Een monnik heeft minder ego

Ik ben een paar dagen in een klooster.
Ik ben steeds erg onder de indruk van de uitstraling van de monniken.
Ze lijken zo weinig ego*  te hebben. Ze lijken zoveel dingen, waar wij burgermensen mee bezig zijn, te hebben opgegeven, is dat zo?

Zij hebben gekozen voor God en veel van de wereld opgegeven.

Zij hebben al veel verzaakt.
Een eigen woning, een partner, een seksleven, kinderen, carrière, status, positie, macht, materie.
Zij zijn nog niet allen vrij, maar veel vrijer dan burgermensen.
Ze hebben vergeleken met burgermensen al veel opgegeven.
Ze verzaken veel.
Ze hebben dus geleerd vaak nee te zeggen tegen het ego, tegen diens wensen en verlangens en fascinaties. En ze helpen elkaar telkens opnieuw voor God te kiezen.

Het gaat dus ook om een duidelijk perspectief, een heldere keuze, een hoofddoel waar al het andere ondergeschikt aan gemaakt wordt.

Dus in principe krijgt het ego weinig kans uit te groeien en is hun persoonlijkheid meer een instrument van God geworden, van het geheel.

EN Ik wil benadrukken, dat hun gebeden voor de wereld en het ontvangen van retraitegasten bijdragen aan een groot geestelijk krediet. Ze sparen voor de eeuwigheid. Ze zetten telkens de ramen open naar God. Zo krijgt hun “Mijn God” veel gelegenheid Zich uit te drukken in de aardse werkelijkheid.

Laat burgermensen niet denken: "oh, dat bereik ik nooit”. Want ieder heeft zijn weg, en elke dag geeft nieuwe kansen om zich af te vragen:

Kies ik voor God of voor Diens tegenstrever, de aap van God?
Kies ik voor het geheel of voor de afscheiding?
Kies ik voor het goede of voor het kwade?
Dus laat jullie vooral inspireren door het voorbeeld van de monniken.

Wees jullie allen gezegend

 * Zie http://watchthegod.blogspot.nl/2013/09/de-persoonlijkheid-en-het-ego.html

Nr. 192

Het overlijden van een kind

Zou U hier iets over willen zeggen?

Het lijkt onnatuurlijk, dat een kind overlijdt en dat de ouders het kind te grave dragen.

Groot verdriet en de grote vraag: waarom?

Echter, het is heel natuurlijk.

Een moedereend verliest soms 11 van haar 12 jongen. Een roofvogelpaar raakt één van de twee jongen kwijt aan droogte en voedselschaarste, terwijl ze maar eens in de vier jaar jongen voortbrengen. Een zebrajong valt ten prooi aan een groep leeuwinnen en dezelfde leeuwinnen hebben meegemaakt dat een nieuw dominant mannetje hun jongen doodt, omdat ze niet van hem zijn.
Maar dit onderwerp gaat niet over het verdriet en het waarom? Niet over toeval en lot. Niet over oorzaak en gevolg. Niet over zingeving en aards lijden.

Dit onderwerp gaat over het leven na de dood van een te jong gestorven kind, zeg Hans, een jongetje van 10 jaar.

Zijn ouders en ouder zusje zitten om zijn bed, terwijl hij bezwijkt aan uitputting door een terminale kanker in zijn bloed. Zijn geest heeft zich al enigszins teruggetrokken, omdat het lichaam de levendigheid van het innerlijk niet meer kon bevatten en uitdrukken. Wanneer zijn lichaam het begeeft en de ouders en zijn zus overmand worden door verdriet, wordt zijn geestelijk lichaam bewust in slaap gebracht.

Het geestelijke lichaam van Hans wordt weggebracht naar een bijzondere sfeer.
Spiritisten gaan hiervan smullen, maar het is naar waarheid.

Deze sfeer bestaat uit een immens groot afgebakend gebied in de geestelijke wereld, niet eens al te ver van de aarde, waar kinderen tot 16 jaar naar toe gebracht worden. Je hebt drie sferen: van 0-3 jaar, van 4-9 en tenslotte van 10-16 jaar. De sfeer van Hans is dus speciaal voor kinderen van 10-16 jaar.

Het concept van deze kindersferen is hetzelfde, en bevat de volgende ingrediënten:

• Herstelhuizen
• Groepswoningen
• Scholen
• Sportfaciliteiten
• Recreatiegebieden
• Veel parken en natuur met waterplaatsen, beken, hoge bomen, bloemenvelden en grasveldjes.
• De begeleiders

Alle gebouwen zijn van warme kleuren voorzien en zijn licht en sfeervol.

