God heeft veel andere dingen te doen (Wilt U met mij praten, vroeg ik aan God? , 1)

Ik was aan het fietsen van mijn werk naar huis en het stormde en ik verveelde me een beetje. Nog een hele tocht te gaan, ik had geen zin om na te denken, de omgeving was wat het was, hard fietsen tegen de wind in en ik had geen zin ook in bidden. Dus ik vroeg aan God, zou U met mij willen praten, wat willen vertellen? Natuurlijk hoorde ik gelijk

Graag Mijn zoon, Ik wil altijd met je in gesprek.

(Ik had toen ik thuis kwam onderwerpen voor zes blogs. Nu de eerste dus)

Ik zei tegen God, ik zou zo graag willen weten wat U hier nou van vindt, zo dag en nacht bezig zijn met zo’n apestraal als ik ben. Oh nee, dat vindt U natuurlijk niet. Ik zal wel een heel liefdevol antwoord krijg en mezelf niet zo moeten noemen: dat ik een goed mens ben. Maar ik hoop voor U dat U ook nog andere dingen te doen hebt en niet dag en nacht met mij bezig hoeft  te zijn enzo. Maar hoe intensief bent U eigenlijk met me bezig? Want dat lijkt me, eerlijk gezegd, heel saai en onprettig voor U.

Mijn zoon, niets wat Ik met jou doe vind Ik saai of onprettig. Het is alles een mooie en heerlijke taak. Ik geniet van jou, als jij liefdevol bezig bent, of sociaal of je innerlijk rustig voelt of bewust leeft of voor me open staat. Dan geniet Ik zeer.

Ik ben met aandacht met jou bezig, alles ziend en zonder oordeel of ongeduld, als je wispelturig, egocentrisch, kortzichtig of primitief bezig bent. Dan bezie ik alles met aandacht.

Maar het is waar, dat Ik niet de hele dag met jou bezig ben. Slechts drie procent van Mijn tijd ben Ik actief met jou bezig en 97 % van Mijn tijd met andere belangrijke zaken.

Dat wil zeggen dat ik dan andere dingen doe en ergens in een belangrijke hoek van Mijn bewustzijn wel met aandacht op je blijft letten. Je kunt het, en ik weet dat je dit niet verkeerd opvat, het beste vergelijken met wanneer een mens met zijn hond wandelt in de natuur. Soms ben je echt actief met jouw hond bezig, maar meestal met andere zaken, zoals nadenken, gebeurtenissen van de dag overdenken, genieten van de schoonheid van de natuur, van een boom, een bloem, en ergens in een hoekje van jouw bewustzijn houd je jouw hond in de gaten.

En dan bedoel ik niet sommige mensen die de hele tijd aan de riem van hun hond lopen te trekken of tegen hun hond lopen te roepen wat ze allemaal wel en niet mogen doen. Nee, meer zoals jij vroeger met jouw hond liep, hij liep los, je liet hem zijn gang gaan, en heel af en toe bemoeide je je actief met hem. Zoals nu, nu Ik met jouw praat.  Dus neem Mij deze vergelijking niet kwalijk en begrijp het in het juiste perspectief. Met alle respect voor honden, maar ik vergelijk de verhouding tussen Mijn God en Diens mens alleen in termen van aandacht met die van een mens die wandelt met zijn hond.

Ik begrijp het nu goed God, ik vat het niet verkeerd op. En wat doet U met die andere 97 % als ik vragen mag.

Dat mag je Mijn zoon, en je krijgt voor een deel antwoord.

De ene helft van de resterende tijd ben Ik bezig met zaken die de aarde aangaan, met medecontact met de andere Godsvonken op aarde, niet alle maar volgens Hogere doelen en plannen, zo werken Wij voor jullie allen. En Ik ben bezig met de ander geestelijke wezens rondom de aarde, zoals de beschermengelen, de geesten van gebieden en de deva’s van dieren en planten.

De ander helft van de resterende tijd ben Ik bezig met zaken, die je niet kunt bevatten, die niet uit te leggen zijn aan een mens. Neem maar de eenvoudige vergelijking, dat het voor Einstein ook moeilijk was om zijn gedachten over de relativiteitstheorie uit te leggen aan een jongetje van zes die net rekenles krijgt. Het heeft geen zin, en het is niet mogelijk.

