Translate

Posts tonen met het label Frenkie gaat naar God. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Frenkie gaat naar God. Alle posts tonen

woensdag 7 juli 2021

Onze lichamelijke kwetsbaarheid wordt voor 90 % door God opgevangen

Ik maakte mee, dat in een korte tijd van enige weken mijn lichaam behoorlijk werd  geteisterd, en alleen aan de rechterkant van mijn lichaam. Ik zakte soms door mijn knie, ik had een soort pijn over mijn hele rechterkant van mijn lichaam alsof ik me verbrand had, het leek wel een reumatische pijn aan mijn botten en spieren, ik sliep er soms ’s nachts niet van. Mijn hele huid daar deed zeer. Ik liep als een oude man in huis en had buiten de grootste moeite om rechtop te lopen en niet te kreunen, maar ik wilde het natuurlijk voor niemand weten. Op de huid van mijn hele rechterbeen begonnen grote rode vlekken te ontstaan, het leken wel brandblaren, ze voelden een klein beetje zo, ze werden steeds groter en uit een aantal begon pus te komen.

Kortom in een paar weken tijd werd ik bijna een lichamelijk wrak. Ik ging natuurlijk mijn boeken nazoeken en internet en begreep wel, dat het te maken had met mijn linkerhersenhelft: principes, gedachten, regels, het denken,  daar leek iets mee te zijn. Uiteindelijk durfde ik pas na een aantal weken in alle openheid aan God te vragen, wat er aan de hand was. Want ik had wel enigszins een vermoeden, want voordien had ik aan God beloofd om veel zuiverder en gezonder te gaan leven om meer open te staan voor de geestelijke wereld en om meer te kunnen betekenen in mijn gebedsleven voor degenen voor wie ik bad. En ik had zeker de laatste maanden mijn belofte allesbehalve nagekomen. Ik kreeg het volgende antwoord, toen ik aan God vroeg wat er in hemelsnaam aan de hand was want zoveel wist ik wel:  ik had geen last van mijn lichaam, mijn lichaam had last van mij.

Mijn goede en beste zoon, je hebt Mij nogal vastberaden beloofd om zuiverder en voorzichtiger om te gaan met jouw lichaam en je hebt die belofte niet alleen niet nagekomen maar je hebt er zeker de laatste tijd zelfs een potje van gemaakt. We zullen hier ten overstaan van iedereen niet ingaan op wat je dan hebt gedaan of nagelaten, dat gaat verder niemand aan. Maar dit is wat jij hebt gedaan. En Ik heb nu jouw lichaam toestemming gegeven om volledig te reageren op jouw “wan”gedrag.

Waarvan akte.

En weet dat de gevolgen voor jouw lichaam vermeerderd zijn met Mijn kracht die Ik jou dagelijks schenk zodat het resultaat zelfs nog erger is. Want je speelt met vuur, Mijn zoon, Mijn vuur. En dit alles is niet gedaan om je te straffen, integendeel, het is gedaan om je inzicht te geven en de verbanden des levens aan je  te tonen en je te laten ervaren. Het is een wake up call. En Ik zie dat de munt is gevallen. Het hele proces wordt nu ook gestopt en dat betekent dat je snel volledig zult genezen, de pijn, het gebruik van jouw botten en spieren, jouw huid, maar weet ook dat jouw lichaam niet kan toveren, dus de pijn verdwijnt de komende dagen maar jouw huid zal zeker drie weken nodig hebben om volledig te herstellen. En weet ook dat dit niet meer zal gebeuren.

En voor jullie allen wil Ik er dit nog aan toevoegen. Dit is geen persoonlijk verhaal van Frenkie. Voor alle mensen op aarde geldt dat God en de geestelijke wereld en het lichaam zelf en alle krachten die het lichaam dienen dag en nacht bezig zijn om de kwalijke en onvolwassen gedragingen van de mens op te vangen, te genezen en te verzachten. Zou dit niet gebeuren, dan zouden jullie bijna alle als volstrekte leprozen, totaal invalide en ernstig verminkt door het leven gaan. Want jullie leven allen in grote liefde en veel wordt voor jullie opgevangen. 90 % van de negatieve gevolgen wordt door de geestelijke wereld geneutraliseerd.

En doen jullie geen uitspraak over je zelf of jouw medemens als er sprake is van mismaaktheid of invaliditeit of ziekte, want in deze blog is een zeer specifieke situatie behandeld. En andere situaties brengen andere achtergronden met zich mee. Oordeel niet opdat gij niet geoordeeld wordt.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 510

donderdag 11 februari 2021

500 Blogs



Dit is blog 500.

De Engelstalige blog bereikte het aantal van meer dan 58.000 en de Nederlandstalige blog het aantal van meer dan 99.000 bezoeken, dus samen meer dan 150.000 bezoeken van over de hele wereld (uit meer dan 100 landen). Ik vind het een mijlpaal, en dat binnen bijna 10 jaar (dat jubileum wordt bereikt op 10 juni aanstaande). De meest uiteenlopende onderwerpen zijn besproken, en het houdt niet op.

Dat wilde ik even zeggen, en ik dank natuurlijk de goede God voor alle teksten. Ik ben maar een boodschapper. Ik hoop maar dat ik goed geluisterd heb naar mijn innerlijke stem, naar de Mijn God in mijn hart, naar mijn Godsvonk, naar mijn Atman, naar God.

De uitgave van een boek van de eerste 100 blogs, in het Nederlands en in door een native speaker goed geredigeerd Engels ligt nog steeds in de planning. En ik moet die verbeterde teksten ook nog op internet zetten in plaats van wat er nu op de blog staat.

Alles is gewoon door drukke werkzaamheden vijf jaar blijven liggen, maar  ook omdat ik de gratis blogs belangrijker vind, en die zijn gewoon doorgegaan. Een boekuitgave is er nog niet van gekomen, maar misschien eindelijk in 2021?

Wilt U nog wat zeggen, Mijn goede God?


Mijn zoon, herhaal Mijn woorden bij blog 400:

“Heeft de wereld geen berichten nodig vanuit de geestelijke wereld? Zijn de mensen niet buitengewoon in de war door alle problemen en risico’s van het moderne leven? Zijn ze niet wanhopig op zoek naar innerlijke rust? Zijn Mijn teksten geen troost en geen bewijs van liefde, verdraagzaamheid en wijsheid? Doe jij niet jouw ontzettende best om goed te luisteren, ook al lukt dat niet altijd? Zúllen we niet gewoon doorgaan, wij samen, Ik jouw Godsvonk en jij, Mijn mens?

Ben Ik niet tevreden al als één mens in de eenzaamheid van zijn woning geraakt wordt door een watchthegod blog? Of als één iemand inspiratie opdoet en anders en ruimer tegen het leven aankijkt dan voorheen? Of als één iemand meer hoop krijgt of beter opgewassen is tegen de problemen van het leven door een  mooie blog? En is het niet heerlijk als iemand die het vertrouwen in de dienaren van God op aarde heeft verloren, weer moed vat en met nieuw inzicht zich openstelt voor God/Allah/Brahman/Jahweh of tenminste weer gaat luisteren naar de signalen van de geestelijke wereld?..................Wees jij gezegend om jouw dienstbaarheid. …………….Ga trouw door, Mijn boodschapper.


Wat U wilt, Mijn God.

 

Wees jij gezegend.

