het op scherp zetten, hier is Mijn antwoord.

“Het atheïsme in de westerse wereld is een direct gevolg van het grootschalig alcoholmisbruik door de eeuwen heen”

Dit is niet dikwijls zo helder in het openbaar verkondigd en dat doe Ik nu. Geleidelijk aan heeft de prachtige Verlichting en de ontwikkeling van de wetenschap ieder die atheïstische gedachten had, gevoed. Maar niemand heeft beseft dat met elke slok alcohol, met elke nieuwe dronkenschap, met elke dag dat men stevig drinkt en troost en vergetelheid zoekt in alcohol, de demon van de alcohol meer invloed heeft gekregen. En deze machtige demon staat voor karakterdeformatie, negativiteit, rancune, haat, en atheïsme. Haat tegen God, haat tegen kerken, haat tegen geloof, haat tegen het gebed. Deze demon voedt alle haat tegen God en Diens dienaren op aarde, die mogelijk de mens af kunnen houden van de alcohol.  

Zo zijn spiritualiën, het geestrijke vocht van de alcohol, het armoedige alternatief geworden voor spiritualiteit in elke vorm.

Als een mens een glas alcohol neemt, slaat hij de deur dicht naar God.

Als een mens al worstelt met het geloof en zich afvraagt hoe het zit, kan de demon van de alcohol de doodsklap geven aan de laatste restanten van geloof.
Als een mens veel drinkt, wordt hij cynisch, misantropisch en een mensenhater. En het meest haat hij zijn oude vrienden en familieleden, die staan voor de liefdesband, voor het vertrouwen en misschien wel voor het vroegere geloof dat men had. Kijken jullie maar goed om je heen, een goede alcoholist eindigt eenzaam, heeft zijn banden met dierbaren vernietigd en gelooft niets meer. Het laatste wat hem nog te doen staat is zijn lichaam vernietigen.

En de westerse samenleving, met haar virulent atheïsme, zijn lege kerken, zijn overmatig hechten aan de eigen mentale vermogens, en openlijk kiest voor materie en seks is met haar overmatig alcoholgebruik verworden tot een atheïstische samenleving die openlijk ageert tegen elke vorm van vroomheid. De moslima’s met een hoofddoek worden zo symbool van precies dat wat men niet wil zien, iemand die openlijk uitkomt voor haar geloof.

De verwording van deze samenlevingen kan alleen nog door rampen worden tegengehouden, Mijn zoon, de macht van de demon van de alcohol is te groot geworden om op andere dan groffe en ingrijpende wijze gecorrigeerd te worden.

 
Wees jullie allen gezegend

Nr. 458

De verschrikkelijke spijt van een atheïst na zijn fysieke dood

Ik zou U willen vragen.
Ik heb in de loop van mijn leven geleerd om als gelovige veel respect te krijgen voor atheïsten. Het is een eigen levensweg met veel kwaliteiten. Het gemakkelijke oordeel van gelovigen over ongelovigen is oppervlakkig en onterecht.
Tsja, welk oordelen is wel terecht overigens.
Nu mijn vraag: ze missen wel de inzichten en het vertrouwen door een geloof in het eeuwige leven geboden en als zij overleden zijn, komen ze toch tot de ontdekking dat ze zich vergist hebben en Uw bestaan in hun leven hebben ontkend. Zou U hier  iets over willen zeggen?

Dat doe Ik.

Laten We het leven beschrijven van zo iemand.
Ik neem nu bewust een man, omdat er toch meer ongelovige mannen dan vrouwen bestaan. Vrouwen luisteren zelfs in geëmancipeerde landen toch iets meer naar hun intuïtie, de signalen uit hun hart en zijn meer in staat dan mannen om niet alleen maar prat te gaan op hun eigen  denkvermogen. Maar er zijn natuurlijk ook veel ongelovige vrouwen, laat dat gezegd.

