Dit sprankelende maar soms zo moeilijke leven op aarde

Ik wilde U vragen. Ik zie veel geluk om me heen en mensen die genieten van het rijke en mooie leven, maar ik zie ook erg veel leed, en soms lijkt het leed mij te groot om te dragen voor een mens, oh niet eens zo voor mezelf, maar gewoon als ik om me heen kijk en de media volg dan moet ik verzuchten ‘Mijn God waar halen ze de kracht en de moed vandaan om dit te doorstaan? En ik luister niet  eens naar Uw antwoord, soms. Maar ik wil het alleen maar verzuchten en meelijden met wat ik om me heen zie.

Vandaag zag ik ergens een vrouw van tegen de 60 en ze zag er zo ongelukkig uit, zo eenzaam, zo verloren. Ik dacht “wanneer is zij voor het laatst liefdevol aangeraakt en gestreeld en wanneer heeft iemand voor het laatst tegen haar gezegd “ik houd van je”. En ik was toen zo geïmponeerd door haar eenzaam leed dat ik mijn hart helemaal zwaar en verdrietig voelde worden. Wat een leed en hoe houden de mensen het vol?

Ik zou het fijn vinden als U hier op in ging, gewoon ter mijner eigen troost.

Ach mijn goede zoon, hoe groot is jouw hart. Ik ga hier graag op in.

De mens lijdt op aarde veel. En regelmatig teveel. En er  zijn ook veel mensen die dit niet aankunnen en psychiatrisch worden of verbitterd raken of atheïst worden. En zij gaan zeker gebukt onder hun leed en ook onder het leed van anderen.

Zo is het en zo was het en zo zal het nog lang gaan.

Treurig is het leven en nutteloos en zinloos en wreed en een onnadenkende schepping van een argeloze en onverschillige God. Tenminste dat is soms jullie perspectief en zelfs de oprechte mening van velen, zeker op momenten. Maar is het perspectief waar?

En dan zeg Ik ‘natuurlijk is het niet waar’.

Graag vertel ik jullie  van het perspectief van de geestelijke wereld omdat Wij over de schutting zien van jullie aardse bestaan.

Alles wat er gebeurt, alle leed, alle verdriet, alle ongelukken en ziekten, alle misdaad en onrechtvaardigheden, die zelfs voor veel mensen een leven lang meegaan, vallen totaal en algeheel en overweldigend in het niet bij wat de mens staat te wachten na zijn aardse leven. Wij zien de glorie en het geluk en de overweldigende balsem voor al het gebeurde zodra iemand zijn aardse lichaam heeft verlaten en overgegaan is tot het betere leven. Wij zien de sprankelende, overweldigende, gelukmakende ontwikkelingen en mogelijkheden van de geestelijke wereld. En die zijn zo overweldigend dat echt ieder geestelijke wezen, eenmaal gewend aan zijn nieuwe bestaan altijd en onmiddellijk verzucht: “het was de moeite waard”.  

Maar Wij geven jullie het  oprechte advies “geniet intussen met volle teugen van alles wat er wel aan geluk en schoonheid en gezondheid en plezier te genieten is want dat vinden Wij echt doodzonde , dat iemand zijn aardse bestaan meer verpest dan nodig is. Laat het leed, hoe groot en overweldigen ook, nooit de schoonheid en de vreugde van wat er ook is in de weg staan. Als dat lukt, zullen jullie ooit nog eerder verzuchten “het was absoluut de moeite waard”.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 495

Hoe benaderen wij God?

Sommigen staan op hun tenen om God te doen praten – maar je probeert het te veel, vriend- val op jouw knieën en luister, hij hoort je dan beter (Terri Guillemets)

Zou U hier iets over willen zeggen?

Wil jij maar de aftrap doen?

 

Ach, natuurlijk.

