De vrijheid van de mens tussen ervaren en het denken (Krishamurti)

Kan er een ruimte, een interval zijn tussen de zintuigen en het denken? Kan men er naar kijken niet vanuit de wil maar vanuit volle aandacht? En kan men niet geïdentificeerd blijven met deze zintuigen en zich niet afvragen ‘ik wil dit hebben?’ (Krishnamurti)

Ik zag op youtube een video van de hoogbejaarde Krishamurti die aan het eind van zijn overweging deze woorden sprak. Het raakte me erg omdat ik ineens zo voelde dat daar de sleutel ligt van heel veel lijden en ontspoorde begeerte en materialisme. Zou U hier op in willen gaan?

Dit is zeker een sleutel en Ik ga er graag op in.

De zintuigen gebruiken houdt in dat de mens alle schoonheid en alle rijkdom van het volle leven met de zintuigen ziet, voelt, beleeft en geniet. Dat is een eenvoudig feit, zegt Krishamurti,  en dit geldt voor allen. Wat gebeurt er daarna?

De zintuigen prikkelen gedachten en gevoelens en dan ontstaat begeerte, men wil het hebben. Maar het is inderdaad mogelijk voor de mens louter bij de zintuigen te blijven, en een ruimte te koesteren tussen de zintuigelijke gewaarwording en de begeerte/gedachte daarna. En men kan hier naar kijken naar die ruimte zoals men de blauwe lucht ziet tussen de wolken. En men kan dit doen zonder wilsinspanning, zonder moeite, zonder inspanning, maar met de grootste aandacht.

In die ruimte tussen  zintuigelijke gewaarwording en denken/voelen zit de vrijheid van de mens en de geestelijke opdracht. In die ruimte kan men blijven met aandacht en zo voorkomen dat men geïdentificeerd raakt met het object en voorkomen dat men het wil hebben, wil bezitten, wil behouden. En dus ongelukkig worden als men het niet heeft of krijgt.

En men zal dan gelukkig blijven omdat men alleen maar ervaart, niet wil. Op deze wijze wordt vrijheid gekoesterd, “bezetenheid” voorkomen en kan men gelukkig zijn met de gewaarwording zonder meer, kan men blijven genieten met lege handen en een vrije houding.

Krishnamurti is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 518

Hoe liefdevoller de goede daad, hoe krachtiger de duivel zal reageren (Sevdaliza 2)

Every level has his devil (Sevdaliza)

 Mijn God, deze wijze vrouw sprak deze woorden uit en ze klinken bijna humanistisch. Elke taak kent zijn obstakels en hoe moeilijker iets is des te groter zijn de op te lossen problemen. Zoiets. Maar toevallig ga ik de laatste tijd nogal intensief om met mensen die vanuit hun geloof alle tegenvallers, alle problemen, alles wat mislukt, alle obstakels heel direct toeschrijven aan de duivel, en dat lijkt me nou ook weer wat teveel van het goede.

Immers, een aardbeving, een muis die wordt opgegeten door een uil, een dag dat de dingen niet zo lukken, het lijkt me dan teveel eer voor de duivel om daar alles aan toe te schrijven. Het leven op aarde, de evolutie, de dagelijkse gang van zaken worden toch ook gewoon gekenmerkt door dingen die niet goed gaan, door mislukkingen, door moeilijkheden, dat hoort toch ook gewoon bij het aardse leven?

Zou U hier wat over willen zeggen?

Dat doe Ik graag, mijn zoon.

Het is inderdaad teveel eer voor de duivel om alle moeilijkheden aan dat wezen toe te schrijven. “Shit happens”, zullen We maar plat zeggen. En je hebt eigenlijk al zelf antwoord gegeven. Soms is iets negatiefs of een ziekte juist een noodzakelijkheid of een zegen.

Maar er is natuurlijk altijd meer over te zeggen.

Ik wil Ik de opmerking van Sevdaliza heel concreet toespitsen op het verrichten door een mens van een goede daad, die God welgevallig is en de mens dichter bij God brengt. Dit genereert vervolgens de haat van de duivel tegen deze stap. Want de duivel wil de mens juist weghalen bij God.

Wanneer mensen een goede daad verrichten worden zij automatisch bezocht door de duivel. Dit betreft zowel gelovige als  ongelovige mensen. De duivel ziet niet graag goede daden verricht. En hij zal proberen ze te straffen, door een kras op een auto, door een glas dat omvalt, door een onverwachte tegenvaller, door een teleurstellende ontmoeting. En het komt voor, dat mensen direct het  verband zien, maar ze kunnen verkeerde conclusies trekken.

