Translate

dinsdag 17 april 2018

De tempel van het gebed




Laatst was ik aan het bidden op mijn kamer. De kaarsen waren aangestoken, de wierook brandde en er stonden vaasjes met verse rozen bij beeldjes en portretten. En ineens kreeg ik het gevoel, dat ik in een geestelijke tempel was en ervoer een groot gevoel van heiligheid en devotie.
Zou U hier iets over willen zeggen?

Dat doe Ik graag.
Het helpt jou om in de sfeer te komen van heiligheid en aanbidding door wierook en kaarsen en portretten en beelden, dat is jouw Katholieke achtergrond.
Maar weet, dat de geestelijke tempel opgebouwd wordt, of als die al ìs opgebouwd versterkt wordt, bij ieder mens op aarde die bid.

Een Protestant met alleen een kruis, een moslim met alleen een woord in het Arabisch op de muur van zijn woonkamer, een Hindoe voor een beeld van Shiva, een zenboeddhist in een lege witte kamer, een Jood die wiegend de Thora leest, een New Age adept die mediteert op zijn spirituele leraar, allen komen in dezelfde situatie als jij, ook al ervaart iedereen wat anders en geeft men er andere woorden aan.

Zodra een mens bidt, bouwt de geestelijke wereld om deze mens heen een geestelijke tempel van ongekende schoonheid. En hoe vaker iemand bidt, hoe regelmatiger hij dat doet, hoe langer en intenser hij bidt, des te groter en krachtiger wordt de tempel.

En de tempel is puur een feit in de geestelijke wereld. Het is een krachtige transformator voor  het verspreiden van geestelijke energie. Deze energie stroomt via deze biddende mens naar de omgeving van deze mens en natuurlijk naar diegene of datgene waar hij voor bidt. Ik zeg het bewust in deze volgorde, want dat is de werkelijkheid.

Een biddende mens is een zege voor zijn omgeving en een instrument voor de geestelijke wereld om de aarde te bereiken met genezende, inspirerende of opwekkende energie. Als mensen wisten hoe wonderschoon de omgeving wordt als men bidt, hoe heilzaam de werking ervan en hoe vruchtbaar voor de samenwerking tussen de geestelijke wereld en de evolutionaire aarde dan zou men voorzeker meer bidden.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 421

zondag 1 april 2018

Het levende geloof i.p.v. materialisme



Mijn God, de laatste tijd zie ik zoveel mensen om me heen, die worstelen met het leven. En ze lijden aan migraine, werken te hard, kennen geen rust, ervaren stress en onrust en kijken teveel uit naar hun weekend of hun vakantie. Ik zie veel verwarring, onrust, vastklampen aan fitness en lichamelijke geneugten. Het komt me alles nogal armoedig over, alsof er niet meer is. Hoe kan een sportheld met gouden medaille, een Koning of een filmheldin nu in hemelsnaam ons voorbeeld zijn, het zijn gewoon mensen met een talentje, so what? En dat virulente atheïsme om me heen vind ik ook soms stuitend. Eigenlijk vind ik alles heel decadent om me heen en ik bespeur niet  veel godsvrucht, nederigheid of geloof.

Hoe vreugdevol is een gesprek met U?
Hoe krachtig en rustgevend een gebed?
Hoe inspirerend is een biecht?
Hoe genezend het loslaten van de worsteling des levens?
Hoe verstillend is een onmetelijk vertrouwen in God?

Mijn zoon, wees niet te makkelijk in jouw waarnemingen. God ziet in de harten van de mensen en kent hun diepste en verborgen verlangen naar God, of tenminste hun groot gemis aan overgave.

Maar je hebt een punt, dat zeker.
Mensen gaan naar winkelcentra i.p.v. naar kerken.
Mensen gaan in therapie i.p.v. de bevrijdende ervaring van het biechten te ondergaan.
Mensen lijden aan migraine en te grote verantwoordelijkheden i.p.v. in de stilte van hun kamers te bidden tot de Ene God.
Mensen gaan naar conditietraining i.p.v. naar spirituele bijeenkomsten.
Mensen klampen zich vast aan de helden van TV i.p.v. het voorbeeld van de grote Zonen en Dochters van God te eren en  te volgen.
Mensen klampen zich vast aan de troost van eten en alcohol i.p.v. aan de troost van een levend geloof.
Mensen verwijten hun politici van alles i.p.v. hun lot neer te leggen bij God.