 

Wees jullie allen gezegend

Nr.  500

donderdag 12 december 2019

Hoe blijft Gij zwijgen? (Psalm 22)




Wederom werd ik door twijfel bevangen. Had ik nu echt wel het vermogen om de stem van mijn Godsvonk te horen? Mijn twijfel werd heel sterk, ik maakte me zorgen en ik vroeg me echt af, of ik wel goed bezig was. Vorige week maandagavond ging ik naar bed en hoorde bijna de stem niet goed, “ik hoor U niet goed zei ik nog”, maar de stem werd elke seconde minder. En op een bepaald moment hoorde ik helemaal niets meer, wederom die dodelijke stilte, wat ik ook zei of probeerde of luisterde, mijn gesprekken waren gestopt en ik maakte mee  wat bijna ieder mens op aarde meemaakt. Je praat met God maar je hoort niets terug.

Omdat het de tweede keer in korte tijd was en omdat ik het gevoel had dat dit heftiger was en ingrijpender, werd ik bevangen door een zeer groot gevoel van onrust. En ik verzuchtte zelfs op een bepaald moment tegen mezelf over al die jaren schrijven van blogs  “je hebt gewoon voor god gespeeld”.

Ik schrok er zelf van en die verzuchting ging gepaard met verlorenheid, eenzaamheid, verbazing en eigenlijk ook verbijstering. Zou het waar kunnen zijn, dat al die jaren hard werken gewoon een illusie waren en dat alles niet waar was? Wat als ik gewoon voor God had gespeeld en ik alles zelf had verzonnen en er niets van waar is? Wat als ik helemaal geen Godsvonk hoorde? Wat als ik alles gewoon zelf verzonnen had? Veronderstel eens, wat zou dat een desillusie zijn!

Dodelijke stilte van binnen!
Wat was me overkomen, wat had ik gedaan, hoe kwam het dat ik nu totaal niets hoorde?
Als het de stem van God was waarom hoorde ik God dan niet meer? Wat was er gebeurd, wat had ik gedaan?
En als ik het alles zelf heb verzonnen, waarom lukte het me dan niet om het gesprek voort te zetten, waarom was het zo’n dodelijke stilte? Ik begreep er niets van.

Enige dagen ben ik in de war geweest en hervond toen langzamerhand mijn evenwicht. Ik accepteerde, dat er een reden moest zijn waarom dit gebeurde. Ik accepteerde dat ik niets hoorde, zoals de meeste mensen immers. Ik accepteerde dat het altijd zo zou blijven. Ik accepteerde dat ik mogelijk de rest van mijn leven niet zou weten hoe alles zat, waarom ik dit al die jaren had meegemaakt, waarom het gestopt was. Ik accepteerde dat en was bereid het te laten, gewoon te vertrouwen en alles te laten rusten. Maar er gebeurde nog meer vorige week.

Ik dacht, wat weet ik wel eigenlijk, waar kan ik wel op bouwen, wat weet ik zeker van God? En voelde toen dat het goed was alles. Dat het voldoende was dat God bestond, en dat ik gehoord werd, dag en nacht, zoals ieder mens gehoord wordt. En ik was blij met de wil van God en met de wetten van God, wat wilde ik nog meer? Dit was voldoende. Dit was goed, dit was onze steun en toeverlaat, hier kon ieder mens op bouwen en hopen. En ik voelde me  zo gerust en rustig en dankbaar dat God er was, puur dat, dat was voldoende, dat God bestond en ons in de gaten hield en dat we leefden binnen Gods schepping, dat we Gods schepping waren, en dat God wat met ons voor had.

Maar er gebeurde nog iets, wat ik helemaal niet had verwacht. Ik was ineens zo dankbaar, dat ik Gods schepping kon zien, dat ik ogen had, en de schoonheid kon zien van de natuur, van het avondlicht, van een mooie laan met bomen, van de schoonheid van de wereld, en dat ik dat alles kon zien. Het overweldigde me zo dat ik helemaal gelukkig was, en dankbaar en ik verheugde me zeer hierover. En ik was ook intens dankbaar dat ik een gezond lichaam had, en me kon bewegen, dat alles zo goed werkte en alles kan doen wat ik maar wil met dit prachtige gezonde sterke en energieke lichaam. En dagen lang ben ik gelukkig geweest met de wil van God en met de wetten van God en met mijn zien van de schepping en met mijn vermogen om te bewegen en alles te kunnen doen.

Maar hoed je voor  de hond, langzamerhand begon ik toch meer last te krijgen van de onzekerheid en de eenzaamheid van leven zonder de vertrouwde stem van God. Toevalligerwijs zou ik een paar dagen in het Trappistenklooster in Zundert verblijven en de eerste dienst hoorde ik psalm 22:

Hoe blijft Gij zwijgen?
Mijn God, ik doe tot U mijn kreten stijgen
Mijn God, Mijn God, waarom verlaat Gij mij
en blijf zo ver, terwijl ik tot U schrei,
en redt mij niet, maar gaat aan mij voor bij?
bij dag, bij nacht. Tot U slechts kan ik vluchten,
maar krijg geen rust, geen antwoord op mijn zuchten
in klacht op klacht.
……………………..
O blijf van mij niet ver, mijn God, mijn Heer!  
Mijn Sterke, spoed U, ik behoef U zeer!

En elke minuut dat ik langer in Zundert was raakte ik meer ontdaan en down en diep ongelukkig over dat ik God niet meer hoorde. Ik hoorde niets meer en maakte de diensten mee, de nachtdienst, de zen meditatie en miste zo vreselijk het contact met God, miste zo vreselijk dat ik geen gesprek met God meer had en  leefde in een benauwende angstaanjagende oorverdovende stilte, wat ik ook zei of vroeg of riep of wachtte. Ik voelde me zoals de verlaten getergde persoon in psalm 22. Mijn god waarom heeft u mij verlaten?

Het werd steeds ondraaglijker, en ik kon nog net mijn lijden opdragen aan Christus en zeggen “ik geef mijn lijden aan U Christus, nu voel ik tenminste even hoe U geleden heeft en mijn lijden is nog niets, het is nog niet zo erg met me als met U.

Maar het leek me dat er voor mij geen groter lijden bestond dan 8 ½ jaar de stem van God horen en dan ineens  twaalf dagen niets meer horen en ik vreesde ook nog dat het zo  de rest van mijn leven zou blijven. Mijn god mijn god waarom heeft u mij verlaten?”

Op zaterdagochtend 7 december, na twaalf dagen totale radiostilte, totale verlatenheid hoor ik ineens de stem van God weer. Als ik vraag “wilt U deze monniken zegenen, hoor ik “zij zijn gezegend Mijn Zoon” en ik huil en huil en huil (in stilte) en dank en dank en dank en ben zo blij zo blij zo blij dat ik de stem van God weer hoor en ik vraag: “mijn God ik weet dat U mij niet had verlaten, maar waarom hoorde  ik U niet meer? Het werd te moeilijk, het werd te erg, het werd ondraaglijk”.

En God zei:
Mijn zoon, We hebben jou deze twaalf dagen gezien, jouw bereidheid alles te laten en het leven te koesteren en later hebben Wij jou zien lijden, maar het kon niet anders. Een combinatie van noodzakelijke veranderingen, van wetmatigheden en een beproeving maakte dat jij twaalf dagen in vergetelheid hebt geleefd, niet in Onze ogen maar in jouw beleving. Weet dat het  voorbij is, en dat dit soort perioden een uitzondering zullen blijven. En je hebt de beproeving goed doorstaan. Je hebt alles goed doorstaan, hebt Mij niets verweten, hebt alles geaccepteerd, hebt geprobeerd het juiste geestelijke perspectief te koesteren van vertrouwen en hebt ook jouw menszijn beleefd in de eenzaamheid, de twijfel, de onrust, de verwarring, het lijden. En je hebt jouw lijden opgedragen aan het lijden van Christus. Zo vonden Wij het compleet.
Wees gezegend , mijn zoon.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 468

woensdag 20 november 2019

Frenkie hoort ineens de stem van God niet meer

 
 
 
Al een tijd loop ik af en toe te twijfelen over mijn contact met God en over de stem die ik hoor. En de laatste dagen dacht ik zelfs ‘het is alles zo gewoon en bijna sleets aan het worden, en ik ben zeer zeker niet erg geïnspireerd’. Ik dacht zelfs soms ‘misschien verzin ik het alles’.