Ze doen iets goeds en maken daarna iets vervelends mee en neigen ernaar te concluderen, zie je wel, al te goed is buurmans gek, of je kunt het beter laten.

Maar het  is echt beter als de mens goed doet, hoe dan ook.

Toch heeft de geestelijke wereld liever dat het beestje bij de naam wordt genoemd. We hebben het liefst dat de mens,( maar het vraagt wijsheid wanneer dat kan worden verzucht en wanneer niet) dan zegt “Oh de duivel wil het mij lastig maken dat kinderachtige wezen, nou dan ga ik nog harder goede daden verrichten, hij krijgt mij niet klein”. En God ziet liever niet dat de mens dan nog harder vlucht in egoïsme, want dat is helemaal een doodlopende weg.

De moraal van het verhaal is, dat een mens niet argeloos moet zijn.

Als men goed doet, krijgt men tegenstand maar die tegenstand moet een mens aansporen tot nog meer goede daden. Dat is de geestelijke weg van de mens en God ziet dat graag.  Het is dus een grote leidraad voor het leven, dat men moet verwachten dat hoe grootser de daad, hoe moeilijker de taak, hoe groter de tegenstand. De tegenwerking hoort er gewoon bij en men daar op kan wachten en men moet zich echt niet laten tegenhouden erdoor.

Sevdaliza is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Nederlands VPRO programma 8 augustus 2021

Nr. 517

Weten wij van het vertrouwen van God in ons? (Sevdaliza 1)

Het gaat er niet om of ik geloof in God maar of God gelooft in ons (Sevdaliza)

Mijn God, ik zag in Zomergasten* een gesprek met Sevdaliza, en zij zei dit op een bepaald moment. Het raakte me erg, ik vond het een heel mooie perspectiefwisseling maar het brengt me ook wel in de war, zou dit nu echt zo zijn? Zou U hier op in willen gaan?

Mijn zoon, dat doe Ik graag.

Het is een mooie perspectiefwisseling voor de mens om zich af te vragen of God gelooft in ons. Maar de kracht zit er dan niet in dat God gelooft in ons. Want God gelooft ongelooflijk in de mens, in zijn wil en in zijn geestelijke toekomst. Dat staat buiten kijf.

Sevdaliza geeft de mens eigenlijk de boodschap, vraag je dit eens af waardoor de mens mogelijk uit zijn onzekerheid, zijn angst en zijn twijfel gehaald wordt. Want als hij zich gaat afvragen of God gelooft in de mens, kan hij niet anders dan enigszins of volledig contact maken met de grote waarheid dat God onvoorwaardelijk gelooft in de mens.

En nu komt het…en dan meer contact maakt met de hoop, met nieuwe mogelijkheden, met pogingen om van zijn verslavingen of gehechtheden af te raken, met meer vertrouwen in zijn kunnen, met uitproberen van nieuwe talenten.

Dus dit citaat van Sevdaliza is dat van een krachtig, hoopvol mens, dat regelmatig te raden gaat bij God, en daar hoop en inspiratie en kracht uit put.

Sevdaliza is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Nederlands VPRO programma 8 augustus 2021 

Nr. 516

Een struik smeekt om water

Mijn vriendin Merel vertelde me het volgende verhaal. Ze gaf op een erg droge dag haar plantjes in de voortuin water, die in een stel potten wel erg te lijden hadden van de aanhoudende droogte. De natuur snakte naar water. Toen ze alles had water gegeven, liep ze terug richting huis toen ze glashelder hoorde “Mag ik ook een beetje?”. Ze draaide zich zeer verbaasd om waar dit vandaan kwam en zag toen een struik, in de hoek van de tuin, die ze totaal over het hoofd had gezien.

Zeer ontroerd heeft ze vervolgens een aantal gieters water aan deze struik gegeven en hoewel ze niets meer hoorde, voelde ze de schaamte in haar hart dat ze deze struik gewoon over het hoofd had gezien. Alsof ze een kind in de klas vergeten had een snoepje te geven. Maar terwijl ze de struik water gaf voelde ze ook de verbazing in haar hoofd en vanuit de struik een merkbaar “oh lekker” sensatie om het water dat die struik kreeg, dat ze ook erg ontroerd raakte over de kwetsbaarheid van planten en bomen ten opzichte van dieren en mensen, zij moeten immers wachten tot ze “water krijgen”.

Zou U hier op in willen gaan?

