Geduld is een bitter kruid maar draagt goede vrucht

Geduldig wachten is een schone bezigheid, in jullie wereld nog zo onbekend en onbemind. In wachten schuilt een juweel, een geschenk, dat zichzelf zal onthullen als de tijd daar is. Dus, wacht, wees verblijd, en heb vooral vertrouwen dat Wij alles in jouw handen leggen als jij daar klaar voor bent”

Mijn God, mijn vriendin Merel kreeg deze woorden door voor mij een aantal jaren geleden, toen ik in een zeer moeilijke en ogenschijnlijk hopeloze situatie verkeerde. Zou U hier iets over willen zeggen?

Mijn zoon, dat is eigenlijk niet nodig. Deze tekst van haar Mijn God voldoet volledig.

Misschien nog dit: jij hebt toen erg geleden onder een bepaalde situatie. En eigenlijk ben je nog elke dag gelukkig alleen om het simpele feit dat deze situatie voorbij is, is opgelost.

En dat is dat geschenk, dat juweel waar over wordt gesproken. En hoe groter jouw geduld was, en hoe ondraaglijker de situatie, hoe groter de bevrijding en het geluk daarna. Is dat geen juweel?

Jouw vriendin Merel is  gezegend.

Wees jullie allen gezegend 

Nr. 543

De prachtige toekomst van de mensheid en moeder natuur

Wanneer de aarde wordt verwoest en de dieren sterven, zal een nieuwe stam mensen op de aarde verschijnen, een stam die bestaat uit vele kleuren, klassen en geloofsovertuigingen. Deze stam zal door haar acties en daden de aarde weer groen maken. Ze zal bekend staan ​​als de krijgersstam van de Regenboog (Chief Tatanka)

Mijn God, dit is het wel zo’n beetje, de kern van al Uw toekomstvoorspellingen. Troostrijk maar ook verontrustend. Zou U hier iets over willen zeggen.

Dat doe Ik.

Ik heb hier veel aan toe te voegen, zoals over het tijdspad, hoe heftig het zal zijn voor de huidige mensheid, de dieren- en plantenwereld, kortom voor heel moeder aarde en al het leven dat zij al miljoenen jaren koestert in haar boezem. Maar dat doe Ik niet. In eerdere blogs is er al veel over gezegd, maar natuurlijk nooit genoeg. Ik beperk me hier  bewust tot twee reacties.

Chief Tatanka voorspelt een nieuwe stam en zo zal het zijn. Deze stam zal volledig de harmonie, die de Amerikaanse Indianen met de natuur hadden, realiseren als mensheid als geheel. Dat zal de gift van de Indianen zijn.

Ze zal de gemeenschapszin en de gelijkwaardigheid van het Chinese ras verinnerlijkt hebben. Dat zal de gift van de Chinezen zijn.

Ze zal de onafhankelijkheids- en vrijheidszin van de Noord-Amerikaanse USA volken hebben gerealiseerd. Dat zal de gift van de Amerikanen zijn.

Ze zal de broederschap van de Russen leven. Dat zal de gift van de Russen zijn.

Ze zal een innerlijke godsdienst leven zonder priesters en godsdiensten. Dat zal de gift van de New Age zijn.

Ze zal de emancipatie van vrouwen van de Europeanen leven. Dat zal de gift van de Europeanen zijn.

Ze zal de dieren en planten behandelen als haar broeders en zusters. Dat zal de gift van de roependen in de woestijn zijn op milieugebied.  

Ze zal nog vele talenten en giften van andere volkeren op de aarde leven, laat geen volk zich in deze opsomming achtergesteld voelen. En deze nieuwe stam zal niet volmaakt zijn, want ik heb al eerder gezegd dat de mensheid nog een lange mooie maar moeilijke weg te gaan heeft voordat de aarde overgegaan zal zijn naar een planeet van Licht en Liefde.