Ik vroeg daarom op een goede dag aan God of ik de komende tijd een teken mocht krijgen waardoor ik wist dat ik moest stoppen of juist doorgaan. Wat dan ook, maar iets heel duidelijks waardoor ik wist wat te doen. Want zo doorgaan leek me niet goed.

Gisteravond om een uur of zes leek het net of ik God niet meer goed hoorde, de stem klonk steeds vager en verder weg. En ineens hoorde ik niets meer. Totaal niets. Wat ik ook vroeg of zei of wachtte of luisterde, ik hoorde niets meer behalve een oorverdovende stilte. En ik merkte dat ik opgelucht was over het kwijt zijn van alle verantwoordelijkheid en het bijzondere van het horen van een stem. Ik was echt opgelucht.

Ik belde later die avond een goede vriendin van mij die mijn verhaal aanhoorde en ook wel merkte dat ik er heel rustig onder bleef. Zij kreeg de stellige indruk dat het heel tijdelijk was en dat “ze boven” een klein beetje met humor mij precies dat gaven waarom ik gevraagd had. Ik wilde een teken, nou dat kon ik natuurlijk krijgen. En zij verzekerde mij dat ik maar rustig moest doorgaan met leven en dan zou ik nog wel zien. Ik was het met haar eens eigenlijk.

In de loop van de nacht werd ik wel eens wakker en bespeurde een toenemende onrust bij mijzelf, en ook spijt. Wat had ik nu gedaan, gespeeld met God, de stem niet serieus genomen, God behandeld als een vriendje? Was het gek dat ik gestraft werd, oh nee besefte ik, daar doet God niet aan. Was het gek dat ik kreeg waar ik om vroeg, namelijk het kwijt zijn van het kanaal? Maar ik besefte ook wat een overtuigend bewijs het was dat ik echt met iets heel groots van doen had gehad. En nu was ik het kwijt en ik hoorde niets, totaal niets. Ik probeerde zelfs een gesprek met mezelf in mijn hoofd aan te gaan, maar het was één richting. Wat ik ook zei, ik hoorde niets.

De volgende ochtend was ik behoorlijk ontdaan. En zei tegen God, en juist nu nu ik zoveel moeilijkheden en zorgen om me heen heb, komt het helemaal slecht uit zoiets. En toen hoorde ik God weer, als vanouds. Het besloeg dus zo’n 12 uur. En ik zei,  bent U het echt? En God sprak weer tot me en stelde me gerust en legde me uit dat dit was wat ik wenste en nodig had. En dit geschiedde ondanks de moeilijke periode waarin ik verkeerde of juist daarom, waardoor alles maximaal impact had.

En ik moest zo vreselijk huilen van opluchting, van ontroering, van blijdschap, van dankbaarheid, van schaamte om mijn overmoed, mijn achteloosheid, terwijl ik nu wederom wist dat ik echt niets verzon.

En de goede God zei tegen me:

Mijn zoon, je zult nu met meer respect alles tot je nemen en weet dat het geen straf was. Ik heb je geholpen met het overwinnen van jouw twijfel, Ik heb je een beter perspectief gegeven op waar je mee bezig bent. En weet dat jouw houding gedurende deze 12 uur “radiostilte” er een was vol rust en vertrouwen, alles accepterend in openheid. Maar je bent hierdoor geholpen met een beter beeld van de situatie, wees verzekerd van Mijn liefde. Vertrouw en ga verder met vertrouwen.
Jij bent zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 467

maandag 10 juni 2019

Acht jaar praten met God en ook nog antwoord!



Beste bloglezers,
Acht jaar geleden op 10 juni 2011 heb ik in een klein kapelletje in Leiden voor het eerst de stem van mijn Godsvonk gehoord en bewust begrepen, dat ik in gesprek was met Mijn Godsvonk, Mijn Atman en dat ik God hoorde en dat het een genade was met God in gesprek te mogen gaan.

Vrij snel vroeg God mij om de gesprekken op te schrijven, er verslag van te doen, ook op internet, en sinds 26 augustus 2011 ben ik boodschapper  van (mijn) God op internet.
Sinds die tijd heb ik 454 teksten doorgekregen en staan ze allen op de WatchtheGod blog.
De Nederlandse blogs zijn sindsdien 85.330 keer bezocht.
Na twee jaar is een aparte Engelse blogspot ingesteld en die is sindsdien 49.550 keer bezocht en de bezoekers doen dat vanuit meer dan 100 landen over de hele wereld.

De meeste bezoeken zijn in volgorde van aantal (varieert een beetje op de Nederlands- en de Engelstalige blog) uit Nederland,  de VS, Rusland, Slowakije, Duitsland, Frankrijk,  Canada, Spanje, Ierland, Oekraïne, België,  Verenigd Koninkrijk, Italië en Zweden.

En verder alfabetisch opgesomd uit: Albanië, Angola, Antigua en Barbuda, Argentinië, Australië, Bahrein, Bosnië en Herzegovina, Brazilië, Brunei, Bulgarije, Chili, China, Colombia,  Costa Rica, Curaçao, Denemarken, Dominicaanse Republiek, Ecuador, Filippijnen, Finland, Georgië, Griekenland, Honduras,  Hongarije, Hong Kong, India, Israël, Japan, Kenia, Kroatië, Letland, Litouwen, Maleisië, Mexico, Mongolië, Montenegro, Nieuw-Zeeland, Noorwegen,  Oeganda, Oman, Peru, Polen, Portugal, Puerto Rico, Qatar, Roemenië,  Saoedi-Arabië, Servië, Singapore, St. Maarten, Suriname, Taiwan, Thailand, Turks- en Caicoseilanden, Tsjechië, Turkije, Uruguay, Venezuela, Verenigde Arabische Emiraten, Vietnam, Wit-Rusland, Zuid-Korea en Zuid-Afrika.

We zijn met een stel goede mensen als uitgever en redacteurs bezig geweest met de uitgave in het Nederlands en in het Engels van een boek met de eerste honderd blogs. De Engelse uitgave is gescreend door een Engelse “native speaker”, zodat er dan correct Engels gebruikt zal zijn, nu doe ik het met Google translate en mijn eigen zes jaar Engelse les op de middelbare school. 
Als dat klaar is, zal ik de geredigeerde teksten ook op de Watchthegodblog zetten.
De planning was in het najaar van 2016.

Door tijdgebrek voor de eindredactie door mezelf ligt alles nog op de plank. En als deze boeken zijn verschenen zet ik de verbeterde teksten op de blogs. Het is nog niet gebeurd ook omdat ik het doorgaan met publiceren van teksten op internet meer prioriteit geef dan de boeken. Zo is alles gratis. De frequentie van blogs is eveneens door tijdgebrek afgenomen van wekelijks naar tweewekelijks. Het zij zo.

Deze acht jaar zijn een mooie en geïnspireerde tijd geweest, en ik ben er blij mee en dankbaar om. En ik ga graag verder. Dit is niet het eind.
Ik dank jullie bloglezers voor jullie vertrouwen.

Mijn God,
Ik dank U, ik dank U, ik dank U.