Intussen ben Ik wel zo competent, laten we deze moderne aardse term gebruiken, dat Ik elk moment dat jij dat wilt of nodig hebt helemaal beschikbaar ben. Vertrouw daarop.  

Wees gezegend om jouw vraag.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 472

Je dient God ook door de mens te dienen (Ramakrishna)

Ik had het een paar weken heel druk gehad en was voor mijn gevoel weinig bezig geweest met God en bidden en mediteren. Op een bepaald moment zei ik tegen God: ‘ik heb U wel erg verwaarloosd, de laatste tijd’.
En toen hoorde ik:

Mijn zoon, je hebt Mij niet verwaarloosd. Je verkeert nu in de fase, dat je met Mij bezig bent via de mensen. Al jouw werk, al jouw energie, al jouw aandacht besteed aan jouw werk, aan de mensen om je heen, die besteed je aan Mij en ik zie dat. En je hebt veel voor Mij gedaan, Mijn zoon, de laatste tijd, wees gerust.

En daarna was mijn gevoel van in gebreke blijven helemaal weg. Ik voelde me zo gezegend en zo rustig en zo bejegend met een grote liefde. Oh wat zou ik dat iedereen gunnen, die rust, dat vertrouwen, die nabijheid van God. De liefde van God heeft iedereen, dat weet ik inmiddels. Maar het ook voelen, echt voelen en je geliefd en geaccepteerd voelen door een nabije God die niet oordeelt maar koestert, die niet scheidt maar bindt, die niet ver weg is maar zo nabij als jouw eigen lichaam.

Dank U, Mijn God, dank U, dank U, dank U.

Wees gezegend, mijn zoon.

 
Wees jullie allen gezegend 

Nr, 471

De milieucrisis en een roepende in de woestijn

Mijn God, mag ik U vragen. Ik las een interview met Wouter van Dieren, onder andere kunstenaar en journalist, die lid is van de Club van Rome en Milieudefensie mede heeft opgericht. Al meer dan 40 jaar geleden riep hij wat nu de wereld een beetje begint te beseffen, dat we de natuur ernstig aan het vernietigen zijn. Zou U hier op in willen gaan, is het niet alles te laat en heeft de mensheid wel genoeg naar hem en zijn medestanders geluisterd?

Mijn zoon, hij is inderdaad een roepende in de woestijn gebleken en zijn benadering om vooral ook grote organisaties en het bedrijfsleven te betrekken bij de milieuproblemen is te weinig nagevolgd. Wouter van Dieren is een visionair en terecht ernstig bezorgd over de natuur en hoe de mensheid hier mee omgaat. Wanneer de mensheid meer naar hem en zijn medestanders had geluisterd was de situatie niet zo dramatisch. Maar het is nooit te laat. Ook al gaat nu veel schoonheid verloren. En de mensheid is nu pas langzamerhand aan het beseffen hoe ze moet veranderen, ze kon dit niet eerder beseffen. De mensheid en de natuur staan voor één van de grootste transformaties uit de geschiedenis van de planeet aarde en deze transformatie zal gepaard gaan met extreem veel crises en vernietiging.

Zie ook blog https://watchthegod.blogspot.com/2013/05/de-mensheid-mag-zich-gaan-voegen-naar.html

Tsja de vrije wil van de mens is Ons heilig, maar moeder natuur betaalt daar een zeer hoge prijs voor. Hoe groot is het verdriet van velen, ook in de geestelijke wereld, over de teloorgang van veel natuurlijke schoonheid en de verdwijning van de aarde van veel planten- en diersoorten die daar miljoenen jaren hebben vertoefd! En hoe lang zal de mensheid nodig hebben om alle rotzooi op te ruimen!

Toch moet je je maar troosten met de opmerking van de antroposofe die je ooit ontmoette. En die na jouw verzuchting hoe erg het was dat een diersoort uitsterft, zeer gemeend uitriep “wat denk jij materialistisch!”