Voor de dood

We verhalen over het waargebeurde leven van een ongelovige man dus. Hij was een goed mens op aarde, iemand die rekening hield met zijn medemens. Hij hield van zijn vrouw, die jaren eerder is overleden dan hij, hij heeft lang en oprecht getreurd als weduwnaar en tegelijkertijd de draad van het leven goed opgepakt. Hij hield van zijn twee kinderen, van zijn werk, van zijn hobby’s. Hij was geïnteresseerd in politiek en literatuur en speciaal begaan met de teloorgang van de natuur. Hij was een voorvechter van de zorg om de natuur. Ik noem dit speciaal omdat hij mede bewust en rustig overging naar het eeuwige leven, dus dankzij grote prestaties op het vlak van liefde en zorg voor iets anders dan zichzelf. Alles verliep ook goed omdat hij geen dramatische verslavingen had. Eigenlijk een mooi mens.

Maar hoed je voor de hond.

We laten even rusten waarom hij een fervent atheïst is geworden, dat is onderwerp voor een andere blog ooit. Maar atheïst was hij en hij vertrouwde erg op zijn eigen denkvermogen meer dan op dat van anderen.
We gaan even terug naar twee voorvallen in zijn leven, twee markante momenten, die na zijn dood een grote bijdrage zullen leveren aan zijn bittere spijtgevoelens. Want dat is het onderwerp van deze blog, de spijtgevoelens na de dood van een ongelovig iemand.

Voorval 1

Zijn vrouw sterft  na een lang en pijnlijk ziekbed. De botkanker maakte dat zijn vrouw zeer geleden heeft. Als zij sterft zit hij aan haar bed en heeft groot verdriet, is zeer ontdaan over haar lijden en worstelt zeer  met de gedachte  dat zij opgehouden is te bestaan. Hij is boos op het leven en het lot. Haar lijden was teveel voor hem om te aanschouwen en het zal nog jaren duren voordat hij dit lijden een plekje heeft gegeven.

Voorval 2

Zijn (hun) oudste zoon krijgt na vele jaren zoeken eindelijk de baan van zijn leven en trakteert zijn vader en zijn zuster op een etentje. Het diner is zeer mooi en zij drieën vieren de liefde en warmte die er tussen hen is en de blijdschap over de grote carrièrekans voor de zoon. De vader lijdt zeer onder de afwezigheid van zijn overleden vrouw en verzucht toch op een bepaald moment hoe spijtig het is dat hun moeder dit niet mee kan maken. De beide kinderen reageren meewarig want willen eigenlijk de sfeer niet drukken door zijn mijmering. Jongeren kunnen zich over het algemeen beter over de dood heen zetten dan ouderen. En daarnaast houden ze allebei rekening met de mogelijkheid dat hun moeder het ergens wel zal meemaken. Ze zijn beide niet kerkelijk maar geen bewuste atheïsten, ze geloven wel wat.

Na de dood

Na zijn overlijden gaat de man bewust over. Zijn grote hart, zijn liefde voor het leven, zijn gezonde en mooie levensstijl zonder verslavingen maken dat hij bijna moeiteloos overgaat. En niet zoals veel ongelovigen overkomt beland in een coma-achtig bestaan waarin ze als het ware in droomstaat langzaam gewend raken (met veel hulp) aan het feit dat er leven is na de dood. Want dit past niet in hun mening en wordt dus ontkend. Wat is de mens goed in het niet willen zien wat er toch is.
Deze gewenningsfase aan iets wat niet past in hun “wereldbeeld” kan lang duren soms.
Onze man is dus vrij snel weer helder en diep diep diep verrast als recht voor hem de allermooiste en jongere variant van zijn dierbare vrouw staat die hem met liefde en met de grootste glimlach mogelijk omhelst. Hij kan het toch verwerken want hij had altijd een open hart en open geest, behalve dan wat betreft dat leven na de dood dingetje.
Na enige tijd waarin zijn vrouw mag optreden als begeleider en gids mag hij terugblikken op de twee bovengenoemde voorvallen. Dit terugblikken is zeer belangrijk omdat hij hevig lijdt aan intense spijtgevoelens dat hij een zo intens belangrijk gegeven van het leven ontkende, namelijk niet alleen het bestaan van een leven na de dood, maar nog meer het bestaan van God en Diens werken in  de mans leven op aarde. Om zijn intense spijtgevoelens goed te  beoordelen en een plek te geven moet hij deze belangrijke voorvallen meemaken maar dan zoals het werkelijk ging en niet zoals hij dacht dat het was.