Maar weet dat het tijdelijk is.
God en Diens wetten zorgen wel voor de correctie, liefst goedschiks, meestal kwaadschiks. En door het lijden van de mens en de kruisiging van zijn ego en door aardse moeilijkheden zal zijn geestelijk lichaam bevrijd worden. Door de overgave van het verstand daarna zal de mens weer open gaan staan voor de macht en pracht van God in hun leven.
Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 420

woensdag 28 maart 2018

De overweldigende liefde van God




Ik lag in bed en verzuchtte tegen Mijn God (en ik was echt niet onzeker of zo, maar blikte terug op mijn inspanningen en daden): “Ach, wat heeft U aan me. Ik ben wispelturig. Ik luister niet goed, ik ben lui. Ik beloof U van alles en ik kom mijn beloften niet na. Ik ben wankelmoedig. Ik  besteed eindeloos tijd aan vele dingen des levens, terwijl U spaarzame ogenblikken van me krijgt. Ik ben inconsequent, ik vertrouw U onvoldoende als ik bevangen word door de teisteringen des levens. U zegt steeds “wees gerust” maar ik ben het vaak niet. Ik moet het eerst nog zien  wat U me belooft. Ik ben onbetrouwbaar.  Ik, ach, ik ga maar niet eens door, het is hopeloos.

Mijn God, wat moet U wel niet van mij denken. U ben vast teleurgesteld.
Nee, bedacht ik dat is God niet.
U bent vast moedeloos.
Nee, bedacht ik, dat is God niet.
U bent vast ongeduldig geworden.
Nee, dacht  ik, dat wordt God niet.
Maar wat bent U dan? Hoe kijkt U naar me? Wat vindt U van mijn gedoetjes?

Ik zei: ‘Ach wat kan ik zeggen tegen U. U weet alles.
U weet van mijn verborgenheden. U weet van mijn gehechtheden. U weet van mijn zwaktes. U weet van mijn geworstel. U weet van mijn tekortkomingen. U weet van mij alles. U weet alles. U ziet mij helemaal. Ik kan niets  verbergen. U bent de enige die mij kent en mij ziet.

En ik word meegenomen, vrij onverwachts,  in een overweldigende golf van louter liefde, louter acceptatie, louter wijsheid. Ik voel hoe God naar mij kijkt. En wordt ondergedompeld in een melkwitte zee van zijn, van liefde, van begrip, van wijsheid, van acceptatie. En ik moet huilen van geluk. Ik kom thuis. Ik word gezien, in al mijn zwakheden. En alles mag er zijn. En al mijn tobberijen zijn weggeraakt in deze golf van liefde. Er is niets anders dan God en iets dat zichzelf ik noem,  maar niet gevonden kan worden. Ik besta niet meer, maar ben ondergedompeld in een zee van rust, ruimte, volle leegte, een melkwit bestaan van zijn, van liefde, van gezien worden, van overgave, van gestopt zijn met worstelen, van gestopt zijn met denken dat ik iets moet doen of voelen of zeggen terwijl ik niets meer hoef te doen.

Zijn, zijn, zijn.
Ik huil van geluk en herinner mij, dat dit altijd zo geweest is. Dat ik mijn best niet hoef te doen in de ogen van God. Dat ik ben, dat Ik Ben.
Ik streel met mijn handen mijn gezicht en weet dat God mij aanraakt en mij streelt. Ik streel mijn arm en voel dat God mij aanraakt, dat mijn arm zelf de aanraking van  God is, dat mijn hele lichaam de aanraking van God is. Ik ben, ik ben, Ik ben.
Gelukkig viel ik in slaap.

Mijn God, zou U hier iets over willen zeggen?

Dit is zo goed, Mijn zoon.
Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 419 

donderdag 15 maart 2018

Met God kun je geen kant op




Ik was op een bepaald moment wel heel erg nee tegen mezelf en mijn neigingen aan het zeggen. Maar op een avond had ik me  ineens toch alcohol gepermitteerd en voor mijn doen, dat is niet veel, teveel gedronken. Dat vervolgens zo verkeerd viel dat ik echt een beetje ziek was. Ja, twee glazen wijn hoor, meer niet. Ik verzuchtte tegen God:  “Mijn God, op zo’n manier kan ik geen kant meer op”.
Waarop God tegen mij zei:

Mijn zoon, je komt Mijn kant uit.

Ik schaamde me diep.

Nr. 418

zondag 4 maart 2018

Praat met een drie-jaar-oud-kind (Hopeloos verloren, 7)




Soms moet je met een drie-jaar-oud-kind gaan praten om het leven weer te vatten*

Zou U hier op in willen gaan?