Maar zo zal het zijn en moeder aarde zal dan beginnen in de uitgestrekte gebieden, die op aarde weer tot haar  beschikking komen te staan, duizenden dieren- en plantenrassen te laten evolueren, zoals beschreven in een eerdere blog

Link https://watchthegod.blogspot.com/2020/08/het-spectaculaire-offer-van-moeder.html

Maar nog belangrijker, Mijn zoon, en dat is mijn tweede reactie: deze stam zal met onbegrip en afgrijzen terugkijken op deze tijd waarin de mensheid zich gedraagt als een alles vernietigende, meedogenloze en wrede diersoort. Op dezelfde wijze zoals jullie nu terugkijken op het slavernijverleden.

Houd moed intussen.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 542 

 

Compassie voor de ander

Mijn goede God, daar wilt U vast wel op ingaan?

Ja, dat wil Ik.

Het gaat hier om pure liefde, mijn zoon, wanneer de ene mens dit beseft of zich herinnert als hij de ander ontmoet. Iedereen, bijna zonder uitzondering, worstelt met problemen, moeilijkheden, zorgen, verslavingen of verdriet om een dierbare. Iedereen. Welkom op deze onvolmaakte maar mooie planeet. Jullie mensen zijn in ontwikkeling, en het is een lange en pijnlijke en zorgelijke weg van voormalige aap naar bewust levend spiritueel mens.

En mooie levenservaringen dragen hier zeker toe bij maar eigenlijk toch nog meer grote moeilijkheden. Die zijn beter in staat om een mens bij de lurven te pakken, door elkaar te schudden of zijn begrip voor het leed van de ander te vergroten. Want heb je zelf veel meegemaakt, dan hoed je je wel  om een ander te veroordelen. Tenminste als het proces goed is verlopen. Als iemand door moeilijkheden verbitterd raakt of psychiatrisch dan zijn er ook andere dingen nodig.

Meestal brengen moeilijkheden een mens dichterbij bewustzijn, geestelijke groei en dus dichter bij God, of die mens dat beseft of niet. Dus …….

Goede mens, besef dat ieder mens die je ontmoet een strijd vecht waar je niets van weet en jouw compassie, jouw begrip, jouw liefde zelfs voor jouw medemens groeien gigantisch alleen als je je dit herinnert. Dus wees aardig, altijd. Want dat is keihard nodig in deze ontsporende tijd.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 541

Het overwinnen van verslavingen is minder pijnlijk op aarde dan in het leven na de dood

Zo zal ieder in zijn zwakheid en wereldse gewoonte eens een zeker kruis vinden, dat hem in de geestelijke wereld zeer veel meer pijn zal bereiden wanneer hij het niet op deze wereld met veel geringere moeite geheel of grotendeels zegerijk heeft overwonnen*

Mijn God, mag ik U vragen.

Ik heb nu al een paar keer meegemaakt, dat iemand een aardse verslaving niet heeft overwonnen en soms zelfs door die aardse verslaving overlijdt. En nu kwam ik dit citaat van Jakob Lorber tegen. Eigenlijk heftig vind ik, zou U hier op in willen gaan?

Natuurlijk doe Ik dat.

Waarom is dit heftig, is het niet eerder logisch en rechtvaardig, begrijpelijk en nuttig geregeld zo?

Neem iemand die aan alcohol verslaafd is en hierdoor tien jaar eerder sterft in grote eenzaamheid. Want de negatieve gevolgen van alcohol zijn o.a. een vernietiging van het lichaam en een misvorming van het karakter, zodat iemand agressief, onverdraagzaam, boosaardig en liefdeloos wordt voor de dierbaren in zijn omgeving, en daardoor logischerwijs erg alleen komt te staan in het leven. Wie heeft zin in zo’n mens?