Voorval 1

Hij krijgt het nu aldus voorgeschoteld.
Zijn vrouw gaat mede door haar intense lijdensweg heel bewust over, maakt onmiddellijk en zonder verbazing contact met haar geestelijk begeleider en wordt bevestigd in bijna alles wat ze al verwachtte: een prachtige bevrijding, een gezond geestelijk lichaam, een heerlijk nieuw leven van ruimte, vrijheid en geluk en een groot besef van de betekenis van alles of tenminste  van de ook mooie gevolgen van dit verschrikkelijke lot aan het eind van haar leven. Ze probeert in de hele periode erna haar man te bereiken, te troosten en te steunen en dat lukt natuurlijk zeer, alleen zonder dat hij dit beseft en dit weet.
Wanneer hij geconfronteerd wordt met hoe het werkelijk ging, zijn zijn lijden en spijt zo groot, dat het hem bijna teveel wordt. Hij ziet al het werk van zijn overleden vrouw en hoe hij het veronachtzaamt, negeert en ontkent. Hij ziet de machteloosheid van zijn vrouw als ze naast hem staat op een avond dat hij overmand werd door verdriet en eenzaamheid, en ervaart zo’n verschrikkelijke spijt dat hij dit alles niet heeft willen en kunnen ervaren. Het zal hem nog vele jaren in het geestelijke leven kosten voordat hij zonder diepe schaamte en met meer begrip en liefde kan kijken naar deze eigenwijze atheïstische onwetendheid.

Voorval 2

Op de avond van dit dinertje is zijn vrouw er in de geest bij, deelt in hun blijdschap en ziet dat beide kinderen niet al te zeer lijden onder haar afwezigheid en ergens onbewust aanvoelen dat ze erbij is. Haar afwezigheid tijdens het dinertje door haar overlijden lang geleden drukt hen niet eigenlijk. Maar haar man. Ach, zijn pijn en verdriet om dit waanidee dat zij dit niet mee mag maken, terwijl ze naast hem staat en op hem neerziet. Ze raakt met haar hand zijn voorhoofd aan, maar dit vergroot nog eens zijn beeld dat zijn vrouw, zo intens in herinnering gebracht door deze aanraking er niet bij is. Fysiek en gevoelsmatig lijkt ze aanwezig, maar hij koestert zijn denken dat ze dood is en lijdt zeer onder dit besef.
Zo in deze terugblik na de dood ziet hij het verdriet in de ogen van zijn vrouw, die er alles aan doet om zich kenbaar te maken, en ziet zijn starre en onware denkwereld. Zijn spijt is speciaal rond dit voorval overweldigend.

We kunnen dit aangrijpende en waar gebeurde verhaal afronden. Uiteindelijk groeit hij in de geest over deze spijt heen, gaat zien dat zijn atheïsme ook veel goeds gebracht heeft en raakt uiteindelijk verzoend met alles wat is gebeurd. Ook met zijn virulent atheïsme op aarde.

Maar bij  tijd en wijle in de eeuwigheid vliegen hem zijn onwetendheid en waanwijsheid en de gemiste kans op aarde om met zijn vrouw in de geest samen te leven ook na haar dood aan. Het zij zo, wat was kan niet uitgewist.
Hij is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 438

Als we God kwijt zijn, is het niet God die kwijt is (Onbekende auteur)

Zou U hier iets over willen zeggen?

En zo is het.

Altijd is deze mens dan verloren, oh niet in de ogen van God maar in hun eigen gedachten- en gevoelsleven.
God koestert deze mensen nog meer dan Het de gelovigen koestert. Waarom?

Omdat ze hun hoop op de eeuwigheid verloren hebben.