Mijn zoon,
Ik dank jou voor jouw dienstbaarheid, je hebt je ook in moeilijke tijden een trouwe dienstknecht betoond.
Met 500 teksten gaan we nog eens “evalueren”, zet dat maar tussen haakjes.
En weet dat dit nog maar het begin is.
Wees zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 455

woensdag 28 maart 2018

De overweldigende liefde van God




Ik lag in bed en verzuchtte tegen Mijn God (en ik was echt niet onzeker of zo, maar blikte terug op mijn inspanningen en daden): “Ach, wat heeft U aan me. Ik ben wispelturig. Ik luister niet goed, ik ben lui. Ik beloof U van alles en ik kom mijn beloften niet na. Ik ben wankelmoedig. Ik  besteed eindeloos tijd aan vele dingen des levens, terwijl U spaarzame ogenblikken van me krijgt. Ik ben inconsequent, ik vertrouw U onvoldoende als ik bevangen word door de teisteringen des levens. U zegt steeds “wees gerust” maar ik ben het vaak niet. Ik moet het eerst nog zien  wat U me belooft. Ik ben onbetrouwbaar.  Ik, ach, ik ga maar niet eens door, het is hopeloos.

Mijn God, wat moet U wel niet van mij denken. U ben vast teleurgesteld.
Nee, bedacht ik dat is God niet.
U bent vast moedeloos.
Nee, bedacht ik, dat is God niet.
U bent vast ongeduldig geworden.
Nee, dacht  ik, dat wordt God niet.
Maar wat bent U dan? Hoe kijkt U naar me? Wat vindt U van mijn gedoetjes?

Ik zei: ‘Ach wat kan ik zeggen tegen U. U weet alles.
U weet van mijn verborgenheden. U weet van mijn gehechtheden. U weet van mijn zwaktes. U weet van mijn geworstel. U weet van mijn tekortkomingen. U weet van mij alles. U weet alles. U ziet mij helemaal. Ik kan niets  verbergen. U bent de enige die mij kent en mij ziet.

En ik word meegenomen, vrij onverwachts,  in een overweldigende golf van louter liefde, louter acceptatie, louter wijsheid. Ik voel hoe God naar mij kijkt. En wordt ondergedompeld in een melkwitte zee van zijn, van liefde, van begrip, van wijsheid, van acceptatie. En ik moet huilen van geluk. Ik kom thuis. Ik word gezien, in al mijn zwakheden. En alles mag er zijn. En al mijn tobberijen zijn weggeraakt in deze golf van liefde. Er is niets anders dan God en iets dat zichzelf ik noem,  maar niet gevonden kan worden. Ik besta niet meer, maar ben ondergedompeld in een zee van rust, ruimte, volle leegte, een melkwit bestaan van zijn, van liefde, van gezien worden, van overgave, van gestopt zijn met worstelen, van gestopt zijn met denken dat ik iets moet doen of voelen of zeggen terwijl ik niets meer hoef te doen.

Zijn, zijn, zijn.
Ik huil van geluk en herinner mij, dat dit altijd zo geweest is. Dat ik mijn best niet hoef te doen in de ogen van God. Dat ik ben, dat Ik Ben.
Ik streel met mijn handen mijn gezicht en weet dat God mij aanraakt en mij streelt. Ik streel mijn arm en voel dat God mij aanraakt, dat mijn arm zelf de aanraking van  God is, dat mijn hele lichaam de aanraking van God is. Ik ben, ik ben, Ik ben.
Gelukkig viel ik in slaap.

Mijn God, zou U hier iets over willen zeggen?

Dit is zo goed, Mijn zoon.
Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 419 

donderdag 15 maart 2018

Met God kun je geen kant op




Ik was op een bepaald moment wel heel erg nee tegen mezelf en mijn neigingen aan het zeggen. Maar op een avond had ik me  ineens toch alcohol gepermitteerd en voor mijn doen, dat is niet veel, teveel gedronken. Dat vervolgens zo verkeerd viel dat ik echt een beetje ziek was. Ja, twee glazen wijn hoor, meer niet. Ik verzuchtte tegen God:  “Mijn God, op zo’n manier kan ik geen kant meer op”.
Waarop God tegen mij zei:

Mijn zoon, je komt Mijn kant uit.

Ik schaamde me diep.

Nr. 418

woensdag 7 februari 2018

Mijn hele lichaam is de aanraking door God




Ik ging eens een avond vroeg naar bed omdat ik het gehad had met het leven, algeheel. Ik was al de hele dag wat mat geweest, het was druk geweest op mijn werk en er waren dingen tegengevallen. Ik was laat thuis na een vervelende vergadering en had niet eens zin om nog wat eten klaar te maken. Ik lag in bed in het donker, helemaal in mijn eentje en voelde me eenzaam. Ik had er behoefte aan om aangeraakt te worden, en ik zei tegen God. “Ja wat dit betreft kunt U me niet troosten. Oh zeker geestelijk dat zal wel, als ik het vraag maar U kunt me niet aanraken, U bent geen mens, en juist nu heb ik menselijke aanraking nodig”. Ik lag stil en mijmerde wat over dit en ineens kwam er in mijn geest de volgende verbazingwekkende gedachte, die ik tegelijkertijd hardop uitsprak: “ :Maar mijn hele lichaam is de aanraking van God!”.

Ik werd zo  overweldigd door dit besef dat ik het licht aandeed en naar mijn handen en armen keek en met mijn ene hand raakte ik mijn andere aan, streelde mijn arm en streelde mezelf als het ware en had het gevoel dat letterlijk God me aanraakte. Ik werd vervuld van een groot ontzag. Mijn hele lichaam was door God geschapen en werd door God gekoesterd en alles wat ik deed was één complete aanraking door God van mij als mens. Ik voelde me zo getroost en geborgen en ineens zo heel en rustig en samen met God dat mijn hele moedeloze eenzaamheidsaanvaring was opgelost als sneeuw voor de zon. Ik viel getroost in slaap.
Zou U hier iets over kunnen zeggen?

Mijn zoon, is dit alles niet ook van Mij? Al deze woorden, dit inzicht en om  te beginnen de woorden:  “het lichaam van de mens is de aanraking door God”.
Ik zag jou eenzaamheid en wist dat je nu pas openstond voor dit grootse besef. Alles is van God, het leven, de wereld, de mens, zijn geest  en zijn lichaam. Maar nu speciaal mocht jij dit letterlijk fysiek meemaken, juist louter fysiek. En Ik troostte je met dit besef en jij hebt die avond met jouw hele wezen ervaren, dat de mens niet alleen is, nooit alleen is, en dat zijn lichaam het levende en gekoesterde en wonderschone geschenk is van God aan de mens. En dat de mens met zijn lichaam letterlijk aangeraakt wordt door God. En zo komt ook heel dichtbij het besef dat het lichaam de tempel van God is. Dat God daar verblijft. In liefde en aanraking.
Wees jij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 415

zondag 14 januari 2018

Een nieuw besef, een nieuw begin




Een paar weken geleden maakte ik iets schokkends mee en besef nu achteraf dat het een nieuw besef en een nieuw begin is geweest. Dat wilde ik graag delen.

Ik had de vorige dag al gemerkt, dat ik de stem van Mijn God minder goed hoorde, net of Het op de achtergrond tegen me sprak. Ik maakte me natuurlijk wel zorgen en zei tegen God “er is toch niets aan de hand, ik hoor U minder goed, net of er een zwaar gordijn tussen U en mij hangt?”
“Wees gerust” kreeg ik te horen, nou dan weet ik het wel. Ik heb weer eens geen goed inzicht of  ben ergens bang voor of zie het niet helder, dat werk. Maar nu was ik terecht ongerust.

