De tweevoudige spijt van een verslaafde na zijn dood

Mijn God, mag ik U vragen. Ik ben de laatste tijd veel in gesprek met mensen over wat een verslaving betekent in hun leven en hoe ingrijpend die was en hoeveel moeite het kost om daar van af te komen. En ik ken eerlijk gezegd maar weinig mensen die niet verslaafd zijn. Ik ken zelfs een moeder die verslaafd is aan haar kinderen. Maar laten we het maar eenvoudig houden. Ik bedoel alcohol en eten en drugs en sigaretten en seks enz.

Zou U hier op in willen gaan?

Dat wil Ik graag. Groots onderwerp en grote gevolgen in alle gevallen.

Eerst maar even het woord verslaafd. Heel eenvoudig gezegd  is iemand die verslaafd is slaaf en kan daar niet van afkomen of vanuit Ons perspectief: wil slaaf blijven zijn leven lang. Oeps, dat is een pijnlijk woord, maar zeker pakt het ook pijnlijk uit na de dood. Dat is echt een dingetje, Mijn zoon.

De verhalen van ex-verslaafden die afgerekend hebben met hun verslaving, vrij mens geworden zijn en zeker na hun dood met groot geluk terugkijken op hun bevrijding, niet op de verslaafde periode ervoor, die verhalen laten we hier rusten.

Iemand die verslaafd is en overgegaan is na het sterven van zijn fysieke lichaam krijgt te maken met intens lijden en intense spijt. Niet omdat God hem of haar straft. Zeker niet. Een verslaafd iemand wordt met veel liefde opgevangen en met veel liefde bejegend. Maar we kunnen de  verslaving hierboven niet wegpoetsen. Dat betekent dat een verslaafde door een eigen gecreëerde hel gaat, waarin met niet meer kan “gebruiken”. Er zijn geen alcohol of seks of drugs of eten of sigaretten beschikbaar. Dus men wordt in het diepe gegooid van het intense hunkeren, het verlangen naar bevrediging, naar waar men slaaf van was, kortom een kwellende onthouding. En dat is een eigen kleine tijdelijke zelfgeschapen hel in de geestelijke wereld, hoezeer Wij ook het proces begeleiden. Een hel in de geestelijke wereld. En die duurt zolang als nodig en kan op duizenden verschillende manieren verlopen.

In dit hele proces van genezing, want dat is het, kent de verslaafde twee soorten gruwelijke spijt. Ik gebruik het woord gruwelijk omdat spijt de meest pijnlijke van alle negatieve emoties is erger dan woede, haat, verdriet of frustratie. De verslaafde ondergaat een langdurende periode van gruwelijke spijt.

Spijt over dat men op aarde niet gestopt is met de verslaving. Spijt dat men nu niet meer kan gebruiken. Spijt dat men de handreikingen van anderen niet heeft willen en kunnen aanpakken. Spijt dat men alle rustige en geleidelijke manieren om te stoppen met de verslaving, al dan niet met hulp, niet heeft gebruikt. Spijt dat men zozeer slaaf was en bleef. Spijt dat men zo bezeten  was. Spijt dat men zo het slachtoffer heeft uitgehangen van niet kunnen stoppen terwijl met nu haarscherp ziet dat men ook niet heeft willen stoppen. 

Maar nog meer lijdt men in deze situatie van worsteling, hunkering, verslaving en verdriet om wat men van het aardse leven heeft gemaakt. Een puinhoop namelijk. Bittere en intense spijt kent de verslaafde als hij terugkijkt naar zijn leven en de duizenden kansen niet heeft gegrepen om iets moois van het leven te maken. En bittere spijt heeft men om wat men zijn medemens heeft aangedaan. De verslaafde op aarde heeft zeker veel leed ervaren maar nog meer leed aangedaan. Aan dierbaren, aan vrienden, aan buren, aan hulpverleners, aan de eigen moeder heeft men zeer veel leed aangedaan. Het was dus kortom een leven lang slaaf zijn en leed aandoen. Nou, daar kan men niet trots op zijn.

Zodoende hoeft God dus niet te straffen want dat doet men zelf wel.