Nou daar ben ik wel goed in, om me uit te sloven om U te bereiken, en van alles uit de kast te halen in mijn pogingen U te horen. En hierdoor blokkeer ik natuurlijk alles, forceer de communicatie en hoor U niet of slecht. Ik weet het God, ik weet het. En waarschijnlijk doet ieder mens dat.

Niet?

 

Bijna ieder mens doet dat. Een eindeloos proberen en forceren en ook veel toeters en bellen uit de kast halen omdat de mens denkt dat God dat nodig heeft om te kunnen communiceren. En alles belemmert de communicatie behalve dit: knielen en luisteren. 

Het knielen staat voor niets doen en niets proberen en niets willen maar wachten en het ego opzij zetten.

En het luisteren staat voor niet vragen, niet willen,  niet afdwingen en niet eisen.

Gezegend de mens die dat niet doet en nog meer als hij dat wel doet.

 

Wees jullie allen gezegend

Nr. 494

God is heel dichtbij

Om God te zoeken en te trachten tot gemeenschap met hem te komen, behoeft de mens niet verder te  gaan dan zijn eigen innerlijke ervaring ……  (Urantiaboek, Verhandeling 5, § 0 pagina 62)

 

 Zou U hier op in willen gaan?

 

Is er één onderwerp belangrijker dan dit, Mijn zoon, dus dat doe Ik graag.

 

Elke godsdienst is een omweg.

Elke goeroe of dominee of  iman is  een omweg.

Elk geestelijk boek is een omweg.

Elk geloof is een omweg.

Elk godshuis of tempel is een omweg.

 

De directe weg is naar God reiken in het innerlijk.

En God wacht op deze directe communicatie en neemt totdat het moment daar is zeker genoegen met de omwegen van de mens. En neemt tot dat moment genoegen met de noodzakelijke hulpmiddelen op het pad van de mens van aap naar geest, van de materie naar de geestelijke wereld, van het buiten jezelf zoeken van God naar het vinden van God in het eigen innerlijk.

En jijzelf, Mijn zoon, gaat naar kerken en gebedshuizen, en praat met jouw medemens over het geloof, en gebruikt hulpmiddelen om dichter bij God te komen, zoals kaarsen en beelden en wierook en andere heilige middelen, maar ze zijn niet nodig. Ik wacht op jou in jouw innerlijk en wil met je communiceren maar je hebt de kleinmenselijke hulpmiddelen nog steeds nodig en dat accepteer Ik en begrijp Ik maar ze zijn niet nodig. Wanneer komt het moment dat je altijd genoegen neemt met de kortste en meest directe weg namelijk met het besef dat Ik in jouw innerlijk vertoef en daar wacht op jou.

Wees intussen gezegend in al jouw pogingen.

 

Wees jullie allen gezegend

Nr. 493 

De moeilijkheden des levens en het tellen van zegeningen

Ik en met mij velen vinden dat er nu wel erg veel problemen in de wereld zijn: Corona, terroristische aanslagen, economische crisis, onzekere toekomst, vluchtelingen noem maar op. Maar nu lees ik een boek dat speelt in de middeleeuwen. De wreedheid, de onwetendheid, de vooroordelen, de armoede, de ziekten, het is echt vele malen erger dan nu. Nou ja behalve de milieucrisis, dat is wel een dingetje.

Klopt het, Mijn God, dat de zorgen des levens echt minder zijn dan vroeger?

Mijn zoon, jullie leven in de hemel vergeleken met de middeleeuwen. Dus het zou fijn zijn, als jullie de moeilijkheden een beetje relativeerden, als jullie jullie zegeningen meer telden, als jullie je beter wapenden tegen wat  er nu speelt. Het leven is er de afgelopen vijf eeuwen voor het merendeel van de mensen oneindig beter op geworden. Niet alleen fysiek, materieel en qua gezondheid maar ook qua onderwijs, vrijheden en rechtvaardigheden leven jullie bijna allen in de hemel, vergeleken met de hel van de middeleeuwen. Tel jullie zegeningen en schrik niet van moeilijkheden. Jullie voorouders hadden echt een zwaarder leven. Ik zeg niet dat jullie verwend zijn maar wel dat jullie het heel goed hebben. Verheug je daar meer over.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 492

Elke keuze en elke handeling dragen bij aan jouw geestelijke huis

"Het najagen van het ideaal -  het streven om zoals God te zijn – is een  voortdurende inspanning , zowel vóór de dood als daarna. Het leven na de dood is in de wezenlijke dingen niet anders dan het sterfelijke bestaan. Alle goed dat wij in dit leven doen draagt rechtstreeks bij tot de verhoging van het toekomstige leven."