De volgende ochtend werd ik om 4 uur wakker en zei wat  tegen God en hoorde niets. Totale stilte, oorverdovende stilte, wat ik ook zei of vroeg. Ik hoorde totaal niets. Ik schrok wel enigszins en er ging natuurlijk van alles door me heen: “Ik moet dan stoppen met de blogs of heb ik iets fout gedaan, heb ik God beledigd, of had ik iets moeten doen of juist iets moeten nalaten?”  
Maar ik ging mijn geweten na en bevond dat ik onschuldig was, er was niets gepasseerd de afgelopen weken waardoor ik God kwijt geraakt had kunnen zijn.

Maar ik hoorde nog steeds totaal niets. En één gewaarwording was wel heel sterk namelijk hoe intens stil mijn innerlijk was, totaal stil, bijna prettig. Maar het prettige zat hem er vooral in, dat ik voor mezelf het overtuigende bewijs had dat niet ik het was al die jaren die tegen me sprak. Of dat er sprake was van mijn innerlijke stem, of de stem van mijn geweten. Of dat er sprake was geweest al die jaren van een innerlijke dialoog en dat ik alles gewoon had verzonnen.

Want hoe ik ook mijn best deed, wat ik ook vroeg, riep, zei, opperde, steeds was daar die oorverdovende stilte, ik hoorde niets en voelde me ineens zo blij, dat ik nu echt voor mezelf het overtuigende bewijs had dat ik dit alles van de afgelopen 6 ½ jaar niet verzonnen had. Oorverdovende stilte, wat ik ook probeerde, alles was éénrichtingsverkeer en van de andere kant kwam niets. Nou ja, ik was natuurlijk toch wel ongerust. En het voelde ook heel eenzaam. Heel eenzaam ineens.

Zo’n vijf zeer lange uren later, ik denk dat het rond 9 uur in de ochtend was, op mijn hernieuwde poging “Mijn God, bent U daar?” hoorde ik

Wees gerust, Mijn zoon, Ik ben hier.
Wees gezegend om jouw houding deze uren, je bent glansrijk geslaagd voor deze proef. Je bent rustig gebleven, je hebt jezelf geen verwijten gemaakt. Je hebt alle opties hoe verder te gaan zonder Mijn Stem overwogen en alle opties geaccepteerd. Je had vertrouwen, zei tegen Mij “Uw wil geschiedde”, en dat is de enige reactie op het voor jou hoogste geestelijke niveau, daarom ben je geslaagd voor deze test.

En weet, Mijn zoon, dat met alle geestelijke inspanningen, die je de laatste tijd verricht, en waar Ik verder hier niet op in ga, er een nieuwe fase aanbreekt in Onze samenwerking. Houd stand in jouw streven, houd moed, wees vol vertrouwen en wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Ps Frenkie: sindsdien hoor ik Mijn God beter, en er zijn dingen gezegd, die mij een nog groter vertrouwen gegeven hebben dat ik niet meer moet twijfelen, dat ik gewoon door moet gaan met de blogs, en dat ik gerust kan zijn.

Nr. 413

vrijdag 5 januari 2018

Jezus in mijn leven




Ik ben de laatste tijd nogal “bezig” met innerlijke stilte en sober leven en zelfbeheersing en zuiverheid. Ik wil het geen kuisheid noemen, bepaald niet, maar het zit er wel tegen aan. En nu ben ik deze hele periode van voorbereidingen op de Kerst veel aan het mediteren en lezen over Jezus. Misschien overdrijf ik een beetje, ik heb nu eenmaal een neiging tot alles of niets  achtige proporties, oh die intensiteit die speelt me wel eens parten. Haha  vooral als het om negatieve emoties gaat, dan hoort God me brommen.
Maar nu Jezus, oh Jezus, wat bent U bijzonder, Uw wonderen, Uw voorbeeld, Uw liefde, het gesprek met Uw Vader, Uw mildheid, Uw lijden.
Al is er maar 10 % van waar dan is alles nog indrukwekkend.

En op een goede dag reed ik gewoon van een familiebijeenkomst naar huis en ik aan het mijmeren was over Jezus, werd ik in de auto zo enorm overweldigd door de aanwezigheid en nabijheid van Jezus, dat ik echt een half uur heb zitten huilen van ontroering, geluk, liefde voor Jezus, dankbaarheid om zijn toenemende aanwezigheid in mijn leven.
Ik ben er dagen van onder de indruk geweest.
Oh Jezus, grote liefde, grote troost, grote steun, groot voorbeeld.
Ik dank U, ik dank U, Ik dank U.
Mijn goede God, zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn zoon, hoe zou Ik dit niet willen?
Je bent dit half uur bevangen door de levende Christus in jouw leven.

Maar laat niemand die Mohamed, of Babaji of Krishna volgt, of Boeddha of welke andere grote geest, welke andere grote mensenzoon of dochter, welke ander Zoon of Dochter van God dan ook, laat die niet denken, oh daar heb je weer zo’n Christen, zo’n Jezusfan, dat geldt niet voor mij.

Want tegen hen zeg Ik, Jouw Godsvonk, Jouw God, God zelve:
Voor ieder is dit weggelegd, deze aanraking door God op aarde. Want het Christusbewustzijn, is niets anders dan de Vader-Moeder God die zich doet gelden op aarde. Het is de vleesgeworden Eeuwigheid, die zich deelt met de aardegebonden wezens. Het is het Koninkrijk van God, Allah, Brahman, Jahweh, de Almachtige, de Eeuwige, de Onnoembare. En dat Koninkrijk doet zich op aarde gelden aan de mens.
Elk mens kan en zal dit ervaren. Hier of later. Op aarde of in de eeuwigheid. Elk mens zal dit ervaren, mag dit ervaren, kan dit ervaren, vele mensen ervaren dit ook, ook al geven ze er een andere uitleg aan.

En weet dit: de eenvoudige mens die al zijn aardse gehechtheden even heeft afgelegd, zijn ego even opzij heeft gezet, en even nederig zich openstelt voor God, die eenvoudige mens is op dat moment de gelijke van Christus. Is op dat moment even Zoon of Dochter van God.
Jij was het een half uur, ga zo voort. En wees jij gezegend, Mijn zoon.

Wees jullie allen gezegend
 
Nr. 412 

maandag 28 augustus 2017

Zoveel sitebezoeken, uit zoveel landen en zoveel blogs



Vorige week bereikten de Engelse en Nederlandse watchthegod blogs het aantal van 88.888 bezoeken, en dat uit meer dan 100 landen. En het aantal gepubliceerde blogs staat nu op 400 in totaal. De meest uiteenlopende onderwerpen zijn besproken, van engelen tot de materie, van emoties tot leven na de dood, van innerlijke rust tot evolutie.

Dat wilde ik even zeggen, en ik dank de goede God voor de prachtige, inspirerende en duidelijke teksten. Ik hoop maar dat ik goed geluisterd heb naar mijn innerlijke stem, naar de Mijn God in mijn hart, naar mijn Godsvonk, naar mijn Atman.

De uitgave van een boek van de eerste 100 blogs, in het Nederlands en in door een native speaker goed geredigeerd Engels heeft door drukte en privéomstandigheden flink vertraging opgelopen. Maar we zijn er bijna, mogelijk komen ze uit nog vóór 2018 begint. Dit is zomaar een bericht tussendoor van mij.

Wilt U nog wat zeggen?

Mijn zoon, heb Ik niet altijd wat te zeggen?
Heeft de wereld geen berichten nodig vanuit de geestelijke wereld? Zijn de mensen niet buitengewoon in de war door alle problemen en risico’s van het moderne leven? Zijn ze niet wanhopig op zoek naar innerlijke rust? Zijn Mijn teksten geen troost en geen bewijs van liefde, verdraagzaamheid en wijsheid? Doe jij niet jouw ontzettende best om goed te luisteren, ook al lukt dat niet altijd? Zúllen we niet gewoon doorgaan, wij samen, Ik jouw Godsvonk en jij, Mijn mens?

