God is liefde

Ik fiets langs een boerderij, die er verwaarloosd uitziet. Ik zie een oudere vrouw, de boerin. Zij staat te praten met een man, die haar zoon lijkt te zijn. Het lijkt een drugverslaafde, mager, grauw, onverzorgd.
Ik zeg tegen God: “Wilt u deze twee mensen zegenen? Wat moet dat moeilijk zijn, als het zo is, moeder van een verslaafde, zorg voor een boerderij, alles achterstallig onderhoud, misschien kunnen ze het financieel bijna niet meer redden?”.
 Ik voel ineens zo’n medelijden. Ik zeg tegen God: “Wat hebben veel mensen het toch moeilijk. Wat zijn veel mensen, ook in dit rijke land, aan het worstelen, met ziekte, verslavingen, ongeloof”?
Ik heb echt medelijden. Mijn hart is warm geworden en tintelt helemaal.

Zij zijn allen gezegend.

En dank voor jouw medeleven.  

Langzamerhand verandert het medelijden in een groot gevoel van liefde, voor de lijdende mens, voor de mensheid, voor de slachtoffers van oorlogen en armoede en ongeluk.

Ik zeg: “Oh, Mijn God, dit warme gevoel in mijn hart, dit gevoel van liefde, dat geeft U mij natuurlijk. Voelt U dit nu altijd?

Altijd. Altijd louter liefde, altijd liefde voor iedereen. Altijd liefde voor allen, hoe dan ook.

God is liefde.

Ja, ik weet het, maar ineens ben ik zo dichtbij U, alsof we EEN zijn.

Niet alsof, We zijn EEN.

Alle mensen zijn EEN met “Mijn God”, met God.
En op zo’n moment mag het lot van twee wildvreemde mensen zomaar in jouw hart belanden, alsof ze jouw dierbaren zijn.

Omdat je echt kijkt.
Omdat je niet oordeelt.
Omdat je medelijden hebt.
Omdat je meevoelt.

Zo kan een mens, die de mensheid ziet, altijd leven.

Zo kan een mens altijd leven, die God volgt.
Want de mensheid is EEN. En de mensheid is EEN met God.

Wees gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 180

 

De mens is een doorgeefluik (Hoop, 3)

Wilt u verder gaan met de hoop?

“Hoe meer open de handen, hoe meer ze gevuld kunnen worden”

De mens is een God in omhulsels.

Als de mens met zijn aandacht zich meer op God van binnen richt dan op de buitenwereld, dan wordt de mens een doorgeefluik. Hoe meer hij dit doet, hoe groter de krachten die door hem heen kunnen stromen.
Hoe doet een mens dat?

Door te kiezen voor de eenheid en de eenvoud i.p.v. voor de veelheid.

Door te kiezen voor het hoogste i.p.v. voor het laagste.
Door te kiezen voor het innerlijk i.p.v. voor het uiterlijk.
Door te kiezen voor God i.p.v. voor de aap van de wereld.
Door te kiezen voor het geestelijke i.p.v. voor het materiële.
Door te kiezen voor open handen i.p.v. alles vast te pakken.
Door te kiezen voor het geheel i.p.v. voor de afgescheidenheid.

Het lijkt moeilijk, zulke keuzes.

Daarom moet de mens zich afvragen: “wat wil ik eigenlijk?”

Waar inzicht is, volgt motivatie.
Waar motivatie is, volgt het hart.
Waar het hart ligt, volgt de wil.
Waar de wil is, is een weg.
Waar willen begint, volgt kunnen.
En wat je kunt, is reeds volbracht.

Waarom lijken zulke keuzes zo moeilijk?

Waarom worstelen zoveel mensen met het leven?
Waarom is er zo’n onbeschrijflijke verwarring op aarde?
Waarom is er zo’n onbeschrijflijke verwarring in de mens zelf?

De mens heeft een vrije wil gekregen van God.

En de wereld maken de zintuigen oppermachtig.
En het ego is graag de heer van de zintuigen.
En op de troon van het innerlijk zit het ego ipv God.

Hierdoor ontstaat de verwarring.
Hierdoor ontstaat de worsteling.
Hierdoor ontstaat het leed.
Hierdoor ontstaat de afgescheidenheid.
Hierdoor ontstaat de illusie.