De kinderen wonen in groepjes van vier kinderen met twee volwassen begeleiders. De begeleiders hoeven geen echtpaar te zijn. Bijzonder snel bouwen de gearriveerde kinderen met hun nieuwe familie een intense vriendschap- en liefdesband op. De kinderen worden op alle mogelijke manieren geholpen het verdriet om hun gezin op aarde en het heimwee een plekje te geven.

Aan de begeleiders worden hoge eisen gesteld: niet op het vlak van pedagogie en opvoedervaring, want het zijn vaak persoonlijkheden, die geen kinderen hebben gehad op aarde. Beginnen aardse ouders niet ook altijd met gebrek aan ervaring?

De begeleiders zijn niet perse een man en een vrouw, dat hangt volledig af van wat de kinderen op aarde hebben meegemaakt, hun karakter, hun behoefte en hun levensdoelen.
Maar….aan welke eisen moeten begeleiders in de kindersfeer wel voldoen?

• Zij moeten leerbaar zijn en open: zij hebben zelf begeleidend toezicht bij vragen en problemen
• Zij hebben een goed ontwikkeld gevoelsleven
• Zij hebben een uitzonderlijk groot hart en veel liefde te geven
• Zij hebben zelf op aarde verdriet en het overlijden van dierbaren meegemaakt, zodat hun empathisch vermogen groot is.
• En ten slotte: zij hebben een uitzonderlijk groot gevoel voor humor.

Hoofddoel is, dat de kinderen een beschermd, liefdevol en pijnloos leven krijgen aangeboden, waarbij al het oude verdriet en de oorzaken van hun vroege overlijden volledig worden opgelost.

We gaan terug naar Hans.

Hans verblijft korte tijd in een herstelhuis, waar zijn beschermengel, zijn ziel, zijn overleden grootmoeder (zij heeft hier tijdelijk toestemming voor) hem verzorgen en begeleiden naar een lichamelijke (astrale)  en geestelijke gezondheid.

Pas als hij volledig hersteld is, en dat duurt geen twee weken, begeleiden zijn grootmoeder en zijn beschermengel hem naar zijn nieuwe familie. Totdat hij volledig is gewend, worden af en toe ontmoetingen gearrangeerd tussen hem en zijn grootmoeder. Dit is een speciale constructie, want zij  past niet in de kindersfeer.

Hans komt als tienjarige in een groepswoning met twee begeleidende ouders, die op aarde broer en zus waren. Hij krijgt een kamer met een “broertje” van 11. Het gezin heeft nu weer vier kinderen en leeft in grote lijnen het leven van een aards ouderpaar, dat bestaat uit werk- en schoolperioden, vrije tijd en ontspanning, sport en nachtrust.

Alles wordt gedaan om Hans gelukkig en zorgeloos te laten opgroeien tot hem een levenstaak wacht op zijn zestiende levensjaar.

Hier wordt verder niet ingegaan op wat onderwezen wordt op de scholen, hoe de gemeenschappen zijn samengesteld, hoe kinderen groter worden in andere dan aardse tijdsnormen, hoe af en toe Hans zijn aards gezin mag “bezoeken’ en hoe de gezinssamenstelling in kindersferen kan veranderen als er verhuist wordt van de ene sfeer naar de andere.

Een vroege dood van een kind wordt op duizend manieren opgevangen en genezen in de geestelijke wereld.

Want God is liefde.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 191

Een soort van ochtendziekte

 

Mag ik U wat vragen?

Ik merk, dat ik regelmatig ’s ochtends vroeg wakker schiet, zo tussen 4-6 uur, en dan voel ik me heel vervelend. Soms neerslachtig, soms ben ik bang, soms zie ik erg tegen de dag op, soms ben ik eenzaam en vraag me af, wat het alles voor zin heeft.

Ik heb het niet altijd, maar het kan heel heftig zijn, allerlei negatieve emoties bespringen me dan, en soms ben ik verbaasd over de heftigheid.
En bijna altijd verdwijnt het in de loop van de eerste uren van de dag volledig.

Ik vraag me dan af: wat betekende dat nu weer? Hoe komt het dat het helemaal verdwenen is, waar komt het vandaan? Zou u daar iets over willen zeggen? Ik neem aan, dat meer mensen hier last van hebben?

Veel mensen herkennen dit. Hoe meer men gevoelens een goede plek geeft in het leven, hoe sterker ze worden ervaren. Mensen die hun gevoelens flink onderdrukken, hebben hier geen last van , maar die ontwikkelen dan mogelijk ineens een depressie of een lichaamskwaal.

En dan is er een groep, die nergens last van heeft, omdat ze oppervlakkig zijn, of (nog) geen problemen hebben.

Het is een eenvoudige schoonmaak, waar je mee te maken hebt, en het gaat aldus.