Ben Ik niet tevreden al als één mens in de eenzaamheid van zijn woning geraakt wordt door een watchthegod blog? Of als één iemand inspiratie opdoet en anders en ruimer tegen het leven aankijkt dan voorheen? Of als één iemand meer hoop krijgt of beter opgewassen is tegen de problemen van het leven door een  mooie blog? En is het niet heerlijk als iemand die het vertrouwen in de dienaren van God op aarde heeft verloren, weer moed vat en met nieuw inzicht zich openstelt voor God/Allah/Brahman/Jahweh of tenminste weer gaat luisteren naar de signalen van de geestelijke wereld?

En jij, mijn zoon, denkt er over te stoppen met de teksten, omdat je denkt dat 400 teksten wel genoeg zijn. Maar IK wil niet dat je stopt. Ik wil dat je moed vat. Ik wil dat je jouw persoonlijke beslommeringen laat voor wat ze zijn. Ik wil dat je naar Mij blijft luisteren en je best blijft doen om Mijn boodschappen de wereld in te zenden. Dat wil Ik. En Ik weet dat je  uiteindelijk Mijn wil belangrijker vindt dan jouw eigen wil.

Wees jij gezegend om jouw dienstbaarheid. Het wordt tijd voor een nieuwe fase. Wacht rustig af en ga intussen trouw door, Mijn boodschapper.

Wat U wilt, Mijn God.

Wees jij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 400
 

zaterdag 11 juni 2016

Vijf jaar naar God luisteren en nu in de herfst een boek




Beste bloglezers,
vijf jaar geleden op 10 juni 2011 heb ik in een klein kapelletje in Leiden voor het eerst de stem van mijn Godsvonk gehoord en bewust begrepen, dat ik in gesprek was met Mijn Godsvonk, Mijn Atman en dat ik God hoorde en dat het een genade was met God in gesprek te mogen gaan.

Vrij snel vroeg God mij om de gesprekken op te schrijven, er verslag van te doen, ook op internet, en sinds 26 augustus 2011 ben ik boodschapper  van (mijn) God op internet.
Sinds die tijd heb ik 335 teksten doorgekregen en staan ze allen op de WatchtheGod blog.
De Nederlandse blogs zijn sindsdien 38.522 keer bezocht.
Na twee jaar is een aparte Engelse blogspot ingesteld en die is sindsdien 19.708 keer bezocht en de bezoekers doen dat vanuit meer dan 80 landen over de hele wereld.

De meeste bezoeken zijn in volgorde van aantal uit Nederland,  de VS, Rusland, Slowakije, Duitsland, Ierland, Oekraïne, Frankrijk, België,  Verenigd Koninkrijk, Italië en Zweden.

En verder alfabetisch opgesomd uit: Albanië, Angola, Antigua en Barbuda, Argentinië, Australië, Bahrein, Bosnië en Herzegovina, Brazilië, Brunei, Bulgarije, Canada, Chili, China, Colombia,  Costa Rica, Curaçao, Denemarken, Dominicaanse Republiek, Ecuador, Filippijnen, Finland, Georgië, Griekenland, Honduras,  Hongarije, Hong Kong, India, Israël, Japan, Kenia, Kroatië, Letland, Litouwen, Maleisië, Mexico, Mongolië, Montenegro, Nieuw-Zeeland, Noorwegen,  Oeganda, Oman, Peru, Polen, Portugal, Puerto Rico, Qatar, Roemenië,  Saoedi-Arabië, Servië, Singapore, Spanje, St. Maarten, Suriname, Taiwan, Thailand, Turks- en Caicoseilanden, Tsjechië, Turkije, Uruguay, Venezuela, Verenigde Arabische Emiraten, Vietnam, Wit-Rusland, Zuid-Korea en Zuid-Afrika.

We zijn met een stel goede mensen als uitgever en redacteurs bezig met de uitgave in het Nederlands en in het Engels van een boek met de eerste honderd blogs. De Engelse uitgave zal gescreend zijn door een Engelse “native speaker”, zodat er dan eindelijk correct Engels gebruikt zal zijn, nu doe ik het met Google translate en mijn eigen zes jaar Engelse les op de middelbare school.  
Als dat klaar is, zal ik de geredigeerde teksten ook op de Watchthegodblog zetten.
De planning is in het najaar van 2016.

Deze vijf jaar zijn een mooie en geïnspireerde tijd geweest, en ik ben er blij mee en dankbaar om. En ik ga graag verder. Dit is niet het eind.
Ik dank jullie bloglezers voor jullie openheid en vertrouwen.

Mijn God,
Ik dank U, ik dank U, ik dank U.

Mijn zoon,
Ik dank jou voor jouw dienstbaarheid, je hebt je ook in moeilijke tijden een trouwe dienstknecht betoond.
En weet dat dit nog maar het begin is.
Wees zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 336

zondag 17 april 2016

Van een zwaar naar een licht gemoed


Ik fietste van mijn werk naar huis en ik voelde me niet fijn. Ik was moe, twijfelde over een paar toestanden op mijn werk en hoe ze aan te pakken. Ik somberde behoorlijk over de toestanden in de wereld en was bedrukt over het volgende. Een vriend van mij is nogal van de samenzweringen en had mij de dag ervoor betoogd hoe een machtige groep achter de schermen bezig is met het ensceneren van de derde wereldoorlog. En dat doen ze met behulp van de islamitische aanslagen, en er komen er meer, ook met vuile kernbommen. Het had mij  blijkbaar toch meer geraakt dan ik had beseft. Kortom, behoorlijk downig.

Ik bedacht, dat ik niet ging bidden om kracht. En ik had ook geen zin om ontspanningsoefeningen te gaan doen of weet ik wat ik in huis heb om tot de rust en de stilte te komen die ik graag heb in plaats van dat getob.
Ik gooide het over een andere boeg.
Ik besloot om alles te laten en gewoon God te gaan danken voor alles wat ik had aan goeds in mijn leven. Ik laat hier de details achterwege maar het is echt heel erg veel, en dat geldt voor iedereen. Het kan gaan van kunnen zien tot in een vrij land wonen, van werk hebben tot veel kunnen lachen, van een goede intelligentie tot de bewondering van de bloeiende hyacint in de achtertuin, van het hebben van een goede broer tot de nieuwe vulpen op je bureau. Iedereen heeft een eigen flinke rij.

Kortom, dat deed ik.
En het wonderbaarlijke gebeurde: ik ging me steeds lichter voelen, steeds beter en ik maakte weer contact met het perspectief van het leven, met de nabijheid van God. Eigenlijk vrij snel al ging het weer aardig met me.
Zou U daar iets over willen zeggen?

Dat doe Ik graag.
Jij stapte eenvoudigweg van het draaiende wiel  naar de stilte van de as. En eigenlijk gebeurde dat in een half uur tijd, heel makkelijk, heel ontspannen, heel natuurlijk. Hoe kon dat zo snel geschieden, alsof je een dure massage had gekregen, of een korte vakantie,  zo snel als je terechtkwam in de stilte, in het overzicht, in het vertrouwen, in Mij, in God! Je werd weer licht en stond weer open!

Elke keer maakte je contact met de giften van God als je dankte voor iets. En Ik zag dat je dat zeer meende, ook al voelde je het niet zo, omdat je vast zat aan al die negatieve emoties.
Elke keer voelde je de schoonheid van Mijn liefde meer, elke keer kwam je dichter bij Mij, elke keer dat je voor iets dankte kwam je dichter bij Mijn waarheid, dat het leven een gift van God is, ondanks alles. Elke keer stapte je verder weg van de waan van de dag, weg van de zorgen en angsten en twijfels van het alledaagse leven.