Maar de mens blijft een God in windselen.

En God bestijgt pas de innerlijke troon op verzoek van de mens zelf.
Zei Christus niet: “vraag en u zal worden gegeven”?
En de mens vraagt wel steeds, maar verkeerd of maar voor even.
En de mens vraagt om dingen die hij niet behoeft.
En de mens vraagt slechts voor een korte tijd.

Het gaat steeds aldus:

De mens koestert hoop gedurende drie dagen.
Dan heeft de mens een slechte dag.
De mens verliest dan de moed en het geloof en de hoop.
De mens trekt dan voorbarige conclusies.
De mens geeft het ego dan weer de ruimte om aan te modderen.

Het enige onderscheid tussen de mens en een heilige is, dat de heilige vasthoudt aan zijn voornemens.

De heilige deinst niet terug op spannende momenten.
De heilige houdt vast aan zijn ideaal.
De heilige houdt zijn handen open, ook op moeilijke momenten.

“Hoe meer open de handen, hoe meer ze gevuld kunnen worden”

Na drie dagen al verliest de mens zijn moed.

En er zijn meer dagen nodig om een god te worden.
Heeft een topsporter in drie dagen al zijn medaille?
Is een arts in drie dagen al volleerd?
Is een stad in drie dagen opgebouwd?

Als de mens niet na drie dagen zijn hoge voornemen verliest, en volhardt in moeilijke momenten, dan staat niets hem in de weg om een God te worden. Niets.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 179 

Optimisme klikt meer met de geestelijke wereld (Hoop, 2)

Wilt u verder gaan met de hoop?

Optimisten hebben meer gelijk dan pessimisten.

Waarom?

Is dit dan niet een onvolmaakte wereld met veel moeilijkheden en leed?

Ja, dat is het.
Pessimisten kijken daar naar, en zien de realiteit en hebben een punt.
Maar…ze moeten uit deze huidige staat geen conclusies voor de toekomst trekken, want dan hebben ze het mis.

Optimisten zien de toekomst rooskleuriger, met meer hoop, met meer kansen, met meer mogelijkheden.

Kortom, met meer hoop.

En dat klopt meer met hoe de geestelijke wereld alles ziet.

En geloof Mij, de geestelijke wereld heeft meer overzicht, heeft meer inzicht, heeft meer doorzicht dan de mens op aarde.
En daarom ziet de geestelijke wereld meer perspectief.

Wat voor moeilijkheden er ook komen, er is perspectief.

Wat voor leed er ook bestaat,  het is tijdelijk.
Welke deuren ook worden dichtgeslagen, er zal een raam open gaan.
Hoe hopeloos een situatie ook lijkt, hij wordt opgelost.
De geestelijke wereld ziet perspectief in alles.

Daarom hebben optimisten meer gevoel voor de eeuwigheid dan pessimisten.

Daarom ontvangen optimisten meer energie uit de geestelijke wereld dan pessimisten.
Daarom genezen optimisten beter dan pessimisten.
Daarom bereiken optimisten meer dan pessimisten.

En de geestelijke wereld geeft, net als de zon, pessimisten evenveel als optimisten, Wij discrimineren niet.

Maar iemand in een kelder ontvangt nu eenmaal minder warmte van de zon dan iemand die in een tuin staat. Dat is een heel praktisch feit. 
Optimisten pakken dus meer van Ons aan dan pessimisten.
Want de vrije wil is Ons heilig.
Jullie moeten Onze handreikingen willen ontvangen.

Alle pessimisten zijn natuurlijk zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 178

 

De mens kan een God op aarde zijn (Hoop, 1)

Soms denk ik weleens: wat werpen wij veel blokkades op in onszelf, wat houden we vast aan dingen, wat zijn we weinig een doorgeefluik.
Zou U hier iets over kunnen zeggen?

De materiële wereld heeft zijn eigen kracht en macht en het noodlot is hiermee verbonden en moet zich dan voltrekken.

Een mens zou er bijna fatalistisch van worden.
Maar, er is een andere, betere en grotere waarheid.
Er is een belofte voor de mens, die in het hier en nu ingelost kan worden.