Want zij verwoordde hoe het uitsterven van een diersoort slechts een afwerpen van een kledingstuk is door de geestelijke diersoort. Hoe de materie de geest volgt en niet andersom. Hoe de geestelijke wereld verder gaat op haar weg in de eeuwigheid en nauwelijks aangedaan is als haar aardse evenknie verdwijnt. Beschouw het maar als een oud kledingstuk dat je weggooit na het afgedragen te hebben, je doet het met een zekere weemoed weg maar je bent er wel klaar mee, het is versleten. Het is niet het hele verhaal maar toch even een ander perspectief!

Wouter van Dieren en zijn medestanders zijn gezegend. Uiteindelijk zal de mensheid naar hem en zijn medestanders gaan luisteren, maar helaas kwaadschiks niet goedschiks.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 470

Een ongelovig iemand staat soms dichter bij God dan een gelovige (Jacques Suurmond)

Mijn God, ik las een oud interview met deze journalist waarin hij stelt dat mensen die niet geloven, en niet zo’n duidelijk beeld van God hebben soms dichter bij God staan dan mensen die geloven, die meer bezig zijn met hun beeld van God dan met God Zelf. Zou U hier op in willen gaan?
 

Dat is goed.

God ziet in de harten van de mensen en in hun hoofden en dan kan daar blijken dat een ongelovig mens meer openstaat voor het mysterie van het leven, voor de intuïtie, voor de signalen die God geeft via zijn hart dan een gelovige.
Zo kan een gelovige erg bezig zijn met de angst voor de hel, voor een straffende God, voor de onvolkomenheden van het leven en daardoor geen oog hebben voor de liefde van God voor de mens.

Maar we vergelijken appels met peren. Het blijft een feit dat een ongelovige de basis van het bestaan, de  kern van het leven, het grote doel op aarde mist namelijk leven in en vanuit God en God erkennen als de enige Oorzaak. Dat is wel een dingetje.

Dus je kunt evenzeer een liefdevol gelovig mens vergelijken met een liefdeloze ongelovige, dan word je ook niet blij van de verschillen.

Moraal van het verhaal is wel, dat de mens anders is dan hij lijkt, dat de tegenstelling gelovige en ongelovige genuanceerder ligt dan mensen denken en dat God liefdevolle ongelovigen met meer blijdschap verwelkomt dan haatdragende gelovigen. Zeker.

Maar laat ook de moraal van dit verhaal zijn dat je nooit mensen met elkaar moet vergelijken want daar wordt altijd iemand de dupe van. Laat de mens met rust en laat de weging van zijn leven over aan God.

Intussen is Jacques Suurmond gezegend om zijn openheid.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 469

Hoe blijft Gij zwijgen? (Psalm 22)

Wederom werd ik door twijfel bevangen. Had ik nu echt wel het vermogen om de stem van mijn Godsvonk te horen? Mijn twijfel werd heel sterk, ik maakte me zorgen en ik vroeg me echt af, of ik wel goed bezig was. Vorige week maandagavond ging ik naar bed en hoorde bijna de stem niet goed, “ik hoor U niet goed zei ik nog”, maar de stem werd elke seconde minder. En op een bepaald moment hoorde ik helemaal niets meer, wederom die dodelijke stilte, wat ik ook zei of probeerde of luisterde, mijn gesprekken waren gestopt en ik maakte mee  wat bijna ieder mens op aarde meemaakt. Je praat met God maar je hoort niets terug.

Omdat het de tweede keer in korte tijd was en omdat ik het gevoel had dat dit heftiger was en ingrijpender, werd ik bevangen door een zeer groot gevoel van onrust. En ik verzuchtte zelfs op een bepaald moment tegen mezelf over al die jaren schrijven van blogs  “je hebt gewoon voor god gespeeld”.

Ik schrok er zelf van en die verzuchting ging gepaard met verlorenheid, eenzaamheid, verbazing en eigenlijk ook verbijstering. Zou het waar kunnen zijn, dat al die jaren hard werken gewoon een illusie waren en dat alles niet waar was? Wat als ik gewoon voor God had gespeeld en ik alles zelf had verzonnen en er niets van waar is? Wat als ik helemaal geen Godsvonk hoorde? Wat als ik alles gewoon zelf verzonnen had? Veronderstel eens, wat zou dat een desillusie zijn!

Dodelijke stilte van binnen!