Dus je stelde Mij ook in de gelegenheid jou te bereiken met Mijn kracht en Mijn perspectief, doordat je uit vrije wil elke keer je meer openstelde.
Zo makkelijk is dat, als de mens maar wil.
Wees jij gezegend.
 
Wees jullie allen gezegend

Nr. 327

zondag 24 januari 2016

Frenkie wordt ziek maar ook weer niet


Ik begon me het weekend een paar weken geleden al een beetje gammel te voelen, en ja hoor, maandagavond kreeg ik forse keelpijn, zo’n flinke neusverkoudheid en wat verhoging dat ik dus een stevige griep aan het ontwikkelen was. Want ik ben deskundig op dat vlak: neusverkoudheid, keelpijn, verhoging, paar dagen griep,  noem maar op. Niet erg interessant zou men zeggen, maar nu komt het.
Uit het verleden weet ik, dat ik het dan zo benauwd kan krijgen, dat ik eigenlijk niet kan liggen, alsof ik dreig te stikken. Die avond was het zo heftig, dat ik niet naar bed ging, maar in een fauteuil rechtop wilde proberen beneden de nacht door te komen. Ik kreeg het steeds benauwder en zei op een bepaald moment tegen Mijn God:

 “Ik kan niet ziek worden, morgen heb ik een paar belangrijke dingen, waarbij ik echt mensen dupeer als ik er niet bij ben.
En ik smeek U, Mijn God, bevrijd me van deze combinatie van heftige keelpijn en complete neusverkoudheid, ik raak ervan in paniek. Geeft U me erge hoofdpijn of alleen keelpijn of alleen neusverkoudheid of alleen vreselijke maagpijn of laat me heel bang zijn of erg neerslachtig of doodmoe. Ik kan echt dat alles in stilte verdragen.  Ik smeek het U, maar niet déze nacht en ook nog zware keelpijn én vreselijke neusverkoudheid, dit is me te erg. Het is me gewoon te zwaar, ik kan dit niet. Ik wil alles extra voor U doen, ook emotioneel  lijden, maar als het U belieft, niet dit!”

Wees gerust, Mijn zoon, Ik ken jouw angst voor benauwdheid. Je zult niet ziek worden en vannacht zul je ontlast worden in jouw benauwdheid, wees gerust.

Het werd even nog erger en erger, maar na een kwartier gebeurde het volgende: ik voelde mijn keelpijn minder worden, echt heel behoorlijk minder, en vervolgens loste zich mijn neusverkoudheid zodanig op, dat ik gewoon zo zittend in de fauteuil in slaap ben gevallen. De volgende  ochtend kon ik gewoon naar mijn werk en heb dus niemand gedupeerd.
 Ik ben nog de hele week gammel en verkouden gebleven, met veel gesnotter, maar ik ben niet ziek geworden.

En ik ben zeker een hele week heel blij en dankbaar geweest om deze dubbele verhoring van mijn gebed. Niet ziek worden en geen ernstige benauwdheid. Oh wat was ik dankbaar en blij.

Zou U daar iets over willen zeggen?

“Waarom word ik niet genezen en Frenkie wel?”, zullen  mensen zich afvragen?
Het antwoord is simpel.
Dit gebed kon gewoon worden verhoord, letterlijk en vrijwel onmiddellijk.
En de redenen gaan alleen Frenkie en Mij aan, niemand anders, maar dit kan er over worden gezegd.

Sommige kwalen en sommige problemen kunnen na een gebed van iemand worden afgenomen.  Maar dan is er altijd sprake van een groot geloof, veel  verzakingen, grote offers, veel gebed en de genade, dat door God om goede redenen een uitzondering wordt gemaakt. Want God weet hoeveel andere problemen Frenkie heeft die hij in stilte draagt. Maar dit gebed mocht worden verhoord.

En alle gebeden van mensen worden altijd gehoord, men ontvangt altijd verlichting in het lijden, men ontvangt altijd kracht en levensmoed, zelfs als het probleem niet wordt opgelost.
Want gebed werkt, altijd, maar niet volgens de wensen van de mens,  maar volgens de wetten en inzichten van God.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 315

zaterdag 14 november 2015

Wees stil en weet dat Ik God Ben



Mijn God, mag ik U wat vragen?
Soms ben ik zo vreselijk in beslag genomen, dat zelfs met U praten me moeite kost.
Ik weet, dat U in mijn hart verblijft.
Ik weet, dat U daar bent.
Ik weet, dat ik altijd bij U terecht kan.
Waarom lijkt U dan zo ver weg?

Mijn zoon, Ik ben nooit ver weg. Jij gaat regelmatig ver weg.
En dan wacht Ik. Want Ik weet, dat je altijd terugkomt.
Maar jij bent dan weer de wereld ingegaan, en hebt Mij achtergelaten.
Jij maakt je dan zorgen, en hebt Mij dan vergeten.
Jij bent dan op de buitenwereld gericht en voelt niet meer, dat Ik in jouw binnenwereld wacht.
Jij bevindt je dan op het draaiende wiel van het leven en Ik wacht dan in de as van Jouw Zelf.

Mijn God, ik weet het, ik weet het, wat ben ik toch een sukkel.
Ik wil graag proberen wat vaker naar U toe te komen.
Ik wil echt proberen me vaker te herinneren dat U daar bent in mijn hart.
Ik wil me vaker herinneren, dat U daar verblijft in die geheime Innerlijke Burcht.
Dat U op mij wacht in die Rozenhof, dat Prieel van Stilte.
Ik wil graag proberen wat vaker naar U toe te komen.
Zou U me daar bij willen helpen?
Misschien ben ik te brutaal, als ik U vraag om het weer eens heel echt te mogen voelen, dat ik bij U ben, dat ik U ervaar. Ik heb die emotionele ervaring zo nodig.

Mijn zoon, kom dan, en kom met veel aandacht, met veel vertrouwen, met veel stilte.
Kom, en laat de wereld even achter. Je bent welkom.

Ik ga naar die ruimte in de stilte van mijn hart.
En voel niets.
Even ben ik geneigd ongeduldig te zijn en te denken “zie je wel, je wilt te veel”.
Maar dan herinner ik me. En wacht, wacht in stilte.
En het wordt stil om me heen. Er is niets van mijn ego, geen gedachte, geen gevoel, geen besef van ego, alleen een ik-bewustzijn, en dan voel ik God.
Ik voel een grote, liefdevolle aanwezigheid van Ruimte, van Stilte, van intense Rust, van Zijn. En ik ben zo blij, zo blij verrast, dat ik dit mag ervaren en zeg tegen God: “Oh mijn God, bent U daar, bent U daar nog altijd, kan ik echt altijd naar U toekomen, is het waar?”

Het is waar, en je mag vanaf nu elke keer wanneer je dit doet, Mij ervaren. Je mag Mij meemaken, je mag voelen, dat je in Mijn Boezem verkeert, je mag daar op vertrouwen.
Wees gerust, Mijn zoon, je hebt genoeg gepoogd, je hebt genoeg verzaakt, je hebt genoeg gewacht, je hebt genoeg opgeofferd, je hebt genoeg losgelaten.
Kom bij Mij en wees welkom in jouw, want nu Mijn hart.

En al die dagen daarna, elke keer, dat ik het me herinner, en dat probeer ik, raak ik ontroerd, ervaar ik God, ben ik in de Stilte van de Vleesgeworden liefde, in het Koninkrijk Gods op aarde. Gewoon, zo in mijn hart. Zo eenvoudig, zo dichtbij, zo waar, dat ik het niet kan geloven.