Nog meer wordt de mens gedragen door God.
Nog meer is het waar, dat de materie de geest moet volgen.
Nog meer is het waar, dat jullie geest kunnen zijn.
Nog meer is het waar, dat de geest klaar staat om aan te reiken wat jullie willen.
Nog meer is het waar, dat jullie geest zich te veel laat inpakken door de materie.
Nog meer is het waar, dat welzijn en geluk en succes jullie deel mogen zijn.
Nog meer is het waar, wat Christus jullie vertelde: klopt en jullie zal worden opengedaan.
Nog meer is het waar, wat Christus jullie vertelde: vraagt en jullie zal worden gegeven.

Maar  jullie vragen niet echt.

Maar jullie vragen maar halfslachtig.
Maar jullie vragen maar even en laten het dan weer hangen.
Maar jullie willen niet echt.
Maar jullie zitten vast aan de waan van de materie.
Maar jullie zitten vast aan de waan van de dag.
Maar jullie zitten vast aan het denkbeeld, dat leed en moeilijkheden en ellende de natuurlijke staat van de mens zijn.

En dat is niet per se de hele waarheid.

Wij geven jullie in de blogs hoop.

Over het Ware leven.

Over het Echte leven.
Over het Grote leven.
Over de Onbeperkte mogelijkheden van de geest.
Over jullie kansen.
Over jullie macht.
Over de macht van God, die tot jullie beschikking staat.
Over hoe klein en beperkt en benauwd jullie denken en gevoelens zijn.
Over jullie angsten en jullie benauwende levenshouding.
Over hoe klein jullie jullie leven maken.
Over hoe groot en realistisch de belofte op een beter leven is.
Over de macht van God.
Over de kracht van jullie geconcentreerde wil.
Over de kracht van de hoop.
Over geesten en engelen, die jullie hoop vorm kunnen geven.
Over de macht van de geest over de materie.
Over de macht van ook jullie geest over de materie.

Gaan jullie met Mij mee?

Wees jullie allen gezegend 

Nr. 177

Oprechte liefde voor jezelf komt van God

“Als je honderd mensen niet kunt helpen, help er dan eentje”
Moeder Teresa

Toen ik dit las, dacht ik: ‘en die eentje zou ikzelf moeten zijn?”.

Zou U hier iets over willen zeggen?

Daar ga Ik graag op in.

Natuurlijk moet een mens rekening houden met wat hij kan. Dus niet moedeloos worden van het leed en de moeilijkheden in de wereld, maar doen wat je kunt. En gewoon ergens beginnen.
Moeder Teresa spreekt ware woorden. Ze zou nooit aan haar levenswerk begonnen zijn als ze moedeloos was geworden van het vele leed. Ze begon gewoon, kreeg wat hulp, kreeg metgezellen en richtte een organisatie op. Nu is haar organisatie levensvatbaar, en bloeiend en groots, ook al is ze zelf overgegaan tot een beter leven.

Het helpen van één mens is al wonderschoon. Het plegen van één daad van liefde is al bijzonder. Het maken van één liefdevol gebaar is al waardevol en wordt door de geestelijk wereld toegejuicht en gekoesterd en genoteerd. Want er valt geen mus dood van het dak, of God weet daarvan. Dus zelfs jullie kleinste daden van naastenliefde worden genoteerd.

Jij vraagt Mij “zou ik misschien niet eens mezelf moeten gaan helpen”?

Ja zeker, jullie allen zouden eens jezelf écht moeten gaan helpen.
Onverdraagzaam, liefdeloos en veroordelend zijn jullie naar jezelf. Zelfs de grootste egoïsten.
Daarom maken jullie je ook liefdeloze en onverdraagzame goden.
Het lijkt alsof jullie, zeker in de rijke landen, alles hebben en alles genieten en alles goed regelen voor jezelf.
Maar het lijkt alleen maar.

God ziet in jullie innerlijk.

God ziet een verwaarloosd kind.
God ziet een onrustige op de materiële buitenwereld gerichte geest.
God ziet een menselijk verstand, dat van zichzelf geen fouten mag maken.
God ziet, dat de mens zich beter voordoet dan hij is.
God ziet, hoe de mens zich wezenloos schrikt als hij wat terechte kritiek krijgt.
God ziet, dat de mens zichzelf niet verdraagt.
God ziet, dat de mens zichzelf veroordeelt.
God ziet, dat de mens aan zichzelf te veel eisen stelt.
God ziet, dat de mens al zijn kleine en onvolmaakte kanten niet verdraagt.