Omdat ze geen troost zoeken waar die gevonden kan worden.
Omdat ze eenzaam zijn en waanideeën koesteren over de zinloosheid van het leven. Omdat ze geen perspectief hebben.
Omdat ze de altijd aanwezige geestelijke hulp niet zien en erkennen.
Omdat ze verloren zijn voor zichzelf in een willekeurige koude kosmos waar de dood het einde lijkt.

En ze weten niet.

Dat ze leven in een wereld van perspectief en hoop.

Dat ze gedragen worden door God Zelve.
Dat ze geliefd worden in hun totale zijn.
Dat ze gezien worden in hun vermeende geheimen.
Dat ze niet alleen zijn in een koude kosmos, maar leven in een wereld van liefde.
Dat ze hoop zouden moeten hebben vanwege de oneindige schone wereld die op hen wacht.

En ze zullen ervaren

Dat ze na hun overlijden verbijsterd zullen zijn, zonder uitzondering, over hun dwaasheid en onwetendheid op aarde.

Dat ze zich zullen schamen voor hun halsstarrigheid.
Dat dit ongeloof hen wel veel geleerd heeft over eenzaamheid en verdriet en isolement.
Dat ze worden geconfronteerd met een God Die alles vergeeft, alles rechtzet, alles goedmaakt en alles heelt.

Zij zijn gezegend in hun onwetendheid.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 434

Atheïsme in deze tijd

Ik maakte dit weekend weer mee dat ik omging met mensen die gewoon helemaal niet bezig zijn met het geloof. Maximaal gaan ze hardlopen op zondagochtend en hebben ze het over de prijs van de bluetooth speaker van dit en dat merk. Alles best, ik kijk niet in hun ziel, misschien hebben ze een groter hart dan ik en zijn ze ook nog meer bezig met geloof dan ik vermoed, maar ik merk er niet veel van. En de kinderen van zo’n gezin, Mijn God, zelfs een jongetje van twaalf zegt tegen mij  “nee God bestaat niet, dat is echt een sprookje”.

Na dit weekend ging ik op zondagavond naar een bijzondere viering in een kerk, het maakt verder niet uit welke kerk en waar, en ik heb gewoon zitten huilen. Omdat ik de toegang tot de hemel voelde in die kerk, ik voelde devote sfeer van heiligheid, de aanwezigheid van deemoed en stilte en omdat iedereen bezig was met God, daar tezamen. Ik had het zo gemist, ik had het zo vreselijk gemist. En ik besefte in die kerkdienst dat ik had geleden onder de aanblik van jonge mensen die verpest worden en materialistisch opgroeien.

Ze checken Spotify clips met rappers erop die mij net te vaak “bitch en what the fuck” bezigen en ik besefte dat deze jonge ontvankelijke aardige kinderen eigenlijk goddeloos opgroeien. Daarom moest ik wenen s `avonds in die kerk, om hun gebrek aan zegeningen, die ik zelf wèl mocht ervaren. En mijn vraag aan U is, Mijn God, zie ik het wel goed, want U heeft in de blogs genoeg benadrukt dat ook mensen zonder geloof na de dood mooi verder gaan namelijk wanneer ze het leven of de  kunst of  de wetenschap hadden gediend met hun hart of hun hoofd?

Maar ze ontkennen Uw bestaan!

Mijn zoon, laten we maar kort en krachtig stellen: ze ontkennen Mij, ze ontkennen God, ze ontkennen het bestaan van de geestelijke wereld, ze leven in onwaarheid. En die prijs zullen ze betalen, zoals elke prijs betaald wordt, elke prijs.

En je hebt goed waargenomen dat veel kinderen in de rijke landen opgroeien in materialisme, en die prijs wordt altijd betaald, vroeg of laat.
En je hebt goed gezien dat veel kinderen in het rijke westen opgroeien in ongeloof, en die prijs zal ook betaald worden, vroeg of laat.

Want God bestaat, en de ziel die ervaart hoe “haar persoonlijkheid op aarde” het bestaan van God ontkent, lijdt zeer, omdat haar persoonlijkheid in onwaarheid leeft. En de prijs van onwaarheid is onwetendheid, en de prijs van onwetendheid is lijden, en de prijs van lijden is het verkrijgen van leerzame ervaringen door dit leed en dan komt er inzicht en dan leeft men weer in wijsheid, dus vroeg of laat komt het alles goed.