Wat was me overkomen, wat had ik gedaan, hoe kwam het dat ik nu totaal niets hoorde?
Als het de stem van God was waarom hoorde ik God dan niet meer? Wat was er gebeurd, wat had ik gedaan?
En als ik het alles zelf heb verzonnen, waarom lukte het me dan niet om het gesprek voort te zetten, waarom was het zo’n dodelijke stilte? Ik begreep er niets van.

Enige dagen ben ik in de war geweest en hervond toen langzamerhand mijn evenwicht. Ik accepteerde, dat er een reden moest zijn waarom dit gebeurde. Ik accepteerde dat ik niets hoorde, zoals de meeste mensen immers. Ik accepteerde dat het altijd zo zou blijven. Ik accepteerde dat ik mogelijk de rest van mijn leven niet zou weten hoe alles zat, waarom ik dit al die jaren had meegemaakt, waarom het gestopt was. Ik accepteerde dat en was bereid het te laten, gewoon te vertrouwen en alles te laten rusten. Maar er gebeurde nog meer vorige week.

Ik dacht, wat weet ik wel eigenlijk, waar kan ik wel op bouwen, wat weet ik zeker van God? En voelde toen dat het goed was alles. Dat het voldoende was dat God bestond, en dat ik gehoord werd, dag en nacht, zoals ieder mens gehoord wordt. En ik was blij met de wil van God en met de wetten van God, wat wilde ik nog meer? Dit was voldoende. Dit was goed, dit was onze steun en toeverlaat, hier kon ieder mens op bouwen en hopen. En ik voelde me  zo gerust en rustig en dankbaar dat God er was, puur dat, dat was voldoende, dat God bestond en ons in de gaten hield en dat we leefden binnen Gods schepping, dat we Gods schepping waren, en dat God wat met ons voor had.

Maar er gebeurde nog iets, wat ik helemaal niet had verwacht. Ik was ineens zo dankbaar, dat ik Gods schepping kon zien, dat ik ogen had, en de schoonheid kon zien van de natuur, van het avondlicht, van een mooie laan met bomen, van de schoonheid van de wereld, en dat ik dat alles kon zien. Het overweldigde me zo dat ik helemaal gelukkig was, en dankbaar en ik verheugde me zeer hierover. En ik was ook intens dankbaar dat ik een gezond lichaam had, en me kon bewegen, dat alles zo goed werkte en alles kan doen wat ik maar wil met dit prachtige gezonde sterke en energieke lichaam. En dagen lang ben ik gelukkig geweest met de wil van God en met de wetten van God en met mijn zien van de schepping en met mijn vermogen om te bewegen en alles te kunnen doen.

Maar hoed je voor  de hond, langzamerhand begon ik toch meer last te krijgen van de onzekerheid en de eenzaamheid van leven zonder de vertrouwde stem van God. Toevalligerwijs zou ik een paar dagen in het Trappistenklooster in Zundert verblijven en de eerste dienst hoorde ik psalm 22:

Hoe blijft Gij zwijgen?

Mijn God, ik doe tot U mijn kreten stijgen
Mijn God, Mijn God, waarom verlaat Gij mij
en blijf zo ver, terwijl ik tot U schrei,
en redt mij niet, maar gaat aan mij voor bij?
bij dag, bij nacht. Tot U slechts kan ik vluchten,
maar krijg geen rust, geen antwoord op mijn zuchten
in klacht op klacht.
……………………..
O blijf van mij niet ver, mijn God, mijn Heer!  
Mijn Sterke, spoed U, ik behoef U zeer!

En elke minuut dat ik langer in Zundert was raakte ik meer ontdaan en down en diep ongelukkig over dat ik God niet meer hoorde. Ik hoorde niets meer en maakte de diensten mee, de nachtdienst, de zen meditatie en miste zo vreselijk het contact met God, miste zo vreselijk dat ik geen gesprek met God meer had en  leefde in een benauwende angstaanjagende oorverdovende stilte, wat ik ook zei of vroeg of riep of wachtte. Ik voelde me zoals de verlaten getergde persoon in psalm 22. Mijn god waarom heeft u mij verlaten?

Het werd steeds ondraaglijker, en ik kon nog net mijn lijden opdragen aan Christus en zeggen “ik geef mijn lijden aan U Christus, nu voel ik tenminste even hoe U geleden heeft en mijn lijden is nog niets, het is nog niet zo erg met me als met U.