Wat moet ik dan doen, zul je je afvragen?

Vertel de mensen van de oefening, die Ik je enige tijd geleden heb gegeven.

Nou, het zit zo.

Ik denk aan iets schattigs, liefs en teers, zoals een klein hondje, een baby’tje, een vogeltje in zijn nest.
Ik voel vertedering en liefde. Ik houd bewust die vertedering en die liefde vast en kijk dan naar mezelf. Meer niet. En dat probeer ik zo vaak mogelijk te doen, soms wel vier keer per dag J. En ik voel dan veel liefde. Het leven wordt dan zo licht. En ik voel U dan meer nabij.

En met deze houding, deze manier van kijken naar jezelf, kom je heel dicht bij God.

Want God kijkt zo naar jullie, deze liefdevolle houding, deze liefde IS van God.
Dus als jullie dit doen, ben je God heel nabij. En kan God jullie heel nabij zijn.
Jullie hoeven het maar één keer uit te proberen om de liefde van God te ervaren.
En als jullie dat vaker zouden doen, zou de wereld sneller vooruit gaan dan nu het geval is.

Wees jullie allen gezegend

Zie ook blog  http://watchthegod.blogspot.nl/2013/07/houden-van-jezelf.html

Nr. 176

 

Euthanasie kan een daad van liefde zijn

Een paar jaar geleden was ik zijdelings betrokken bij de euthanasie van iemand. Ik worstelde toen wel een beetje vanuit mijn gelovige achtergrond met of het nu mocht of niet en vroeg God toen: "wat moet ik nu vinden van euthanasie?"
Een stem in mijn binnenste zei toe: “Het beëindigen van lijden bij iemand is een daad van liefde.”
Ik was er toen eigenlijk helemaal uit.

In Nederland gebeurt het met mondjesmaat, met duidelijke regels en met medisch toezicht. De discussie gaat steeds over hoe men kan beoordelen of er sprake is van ondraaglijk lijden, dus wanneer euthanasie mag en wanneer niet.  

Kunt U iets zeggen over euthanasie?

“Het beëindigen van lijden bij iemand is een daad van liefde” heb Ik tegen je gezegd. Alleen wist je toen nog niet Wie tegen je sprak. Maar je hebt Mijn stem wel gehoord en sindsdien bejegen je het onderwerp met veel openheid en liefde. Dank hiervoor.

Waarom mogen jullie van jullie God wel het leven eindeloos rekken en het niet af en toe met goede redenen bekorten?

De medische wetenschap wordt gestimuleerd en gekoesterd door de geestelijke wereld, reden waarom jullie nu zo oud worden.
Jullie kunnen veel ziekten genezen, dankzij de medische en de geestelijke wereld.

Stel: iemand zal zeker gaan sterven, medisch gezien, lijdt uitzichtloos en heeft geen moed en kracht meer, wil gewoon dood.

Denken jullie dan, dat Wij er plezier in hebben, dat iemand zo lijdt, dat dat goed is voor zijn ziel, dat wij willen, dat iemand zo geteisterd wordt?
Stel: de dierbaren van deze mens regelen samen met de arts het uitzetten van een machine of het toedienen van een slaapmiddel en morfine of een dodelijke injectie.
Denken jullie dan, dat Wij boven zitten te wachten met verontwaardiging, de overledene straffen en de nabestaanden te zijner tijd het zullen aanrekenen alsof ze hun dierbare hebben vermoord?

Wij zijn liefde, Wij weten van de uitdagingen van het leven, Wij houden van de mens. Wij verwelkomen deze daad met liefde en begrip. Wij ontvangen de overledene met een omgeving van rust en genezing en zorgen voor liefdevolle begeleiders tot deze mens weer gezond en gesterkt verder kan met diens geestelijk leven.
Wij zenden energie en ondersteuning naar de nabestaanden en helpen ze met deze ondraaglijke daad te leren leven. Het is een zware beslissing een dierbare te laten inslapen en men kan dan gaan lijden aan schuldgevoelens. Wij echter zegenen ze.
Wij sterken de arts in diens medische verantwoordelijkheid, zodat euthanasie blijft gebeuren met grote zorgvuldigheid en goed toezicht.

