God wordt mens (het mededogen van God, 6)

Mijn God, ik ben wel benieuwd naar deze blog.

Mijn zoon, wees dat inderdaad.

De Christenen hebben Christus exclusief gebombardeerd tot de enige menswording van God op aarde. En zeker was Christus één van de grootste menswordingen in deze kosmos, dus de Christenen hebben een punt van overweging.
Toch is het perspectief van de geestelijke wereld breder dan de opvattingen van de christelijke wereld. En daar ga Ik graag op in.

Elk mens “heeft” een Godsvonk, een Atman, een inwonend Deeltje van God.
God heeft zich middels deze Godsvonk exclusief verbonden met deze mens op aarde. En zo wordt God miljarden malen mens op aarde.

Wat een belofte.

Wat een kans voor de mens.
Wat een offer door God.
Wat een mystiek huwelijk.
Wat een zegen.
Wat een genade.
Wat een perspectief.
Wat een geluk.
Wat een magie.
Wat een wonder.
Wat een liefde.

De mens krijgt een verbond met God aangeboden.

God wordt mens, telkenmale opnieuw.
Telkenmale opnieuw wordt de mens een verbond met God aangeboden.
En de vrijwillige overgave van de mens aan God is het enige doel.
Want het evolutionaire tijdelijke wezen kan alleen zo eeuwigheid verkrijgen.

Want als de mens vrijwillig zijn ego verzaakt, is het een kortere weg naar God, is de weg minder pijnlijk en gaat deze weg gepaard met minder leed.

Vrijwillig verzaking van het ego, tijdens het aardse leven, gaat gepaard met een zegenrijke genade.

Bij onvrijwillige verzaking wacht God op de mens en zijn gedoe.

En wordt de mens geleid met zachte hand.
En uiteindelijk bij alle verkeerde (om)wegen met harde hand. En dan wordt het een gedwongen verzaking van het ego en ervaren als een kruisiging van het ego.
En de kruisiging van Christus lijkt zich dan te herhalen.
Maar in feite is het niet anders dan de lange omweg van de mens naar God.

Zo wordt uiteindelijk telkenmale opnieuw God mens op aarde

Zo wordt God mens, als de mens uit vrije wil zegt: “niet mijn wil maar Uw wil geschiedde”.

En er is nergens in de totale kosmos een groter mededogen van God vertoond dan op de evolutionair gezien primitieve planeet aarde.

De bereidheid van God om mens te worden door in te wonen in de aardse mens wordt door de engelen in de hemel bezongen.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 263

Verbitterde atheïsten (het mededogen van God, 5)

Mijn God, nu dus verbitterde atheïsten.

Een atheïst heeft genoeg redenen gevonden om atheïst te zijn geworden.

De overweldigende macht van de materie, teleurstelling in Gods dienaren op aarde, een te strenge religieuze opvoeding, een intelligente waarneming hoe gelovigen soms omgaan met andersdenkenden, oprechte vragen die niet lijken te worden beantwoord door God, hoe begrijpelijk is het dan niet wanneer men het kind met het badwater weggooit?
De geestelijke wereld beziet dit alles met liefde en weet, dat iemand zo een andere weg gaat in het leven dan een religieuze. Ook al heeft men verkeerde denkbeelden en vergist men zich deerlijk. Het zij zo, er gaan vele wegen naar Rome.

Een verbitterd iemand heeft alle redenen gevonden om verbitterd te zijn.

Het lijden van de wereld kan zo onverwachts om zich heen grijpen en iemand volledig gijzelen. De voortijdige dood van een geliefde, zoals een vader of moeder wanneer men zelf nog kind is, een ernstig ziekbed of een ernstige handicap van zichzelf of dierbaren, te groot leed dat niet verwerkt kon worden, een autoritaire of liefdeloze opvoeding, seksueel misbruik in de jeugd, of gewoon een intelligente waarneming van de onvolkomenheden van de medemens en te weinig liefde voor de positieve kant, dit alles kan iemand ernstig en langdurend verbitteren. De geestelijke wereld doet er alles aan om deze verbittering te verzachten. De geestelijke wereld beziet deze mens met liefde en doet er alles aan de mooie kanten van het leven door te laten dringen in dit bewustzijn. Maar de wil van de mens, en dus ook de wil om zich in die verbittering vast te bijten, moet worden gerespecteerd.