Is er dan niets goeds aan het verslaafd geweest zijn op aarde? Er is heel veel goeds aan. Want verslaafden op aarde die verslaafd zijn overgegaan en in de geestelijke wereld na een lange worsteling zijn vrij geworden, worden grootse helpers en gemotiveerde coaches en sympathieke en begripvolle medemensen. Want ze begrijpen het leed in de geestelijke wereld en het leed op aarde dus ze worden uiteindelijk zeer krachtige en nuttige helpers van God.

Maar het onderwerp was nu eenmaal de tweevoudige spijt van verslaafden.

Zij zijn allen gezegend.

Wees jullie allen gezegend

 No 523

When nothing goes right…..go left (Diepgaande gezegden, 3)

Mijn God, zou U hier op in willen gaan?

Wanneer het niet goed gaat in het leven is een begrijpelijke reactie om te vluchten in troostrijke verslavingen of om te zwelgen in de negatieve gevoelens die men heeft. Dat doen de mensen aan het begin van hun ontwikkelingsweg.

Wijze mensen, die wat verder zijn, doen niets en ondergaan alles en wachten tot er betere tijden aanbreken.

Er zijn situaties waar een vierde weg een mooi alternatief kan bieden.

Dat is namelijk iets heel anders gaan doen.

Uit je oude patroon stappen, iets heel nieuws uitproberen, stoppen met slachtoffer te zijn en het leven laten zien dat je niet klein te krijgen bent, onvermoede krachten tonen, kortom eens iets heel ander uitproberen. Het kan helpen.

En degenen die dat proberen, laten sowieso aan God zien dat ze wil hebben, geen slachtoffer willen zijn, hoop hebben en dan wordt men extra geholpen. Wij houden zeer van zwakke broeders en accepteren volkomen iemands ontwikkelingsniveau, maar waarderen evenzeer de sterke medemens, die de vierde weg probeert. Het zal hem/haar veel brengen. Het is verder niet van belang hier wie het hoogste ontwikkelingsniveau heeft, deze mens of de wijze mens.

Wees jullie allen gezegend

 Nr. 437

Verslaving is een hopeloze toestand die begrepen moet worden (Alice Miller, 2)

“Wat is verslaving eigenlijk? Het is een teken, een signaal, een uiting van leed. Het is een taal die ons vertelt van een hopeloze toestand die begrepen moet worden.” Alice Miller*

Zou u hier iets over willen zeggen?

Dit is inderdaad ook hoe God het ziet. Het leed, de wanhoop, de teleurstelling, het verdriet, de zorgen die zich verschuilen achter verslavingen. En dikwijls, niet altijd, is het de oorzaak van verslavingen. Daarom wordt de mens en zijn verslavingen vanuit de geestelijke wereld met liefde en zonder oordeel bezien.

Verslavingen worden ernstig veroordeeld door de mensheid en zijn ook verderfelijke en doodlopende straten. Maar God ziet de achtergronden en ziet ook wat uiteindelijk aan levenservaring en inzicht wordt verworven. God oordeelt niet eens het gedrag, niet eens de gevolgen van de  verslavingen, niet eens de verslaafde zelf. Het is nutteloos en leidt tot niets. Maar inzicht in de  verborgen aanleidingen, begrip voor het onvermogen van de verslaafde en liefdevolle bejegening van deze mensen in nood worden door God gekoesterd.

Alice Miller heeft haar levenswerk gemaakt van dit onderwerp en heeft dat met veel wijsheid, veel liefde en veel psychologische kennis gedaan. Haar werk is een zegen voor de mensheid.
Alice Miller is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Door de muur van stilte heen breken: De Bevrijdende Ervaring van het Zien van de Pijnlijke Waarheid

Nr. 389

Ode aan het lichaam, weg met verslavingen

Vanochtend in bed dacht ik na over de mix met een beetje wodka, die ik de avond ervoor had gedronken, en zei tegen God: God, wat vindt u nou eigenlijk van alcohol?

Wij zijn niet blij met alcohol, met roken, met te veel eten, met drugs, met al jullie verslavingen.

Neem bij voorbeeld alcohol.