En wees gerust, Mijn zoon, je maakt je zorgen, maar weet dat God jouw zorgen draagt, niet jij, en weet dat God de gevolgen bewerkstelligt en dat alles uiteindelijk goed komt, vroeg of laat. Dus laat het los, en geniet van de zegeningen van jouw geloof en bid voor  ze, al die atheïsten. Bid nog meer dan je nu doet. Dat is heilzamer dan er ongelukkig over zijn.

Wees gerust en bid.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 428

Op zoek naar de innerlijke God

"De wereld is vol hunkerende zielen die van honger omkomen, terwijl het brood des levens toch bij hen is; de mensen sterven zoekend naar juist de God die in hen woont" *

Ik zou U  willen vragen, dit is toch gewoon een dramatische tekst? Zo verschrikkelijk, dat mensen de kern van hun bestaan, U Zelf, ver weg in de kosmos zoeken of zelfs ontkennen? U moet dit toch verschrikkelijk vinden?

Zou U hier op in willen gaan?

Dat doe Ik.

Wees gerust, mijn zoon, wees  gerust. God vindt dit niet verschrikkelijk, ook al is de situatie eigenlijk wel absurd.

Daar loopt de mens op aarde en denkt, dat zijn God zich ver weg in de kosmos bevindt en dat God zich onvoldoende bekommert om hem. Of deze mens ervaart dat zijn God ver weg voelt en hij denkt dat hij toch wel heel alleen is in deze boze buitenwereld.

Of daar loopt de mens op aarde en denkt dat alles zomaar ontstaan is uit een oerknal, dat bij de fysieke dood alles ophoudt en dat God niet bestaat. Terwijl God hem tegelijkertijd met Diens wil en kracht en macht en energie in leven houdt.

Toch vindt God dit niet verschrikkelijk, en Ik zal je  vertellen waarom.
Voor alles is een tijd.

De mens die God ver weg in de kosmos zoekt en niet weet, dat God zich in hem bevindt, dat God wacht om met hem in gesprek te gaan, zo dichtbij als een vriend. Deze mens is gewoon op de weg van de menselijke evolutie, die tijd om de innerlijke God te ervaren komt vanzelf wel. Sterker nog, die is nu aan het komen.

En de mens die God ontkent past in een tijd, dat de menselijke samenleving en de mens zelf losgemaakt moeten worden van de wurgende en benauwende banden van vele godsdienstvormen. Ook dat is slechts tijdelijk, ook deze tijd zal voorbij gaan.

Voor de hele toekomstige mensheid zal de innerlijke God de levende realiteit worden.

En beide mensentypen uit het heden zullen na hun  dood nog alle tijd krijgen om de innerlijke God te gaan ervaren. En ervaren wat de goede Jezus tweeduizend jaar geleden  verkondigde, dat de mens in gesprek kan gaan met een zeer nabije God als een kind met diens vader of moeder. En nu dus zelfs met de Godsvonk in het eigen hart.

Wees jullie allen gezegend

*Het leven van Jezus , Urantiaboek p. 1766

Nr. 378

 

Verbitterde atheïsten (het mededogen van God, 5)

Mijn God, nu dus verbitterde atheïsten.

Een atheïst heeft genoeg redenen gevonden om atheïst te zijn geworden.

De overweldigende macht van de materie, teleurstelling in Gods dienaren op aarde, een te strenge religieuze opvoeding, een intelligente waarneming hoe gelovigen soms omgaan met andersdenkenden, oprechte vragen die niet lijken te worden beantwoord door God, hoe begrijpelijk is het dan niet wanneer men het kind met het badwater weggooit?
De geestelijke wereld beziet dit alles met liefde en weet, dat iemand zo een andere weg gaat in het leven dan een religieuze. Ook al heeft men verkeerde denkbeelden en vergist men zich deerlijk. Het zij zo, er gaan vele wegen naar Rome.