Een verbitterde atheïst is dus tweevoudig belast. Verbitterd in het leven en door God verlaten, tenminste men heeft God verlaten eigenlijk.

Dit aardse lijden wordt door God met groot mededogen bezien. Groot mededogen, omdat het wel zeer begrijpelijk is, dat alles, maar niet naar waarheid.
Deze verbitterde atheïst leeft niet naar waarheid. En dat raakt het mededogen van God altijd zeer, een mens die niet naar waarheid leeft.
Omdat er dan zoveel verloren gaat en zo weinig mogelijk lijkt.
Want naar waarheid is daar wel de geestelijke wereld, en de macht en pracht van God en de glorieuze geestelijke toekomst van ieder mens op aarde en de eindeloze begeleiding en ondersteuning vanuit de geestelijke wereld, en de andere kant van het leed en het lijden en de zeer grote compassie vanuit de geestelijke wereld voor de kleinheid van de mens.

Dat alles mist de verbitterde atheïst.

Maar deze mens wordt zeer geholpen.
En deze mens wordt zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 262

Harteloze geloofsfanaten (het mededogen van God, 4)

Mijn God, nu dus harteloze geloofsfanaten.

De harteloze geloofsfanaat voert oorlog in zichzelf.

De harteloze geloofsfanaat kent de liefde niet.
Deze mens is overtuigd van zijn eigen kennis en inzichten en waarheden.
En deze mens wil zijn medemens dwingen binnen zijn visie op God.
Maar deze fanatieke en eenzijdige gehechtheid aan zichzelf komt altijd voort uit een ontspoorde jeugd, een mishandeld of onderdrukt gevoelsleven of een totaal gebrek aan humor en zelfinzicht.
Het gaat hier om de kleinen der aarde, de spiritueel meest onvolwassen mensen op aarde.
Het gaat hier om de kinderen van de aap, omdat zij de medemens veroordelen en manipuleren. En omdat zij hun medemens respectloos bejegenen, in hun hoofd en in hun daden.
De harteloze geloofsfanaat heeft alle aandacht en liefde en mededogen van God nodig.

God heeft iedere mens lief.

En God in de mens verheugt Zich, als een mens iets liefheeft, de medemens of de natuur of de muziek of de wetenschap.

Daarom heeft God speciaal mededogen voor de harteloze geloofsfanaat.

Want deze mens heeft niet lief, deze mens haat.
Deze mens is reeds ontspoord op aarde en handelt niet (meer) naar de enige wet van God, de wet van de liefde.
Deze mens roept, vóór en na zijn dood, een lange lijdensweg over zich af van ontsporing, van bittere gevolgen van eigen handelen, van onnoemelijk veel leed, en zal een zeer lange weg terug gaan naar het Vader-Moederhuis.
Daarom gaat het mededogen van God nog meer uit naar de harteloze geloofsfanaat dan naar diens slachtoffers.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 261

De geteisterde natuur (het mededogen van God, 3)

Mijn God, nu dus Gods mededogen en de geteisterde natuur.

God heeft naast de mensheid nog een lieveling op aarde, en dat is de natuur.

En de natuur wordt ernstig belast door de mensheid.
Ernstig, massaal en onherroepelijk.
Dat betekent, dat dier- en plantensoorten uitsterven, zeeën ernstig worden beschadigd en gebieden voor eeuwig vervuild raken.
God ziet toe hoe de mens de wonderschone, krachtige, vitale en dynamische natuur aan het verkrachten is. Er is geen beter woord.
Mishandelen, verkrachten, martelen en vermoorden. Er zijn geen andere woorden voor.