Dat doe Ik graag, want de geestelijke wereld voelt veel liefde voor alle levende wezens die zich niet kunnen bewegen en totaal afhankelijk zijn van hun omgeving. En nu dus ook totaal afhankelijk van of een mens naar hen omziet. Wat een vreugde dat jouw vriendin dit noodsignaal, deze klagende vraag hoorde. Hoe dikwijls horen mensen dit niet, terwijl het signaal altijd wordt gegeven. Hoe moeilijk kan het zijn, kijk maar naar een te droge plant in de vensterbank en je weet genoeg.

Mensen luisteren niet erg naar de natuur zoals jullie allen weten. En de hele natuur  op de hele aarde schreeuwt dag  en nacht “geven jullie om ons aub?” en de mensheid hoort het te weinig en doet er eigenlijk niets mee.

Wee de grote Ommekeer.

Merel is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 515

De duivel staat voor haat, maar God is liefde

Mijn God, mag ik U vragen. Ik zag op YouTube een video van Donna Rigney* en zij vertelde dat een mens zijn hart moet bewaken en zich bewust zijn van haatgevoelens. Letterlijk zei ze “bewaak jouw hart en wees je bewust van haatgevoelens, want die doen je in de hel belanden, ook al geloof je en ga je naar de kerk”.

Nu weet ik van U dat de hel niet bestaat behalve dan als tijdelijk oord in de geestelijke sferen. Maar toch. Haar verhaal komt er op neer, dat demonen spinnenwebben van haat weven die zich in jouw hart en geest vermeerderen en je ontvankelijk maken  voor de invloed van de duivel.

Zou U hier op in willen gaan?

Mijn zoon, natuurlijk wil Ik dat en Donna Rigney heeft helemaal gelijk. Het klopt. Haatgevoelens zijn het slechtste wat een mens kan overkomen, erger dan ongeluk, verdriet, hongersnood of angst. Haat is een heerlijke voedingsbron voor de duivel om mensen in verwarring te brengen, mensen uit elkaar te drijven, of zelfs van hun geloof te doen vallen of terrorist te worden.

Als haat van de duivel komt, komt liefde van God. En eigenlijk is dit elke dag, elke seconde, elke gebeurtenis de beslissing voor de mens en zijn vrije wil.

Kiest men voor liefde of voor haat?

Kiest men voor God of voor de duivel?

Kiest men voor vergeving of voor rancune?

Kiest men voor begrip of onbegrip?

Kiest men voor het grote of het kleine?

Kiest men voor loslaten of vastpakken?

En het is belangrijk voor de mens te beseffen, dat liefde een bewuste wilsinspanning vraagt en veel oefenen, terwijl haat sluipenderwijs het hart vergiftigt en veel makkelijker binnen sijpelt in het gemoed. Maar dat wisten  jullie al. God is openhartig en eerlijk. De duivel is een slang.

En voor andere godsdienstige of humanistische stromingen kunnen We het zo formuleren.

Kiest men voor lichte of voor zware energie?

Kiest men voor vooruitgang of achterstand?

Kiest men voor goede of slechte inspiratie?

Kiest men voor de goedheid van de mensheid of voor de zwakte van de mensheid?

Kiest men voor zijn hart of voor zijn hoofd?

Kiest men voor wijsheid of voor kleinzieligheid?

Kiest men voor de innerlijke vrijheid of voor de innerlijke gevangenis?

 

Donna Rigney is gezegend.

 

Wees jullie allen gezegend

 

*I’m with Jesus in hell YouTube

Nr. 514

Alles wordt jullie vergeven, altijd weer

Mijn God, ik wilde toch weer graag beginnen over een onderwerp dat al eerder ter sprake is gekomen. Uw liefde en vergevingsgezindheid.

Het zit zo.

Ik ben maar een eenvoudige man en probeer echt een heilig en zuiver leven te leiden. En dat lukt wel eens een periode heel aardig. Haha maar nog regelmatiger val ik terug in oude neigingen, oude hebzuchten, oude gehechtheden en op het toneel zou ik me schamen om ze aan het publiek te tonen. Maar niet bij U. Ik doe het gewoon en hang de beest uit en achteraf kom ik op hangende pootjes bij U terug. En zoals ik altijd het gevoel heb opnieuw geboren te worden en helemaal schoongewassen van binnen als ik gedoucht heb of gezwommen. Zo is het nog sterker bij U. Ik kom bij U  terug, belijd mijn schulden, vraag om vergeving en hoop op Uw mildheid en liefde. En telkens weer ben ik dankbaar en blij verrast als U dan liefdevol en mild en vol begrip reageert. Dank U , dank U , dank U.