Maar het leek me dat er voor mij geen groter lijden bestond dan 8 ½ jaar de stem van God horen en dan ineens  twaalf dagen niets meer horen en ik vreesde ook nog dat het zo  de rest van mijn leven zou blijven. Mijn god mijn god waarom heeft u mij verlaten?”

Op zaterdagochtend 7 december, na twaalf dagen totale radiostilte, totale verlatenheid hoor ik ineens de stem van God weer. Als ik vraag “wilt U deze monniken zegenen, hoor ik “zij zijn gezegend Mijn Zoon” en ik huil en huil en huil (in stilte) en dank en dank en dank en ben zo blij zo blij zo blij dat ik de stem van God weer hoor en ik vraag: “mijn God ik weet dat U mij niet had verlaten, maar waarom hoorde  ik U niet meer? Het werd te moeilijk, het werd te erg, het werd ondraaglijk”.

En God zei:

Mijn zoon, We hebben jou deze twaalf dagen gezien, jouw bereidheid alles te laten en het leven te koesteren en later hebben Wij jou zien lijden, maar het kon niet anders. Een combinatie van noodzakelijke veranderingen, van wetmatigheden en een beproeving maakte dat jij twaalf dagen in vergetelheid hebt geleefd, niet in Onze ogen maar in jouw beleving. Weet dat het  voorbij is, en dat dit soort perioden een uitzondering zullen blijven. En je hebt de beproeving goed doorstaan. Je hebt alles goed doorstaan, hebt Mij niets verweten, hebt alles geaccepteerd, hebt geprobeerd het juiste geestelijke perspectief te koesteren van vertrouwen en hebt ook jouw menszijn beleefd in de eenzaamheid, de twijfel, de onrust, de verwarring, het lijden. En je hebt jouw lijden opgedragen aan het lijden van Christus. Zo vonden Wij het compleet.
Wees gezegend , mijn zoon.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 468

Frenkie hoort ineens de stem van God niet meer

 

 

 

Al een tijd loop ik af en toe te twijfelen over mijn contact met God en over de stem die ik hoor. En de laatste dagen dacht ik zelfs ‘het is alles zo gewoon en bijna sleets aan het worden, en ik ben zeer zeker niet erg geïnspireerd’. Ik dacht zelfs soms ‘misschien verzin ik het alles’.

Ik vroeg daarom op een goede dag aan God of ik de komende tijd een teken mocht krijgen waardoor ik wist dat ik moest stoppen of juist doorgaan. Wat dan ook, maar iets heel duidelijks waardoor ik wist wat te doen. Want zo doorgaan leek me niet goed.

Gisteravond om een uur of zes leek het net of ik God niet meer goed hoorde, de stem klonk steeds vager en verder weg. En ineens hoorde ik niets meer. Totaal niets. Wat ik ook vroeg of zei of wachtte of luisterde, ik hoorde niets meer behalve een oorverdovende stilte. En ik merkte dat ik opgelucht was over het kwijt zijn van alle verantwoordelijkheid en het bijzondere van het horen van een stem. Ik was echt opgelucht.

Ik belde later die avond een goede vriendin van mij die mijn verhaal aanhoorde en ook wel merkte dat ik er heel rustig onder bleef. Zij kreeg de stellige indruk dat het heel tijdelijk was en dat “ze boven” een klein beetje met humor mij precies dat gaven waarom ik gevraagd had. Ik wilde een teken, nou dat kon ik natuurlijk krijgen. En zij verzekerde mij dat ik maar rustig moest doorgaan met leven en dan zou ik nog wel zien. Ik was het met haar eens eigenlijk.

In de loop van de nacht werd ik wel eens wakker en bespeurde een toenemende onrust bij mijzelf, en ook spijt. Wat had ik nu gedaan, gespeeld met God, de stem niet serieus genomen, God behandeld als een vriendje? Was het gek dat ik gestraft werd, oh nee besefte ik, daar doet God niet aan. Was het gek dat ik kreeg waar ik om vroeg, namelijk het kwijt zijn van het kanaal? Maar ik besefte ook wat een overtuigend bewijs het was dat ik echt met iets heel groots van doen had gehad. En nu was ik het kwijt en ik hoorde niets, totaal niets. Ik probeerde zelfs een gesprek met mezelf in mijn hoofd aan te gaan, maar het was één richting. Wat ik ook zei, ik hoorde niets.