Gods mededogen is heel groot. Diens ene lieveling verkracht Diens andere lieveling.

Wat doet een moeder die ziet dat haar ene kind haar andere kind pest, treitert, mishandelt?
Die heeft behalve haar pogingen het aan te pakken niets anders dan intens verdriet.

En God lijdt daarom mee met de natuur.
God lijdt mee met de gevolgen van de vervuiling,
God lijdt mee met de kabeljauw die verhongert door het plastic in zijn maag.
God lijdt mee met de vogel, die verdrinkt, besmeurd met olie.
God lijdt mee met de rivier, die sterft door chemisch afval en menselijke fecaliën.
God lijdt mee met de gebieden op aarde die mishandeld worden door de vervuiling van Gods grootste kracht op aarde, de kernenergie.
God lijdt mee als één van Diens creaties als eeuwenoude planten- of diersoort uitsterft op de fysieke aarde en alleen nog verder kan gaan in de geestelijke wereld.
God lijdt mee met alle natuur, alle dieren, alle planten, alle schepselen, die teloor gaan door de onvolwassen mens.

En de resultaten en de hogere betekenis van dit alles komen nu niet ter sprake.
De rampen en crises die door de mensheid zelf over zich afgeroepen zullen worden komen nu niet ter sprake.
Het leed van de mensheid de komende decennia wanneer ze bijna teloor gaat in haar eigen vuil, komt nu niet ter sprake.
De gevolgen van dit alles voor een hogere natuur, die ooit zal ontstaan, komt nu niet ter sprake.
Het verdriet van de toekomstig mensheid over het onverantwoordelijke gedrag van de huidige mensheid, die de verbijstering van de huidige mensheid over vroegere barbarij en slavernij verre zal overtreffen, komt nu niet ter sprake.
Dit alles komt nu niet ter sprake.

God lijdt mee met de natuur.

En Gods mededogen hierin is ongekend, onbegrepen en zonder weerga.
En Gods mededogen is aarde-omvattend, en het is immens.
De mensheid in de geestelijke wereld en de toekomstige mensheid hebben hier weet van.
Maar de huidige mensheid is bijna totaal onwetend.
Want zou ze dit beseffen en zou ze meeleven, dan zou ze met grote verbijstering stoppen met haar verkrachten van de natuur.
Het zij zo.

Wees jullie allen gezegend.

Nr. 260

Het lijden van de mensheid (het mededogen van God, 2)

Mijn God, nu dus Gods mededogen en het lijden van de mensheid.

God weet tot in detail van het lijden van de mensheid. Alles, tot in detail.

En ook al lijkt de lijdende mens verlaten in zijn eenzaam lijden, het is niet zo.
God tilt deze mens op.
God zendt de geesten van moed en steun en uithoudingsvermogen.
God zendt alle krachten die nodig zijn.
God zendt mensen en zaken op het pad van deze lijdende mens om het lijden te verlichten.

God omgeeft deze mens met een aura van mededogen.

En dit mededogen schept de toekomst van deze lijdende mens
Dit mededogen bouwt dan al mee aan een toekomstige situatie waarin veel wordt verzacht en opgevangen.
God schept een toekomstige houding van waaruit de lijdende mens zal zeggen: het was vreselijk, maar wat heeft het me veel gebracht.

God en de geestelijke wereld zien hoe veelal, niet altijd, het geestelijke lichaam van de mens mooier wordt in het lijden.

En als het geestelijk lichaam ontspoort tijdens het lijden, schept God al de voorwaarden van een toekomst met nieuwe kansen en nieuwe gelegenheden om alles alsnog recht te zetten.

"Want elke weg is een weg naar God, ook een omweg"

Gods mededogen is immens.