Van de 117 geestelijke kleine en grote wezens die jouw lichaam koesteren, zijn na het drinken van alcohol 24 wezens bezig om de schade te beperken, voor zover mogelijk.

Wij vergelijken jullie met iemand die een mooi huis heeft betrokken en met een breekhamer stuc uit een muur slaat, en met een metalen voorwerp barsten slaat in de dubbelglazen ruiten en met een schoen met spijkers een prachtige houten vloer ernstig bekrast.

En bij alcohol zijn zeven wezens met name verbaasd en verbijsterd, dat de mens dit doet.

De geesten van het lichaam, van de lever, van de ogen, van de huid, van de bloedvaten, van de lymfevaten en van de hersenen moeten hard werken om de ergste schade te herstellen, die jullie moedwillig aanbrengen.

Moet ik dan helemaal stoppen met alcohol?

Je moet niets, alles wordt je in vrijheid aangereikt, maar wil je in waarheid leven of wil je onbewust blijven? Wil je het geestelijke belangrijker vinden of wil je zwelgen in lichamelijk verval? Kies je voor Mij of kies je voor de beperking? Kies je voor de zonnige bloementuin of kies je voor de zompige, koude en vochtige kelder? Want deze laatste beeldspraak kan betekenis krijgen in de geest, zo eindigen alle verslavingen.

Alcoholgebruik is beter helemaal van niet. Hoe belangrijk vind je het? Hoe belangrijk wil je dit kortstondig genot vinden, gezien zulke langdurende kwalijke gevolgen?

Jullie lichaam is een wonderbaarlijk en kostbaar instrument, het zou een tempel Gods kunnen zijn, maar het is een mishandeld en geteisterd instrument. Willen jullie dit niet als zodanig gaan aanvaarden en met dit inzicht in waarheid leven?
 

Wat vreselijk, dat dit zo is. Ik stop ermee, en als ik het nog ooit ergens nuttig, is dat noodzakelijkerwijs, bij wijze van sociale verplichting, bij wijze van uitzondering misschien?

Aanvaard in jouw speciale geval de wijsheid van de moslims inzake deze. Stop ermee, als je kunt, en weet, dat God, en alle wezens die jouw lichaam koesteren en verzorgen en herstellen en voeden, ons gezegend zullen voelen en gerespecteerd en ons niet meer beledigd hoeven te voelen over dit onbewuste, “dierlijke” en verderfelijke gedrag.

Wees gezegend, om jouw openhartige vraag en jouw bereidheid echt te luisteren naar een eerlijk antwoord.

Ik beloof het U. Ik word als een moslim op dit punt. Maar ik wil niet met U praten over koffie en snoepen, nog niet.

Jullie hebben bijna allen op een bepaald vlak een stap te nemen. De een op het gebied van roken, de ander op het gebied van bewegen. Er is in het hier en nu altijd maar één stap te maken, één klus aan te pakken, één probleem op te lossen. Is voor de één roken een noodzakelijk kwaad om niet overspannen te raken, en moet hij/zij blijven roken, voor de ander is het juist de uitdaging van zijn/haar leven. Ieder moet bij zichzelf te rade gaan.

En Wij hierboven en om jullie heen , slaan niet op tilt van een glaasje wijn op tafel. Wij zijn niet roomser dan de paus.

Het gaat om jullie zelf, om jullie lichaam, om jullie eigen leven, om jullie vrije wil, om jullie bewust omgaan met jullie lichaam, en om jullie eigen stappen op dit terrein.

Maar God zegt: Ik weet wat goed voor jullie is, zoals een moeder weet wat goed is voor haar kinderen, maar zij accepteert, dat haar kinderen hun eigen weg gaan. Maar als die kinderen om advies vragen, gaat ze daar graag voor zitten.

Jij vroeg Mij om advies, dus heb Ik dat gegeven.

Daarom zeg Ik jullie; neem de uitdaging van Mij aan, gaan jullie ajb net zo goed zorgen voor jullie lichaam als jullie zorgen voor jullie hobby’s, jullie werk, jullie huis, jullie auto, jullie kinderen!

Het lichaam kán jullie dierbaarste kind zijn.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 35