Een verbitterd iemand heeft alle redenen gevonden om verbitterd te zijn.

Het lijden van de wereld kan zo onverwachts om zich heen grijpen en iemand volledig gijzelen. De voortijdige dood van een geliefde, zoals een vader of moeder wanneer men zelf nog kind is, een ernstig ziekbed of een ernstige handicap van zichzelf of dierbaren, te groot leed dat niet verwerkt kon worden, een autoritaire of liefdeloze opvoeding, seksueel misbruik in de jeugd, of gewoon een intelligente waarneming van de onvolkomenheden van de medemens en te weinig liefde voor de positieve kant, dit alles kan iemand ernstig en langdurend verbitteren. De geestelijke wereld doet er alles aan om deze verbittering te verzachten. De geestelijke wereld beziet deze mens met liefde en doet er alles aan de mooie kanten van het leven door te laten dringen in dit bewustzijn. Maar de wil van de mens, en dus ook de wil om zich in die verbittering vast te bijten, moet worden gerespecteerd.

Een verbitterde atheïst is dus tweevoudig belast. Verbitterd in het leven en door God verlaten, tenminste men heeft God verlaten eigenlijk.

Dit aardse lijden wordt door God met groot mededogen bezien. Groot mededogen, omdat het wel zeer begrijpelijk is, dat alles, maar niet naar waarheid.
Deze verbitterde atheïst leeft niet naar waarheid. En dat raakt het mededogen van God altijd zeer, een mens die niet naar waarheid leeft.
Omdat er dan zoveel verloren gaat en zo weinig mogelijk lijkt.
Want naar waarheid is daar wel de geestelijke wereld, en de macht en pracht van God en de glorieuze geestelijke toekomst van ieder mens op aarde en de eindeloze begeleiding en ondersteuning vanuit de geestelijke wereld, en de andere kant van het leed en het lijden en de zeer grote compassie vanuit de geestelijke wereld voor de kleinheid van de mens.

Dat alles mist de verbitterde atheïst.

Maar deze mens wordt zeer geholpen.
En deze mens wordt zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 262

De Heilige Geest, Vrouwelijk Aspect van God

Wil je Me vertellen wat de Heilige Geest voor jou betekent?

Met Pinksteren lijkt me inspiratie en lichtheid sterker aanwezig in het leven dan andere dagen. Zoals met Kerst de geboorte en de hoop en met Pasen het lijden en de bevrijding.

Dat is de Heilige Geest voor mij: inspiratie of een ervaring met de lichtheid van het leven. Of een gedachte van helderheid, waardoor ik het leven meer vertrouw en meer open sta voor het mooie en verfijnde van het leven. Ik voel me dan een beetje opgetild. Ik ben blijer met alles, maar meer van binnen. Ik zie meer de schoonheid van de natuur. Ik kan beter tegen de vervelende dingen van het leven.

Ik heb dan ook het gevoel alsof ik hoger in mijn lichaam zit, niet ergens laag tussen mijn kruis en mijn hart, maar ergens hoog tussen mijn hart en mijn kruin.  En heel raar soms dan ook daarboven, alsof ik neerkijk op mezelf en weet, dat er meer is dan mijn aardse persoonlijkheid.

Maar die duif van de christenen daar heb ik niet veel mee. Waarom een duif, hoogstens meer een Turkse tortel dan een dikke houtduif. Ik heb meer met andere vogels zoals met een boomklever of een staartmees, of een ooievaar. Nou, meer kan ik er niet van bakken.
Oh ja, en de heilige Geest brengt me bij U?

Dank je.

De heilig Geest is inderdaad geen duif uit de hemel.
Zij is het Vrouwelijk aspect van God, de Liefde van God voor de mens , op aarde nedergedaald. De heilig Geest is God/Allah/Brahman/Jahweh/het Al,  werkzaam op aarde, in de mens. De Heilige Geest stimuleert de mens in zijn gang van beest naar geest. Ze is God, die Haar moederlijke liefde uitdrukt en zegt: kom aan Mijn boezem, wees verzekerd van Mijn liefde. Weet dat er hoop is en dat je zult slagen. 
Herinner je Mij, kom bij Mij, voel je geliefd. Ik raak jou aan in jouw hart en in jouw geest.