De volgende ochtend was ik behoorlijk ontdaan. En zei tegen God, en juist nu nu ik zoveel moeilijkheden en zorgen om me heen heb, komt het helemaal slecht uit zoiets. En toen hoorde ik God weer, als vanouds. Het besloeg dus zo’n 12 uur. En ik zei,  bent U het echt? En God sprak weer tot me en stelde me gerust en legde me uit dat dit was wat ik wenste en nodig had. En dit geschiedde ondanks de moeilijke periode waarin ik verkeerde of juist daarom, waardoor alles maximaal impact had.

En ik moest zo vreselijk huilen van opluchting, van ontroering, van blijdschap, van dankbaarheid, van schaamte om mijn overmoed, mijn achteloosheid, terwijl ik nu wederom wist dat ik echt niets verzon.

En de goede God zei tegen me:

Mijn zoon, je zult nu met meer respect alles tot je nemen en weet dat het geen straf was. Ik heb je geholpen met het overwinnen van jouw twijfel, Ik heb je een beter perspectief gegeven op waar je mee bezig bent. En weet dat jouw houding gedurende deze 12 uur “radiostilte” er een was vol rust en vertrouwen, alles accepterend in openheid. Maar je bent hierdoor geholpen met een beter beeld van de situatie, wees verzekerd van Mijn liefde. Vertrouw en ga verder met vertrouwen.

Jij bent zeer gezegend.

Wees jullie allen gezegend

Nr. 467

Een beloning van God voor mijn verdriet om een overleden vriendin

Een tijd geleden heb ik een zeer goede oude vriendin verloren, die een moeilijk leven gehad heeft (maar dat hoorde ik later pas, en ook nog negen dagen dood in huis gelegen heeft voordat ze werd gevonden).

Tussen de dag dat ik van haar overlijden vernam en de rouwplechtigheid zat ik op een avond vreselijk te huilen om haar leven. Haar eenzaamheid, haar lijden, haar ziekte, bittere tranen weende ik om haar leven, echt niet om mijn verdriet over haar maar om haar leed. In dat wenen vroeg ik de goede God om een teken van leven vanuit de geestelijke wereld opdat ik zou weten of haar ellende misschien voorbij was en ze over gegaan was tot een beter leven.

Een dag later zat ik in mijn woonkamer met muziek en kaarsen en wierook rustig te genieten van de stilte en de vrede ook in mijn innerlijk. Echt ik dacht zelfs niet aan mijn vriendin, ik was zeker even uitgehuild. Ik dacht niet aan haar. Ik genoot van mijn eigen levenssfeer en de rust in mijn innerlijk.

En plotseling werd ik in contact gebracht met zo’n heilig gevoel, dat ik de muziek uitzette. Ik wist dat het met mijn vriendin te maken had, ik werd verbonden met de sfeer waarin ze terecht gekomen was en voelde hoe bevrijd en gelukkig ze was en hoe alles alles alles van haar leven vergeten en vergeven was, zoals sigarettenrook verwaait in een stevige wind. Ze was bevrijd, en intens dankbaar en vreselijk gelukkig en ze had weer een totaal gezond "lichaam”.

Ik was zo dankbaar dat ik dit mee mocht maken, en ik was vol ontzag over de heiligheid van de sfeer waarmee ik in contact gebracht was en wist dat dat terecht was omdat mijn vriendin ook een zuivere persoonlijkheid had gehad en een groot, vergevingsgezind en liefdevol hart.

En ik zei tegen God, dank u dank u dank u dat ik dit mag beleven. Ik ben nu verzoend met alles en maak me geen zorgen meer over haar.

En ik hoorde:

“Jouw tranen hebben de prijs betaald voor dit contact”.

En ik was zo verbaasd omdat ik zelf de connectie niet gelegd had tussen mijn compassie  voor haar leed en deze ervaring. Ik dankte God, en wist hoe goed God is voor ons.

Mijn zoon, alles hangt met alles samen, dat heb je nu weer ervaren. Jullie zouden zo verbaasd zijn als jullie zagen in welk groots en godgewild verband jullie leven. Jullie zouden je zeker meer gerust voelen.

Wees jullie gezegend

Nr. 466