Deze persoon wordt natuurlijk liefdevol opgevangen in de geestelijke wereld en krijgt weldadige aandacht en een  herstel van zijn geestelijk lichaam, dat mismaakt en verzwakt is door de aardse gevolgen van alcoholmisbruik. En er is geen geestelijke begeleiding nodig om heel snel al deze persoon te doen beseffen dat hij zijn leven heeft vergooid. En omdat de naar alcohol snakkende persoon uiteraard geen druppel alcohol krijgt geschonken, We houden hier van de beste aanpak, komt iemand snel tot helderheid en inzichten.

We laten hier even buiten beschouwing iemand die op aarde zo kwaadaardig geworden is, dat hij in de geestelijke wereld een demon wordt en aan de aarde gebonden blijft en anderen probeert aan te zetten tot alcoholmisbruik om zo nog iets  te ervaren van de alcoholroes. Dit zijn waanzinnige uitzonderingen.

Ik heb het over een aardig opgevoed iemand met een goed hart, die desondanks ontspoord is.

En daar zit die persoon dan, terug te kijken op zijn aardse leven. Weet je hoe erg spijt is, Mijn Zoon? Intense tergende alles verterende spijt als men het inzicht krijgt dat men anders had gekund, dat men verkeerde keuzes gemaakt heeft, dat men zwak is geweest voor zichzelf. Terwijl men eigenlijk zichzelf meedogenloos had moeten aanpakken. Intense spijt, en ook al wordt alles in de geestelijke wereld rechtgezet en krijgt men duizenden kansen om alles goed te maken wat men mis heeft gedaan, men had anders gewild en blijft dit besef nog eeuwen houden. Niet omdat God dit wil, niet omdat het zo moet, maar omdat men zelf de herinnering aan dit vergooide leven niet kan vergeten, ook al heeft men zichzelf vergeven.

Zo zal ieder in zijn zwakheid en wereldse gewoonte eens een zeker kruis vinden, dat hem in de geestelijke wereld zeer veel meer pijn zal bereiden wanneer hij het niet op deze wereld met veel geringere moeite geheel of grotendeels zegerijk heeft overwonnen

En dan komen we nu op het allerbelangrijkste. Op aarde kan een mens echt met minder moeite een verslaving aanpakken of grotendeels overwinnen. Maar dat moet men dan wel willen. En dat is de kern van de spijt in de geestelijke wereld, men gaat dan beseffen dat men eigenlijk niet wilde. Dat men steeds weer koos voor de geneugten van de verslaving. Want verslaving wil echt niets anders zeggen dan slaaf zijn. En het is een gruwelijk besef “hierboven” als men gaat beseffen dat men  slaaf wilde blijven. En een mens die op aarde zijn verslaving overwint stopt met slaaf te zijn. Ik kan je de vreugde niet beschrijven van een ieder die in de geestelijke wereld arriveert en dan contact maakt met de intense opluchting dat men de verslaving op aarde heeft overwonnen en niet pas in de geestelijke wereld.

Dus, Mijn zoon, de woorden van Jakob Lorber zijn niet heftig, maar getuigen van een heerlijke waarheid. Heftig is iemand die sterft als verslaafde.

En bovenstaand verhaal geldt voor alle verslavingen en verderfelijke gewoonten, ook al heeft elke verslaving of verderfelijke gewoonte een andere prijs.

Alle verslaafden zijn desondanks gezegend.

Wees jullie allen gezegend

*Jakob Lorber , Hemelse geschenken (Hi, Nieuwe openbaringen, II blz. 221,6)

Nr. 540

Waar staat de mensheid spiritueel?

Mijn God, mag ik U vragen?

De blogs stralen een mooi optimisme uit, dat alles uiteindelijk wel goed komt met de mensheid. Maar uiteindelijk dan. Maar wanneer is dat? Zelfs het rigoureus ingrijpen van moeder natuur zodat de mensheid zich zal voegen naar een respectvolle relatie met moeder aarde maakt van de mensen nog geen engeltjes. Wanneer zal ooit de mensheid heel dichtbij de geest zijn en heel ver van het beest af?