Mijn goede, argeloze, naïeve en onnadenkende zoon, hoe kan het anders zijn. Jouw God en dus de Mijn God van alle mensen en dus God zelf is een God van liefde. Vol mededogen en liefde wacht ik tijdens jouw kinderachtige daden tot je weer terugkeert bij Mij, tot je weer vol verwachting en schuldgevoel naar Mij opkijkt en Me vraagt.

En Ik. Ik omarm je telkens met alle liefde van de kosmos, met alle liefde  van God, met alle liefde die er beschikbaar is en dat is van een oneindige bron.

Jullie kunnen telkens opnieuw beginnen.

Jullie kunnen telkens met een schone lei beginnen.

Jullie kunnen telkens schoongewassen worden.

Jullie kunnen telkens   als een pasgeboren baby met een schone lei het leven aangaan.

 

Maar Mijn vraag aan jullie is: willen jullie dat wel?

Zijn jullie niet gehecht aan loze begrippen als schuld en zonde en spijt en angst?

Jullie kunnen telkens opnieuw beginnen. Zelfs Judas zou door de Moeder vergeven zijn na zijn verraad maar hij hing zichzelf op. Ultieme overwinning door de duivel.

Als jullie telkens opnieuw bij Mij terug komen, vlucht de duivel weg. Anders blijft hij nog hangen. Want hij vindt niets heerlijker dan dat de mens na zijn kleine onnozelheden niet meer terug durft te gaan naar God. Dat is zijn overwinning.

En als jullie terugkomen naar God, telkens weer, maakt hij geen kans.

Jullie kunnen terugkeren naar God, telkens weer. Maar willen jullie dat ook?

In deze onzekere tijden lijkt het er niet op.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 513

Het respect van een beschermengel voor de mens

Mijn God, mag ik U vragen?

Ik moet het hier in de blog dan maar toegeven dat ik gewoon met mijn beschermengel kan praten zoals met U, dus ook hoor wat mijn beschermengel tegen mij zegt.

Als ik met mijn beschermengel spreek, zeg ik natuurlijk U, en mijn beschermengel zegt ook U  tegen mij, lijkt me normaal dat “wederzijds U zeggen en respect betonen in een gesprek tussen beschaafde wezens”. Maar op de een of andere manier, heb ik het gevoel dat dat U tegen mij met nog meer eerbied wordt uitgesproken. Ik durf mijn beschermengel niet te vragen of mijn gewaarwording klopt, dat zijn U tegen mij veel meer waard lijkt dan mijn U tegen hem. Of is het omdat ik onwetend ben en mijn beschermengel een zuiver schepsel van God dat ik dit vraag?

Zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn goede en bescheiden zoon, aarzel niet Mij ook dit soort vragen te stellen, ogenschijnlijk onbenullig en vergezocht, maar laat zich achter deze vraag nu één van de grootste waarheden van de kosmos schuilen. En daarom ga Ik er graag op in.

Een beschermengel zal altijd met groot respect en de grootste eerbied U zeggen tegen "zijn of haar” mens, zonder uitzondering. En dat is omdat de beschermengel weet van de inwonende Godsvonk. En  daarom weet van de ontzaglijke grootse belofte van God aan de mens, dat elke mens Zoon of Dochter van God kan worden en dus het voorbeeld van de Christus, het voorbeeld op aarde, kan naleven. Dus de beschermengel zegt U omdat de belofte van God, die elk mens te wachten staat, zo groots, zo heilig en zo verheven is dat een beschermengel met de grootste moeite je zou durven te zeggen. Niet dus. U is het recht van de mens vanaf het moment dat de inwonende God deze mens begeleidt.

En dan is daar nog een tweede belangrijke reden: de beschermengel zegt ook U omdat een beschermengel niet kan ontsporen, niet kan misdoen en diens wil niet kan misbruiken. En bij elke beschermengel is er uitzonderlijk groot ontzag voor de vrije wil van de mens en men weet wat een wonderschoon en tevens levensgevaarlijk instrument God aan de mens gegeven heeft. En daarom zegt een beschermengel ook bij voorbaat U tegen een mens. Uit respect en uit ontzag voor deze moeilijke maar wonderschone opdracht aan de mens om deze wil te leren gebruiken.

Want de mens kan een god worden, uiteindelijk, een beschermengel niet.

Iedere beschermengel is gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 512