Toch is er nog meer over te zeggen, Wij houden altijd erg van het hele verhaal.

Jullie mensen kijken anders tegen lijden aan dan de geestelijke wereld; wij zien ook regelmatig hoe lijden iemands persoonlijkheid bevrijdt van oude patronen en oude lasten, hoe diens ziel en geestelijk lichaam op gaan bloeien en bevrijd raken juist door dat lijden.
En wij pleiten niet voor euthanasie in alle gevallen en met veel gemak toegestaan. Want elke situatie vraagt zorgvuldigheid, liefde en aandacht en het mag niet zo zijn, dat een waardevol leven wordt beëindigd, omdat de familie het zwaar heeft, omdat de situatie uitzichtloos lijkt en dat misschien niet is of omdat de medische wereld denkt, dat ze god is, want dat is ze niet.

Maar in principe is weloverwogen euthanasie, met toestemming van de lijdende, in aanwezigheid van alle dierbaren en met medisch toezicht een zegen voor een onnodige martelgang.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 175

 

Houden van jezelf

Ik merk, dat mensen zichzelf nogal streng behandelen. Bijna liefdeloos. Waarom is het zo moeilijk voor een mens liefde te schenken aan zichzelf? En zich te verzoenen met eigen onvolmaaktheid?

Omdat mensen meer van kinderen dan van volwassenen houden. Mensen houden van jong en naïef en hulpeloos en kwetsbaar, en dat zijn kinderen en jonge dieren. Dat roept ouderlijke gevoelens bij ze op. Maar de houding tegenover volwassenen is het tegenovergestelde, want ze ontkennen het kind in de volwassene. En Ik chargeer even voor de duidelijkheid. Volwassenen moeten het zelf maar redden, hebben niemand nodig, moeten alles maar kunnen. En dan maakt de liefde plaats voor eisen en plichten en verantwoordelijkheden en moeten. En vooral niet teveel begrip en empathie, eerder oordeel en afwijzing. Maar naar de anderen toe komt nog wel wat fatsoen, beschaving, omgangsregels en bereidheid beleefd te zijn. Dus dan wordt de eisende houding wat verzacht, dan wordt het al wat begripvoller en liefdevoller.

Maar kijken naar zichzelf van binnen! Een grote houding van eisen, wensen, plichten, wetten, regels, moeten en hoe het zou moeten zijn.

Dat is natuurlijk niet vol te houden. Dus vervolgens moet men zich op moeilijke momenten troosten, en niet altijd op gezonde wijze, waarvan verslavingen een voorbeeld zijn. En vervolgens wordt men nog liefdelozer en veroordelender naar zichzelf, omdat verslavingen ook niet fijn zijn.

Hoe komt men uit die vicieuze cirkel?

Heel eenvoudig: adopteer jezelf, accepteer het kind in je, wees bereid alles van binnen te accepteren zonder oordeel. Zeg ja tegen alle gevoelens en gedachten en instincten en neigingen en verlangens en begeerten. En daar ja tegen zeggen betekent niet daar als een braaf hondje achter aan lopen en alles uiten en ernaar handelen. Er is een verschil tussen wat je denkt en voelt aan de ene kant en wat je doet aan de andere kant.

Ja zeggen tegen jouw innerlijk is ja zeggen tegen alles van binnen, betekent liefdevol accepteren, dat je een mens bent, onvolmaakt, dat je er mag zijn, dat alles goed is, dan mag alles gezien worden, alles gevoeld, en alles gedacht. Zonder oordeel.

Dan valt er licht op het innerlijk. Dan wordt het mogelijk om liefde te geven aan jezelf, hoe dan ook. Zoals een moeder haar kind koestert, hoe dan ook.

En veranderingen en verbeteringen en bijschaven en afleren en aanleren en een beter mens worden zijn echt hoofdstuk twee.

Hoofdstuk een is jezelf liefdevol zien, jezelf liefdevol accepteren, erkennen, dat je er mag zijn. En weten dat niemand het recht heeft jou te beoordelen en te veroordelen. Niemand. Want zelfs God doet dat niet. En God wil graag, dat jullie dat ook niet doen. Niet de ander veroordelen, en niet jezelf.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 174