Waar de Vader-God Zijn wil Uitdrukt en Zijn Intelligentie ontwikkelt in de mens, daar spreidt de Moeder-God, de Heilige Geest Haar liefde en wijsheid uit, wenkt zacht en wijs. Zij meet de tijd en de ruimte en de plaats, waar de mens mag worden aangeraakt. Zij doceert Haar liefde in wijsheid en mildheid. Zij verleidt en wenkt met zachte hand.

De Joden worden aangeraakt wanneer zij wijsheid en mededogen tonen in hun leven en Haar eren in de vroegere Godin Asjera, metgezel van El (later Jahweh).

De Hindoes eren de Godin in hun bescheidenheid, hun compassie voor de omgeving, in Parvati en Tara.
De Boeddhisten ontvangen Haar in de stilte en nederigheid van het gebed en de devotie, in Kuan Yin, de Vrouwelijke Boeddha.
Christus voorzegde de Heilige Geest, omdat de apostelen niet zonder Haar konden. De beide Maria’s en de vrouwelijk Johannes waren allang door Haar aangeraakt, hadden hun eigen Pinksteren al gehad. Maar de apostelen, de mannen, wat hadden ze Haar nodig. Christus wist dat.
De Profeet Mohamed verwoordde Haar in een deel van de Koran, in de liefdevolle, zachte , stille soera's van ontzag en liefde en wijsheid.

De atheïsten vinden Haar op hun pad, wanneer ze mededogen voelen voor het leed van de wereld.

De humanisten zijn van Haar vervuld, als zij de mens bejegenen met respect en bescheidenheid.
De sociale organisaties werken met Haar wanneer ze de kwetsbaren optillen uit hun ellende.
De politici worden door Haar geïnspireerd wanneer ze wetten maken van menselijkheid en mededogen.
De managers voelen Haar wanneer ze hun medewerkers ondersteunen en stimuleren.
De stervenden worden door Haar bezocht, wanneer zij genoeg hebben van het karkas van hun lichaam.
De overledenen worden door Haar geïnspireerd wanneer ze de aardse ballast hebben afgeworpen en gaan voelen, dat ze een hoopvolle toekomst krijgen  van lichtheid en groei.

 

De Heilig Geest, de Moeder-Godin.

De Schutsvrouwe van de vrouwen uit de bijbel en de Koran: van Sara, Rachel, Lea, Maria Magdalena, Kahadija, Zainab.
Begeleidster van de priesteressen en vrouwelijke voorgangers in de wereld.
Bewerkstelligster van de vlees geworden liefde op aarde.

Pinksteren herinnert jullie daaraan.

Wees jullie allen gezegend    

Nr. 165

Leven na de dood en "ongelovigen".

Kunt U me uitleggen hoe het zit met geloof en ongeloof en met name bij het overlijden. Orthodoxen, zowel christelijk als islamitisch, voorspellen soms de hel?

Wij maken onderscheid tussen overgave van het hart en overgave van het verstand.

Sterven in genade is wanneer de persoonlijkheid zijn hart heeft overgegeven.
Sterven in geloof is wanneer de persoonlijkheid zijn verstand heeft overgegeven.
We kunnen dus onderscheid maken tussen vier groepen persoonlijkheden die overgaan.
Maar Ik wil er wel bij zeggen, dat het een ideaaltypische situatie is, in de praktijk is er  honderd procent variatie en nuance. Maar even de hoofdlijnen.

·        Wij verwelkomen de persoonlijkheden, die sterven met een overgave van het hart. Dat telt. Dus ook zeer ongelovige persoonlijkheden worden feestelijk ontvangen, wanneer zij hun hart reeds verpand hebben aan de liefde, aan de medemens, aan het leven. Zij moeten wel even wennen, omdat zij de rijkdom van het geestelijke leven, dat hen onmiddellijk wordt aangeboden, niet hadden verwacht. Maar omdat hun hart op de juiste plaats zit, verloopt dat meestal voorspoedig.