Mijn zoon, geef de mensheid nog maar tienduizenden jaren. Hoe kan het ook anders? Elke millimeter geestelijke beschaving moet door de mensheid bevochten worden. Elke stap voorwaarts in de evolutie van beest naar geest vraagt tijd. Kijk naar de evolutie van de dierenwereld. Hoe veel duizenden jaren zijn er niet nodig om nieuwe soorten te ontwikkelen, hoeveel miljoenen jaren waren er niet nodig om de dinosauriërs te laten evolueren tot vogels? Dus wees geduldig. Heel geduldig.

Accepteer dat de mensheid onvolmaakt is, dat er nog vele stappen gemaakt moeten worden, dat de geestelijke wereld de tijd heeft en neemt om de evolutie haar werk te laten doen. En dat geldt evenzeer voor de mensheid.

Maar……..

Intussen wordt elk mens, in welk stadium van ontwikkeling dan ook, na de fysieke dood van  het lichaam, gered voor de eeuwigheid. Zijn geestelijk lichaam zal verder evolueren in de geestelijke wereld en daar kan de ontwikkeling soms sneller verlopen dan op aarde, maar vooral de  tijd krijgen. God heeft geen haast en veel geduld. Dus wees getroost. Bijna iedereen wordt gered voor de eeuwigheid. Ieder krijgt alle kansen van de wereld. Vrijwel iedereen zal de glorieuze weg gaan van beest naar geest, is het niet op aarde dan is het in de geestelijke wereld.

Slechts een zeer klein deel van de geesten en engelen/duivels die uiteindelijk weigeren zich over te geven  aan de wil van God zullen na een eindeloos aantal kansen vernietigd worden. En hun naam zal niet meer worden vernomen in de kosmos. Maar dat zijn uitzonderingen. 

En intussen vordert de evolutie van deze kleine, prachtige maar geteisterde planeet met een mensheid van betrekkelijk laag niveau gestaag en verloopt alles volgens plan.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 539 

 

Niets worden voor God

“We durven er blijkbaar niet op te vertrouwen dat er een liefde bestaat die zo onvoorwaardelijk is dat we er niets voor hoeven te doen”

 “Wij bestaan in de liefde  die alomtegenwoordig is in God: Tot niets worden voor God, leven in overgave”

 (Sören Kierkegaard)

Nou mijn goede God, we nemen maar gelijk de hele hap. Wat een mooie teksten toch weer die een mens opschrijft en blijkbaar voelt en beleeft. Ik geloof dat ik het vooral fijn zou vinden als U inging op dat niets worden voor God, dat lijkt in deze tijd werkelijk niet erg “in”.

We hebben inderdaad al veel gezegd over de  onvoorwaardelijke liefde van God voor de mens, en dat jullie er niets voor hoeven  te doen om diep bemind te worden door God in een grootse en onvoorwaardelijke liefde. En ook zijn er blogs verschenen over jullie bestaan in de alomtegenwoordige liefde van God. En ook is er al gesproken over dat jullie alles met God zijn en niets zonder God.

Maar laten we doen, wat jij wenst, en ingaan op de  volgende zin:

Tot niets worden voor God, leven in overgave”

De Westerse mens zal “tot niets worden” niet echt fijn vinden, maar als je zegt stil worden komt het in de  richting van wat acceptabel lijkt. Maar dat is het echt: niets worden, stil worden, luisteren, jezelf even vergeten, in het hier en nu vertoeven en al die gedachten over het verleden en de toekomst even parkeren, uitrusten, niets doen.

Dit alles maakt dat een mens ís en God zich dan kan laten ervaren in de mens. Al is het maar met een immens gevoel van ontspanning, loslaten, innerlijke stilte, ruimte. En dan kom je als mens al snel in een staat van niets willen,  niets doen, niets wensen, nergens op wachten en is overgave dan niet heel tastbaar, heel reëel?