Verhandeling 103 paragraaf 5 (pagina 1134)

Mijn God, mag ik u vragen. Ik zat na te denken over het leven en bedacht dat we eigenlijk de hele dag door kiezen, voor het kleine of het grote, voor het gezonde of het ongezonde, voor het goede of het slechte, voor het liefdeloze of het liefdevolle. En eigenlijk is dus echt alles heel belangrijk en heeft grote gevolgen. En tegelijkertijd moet er geen stress en spanning en druk zijn en een heilig moeten want dan worden we rigide fundamentalisten. En toen kwam ik ook nog dit citaat tegen uit het Urantiaboek, dat bevestigt dat alles echt heel belangrijk is.Hoe rijmen we dit alles met elkaar?

Zou U hier op in willen  gaan?

 Het is een paradox, Mijn zoon, en Ik ga hier graag op in. Vooral omdat tegenwoordig meer dan vroeger mensen zijn gaan geloven dat alles maar moet kunnen, dit is het heilige individualisme terwijl tegelijkertijd alles consequenties heeft, weten Wij. Hoe rijmen jullie dat met elkaar en hoe kijken Wij er tegen aan vanuit de geestelijke wereld? Hier komt-ie.

 Eerste maar Ons perspectief want dat bepaalt toch jullie perspectief, uiteindelijk.

Wij bezien alles met grote liefde, groot geduld en veel compassie. Het is waar dat alles permanent grote consequenties heeft, en dat jullie altijd de gevolgen van jullie handelen moeten ondergaan, vroeg of laat. Ook als je dat in het diepste geheim, verborgen in jullie eentje in eigen huis, of jullie innerlijk doen.

Maar de gevolgen zijn rechtvaardig, de wetten van God eenvoudig en de wenken van God om het goede te doen eindeloos en het geduld van God als jullie miskleunen, duizendmaal en eindeloos.  Dus op een bepaalde manier, namelijk de Onze, is alles goed, ook als het niet goed is. Deze zin is heel belangrijk, Mijn zoon,

alles is goed, ook als het niet goed is.

Want in het niet goede handelen zitten de gevolgen, de  correcties, de perspectieven en de juiste handelwijze al besloten. Onvoorwaardelijk en trefzeker. 

En nu jullie perspectief.

Dus alles wat jullie doen heeft altijd grote consequenties, want er valt nog geen mus van het dak en God weet daarvan. Alles wat jullie doen is extreem belangrijk. Het is letterlijk een permanent bouwen aan jullie geestelijke woning. Permanent dragen jullie met al jullie gedachten, al jullie gevoelens en al jullie handelen bij aan jullie geestelijke woning.

En als jullie gaan beseffen dat jullie hierdoor een bouwval kunnen scheppen maar ook een geestelijk paleis, waarom dan nog langer bijdragen aan een bouwval? Wat is het nut om door eigen handelen te vernietigen, het leven lelijk te maken, jullie eigen toekomstig leed in te plannen. Waarom zouden jullie dat nog doen?  

Ik wil de opmerking van een getrouwde vrouw noemen die mijmerde over mogelijke ontrouw omdat ze een leuke andere man tegenkwam. Ze sprak de gevleugelde woorden: “als ik bedenkt wat een leed ik afroep over mijn dierbaren en mezelf als ik inga op deze mogelijke ontrouw, dan deins ik terug en besef dat ik het er niet voor over heb en dit ook niet wil”.