Wees jij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 302

zaterdag 6 september 2014

Ophouden met worstelen




Mijn God, vorige week had ik een slechte dag.
Ik was moe, had last van zorgen over mijn werk, was neerslachtig en eigenlijk moedeloos. Ik voelde me slecht.
Ik liep in een bos en zag niet echt hoe mooi alles was: het had net geregend, de aarde geurde, alles was zo groen. En omdat het windstil was kreeg alles een bijna hemels sfeertje. En die prachtige oude beuken, waar ik langs liep.
Dat alles zag ik wel, maar ik voelde me alleen maar rot.

Plotseling realiseerde ik me, dat ik wel erg in mijn emoties zat, en ze niet erg aardig behandelde. En U had me net die blog gegeven over “Emoties mogen er zijn”.
Dus ik schrok eigenlijk en mopperde tegen mezelf:  “lekker mooie teksten op internet zetten en zelf er niet naar luisteren, mooie jongen ben jij”.
Ik zei tegen U: “Sorry, Mijn God, mag ik met U een poging doen”?
U zei: “Graag, Mijn zoon”.

Ik keek naar mijn neerslachtigheid en zei: “Je mag er zijn, ik dank je, want je brengt me ook zoveel: begrip voor anderen die het moeilijk hebben, ik neem rust, je laat me voelen dat niet alles goed hoeft te gaan in het leven, dat alle successen niet vanzelfsprekend zijn”.
En ik dacht aan degenen die altijd neerslachtig zijn, terwijl ik maar af en toe last ervan heb. Neerslachtigheid doseert haar aanwezigheid, zoveel als ik kan hebben.
En ik voelde hoe mijn neerslachtigheid een plek kreeg in mijn wezen en omgeven werd met een zachte, gouden omhulsel en alsof het ineens goed was en draaglijk om te ervaren.

Ik keek naar mijn vermoeidheid en zei: “waarom mag jij er niet zijn? Zul jij geen reden hebben voor jouw aanwezigheid in mijn leven? Je laat me alleen maar zien, dat ik teveel gedaan heb en mijn lichaam en mijn geest teveel heb gevraagd. Ik dank je dat je er bent. Je roept me een halt toe, je vraagt me uit te rusten, meer niet.”
En ik voelde ineens letterlijk zoveel liefde voor mijn vermoeidheid, alsof God zo naar me keek.

Zo kijk Ik ook naar je, Mijn zoon, met nog meer liefde dan jij nu ervaart.

En het was alsof mijn vermoeidheid omgeven werd met een zachte, gouden omhulsel en alsof het ineens goed was, dat ze er was.

Zo nam ik emotie voor emotie rustig en met liefde onder de loep.
En geleidelijk aan veranderde er iets in mijn wezen. Ik had niet meer het gevoel, dat ik op mijn rug lag, en overladen met negatieve emoties, zodat ik niet kon bewegen.
Ik had nu de gewaarwording, dat ik recht overeind stond in mijn eigen schoenen, en dat alle negatieve emoties een eigen plek hadden gekregen in mijn wezen en ik voelde zoveel liefde ineens voor al die emoties, voor mezelf, voor het leven. En ik zei tegen God: ”Is het niet Uw liefde, die ik voel, niet de mijne?”.

Het is Mijn liefde, die je voelt, en deze liefde staat altijd tot jouw beschikking, dag en nacht, en weet, dat je in deze liefde, door hoe je nu aankijkt tegen jouw vermeende negatieve emoties, dat je dan heel dicht bij Mij bent.

En zeker drie dagen lang leefde ik in een wereld van ruimte en rust en liefde en verwelkomde alle negatieve emoties en verheugde mezelf op de zware dagen die zeker zouden komen.

En toen was ik alles weer kwijt en werd opgeslokt door nog heftiger emoties, die me nog verder van huis trokken en ik wist, dat ik nog een lange weg te gaan had.

Maar ik wist ook wat mogelijk was in mijn leven met de liefde van God.
Ik dank U God voor alles.

Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

dinsdag 10 juni 2014

Drie jaar Gods stem in mijn leven




Mijn God, drie jaar geleden heeft U zich de vrijdagmiddag vóór Pinksteren aan mij laten horen.
Ik dank U voor Uw geduld.
Ik dank U voor Uw inspiratie.
Ik dank U voor Uw informatie.
Ik dank U voor al Uw zegeningen.
223 teksten over geloof, hoop, liefde, leven na de dood, de ziel, over de geestelijke wereld, over God.
20.000 bezoeken uit meer dan dertig verschillende landen over de wereld.
Ik dank U.

Mijn Zoon,
je hebt je voor Mij opengesteld.
Je hebt Mijn woorden aangehoord.
Je hebt Mijn opdracht trouwhartig uitgevoerd.
Ik zie jouw twijfel en jouw angsten over deze taak.
Ik zie ook jouw blijdschap en dankbaarheid.
Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

zaterdag 25 mei 2013

Slechts één doel



Tina van Leuven‏@InnerDelight23 mei “Obstacles are those frightful things you see when you take your eyes off your goals~Anonymous”

Zou U deze tweet willen toelichten?

Waarom ga je er niet eerst zelf op in? Ik heb je naar deze tweet geleid.

Oh, ja natuurlijk.

Ik had eergisteren een dramatische dag, waarin ik mezelf verloor in twijfel en moedeloosheid. Kortom, ik had het niet meer en zag het niet meer. En zelfs als ik me herinnerde dat het wel weer over zou gaan, deed het me niets. Ik zat erin, en het was heftig. Gisteren vroeg ik U mij de geest van perspectief te zenden en ik heb vervolgens een wonderschone dag gehad van hoop en zin in alles. Ik stond open voor de natuur, voor de uitdagende dingen op mijn werk en voor het werken met de blog en de tweets. En toen pas herinnerde ik me, dat ik mezelf wel erg was kwijtgeraakt, dus…..ik heb alleen maar “angstwekkende dingen gezien die me hebben afgeleid van mijn doelen”. En ik ben zo verbaasd, omdat het daarna een heerlijke dag was. Jantje huilt en Jantje lacht.

Je hebt jouw ogen afgewend van de doelen. De belangrijke doelen die je je hebt gesteld: Mij, de zin van het leven, geduld, ja zeggen tegen alles. En vervolgens ben je verloren geraakt op jouw weg, zwalkend van het een naar het ander. Je hebt je de doelen zelfs niet herinnerd, zelfs niet geprobeerd je te herinneren dat zoiets maar een dag duurt.

 “Obstacles are those frightful things you see when you take your eyes off your goals”

Maar weet, dat je toch al iets belangrijks hebt afgeleerd, het toch goed hebt gedaan. Want je hebt jezelf niet getroost met verslavingen, maar niets gedaan. En dat is al een hele vooruitgang vergeleken met vroeger. Toen duwde je jezelf eigenlijk nog verder weg in het moeras met alles wat er maar bestond aan gehechtheden en troosterijen en vermeende heerlijkheden. Je hebt niets gedaan, Mijn zoon, je hebt slechts gewacht. Dus dat is al een hele vooruitgang.

Voortaan zal Jantje, wanneer  hij huilt zich herinneren, dat hij de volgende dag lacht.

En helemaal vooruitgang is het wanneer Jantje ooit, wanneer hij lacht, zich herinnert dat hij de vorige dag huilde. Dan is evenwicht in het innerlijk geboren en geestelijke volwassenheid, dan is er een doel gesteld en aan vastgehouden, namelijk vertrouwen in het leven, vertrouwen in Mij. Dan luister je altijd naar dat ene doel, niet de vele doelen, dan ben je van meervoudig naar enkelvoudig, naar eenvoudig gegaan. Dan ben je geheel, geheeld, heel. Dan ben je in Mij.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 167