Kortom leven in overgave is niet meer dan telkens opnieuw bereid zijn de onrust van het ego en zijn basale neiging tot meer willen of ergens van af willen inruilen voor een staat van overgave.

Het lijkt alles onoverkomelijk in deze dynamische wereld van duizenden impulsen en behoeften maar het is eenvoudig deze vraag: waar kies je voor als mens  telkens opnieuw? En als je steeds kiest voor de innerlijke rust dan leef je op den duur in overgave. En dan ben je als mens automatisch niets geworden voor God, en dan kan God maximaal door je heen werken en daardoor kan je dan alles zijn voor de mensheid.

Wees jullie gezegend

Nr. 538

Blijf lachen in het leven

Mijn vriendin Merel had weer een openbaring:

Op een mooie dag was ik aan het fietsen in het Twiske, natuurgebied bij Amsterdam.

Tot mijn grote verontwaardiging zag ik dat er weer eens ontzettend veel afval lag na een evenement aldaar.

Daarbij kwam ook nog, die week, fietsend naar werk, of wandelend door stadsparken, het zicht op veel afval en troep naast afvalbakken, gewoon onverschillig weggekwakt.

 Ik werd er helemaal naar van en verzuchtte tegen mijn Engel/God “Hoe kan ik nou toch maar een beetje gelukkig of blij zijn in een wereld waar zoveel botheid en grofheid heerst tegenover de natuur ; nietsontziend gaat  de mens gewoon door met destructie!”?

 Het bleef even stil en toen hoorde ik

 “ Lieve Kind, ga maar lachend ten onder…”

 Eerst dacht ik huh..wat is dit nou..?

 Maar ik begreep uiteindelijk dat de neergaande lijn even noodzakelijk is als de opgaande in de sfeer van relativiteit, en dat in de Eeuwigheid dit alles slechts een kleine hobbel is; lelijk ja, maar in Gods ogen met mildheid bezien; als een stoute wat dommige schoolklas.

 Tot zover Merel.

Zou U hier op in willen gaan?

 

Hoe kan Ik anders, mijn goede zoon. En wat een openbaring van de Mijn God van Merel. Eigenlijk moet er niets aan toegevoegd worden.

Ja het is een openbaring. Want de grote vraag is: “Hoe houdt zich de mens van binnen als de wereld om hem heen instort?”

In de blogs is voldoende ingegaan op wat komen gaat, ondanks Onze wens om optimistisch te zijn, vertrouwen te wekken en een mooi en luisterrijk perspectief te schetsen aan alle mensen.

Maar er is ook gesproken van de grote veranderingen die er aan komen opdat Moeder Natuur verder kan gaan met de mensheid, maar dan in Haar termen. En dat wordt een ondergang, voor veel mensen, veel dieren, veel planten, veel natuur.

Hoe stelt de mens zich dan op? Om met de ondergang van de Titanic te spreken. Doldwaas rond rennend en verdrinkend in het koude water of muziek makend en met een drankje in goed gezelschap de golven afwachtend.

Kortom: in paniek en verward en vergetend dat men mens is en er meer is dan aardse problemen of in alle vertrouwen met een glimlach de ondergang tegemoet ziend, de belofte tot eeuwigheid in herinnering.

Het laatst lijkt me prettiger, spiritueler en meer  getuigen van zelfbeheersing, vertrouwen en geloof.

Maar er is toch nog iets dat Ik wil toevoegen.

Blijf lachen in het leven

Want de wereld is een schouwtoneel, jullie ego aandoenlijk, jullie leed betrekkelijk, jullie toekomst in de geestelijke wereld glorieus.

Weet dat de geest van humor een zeer belangrijke, zo niet de allerbelangrijkste geest in jullie leven hoort te zijn.

Zij is in ieder geval wel de allerbelangrijkste helper van God.

Jouw vriendin Merel is gezegend.

 

Wees jullie allen gezegend

Nr. 537