En dat zou een mooie insteek zijn voor jullie allen, als je omgaat met deze paradox.

Hebben jullie de gevolgen van jullie verderfelijk handelen voor de omgeving en voor jezelf er voor over? En als jullie dat toch er voor over hebben en het verderfelijke doen, dan is het ook goed. Niet gelijk maar het komt dan goed, na wat lijden. En dat is een eufemisme.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 491 

Eenzaamheid kan leiden tot zuivering

Mijn vriendin Merel heeft ook een lijntje naar boven en hoorde op een goede dag, toen ze aan het mijmeren was over haar leven en haar vele alleen zijn: “Eenzaamheid kan leiden tot zuivering”. Zou U hier op in willen gaan?

 Dat doe Ik graag.

Zij is veel alleen geweest in die periode en dat kan zwaar vallen, want de mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Maar haar Mijn god fluisterde haar deze zin in en dat was een grote troost voor haar.

Want hoe kan de mens tot zichzelf, tot zijn hart, tot God komen als er de hele dag  drukte en mensen en geluiden buiten afleiden van de werking van het innerlijk?

Hoe kan het geluid van de stilte, de zachte wenken van het innerlijk, de verinnerlijkte stem van God anders dan in eenzaamheid worden waargenomen?

Heb jij mij voor de eerste keer niet evenzeer pas gehoord op een groot  moment van verlatenheid?

De mens kan God vinden in de ander, maar echt de subtiele communicatie met God alleen goed volbrengen in zijn alleen zijn. Dit contact met God is een van de aspecten van zuivering. De andere aspecten zijn onderwerp voor een andere blog.

Merel is gezegend.

 

Wees jullie allen gezegend

Nr. 490

God, die komt uitrusten bij de mens (W.H. Auden)

 Ik las een gedicht van W.H. Auden, “Bij Schrafft”’en dit deel viel mij op:

Een vormeloos soort vrouw

Van onbestemde leeftijd die op
...onze furieuze planeet haar
...dagschotel laat volgen met een kopje
koffie.
...Welke van de zeven hemelen
was verantwoordelijk voor haar glimlach?
...Dat een god, welke god ook
Voor wie het
Goed knielen is, haar had bezocht.
In haar tempel had uitgerust.

 

Aan het eind van die blog (zie blog bij label W.H. Auden) zei U;

 

God, die komt uitrusten bij de mens. Dit is een aparte blog waard, Mijn zoon

 

U heeft toen gereageerd op dit gedicht van Auden, zou U nu hier op in willen gaan?

 

Dat doe Ik graag. Ingaan op de zin “God die komt uitrusten bij de mens”.

 

God werkt aan de evolutie van planeten, planten- diersoorten en dan van het intelligente wezen,  de mens,  die de kroon op de schepping wordt. Een wezen dat eindelijk bewust en vol overgave gaat knielen voor God en dan erkent wat God heeft volbracht.

 

God die zoveel jaren wacht op dit moment, en arbeidt, en probeert,  en geeft,  en hoopt,  en wenkt,  en schenkt en liefheeft en zoekt naar de mens.

 

En dan is daar die mens, hoe nietig en onooglijk ook, die knielt voor God en zich richt op God en God erkent en dan pas in waarheid leeft op dat mooie en schaarse moment.

 

En dan bezoekt God deze mens.

En God kan dan op een bepaalde manier uitrusten in het heiligdom van de mens.

En God krijgt erkenning van Diens werk en weet dat het is volbracht en dat is dus samen met de mens. Alles is zo volbracht, alles waar naar gestreefd is, is bereikt. Even is daar dan het Koninkrijk Gods op aarde. Even is daar de schepping tot haar wasdom gekomen. Even kan God rusten en genieten. Inderdaad in de tempel van de mens, door de mens gebouwd, door de mens bereikt, door de mens gewenst, en door God bezocht.

Daar kan God rusten.

 

Wees jullie allen gezegend

Nr. 489