·        Dan zijn daar de persoonlijkheden, die sterven met overgave van het verstand, dus wel gelovig maar verder niet. Zij hebben hun hart niet opengesteld voor het leven, voor hun medemens. We  zouden kunnen zeggen dat deze persoonlijkheden betrekkelijk liefdeloos en gevoelsarm zijn. Zij moeten flink wennen. Het is schrikken, omdat ze bijna altijd verwachten ontvangen te worden door God, door Jezus en/of Maria, door Mohamed etc. En dat gebeurt zeker niet, omdat ze terecht komen in kille, koude, harteloze, kleurloze en vervreemdende sferen, zo hebben ze immers geleefd. Er is rechtvaardigheid hierboven! Deze groep persoonlijkheden zit dikwijls behoorlijk vast, heeft veel tijd en hulp nodig om in hun hart te kunnen en te willen ontdooien. Ik benadruk willen, want de groep zit vaak vast in het hoofd, in waanideeën, vooroordelen en liefdeloze meningen over andersgelovigen en ongelovigen en zogenaamde zondaars. En de wilskracht waarmee men dit heeft vastgepakt in het leven en tegen de stroom van het leven in heeft gekoesterd, is groot geweest. Een wel heel extreem voorbeeld zijn islamitische terroristen.

·        Vrij dramatisch, maar door God altijd met veel liefde en interesse begeleid is de groep die èn zonder geloof èn zonder liefde heeft geleefd. Dus zonder overgave van verstand en van hart heeft rondgelopen. Niet fijn voor hun medemens, niet fijn voor God en niet fijn voor zichzelf natuurlijk. Erger kan het bijna niet. Koude materialisten, egocentrische misdadigers, kortzichtige en liefdeloze machthebbers, er zit van alles tussen. Zij vertoonden misbruik van het leven, verspilling van kansen, verwaarlozing van de rijkdom van het leven, minachting voor de gevoelens van de medemens, uitbuiting van de natuur, totale onverschilligheid voor de gevolgen van eigen handelen. Deze persoonlijkheden komen niet in de hel, want die bestaat niet. Maar de wijze waarop ze terecht komen is vaak wel een hel voor ze. Rijken belanden in tochtige krotten, moordenaars kruipen als pootloze insecten over de grond of zitten gevangen in glas. Alles is mogelijk om de juiste (gevangen) levenssfeer op maat te creëren voor deze persoonlijkheden. Ze krijgen precies wat het beste is, wat nodig is, wat hen tot besef kan doen komen, wat hen zal corrigeren en wat hen belemmert ooit nog maar één levend wezen, mens of dier of plan of ding te beschadigen. Met nadruk wil Ik zeggen, dat deze situaties altijd tijdelijk zijn, en slechts zo lang duren als nodig. Eeuwige helle sferen, eeuwig verloren, eeuwig lijdend, omdat men op aarde ontspoord is, is een onzinnig, liefdeloos en door mensen gewrocht waanidee. Wanneer deze persoonlijkheden toe zijn aan inzicht en verandering, krijgen ze in de geestelijke wereld alle kansen om een en ander goed te maken en uiteindelijk gelukkig te worden.

·        De persoonlijkheden, die in overgave van hart en verstand sterven, dus geleefd hebben in liefde en geloof, deze overgang is voor ons allen in de geest een feest. Woorden schieten te kort om het stralend licht van de sfeer waarin ze belanden, te beschrijven. De vreugde van engelen en dierbaren, van hun ziel en hun beschermengel, de kleuren van de omgeving, de hemelse (geestelijke) muziek, de eerbewijzen aan deze persoonlijkheden en de vreugde van henzelf zijn voor allen die dit bijwonen verrukkelijk. Zij waren in alle opzichten succesvol, kijken terug op een rijk, niet per se makkelijk leven. Zij hebben de waarheden des levens reeds verkend. Hun overgang is vreugdevol en liefdevol en schitterend en altijd omringd door feestelijke hoogtijdagen in de geest.

 

Wees jullie allen gezegend

Nr. 10