Gods mededogen is allesomvattend.
Gods mededogen is de liefde van de eeuwigheid voor de mens in wording.
En in wording zijn gaat noodzakelijkerwijs dikwijls gepaard met lijden.
Want in het lijden wordt jullie geestelijke diamant geslepen op het aambeeld van het leven.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 259

Ervaart God verdriet ? (het mededogen van God, 1)

Mijn God, zou U iets willen zeggen over wat Uw verdriet is, of heeft U dat niet?

God kent niet het verdriet van de mens, al leeft God wel intens mee met het verdriet van de mensheid.

Je zou wat God ervaart aan verdriet nog het beste kunnen  omschrijven met mededogen, dat woord mag je gebruiken.
Het woord dat de engelen gebruiken als ze spreken over God die lijdt om de aardse wereld, lijkt op:

“Het hart van God dat meevibreert en groeit in contact met de wereld en dat een intense verbinding ervaart van meeleven op het-meest-met-de-fysieke-wereld-verbonden-energieniveau”

 Maar jij mag het mededogen noemen.

In de volgende blogs ga Ik in op het lijden van de mensheid, het lijden van de natuur,  verbitterde atheïsten, harteloze geloofsfanaten en tenslotte dat God ooit mens geworden is.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 258

Wie praat er in hemelsnaam tegen mij?

Als we iets tegen God zeggen, zijn we aan het bidden. Als God iets tegen ons zegt, zijn we schizofreen.  ~Jane Wagner, In Search for Signs of Intelligent Life in the Universe, 1985, performed by Lily Tomlin

Zou U hier op in willen gaan?

Dit zegt inderdaad iets over de vele vooroordelen van de mensheid.

Heb je het niet zelf ervaren, dat mensen je pretentieus vinden, of misleid, of een fantast met je Watchthegod blogs?

Ja zeker, Mijn God.

Ik ben al heel voorzichtig met tegen wie ik dit zeg in mijn omgeving, maar die paar keren is het me soms zwaar tegengevallen. In het gunstigste geval denken ze dat ik een fantast ben, maar er zijn er ook wel, die de duivel zelf vermoeden. Ze geloven, dat ik ernstig bedrogen word, dat ik naar een duivelse stem luister, dat ik blasfemisch bezig ben, dat God niet tegen mij kan praten, dat ik aan grootheidswaanzin lijdt, dat ik de naam van God ijdel gebruik. Vooral dat laatste vind ik heel erg.
En in mijn moeilijke dagen denk ik het zelf ook wel eens, zoals U weet.

Ja, Mijn zoon.

En steeds opnieuw stel Ik je gerust.
Miljoenen mensen over de hele wereld, in alle culturen, door de eeuwen heen hebben dezelfde ervaring gehad.
Vele mensen horen de Stem van God, Allah, Brahman, Jahweh.
Alleen geven ze er snel een andere naam aan, dan denken ze dat het de stem is van hun geweten, van hun Ziel, van hun beschermengel, van hun dierbare overledene moeder. En soms is dat zo.
Maar ook heel regelmatig is het rechtstreeks en direct de stem van God, hun Godsvonk, hun Atman, hun “Mijn God”.

Op 10 juni 2011 heb ik jou verteld Wie Ik ben.

En jij hebt Mij gelijk geloofd.
En sindsdien noem jij “het Beestje bij de naam”.
Het is niet blasfemisch gezegd, want Ikzelf gebruik deze uitdrukking. Wij hebben de dierenwereld hoog zitten.

Jij spreekt Mij echt.

Jij gelooft Mij echt.
Jij luistert echt naar Mij.
En Ik verklaar hierbij, dat je heel wat tekortkomingen, beperkingen en zwaktes hebt, maar je bent niet psychiatrisch, je bent niet schizofreen, Mijn zoon.
Je bent aan de slag gegaan met Mijn verzoek om Mijn boodschappen door te geven.
En zo je iets bent, ben je een eenvoudige boodschapper.
En daar dank Ik je voor.
Wees jij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 257