Op de dag maak je van alles mee, en gevoelsmatig kan dat niet altijd verwerkt worden.
De reacties, de bijbehorende emoties, het verwerken van wat gebeurd is, dat alles geschiedt ’s nachts. Door het menselijke bewustzijn wordt, met behulp van de geestelijke wereld,  alles geordend, herbeleefd,  in dromen geuit, opgeruimd of genezen. En de diepte van de emoties, die jij ’s ochtends vroeg ervaart, zijn niet meer dan het fijnstof in de lucht na het stofzuigen, het restje rotzooi op de bodem van een afwasteiltje. Als dat is opgeruimd , ben je klaar, kun je vrolijk verder.

Gestofzuigd, afwas gedaan, de dag verwerkt.

En dan kun je daarna aan een volgende klus beginnen, aan een nieuwe dag beginnen.
En het ego gaat met dat vreselijke uurtje graag aan de haal met opblazen van emoties en het trekken van conclusies. Niet doen.
Gewoon doorgaan, en dan lost alles zich op. Klaar is Kees.

Wees jullie allen gezegend

 

Nr. 190

Aan de vruchten herken je de boom

"Aan de vruchten herken je de boom"

Zou U hier op in willen gaan?

Ik wil een onder scheid maken tussen een geloof en een geloofsgemeenschap/de gelovigen.

Wat het geloof betreft: ach, een geloof is misschien heel waar, heel zuiver, heel idealistisch. Soms is het begonnen met een machtige profeet, soms met een enkele heilige gebeurtenis, soms heeft God het geloof op aarde geïnitieerd, soms een heilig mens, maar in alle gevallen is het verleden, is het voorbij, is het slechts theorie. Ik kijk liever met jullie naar de praktijk.

Daarom beperken we ons hier tot een geloofsgemeenschap/de gelovigen.

Dat is een actieve praktijk op aarde. Daar zie je mensen aan de slag, daar zijn de gevolgen van de geloofsgemeenschap zichtbaar. Daar kunnen buitenstaanders een indruk krijgen wat het effect is op de buitenwereld. Daar kun je gelovigen vragen wat het deelnemen aan deze geloofsgemeenschap hen brengt.
Daar krijgen we dus te maken met objectieve gevolgen.
Daar kunnen we de vruchten van deze geloofsgemeenschap bekijken.
En dan is dit een handige leidraad:

“Aan de vruchten herken je de boom”

Scheidt men mensen, of brengt men mensen bij elkaar?

Draagt men liefde uit of eerder haat?
Geeft men mensen vrijheid of zaait men benauwenis?
Helpt men de zieken en bedroefden of pleegt men aanslagen?
Draagt men verdraagzaamheid uit of veroordeelt men?
Inspireert men mensen of maakt men mensen bang?
Spreekt men over een wereld van schoonheid of over een lelijke wereld?
Geeft men hoop of ontmoedigt men mensen?
En vooral: spreekt men van een liefdevolle God of van een haatdragende God?

Zo kan een mens beoordelen of hij te maken heeft met een goede geloofsgemeenschap/gelovige of met een misleide.

In het eerste geval is God de inspirator.
In het tweede geval de duivel, de aap van God.
In het eerst geval komen mensen geestelijk verder.
In het tweede geval raken mensen achterop.
Dus kijk naar de daden, niet naar de verhalen.

“Aan de vruchten herken je de boom”

Wees jullie allen gezegend

Nr.189

Tel jouw zegeningen

Daniel Goddard‏@DanielGoddard 14 oktober

“The things you take for granted, someone else is praying for”

 

Zou U deze tweet willen toelichten?

Zo is het.

Het zou een mantra moeten zijn, deze tweet.
De mens is geneigd te kijken naar wat hij niet heeft en wat de ander wél heeft.
Zo voedt hij een houding van ontevredenheid en frustratie en slachtofferschap.
En weet dat de wereld van de commercie en de reclame en luxe deze houding graag voedt.
Het is slecht voor de mensheid.
En de geestelijke wereld heeft mededogen met  deze kleine en onvolwassen levenshouding.

De mens kan zijn perspectief 180 ° omdraaien, en kijken naar wat hij wél heeft en de ander niet.

Wat gebeurt er dan?
Dan stilt de wereld van het verlangen.
Dan komt men in het hier en nu.
Dan ervaart men een gevoel van zegening.
Dan maakt men contact met dankbaarheid.
En weet, dat de wereld van de spiritualiteit en de religie deze houding zou moeten voeden. Dan zou ze bij de mens innerlijke rust en overgave voeden.
Dat is beter voor de mensheid.
Dan verheugt de geestelijke wereld zich over deze wijze levenshouding.

De twitteraar zij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 188

Wij bidden, God doet de rest

TheSingleWoman™‏@TheSingleWoman
"If everything you're praying for came to you right now, you wouldn't be able to handle it. Trust in God's perfect timing"

Zou u deze tweet willen toelichten?