Een kind begrijpt het leven niet maar ís het leven.
Het echte ongecensureerde rijke wonderlijke leven dringt zich wel op aan zo’n kind. Want het is kwetsbaar en heeft met het prille verstand niet veel gekunstelde ideeën verworven over hoe het leven moet zijn. Het ervaart het leven zoals het is. Het is het leven. Een volwassen mens is verzadigd geraakt met stevige gedachten, en interpretaties en vastgeroeste meningen en nog zo wat.

Daarom is het voor een volwassen mens altijd een verademing om om te gaan met het echte rijke ongecensureerde leven. Maar praten met een bloem, een rivier of een boom is nu eenmaal niet  voor iedereen weggelegd.
Praten met een kind wel. En een driejarige is nog net fris en open genoeg en kan net genoeg praten om een gezellige frisse levendige inspirerende ervaring voor een volwassene te regelen.

Wees jullie gezegend

Nr. 417

* https://www.powerofpositivity.com/11-quotes-to-remember-when-you-feel-lost-in-life/

dinsdag 20 februari 2018

De kinderhand van God




Ik was een aantal dagen lekker aan het rotzooien met zullen we maar zeggen alle wereldse dingen, gehechtheden enzo en ik deed niet veel aan mijn geloof. Na een paar dagen, had ik een helder moment en zei tegen God: “Nou, ik heb u wel even flink in de steek gelaten, u bent zeker erg teleurgesteld in me?”

Mijn zoon, God wordt nooit teleurgesteld, omdat God altijd in de steek gelaten word door de mens en uit ervaring dus niets verwacht. Zo is God blij met het kleinste gebaar van de mens, met de kleinste stap, het eenvoudigste gebed.

De kinderhand van God is dus gauw gevuld. De geestelijke wereld is wijs en weet alles en verwacht daarom niets en als dan iets Onze kant opkomt, zijn Wij als een kind zo verheugd over deze mens, met dit kleine gebaar, met dit liefdevolle gebed of met een simpele daad van goedheid.
Fijn dat je hier bij stilstaat, en wees hierom gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 416

woensdag 7 februari 2018

Mijn hele lichaam is de aanraking door God




Ik ging eens een avond vroeg naar bed omdat ik het gehad had met het leven, algeheel. Ik was al de hele dag wat mat geweest, het was druk geweest op mijn werk en er waren dingen tegengevallen. Ik was laat thuis na een vervelende vergadering en had niet eens zin om nog wat eten klaar te maken. Ik lag in bed in het donker, helemaal in mijn eentje en voelde me eenzaam. Ik had er behoefte aan om aangeraakt te worden, en ik zei tegen God. “Ja wat dit betreft kunt U me niet troosten. Oh zeker geestelijk dat zal wel, als ik het vraag maar U kunt me niet aanraken, U bent geen mens, en juist nu heb ik menselijke aanraking nodig”. Ik lag stil en mijmerde wat over dit en ineens kwam er in mijn geest de volgende verbazingwekkende gedachte, die ik tegelijkertijd hardop uitsprak: “ :Maar mijn hele lichaam is de aanraking van God!”.

Ik werd zo  overweldigd door dit besef dat ik het licht aandeed en naar mijn handen en armen keek en met mijn ene hand raakte ik mijn andere aan, streelde mijn arm en streelde mezelf als het ware en had het gevoel dat letterlijk God me aanraakte. Ik werd vervuld van een groot ontzag. Mijn hele lichaam was door God geschapen en werd door God gekoesterd en alles wat ik deed was één complete aanraking door God van mij als mens. Ik voelde me zo getroost en geborgen en ineens zo heel en rustig en samen met God dat mijn hele moedeloze eenzaamheidsaanvaring was opgelost als sneeuw voor de zon. Ik viel getroost in slaap.
Zou U hier iets over kunnen zeggen?

Mijn zoon, is dit alles niet ook van Mij? Al deze woorden, dit inzicht en om  te beginnen de woorden:  “het lichaam van de mens is de aanraking door God”.
Ik zag jou eenzaamheid en wist dat je nu pas openstond voor dit grootse besef. Alles is van God, het leven, de wereld, de mens, zijn geest  en zijn lichaam. Maar nu speciaal mocht jij dit letterlijk fysiek meemaken, juist louter fysiek. En Ik troostte je met dit besef en jij hebt die avond met jouw hele wezen ervaren, dat de mens niet alleen is, nooit alleen is, en dat zijn lichaam het levende en gekoesterde en wonderschone geschenk is van God aan de mens. En dat de mens met zijn lichaam letterlijk aangeraakt wordt door God. En zo komt ook heel dichtbij het besef dat het lichaam de tempel van God is. Dat God daar verblijft. In liefde en aanraking.
Wees jij gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 415