De mens kan geen besef hebben van hoe te bidden.

Eigenlijk doet hij maar wat.
Hij weet niet waarvoor hij bidt.
Hij weet niet of het wel gevraagd kan worden.
Hij weet niet wat het effect van zijn gebed is.
Hij weet niet hoe lang hij moet bidden.
Hij weet niet wat de energetische gevolgen van zijn bidden zijn voor degene voor wie hij bidt.
Hij weet niet van de impact van zijn bidden op zichzelf.
Hij weet niet welke tijd er voor staat of zijn gebed wordt verhoord.

Maar….de geestelijke wereld is altijd blij met elk gebed.

Elke gebed wordt gekoesterd.
Elk gebed wordt gehoord.
Elk gebed wordt zo veel mogelijk verhoord.
Elk gebed heeft een krachtige uitwerking op de energie van degene die bidt.
Elk gebed is een opening naar de geestelijke wereld.
Elk gebed wordt met aandacht en zorg gehoord.
Elk gebed wordt in de geestelijke wereld op een gouden weegschaal gelegd.
Elk gebed heeft nut.
Elk gebed heeft effect, ook al wordt het niet verhoord.

“If everything you're praying for came to you right now, you wouldn't be able to handle it. Trust in God's perfect timing”

Wees jullie gezegend als jullie bidden.

Wees jullie allen gezegend

 

Zie ook:  http://watchthegod.blogspot.nl/2012/12/de-werking-van-het-gebed-op-de-wereld.html

Nr. 187

 

De stilte in het innerlijk

De mens leidt een leven vol indrukken, de meeste indrukken stormen van buiten naar binnen. En het ego zorgt vervolgens voor evenveel reacties van binnen en buiten. Alleen maar om te overleven en zich veilig te stellen. En juist dat veilig stellen is een nieuwe bron geworden van kwetsbaarheid en verwarring.

Mens!

Laat dit alles.
Laat de gedachten.
Laat de gevoelens.
Laat de begeerten.
Laat het lichaam.

Doe in alle gevallen dat wat nodig is of wat goed is of wat leuk is.

Maar wees hoeder van jouw innerlijk.
Neem afstand van de onrustige gedachtewereld.
Laat alle gevoelens komen en ook weer gaan.
Laat het begeerteleven woeden, het is minder belangrijk dan het doet voorkomen.
Heb een lichaam , i.p.v. een lichaam te zijn.

Hoe doet een mens dat?

Schep een eigen speciale plek in jouw innerlijk. En praat er met niemand over. Zo blijft de plek beschermd.

Een heerlijke plek, maak hem zelf, geef hem vorm, precies zoals je fijn vindt.
En weet dat deze plek werkelijk in de geest behouden blijft en behouden blijkt na het overlijden. Het zal jouw heiligdom blijven.

Schep jouw eigen plek. En verfijn de plek, geef er aandacht aan, koester hem als jouw plek van stilte en rust. En verbeeld je een bescherming om die plek, waar alle onrust van het leven niet doorheen kan komen. Het kan de stilte van een berg zijn, of de kracht van een stromende rivier, of het gras rondom een boom of een rozenhaag rondom een prieel. Maar mèt een bescherming tegen alle beslommeringen en zorgen en ellende van het leven.

En als je op jouw plek zit en je ervaart de onrust van het leven, dan adem je het eruit en buiten de bescherming. Want jouw plek blijft stil en vredig.

En adem rust er weer in.
En doe dat net zolang tot je voelt dat de onrust verwijderd is, door jou, door jou alleen.
En verblijf dan op deze plek. En trek je terug op deze plek als het leven jou teistert. Als het leven je te zwaar wordt.
En doe dat een paar maal per dag.

En de plek wordt een nieuwe kracht in jouw leven, in jouw innerlijk.

En de plek zal dan door God verbonden worden met de geest.
Met de kracht van de stilte.
Met de kracht van de rust.
Met de kracht van het alleen zijn.
Met de kracht van de geest.
Met de kracht van het Zijn.
Met de kracht van vertrouwen.

Oefen, en je zult ervaren.

Verbeeld je en het wordt werkelijkheid.
Schep en het zal ontstaan.

Wie anders kan zo’n plek scheppen dan jijzelf?

Heeft God jullie niet de vrij wil gegeven?
Met die vrije wil houd je de onrust vast.
En met die vrije wil kun je die onrust loslaten.
En dan is God daar.
En de kalmerende handen van jouw beschermengel op jouw schouders.
En de kracht van de geestelijke wereld zal nog meer naar je kunnen stromen dan voorheen.
En uiteindelijk als je ooit alles hebt losgelaten, ben je die veilige plek zelf geworden.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 186